«آسمان، مهتاب» منتشر شد

آلبوم «آسمان، مهتاب» با صدای هادی فیض آبادی و آهنگسازی کاوه سروریان به مناسبت نوروز ۹۲ منتشر شد. پس از گذشت ماه ها بالاخره آلبوم «آسمان، مهتاب»، توسط شرکت هزار نغمه بسته نگار روانه بازار موسیقی شد. آسمان مهتاب اثری در باب احیای موسیقی سنتی نیست، بلکه تلاش می کند تا با بهره گیری از امکانات موسیقی دستگاهی ایران سخنی به فراخور زمان ارائه کند، این نکته ای است که امروزه در میان آثار منتشر شده از هنرمندان موسیقی ایران کمتر دیده می شود.

یکی از ویژگی های مهم در این اثر، پرداختن به موضوع ترانه سرایی است که آفریننده ی این مجموعه (کاوه سروریان) برای دستیابی به فضایی یکدست ما بین موسیقی و ریتم کلام، دست به سرایش همزمان شعر و موسیقی زده است که این شکل از آهنگسازی امروزه جای خود را به تصنیف سازی و آهنگسازی بر روی غزل های شاعران کهن ایران داده است یعنی آهنگسازان کمتر شعر و موسیقی را با هم خلق می کنند و بیشتر این دو مقوله (شعر و موسیقی) به طور جدا از یکدیگر ساخته و پرداخته می شوند.

ناشر این آلبوم که پویان بیگلر نوازنده تار است درباره «آسمان، مهتاب» می گوید: آلبوم «آسمان، مهتاب» در فضایی کاملا سنتی و کلاسیک ایرانی تهیه و تصنیف شده، به طوری که این موضوع در نوع بیان اشعار و تلفیق شعر و موسیقی و همچنین نوع بیان و استفاده از ادوات تحریر کاملا مشهود است. «آسمان، مهتاب» در نوع استفاده از آواز هایش تلاش کرده تا روایتی خارج از روایات مرسوم در زمان ما ارایه کند، به طوریکه در شیوه به کارگیری تحریرها و ادوات و غلتها و همچنین ادا شعر این تفاوت مشهود است و خواننده جوان هادی فیض آبادی در شناساندن این مکتب آوازی خوش درخشیده است.

این آلبوم به نوعی مرکب نوازی و مرکب خوانی از دستگاه شور و ملحقات آن است و در ادمه به دستگاه همایون، آواز بیات اصفهان و در نهایت دستگاه سه گاه ختم می شود.

در این آلبوم که با آهنگسازی کاوه سروریان تنظیم شده، هادی فیض آبادی: آواز می خواند و عرفان گنجه ای: تار، کاوه سروریان: نی تنبک و دایره، آزاد میرزاپور: عود و تار باس، سینا جهان آبادی: کمانچه و سپهر رفیعیان: سنتور می نوازد.

نام قطعات این آلبوم، «حرمان» با شعری از کاوه سروریان در دستگاه شور، ساز و آواز در دستگاه شور با شعری از سعدی، تصنیف «شب رندان»، در آواز افشاری، ساز و آواز افشاری با شعر خواجوی کرمانی و تصنیف «آسمان، مهتاب» با شعری از فریدون مشیری در دستگاه همایون ، چهارمضراب بیات ترک، قطعه افشاری و پیش درآمد مرکب و شور است.

سروریان، آهنگساز این آلبوم درباره «آسمان، مهتاب» می نویسد: سالها پیش با هدف ارایه اثری بر پایه اصالتها و زیباییهای موسیقی اصیل نوشته شد. این مجموعه شامل تصانیفی به شیوه قدیم ترانه سرایی شده، ضربی هایی مرکب و ساز و آوازهایی با الهام از شیوه گذشتگان است. به گمان من موسیقی ایران طی سالیان اخیر کمی از مسیر و هویت اصیل خود فاصله گرفته و بسیاری از زیبایی ها مورد بی توجهی هنرمندان قرار گرفته است.

سروریان ادامه می دهد: بیش از هشت سال پیش پس از ضبط گروه نوازی های این آلبوم به دنبال خواننده ای بودم تا بتواند ظرایف و لطافت های شیوه ی آواز قدیمی تر ها همانند تاج، ادیب خوانساری، قوامی و یا بسیاری اساتید آن دوران را به هنردوستان امروزی یادآوری کند. پس از سالها جستجو با هادی فیض آبادی آشنا شدم و در کمال ناباوری دریافتم این جوان دارای صدایی زلال و بی پیرایه است. خوشبختانه او با تکنیکها و زیباییهای آوازخوانی قدما که امروزه تقریبا فراموش شده آشنا بود و پس از دو سال ضبط آوازها و تصانیف را آغاز کردیم که امیدواریم این آلبوم نیز مورد قبول مردم هنر دوست سرزمینمان قرار گیرد.

او در پایان نوشتارش آورده: در این اثر تلاش شده با بیانی امروزی گذری به موسیقی سنتی و اصیل داشته باشیم به دور از خودنمایی و نو آوریهای متداول. امید است این اثر مورد توجه هنردوستان و کارشناسان موسیقی قرار گیرد.

یک دیدگاه

  • شهروز
    ارسال شده در تیر ۱۹, ۱۳۹۲ در ۱:۲۲ ق.ظ

    چه صدای خوب و خاصی داره!!! لطفن از کارای هادی فیض آبادی اگر چیزی بود با خبرمون کنید ممنون

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نظر من، نظر شما، نظر او

خیلی پیش می‌آید که در واکنش به یک نقد بشنویم؛ «این نظر نویسنده است». آیا تا به‌حال دقیقاً فکر کرده‌ایم که چنین جمله‌ای یعنی چه؟ کسی که این جمله را می‌گوید درواقع دارد اعتبار حکم‌های درون نقد را زیر سؤال می‌برد. می‌گوید آنها از جنس «نظر شخصی» هستند. اولین مفهومی که از نظر شخصی به ذهنمان می‌آید چیزی است مثل این جمله «قورمه‌سبزی خیلی خوب است». این «نظر» گوینده است درباره‌ی یک غذا. آنجا «شخصی» بودنش معلوم می‌شود که یک نفر دیگر پیدا می‌شود و درست برعکسش را می‌گوید و ما هم راهی پیدا نمی‌کنیم که بگوییم کدام درست گفته. فقط می‌توانیم بگوییم با اولی موافقیم یا با دومی. یعنی وابسته به «شخص» گوینده یا شنونده است.

تحقیقی درباره باربد؛ موسیقیدان دوره ساسانی (III)

محمدالله مستوفی گوید: در زمان بهرام کار مطربان بالا گرفت چنانکه مطربی روزی بصد درم قانع نمیشد بهرام گوراز هندوستان دوازده هزار لولی آورد که نوادگان ایشان هنوز در ایران مطربی می کنند.

از روزهای گذشته…

همگون و ناهمگون (VII)

همگون و ناهمگون (VII)

آن دسته از افراد که هنوز در خانه‌های خود مشغول به کار هستند نیز به دلیل بیماری، قالی‌ای را که در طول دو ماه به پایان می‌رساندند، اکنون یک ساله می‌بافند. در چندین کارگاه قالیبافی نقش‌خوانانی را دیدم که توانایی قالیبافی نداشتند و فقط نقش‌خوانی می‌کردند و همچنین نقش‌خوانانی هستند که در کارگاهها فقط به خاطر نقش‌خوانی خود حقوق می‌گیرند. (۱۸)
سایه روشن تاریخ موسیقی ما (III)

سایه روشن تاریخ موسیقی ما (III)

بسی روشن است که اگر وقایع‌نگار باشیم برای تشخیص این‌که کدام موسیقی یک رویداد تاریخی است و کدام تغییر در موسیقی‌ها شایسته‌ی ثبت است، باید توانایی جداسازی و درک موسیقایی کافی داشته باشیم و همچنین اگر در مورد دوره‌ی گذشته کار می‌کنیم این توانایی تحلیلی را برای یافتن علیت‌ها و شرح ارتباطات لازم خواهیم داشت.
گزارش جلسه پانزدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

گزارش جلسه پانزدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

در ایران به نظر مدرس، این نوع نگرش به موسیقی اگر هم وجود داشته باشد هنوز بیشتر معطوف به مرحله‌ی نخست و یافتن و آشکار کردن کار و آثار آنها است. مانند اغلب فعالیت‌هایی که اکنون در «سایت زنان موسیقی» صورت می‌گیرد. هنوز در آثار موسیقایی به ندرت ممکن است نشانه‌هایی از ژرف‌تر شدن این گفتمان به چشم بخورد. این مساله ممکن است تابعی از مشکلاتی باشد که در جوامع دیگر حل شده و در جامعه‌ی ما هنوز باقی است.
نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (VI)

نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (VI)

پس از این مقدمه ی کوتاه که نقش فضاسازی را دارد (میزان های ۱ تا ۲۰)، ایده فیکس در بخش آلگرو برای آخرین بار به صحنه می آید ولی نه چونان گذشته «نجیبانه و محجوب». این بار به نغمه رقصی مبتذل و ناهنجار بدل شده که با صدای گوش خراش و زیر به وسیله کلارینت می بمل نواخته می شود، و نت های چالاک دارد که با تریل تزیین یافته اند.
فرجپوری: ضبط گروهی تاثیرش در مخاطب بیشتر است

فرجپوری: ضبط گروهی تاثیرش در مخاطب بیشتر است

قطعات ساز های مختلف، قطعات کمانچه نوازان اذربایجان، اتودهایی که خودم نوشته بودم و مرتبا مشغول کند و کاو بودم و فقط در این فکر بودم که از تمرین روزانه ام به بهترین نحو بهره برداری کنم. نوازنده موقعی می تواند حس خوبی را به مخاطب القا کند که خودش راحت باشد، زمانی که خود نوازنده احساس خوبی نداشته باشد نمی تواند انرژی مثبتی را به شنونده خود بدهد و این زمانی به دست می آید که شما در قبل تمرینات خوبی را پشت سر گذاشته باشید.
بوطیقای ریتم (VII)

بوطیقای ریتم (VII)

اکنون به نظر می‌رسد زمانی است که بیش از متر باید بر ریتم و مسائل آن متمرکز شویم؛ یعنی جمله‌هایی حاوی کشش‌ها و معمولا بلندتر از یک واحد متریک. ریتم را درک دیرندها و الگوسازی دیرندی گرفتیم و گروه‌سازی را نیز عامل پیوند زننده‌ی آن با متر فرض کردیم. در همین تعریف نوعی اشاره‌ی محو به پیش‌بینی کردن وجود دارد. به این مفهوم، درک ساختار یعنی تشکیل الگویی زمانی در ذهن که قابل بازشناسی (البته مرتبط با موسیقی قابل تکرار) نیز باشد.
۱۱۰۰ Bel Air Place

۱۱۰۰ Bel Air Place

موفقیت بی نظیر و جهانی خولیو با آلبوم “۱۱۰۰ Bel Air Place” بوجود آمد که مجموعه ای از ترانه های دو صدایی بود و ترانه To All the Girls I’ve Loved Before, که خولیو با همراهی ویلی نلسون Willie Nelson خواننده مشهور و صاحب سبک کانتری اجرا کرده بود بسیار موفق و در فهرست ده تایی (top 10) قرار گرفت.
اندی سامرز

اندی سامرز

اندی سامرز (Andy Summers) آهنگساز و نوازنده گیتار را بیشتر بخاطر آثارش در گروه مشهور پلیس میشناسند. گروهی که در زمان خودش هواداران بسیاری را به خود جلب نموده بود و یکی از ماندگار ترین آثار تاریخ موسیقی راک نیز بی شک برخی از ترانه های پلیس است. اندی سامرز در ۳۱ دسامبر سال ۱۹۲۴ در Lancashire انگلیس بدنیا آمد.
دیوید اویستراخ (I)

دیوید اویستراخ (I)

سال ۱۹۰۸ اکراین شاهد تولد نابغه ای بود که زیباترین ستایش ها از بتهوون را درطول زندگی خود به انجام رساند. دیوید اویستراخ (David Oistrakh) شناختی بسیار عمیق از آثار بتهوون داشت و در نهایت استادی آثار او را اجرا می کرد. چه آنگاه که در سال ۱۹۶۲ به همراهی اوبورین مجموعه سوناتهای ویولن و پیانو او را بطور کامل اجرا و ضبط نمود و چه آنگاه که از سال ۱۹۵۰ و به مدت پانزده سال یعنی تا سال ۱۹۶۵ میلادی با ارکسترهای مختلف کنسرتو ویولن او را در نهایت ظرافت نواخت.
کتابی درباره رضا ورزنده (II)

کتابی درباره رضا ورزنده (II)

با‌این‌حال، نباید از یاد برد که ورزنده در کنار استادانی همچون کسایی، شهناز، عبادی، شریف، یاحقی، محمودی خوانساری، تاج اصفهانی و… سنتور نواخته است و به نظر نگارنده، صرف‌نظر از هر‌گونه ارزش‌گذاری، بی‌توجهی و عدم بررسی و شناخت شیوۀ سنتورنوازی ورزنده به‌معنای نادیده‌گرفتن یکی از پرنفوذترین شیوه‌های نوازندگی سنتور در حدود سال‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ است.