سر کالین دیویس (I)

سر كالين ديويس (1927 – 2013)
سر كالين ديويس (1927 – 2013)
دیویس در سال ۱۹۲۷ در ویبریج در سِری به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۰ نشان شوالیه و در سال ۲۰۰۹ نشان موسیقی ملکه را دریافت نمود. او موفق به دریافت جایزه های بین المللی زیادی شد و برای تفسیرهایش از موتسارت، سیبلیوس و برلیوز مشهور بود. در مصاحبه ای با روزنامه گاردین در سال ۲۰۰۲، دیویس می گوید که وقتی که رهبری نمی کند به یک بافنده حریص تبدیل می شود و ژاکت های گلدار و ظریفی که همسر و دخترهایش در روز مصاحبه به تن داشتند نیز دست بافت او بودند. دیویس با خنده می گوید که «فکر می کنم که بین بافتنی کردن و رهبری کردن شباهتی وجود دارد. برای ایجاد طرحی مانند این باید آهسته رو و زحمتکش باشید، همچنین برای کار موسیقی نیز باید همینگونه بود.»

دیویس آنقدر آهسته حرف می زند که گاهی صدایش را نمی توان شنید. او نمی گذارد سرش زیاد شلوغ شود و از خودبزرگ بینی برخی از همکارانش نیز شاکی است. دیویس می گوید: «اگر به دنبال موفقیت و شهرت بروید، دوستان، خانواده، فرزندان و نهایتا خود را قربانی می کنید. نهایتا پوسته ای از شما باقی می ماند، به دور افتاده و غمگین. آنچه از ما باقی می ماند تصویری است که در ذهن عموم مردم به جای می گذاریم.»

دیویس بر روی سکوی رهبری رویکردی ملایم را ترجیح می دهد «رهبری بیش از آنکه متوجه شخصیت ها و نفس ما باشد متوجه موسیقی و ایجاد آن است. عصبانی شدن فقط سالی یکبار به درد می خورد».

در کل، اخلاق او که تعادلی است بین غرق شدن در خود و غیر متعارف بودنT به خوبی به آهنگسازان مورد علاقه اش می آید: «من شدیدا آدم نوستالژیکی هستم و فکر می کنم که شاید برلیوز نوستالژیک ترین آهنگساز پس از موتسارت است. لحظه هایی است که به نظر می رسد که موتسارت ذهن خود را بی هیچ واسطه ای و به ساده ترین راه ممکن گشوده است. به حرکت آهسته پیانو تریوی K502 گوش دهید تا منظورم را متوجه شوید. او به زیبایی ایمان داشت.»

تمامی این گفته ها آدمی را در درک گذشته دیویس به عنوان رهبری خشمگین و سخت گیر سر در گم می سازد. فرانسیس ساوندرز، نوازنده ویولن سل ارکستر سمفونیک لندن که بارها شاهد رهبری دیویس در دهه شصت بوده است می گوید: «دیویس در جوانی بسیار نا شکیباتر از امروز بود. من احساس می کردم که مانند یک انسان بزرگ نشده است. گاهی مانند پسربچه ها رفتار می کرد – سرتا پا اشتیاق، انرژی و جنبش».

او با نوازنده ها برخوردها و درگیری هایی نیز داشت به طوری که نوازنده ای درباره او می گوید «دوست داشتن دیویس کار سختی است». او گاهی هم رک و بی ملاحظه بوده است.

فردی مرموز به نام آقای جی در سال ۱۹۶۱ در روزنامه دیلی میل درباره او می نویسد که «او باید اقتدار خود را در برابر نوازندگانی که آنقدر از او بزرگتر بودند که جای پدرش باشند یا نوازندگانی که زمانی دوستان هم گروهش بودند حفظ کند. این یعنی درگیری عصبی (nerve-strain) که او در ابتدا با تیکه انداختن و شوخی پنهان می کرد».

Audio File ببینید قسمتی از “مس بزرگ” اثر برلیوز را به رهبری سر کالین دیویس

اینکه دیگر هیچ ردی از این جنبه شخصیتی دیویس دیده نمی شود، شاید به خاطر بحران های شخصی و حرفه ای زندگی او در اواسط دهه شصت بوده باشد؛ زمانی که ازدواج نخستش با آپریل کنتلو پس از اینکه دیویس عاشق دستیار خانگی ایرانی خود شد از هم فرو پاشید. «مصمم شدم که در زندگیم هیچ چیز را دوست ندارم پس همه چیز را به هم زدم».

آنچه که حاصل شد فردی بسیار دوست داشتنی تر، متعادل تر و فلسفی تر بود. او می گوید «راه موفقیت و راه شکست هر دو تقریبا یکی هستند. همه به دنبال موفقیت و شهرت آنی هستند و اینگونه نمی توان هنرمند آفرید. زندگی شخصی یا درونی همیشه باید نیروی هدایت گر باشد. من به کسی مانند موتسارت فکر می کنم که هیچ گاه از آنچه که بود منحرف نشد. این تنها راه رو به جلوست».

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

از بحران اندیشه تا نااندیشیدگی بحران در موسیقی ایران (V)

شاید بتوان با نگاهی کلی تر این موضوع را اینگونه تبیین کرد که در جهان ما که زندگی از لایه های درونی تر خود فاصله ای عمیق گرفته است، تبعاً برون گرایی به یکی از خصیصه های روحیات موسیقایی نیز بدل شده است. اجراهای ارکسترال با طیف وسیع و پردامنه ای از انواع سازها و صداها، معطوف گشتن توجه نوازنده به مسائلی همچون حفظ سلامت جسمانی و تأثیراتی که ساز بر وضعیت فیزیکی بدن می گذارد و ارتباط آن با تفاوت چشمگیری که در تعداد اجراهای نوازنده در مدت زمان معین نسبت به گذشته دیده می شود، همه شاید مصادیق همین تغییر در نحوۀ بودن باشند.

روشی برای کمک به هنرجویان در انتخاب کوک درست (II)

الف- مطمئن شوید دست چپ روی انگشت دوم و سوم متعادل شود و انگشتان، بالای نت هایشان شناور باشند و به راحتی روی آن‌ها فرود آیند.

از روزهای گذشته…

آکوستیک اتاق – ۱

آکوستیک اتاق – ۱

بسیاری از مواقع موسیقی را در داخل اتاق یا سالن گوش می دهیم تا در محیط باز، بنابراین آشنایی با قوانین آکوستیک و نحوه انعکاس صوت در محیط بسته می تواند تاثیر بسیار زیادی در نحوه استفاده صحیح از امکانات اطاق یا سالن برای بدست آوردن بهترین کیفیت داشته باشد. در نظر داریم طی چند نوشته به موضوع آکوستیک اتاق بپردازیم، هر چند این مباحث ممکن است بیشتر جنبه فیزیکی داشته باشد اما یقینآ برای علاقمندان به موسیقی می تواند مفید باشد.
ریچارد واگنر، خداوندگار اپرا (III)

ریچارد واگنر، خداوندگار اپرا (III)

همسر دوم واگنر کوزیما بعدها نوشته است: “زمانی که نسل آینده به دنبال نیرویی عظیم در این اثر ناب بگردند، ممکن است قادر باشند، اشکها و خون دلهای آهنگساز را به لبخندهایی تبدیل سازند”. در سال ۱۸۶۲ واگنر به طور رسمی از مینا جدا شد، اگرچه تا مرگ مینا در سال ۱۸۶۶ به حمایت مالی او ادامه داد. بین سالهای ۱۸۶۱ و ۱۸۶۴ واگنر سعی کرد اپرای “تریستان و ایزولده” را در وین اجرا کند.
رسیتال پیانو کیومرث پیرگلو در فرهنگسرای ارسباران اجرا می شود

رسیتال پیانو کیومرث پیرگلو در فرهنگسرای ارسباران اجرا می شود

سومین کنسرت رسمی پیانو دکتر کیوموث پیرگلو جمعه ۳ آذر در فرهنگسرای ارسباران ساعت ۲۰ با اجرای قطعات متنوعی از دومنیکو اسکارلاتی‌ (سه سونات)، بابک بردیا، آهنگساز ایرانی مقیم آلمان (دو پرلود)، لودویگ وان بتهوون (دو سونات)، انریک گرانادوس (دو رقص اسپانیایی)، مانوئل دوفایا (رقص آتش)، ایساک آلبنیز (سوئیت اسپانیایی بنام آستوریاس) و کیومرث پیرگلو‌ (دو خاطره) اجرا خواهد شد.
دنیس برین، مروج هورن (I)

دنیس برین، مروج هورن (I)

دنیس برین (Dennis Brain) هورن نواز برجسته انگلیسی بود که عمدتا به خاطر رواج دادن هورن به عنوان یک ساز کلاسیک و تکنوازی در جامعه پس از جنگ جهانی دوم در انگلیس بسیار معروف است. اجرای کنسرتوهای هورن موزار توسط برین با همکاری هربرت فون کارایان (Herbert von Karajan) و ارکستر فیلارمونیک برلین همچنان به عنوان اصلی ترین قطعات ضبط شده از این کنسرتوها به شمار می روند.
روش سوزوکی (قسمت ششم)

روش سوزوکی (قسمت ششم)

فرم و آرایش امکانات زندگی نتایج خاصی همراه دارد، چنانچه در مثال مینا هم نشان دادیم، در ادامه آن میخواهیم به ساخت و شکل گیری توانائی های انسانی را نشان بدهیم. غالبا مادرها اعتراف میکنند: “که من گوش موسیقائی ندارم” و با چه زحمت و اصراری میخواهند بقبولانند که کودکشان هم همین وضعیت را دارند و فکر میکنند که این مورد ارثی است و یک واقعیت تغییر ناپذیر!
واکاوی نظری موسیقی امبینت (II)

واکاوی نظری موسیقی امبینت (II)

موسیقی امبینت – گاهی به اشتباه و گاهی به جا – با نام‌های دیگری هم شناخته می ‌شود که از آن جمله می توان به نیوایج (۳)، موسیقی سازی معاصر (۴)، تجربی (۵)، راک فضایی (۶)، چیلوت (۷)، امبینت تکنو (۸)، امبینت ترنس (۹)، مودمیوزیک (۱۰)، موسیقی جهان (۱۱) و نیواکوستیک (۱۲) اشاره کرد.
سر توماس بیچام، رهبر بزرگ انگلیس (X)

سر توماس بیچام، رهبر بزرگ انگلیس (X)

انتخاب های بیچام از بین موسیقی فرانسوی چه در کنسرت ها و چه در استودیوی ضبط به طور ویژه ای التقاطی بود. او از اجرای راول خودداری می کرد اما اجرای آثار دبوسی را مرتب در برنامه خود داشت. او زیاد از فوره (Fuare) اجرا نمی کرد اما در عین حال the Pavane یک استثنا بود. همچنین ضبط سوئیت the Dolly که در سال ۱۹۵۹ صورت گرفت به ندرت پس از اولین پخش این اثر از کاتالوگ ها حذف شد.
در عمق کارون (II)

در عمق کارون (II)

اگر کمی در ذهنتان جستجو کنید می‌بینید وقتی من گفتم ترانه‌ی دختر شیرازی استفاده شده احتمالا توجه شما کمتر جلب شد تا لب کارون، چرا؟ چرا یک ترانه‌ی مردم‌پسند شهری که نام سازنده‌اش از خاطرها رفته برای ترکیب با موسیقی کلاسیک غربی موضوعی خنثا یا حتا مطلوب تلقی می‌شود، اما دیگری به همان اندازه غریبه؟ چون ما عادت کرده‌ایم این موسیقی‌ها را از هم جدا کنیم نه به خاطر مشخصه‌های موسیقایی‌شان بلکه به دلایلی فراتر از این.
بیانیه هیات داوران هفتمین جشنواره نوشتارها و وب‌سایت‌ها موسیقی

بیانیه هیات داوران هفتمین جشنواره نوشتارها و وب‌سایت‌ها موسیقی

شکی نیست سلیقه عمومی و شناخت صحیح نسبت به موسیقی در جامعه نیازمند راهبری و هدایت فکری است و این مهم در سایه نگارش و انتشار مقالات، نقدها، یادداشت و گزارش‌های پر مغز در رسانه‌ها تقویت می‌شود. و همین اهمیت بوده است که هر گاه سخن جدی گفتن از موسیقی در رسانه‌ها جدی گرفته شد سطح سلیقه عمومی و دانش شنیداری جامعه نسبت به آنچه به نام موسیقی تولید می‌شود بالاتر رفت و امروز که جدیت این مهم رنگ‌باخته شاهد زوال سلیقه موسیقایی در جامعه هستیم.
موسیقی سمفونیک ایرانی (قسمت پنجم)

موسیقی سمفونیک ایرانی (قسمت پنجم)

مرحوم وزیری و شاگرد خلف او مرحوم روح الله خالقی، از قضا راه دوم را برگزیدند و این چنین خواستند که موسیقی آن زمان ایران را بر پایه های «قوانین زیبایی شناختی» و «مبانی نظری موسیقی» غربی بنا کنند و احیاناً مشابهت هایی را در این راه بیابند.