نیواورلئان برای فستیوال جز آماده میشود

از مراسم فستیوال جز نیورلئان در  سال 2005
از مراسم فستیوال جز نیورلئان در سال 2005
نیواورلئان – پس از طوفان کاترینا صحنه موسیقی نیواورلئان، که همراه با خود شهر دچار پژمردگی و خمودگی شده بود، با آغاز فستیوال سالیانه جز و میراث فرهنگی، جان تازه ای گرفت. این فستیوال لحظاتی جادویی از حضور بزرگان موسیقی محلی و ستارگان مشهور این هنر را برای علاقمندان به ارمغان آورده است.

این جشنواره که از زمان طوفان ویرانگر، بزرگترین رویداد موسیقی در این شهر به شمار میرود، در دو تعطیلی آخر هفته برقرار است و میزبان گروههای موسیقی، از بلوز و راک گرفته تا گاسپل (موسیقی کلیسایی سیاهپوستان) است. هزاران تن از علاقمندان در مکانهای سرباز اجرا جمع شده اند و در میان چندین صحنه مختلف در رفت و آمدند.

نشانه هایی از روزهای کارناوال شادی به خصوص Mardi Gras در میان شرکت کنندگان به چشم میخورد- یک گروه نوازنده سازهای برنجی که با تماشاگران در حال رقص دوره شده اند، به دنبال یکدیگر وارد محوطه نمایش میشوند و رقصندگان پرهای سفیدی را در دست گرفته اند که آنها را با آوای شیپورها حرکت میدهند.

برای بسیاری از اهالی موسیقی، آغاز این فستیوال در روز جمعه نوعی بازگشت به خانه به شمار میرود و به تخفیف رنجهای چند ماه گذشته کمک میکند. پس از طوفان عده بسیاری مجبور به ترک شهر شدند و تنها نیمی از اهالی در شهر باقی مانده بودند.

جان توماس گریفیث (John Thomas Griffith)، نوازنده گیتار گروه Cowboy Mouth نیواورلئان – که در طی ماههای پس از کاترینا مدام در راه و مشغول اجرای برنامه در شهرهای دیگر بوده اند، در باره بازگشت به وطن میگوید:

از مراسم فستیوال سال ۲۰۰۵
“احساسی تلخ و شیرین است. از طرفی مشکل است چون عده زیادی از دوستان من هنوز خانه ای ندارند … اما این جشنواره جز احساس خوبی مانند حس پیروز ی به من میدهد. در واقع اینطور است که ما به زمین افتادیم، اما دوباره روی پای خودمان ایستادیم”

باب دیلان (Bob Dylan)، بزرگترین نام روز جمعه بود، و هزاران نفر برای شنیدن صدای این اسطوره موسیقی، که معمولا درمیان حاضران فستیوال جز است- گرد آمده بودند. او شنوندگان خود را نا امید نکرد. دیلان به همراه گروهش یکی از بهترین اجراهای موسیقی سنتی و موروثی شهر را تهیه دیده بودند، برنامه آنها شامل قطعات راک، بلوز، فولک و حتا اشاراتی به موسیقی زیدکو (zydeco) بود.

(زیدکو نوعی از موسیقی فولک است که در اوایل قرن بیستم در میان مردم چند رگه جنوب غربی لوییزیانا به وجود آمد.) طرفداران موسیقی دیلان در میان زمین چمن میرقصیدند و دیلان در طی برنامه یک ساعته خود به خواندن و نواختن هارمونیکا پرداخت.

دکتر جان (Dr. John)، یکی از فرزندان بسیار مشهور موسیقی نیواورلئان، برنامه پایانی را بر روی صحنه اصلی اجرا کرد. در حالی که او به نواختن پیانویی که با جمجمه انسان و دیگر نشانه های حکمت محلی وودوو voodoo تزیین شده بود، به نرمی درباره شهر مورد علاقه اش به خواندن پرداخت.

به گفته گریفیث نیواورلئان نه تنها یک مرکز موسیقی است، بلکه موسیقی هم مرکز و کانون تصویر رنگین و پربرکت این شهر است.

“عده بسیاری از مردم نمیدانند که نیواورلئان تا چه حد بر جامعه موسیقی خود حساب میکند، موسیقی روح شهر است و در واقع زندگی شهر با موسیقی به جریان می افتد.”

و به همین دلیل بسیاری از بزرگترین نامهای عرصه موسیقی به برقرار ی این جشن کمک کرده اند. گروه موسیقی دیو متیوز (The Dave Matthews Band)، که مانند دیلان قبلا هم در این جشنواره شرکت کرده بود، روز شنبه (امروز) به اجرای برنامه میپردازد. اسپرینگزتین (Springsteen)، یکی از ستارگانی است که در شامگاه یکشنبه، برنامه پایانی هفته اول را اجرا میکنند.

فستیوال جز در تعطیلات آخر هفته دیگر هم ادامه خواهد داشت و کسانی چون کیت اوربن (Keith Urban)، پاول سایمون (Paul Simon)، ایرما توماس (Irma Thomas) و فتس دومینو (Fats Domino) – که از زمان ترک نیواورلئان تا کنون حضور عمومی نداشته است – برنامه اجرا خواهند کرد.

Associated Press

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (IX)

آخرین دانشمندان و عارفان تاریخ فرهنگ ما که در این دوره زیسته اند بهاءالدین محمد عاملی معروف به شیخ بهایی و صدرالدین شیرازی معروف به ملا صدرا که در همه علوم و فنون زمان خودشان رساله نوشته اند (بر خلاف رویه فارابی و ابن سینا) در باره موسیقی رساله ای ننوشته اند و این نشانه بارزی است از جایگاه تنزل یافته موسیقی در جامعه ایران. به همین علت، برخلاف ادبیات و به ویژه شعر، موسیقی در فرهنگ و جامعه ایران جایگاهی محکم، معلوم و مطمئن نداشت.

گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (V)

فیاض ادامه داد: من به روشنی به خاطر دارم که اگر ۳۰ سال پیش می‌گفتیم که فلانی نقد می‌کند، معنی‌اش این بود که فلانی با چیزی مخالفت می‌کند ولی در ذهن حداقل بنده و فکر می‌کنم شمار بسیار زیادی از دوستانی که در آذر ۱۳۹۷ زندگی می‌کنند منتقد کسی نیست که ایراد بگیرد. این جا یک رویداد همزمانی را شاهد هستیم. یعنی ما همزمان دوستانی را داریم که در زمانی زندگی کرده‌اند که نقد عبارت بوده است از موضع‌گیری مخالف با یک موضوع و بعد به مرور با کنش‌های نسل‌های دیگری معانی دیگری پیدا کرده است و این از جمله جاهایی است که من شکاف نسلی را می‌بینم. اگر به خیلی از عزیزانی که مثلا ممکن است ۲۰ سال از من بزرگ‌تر باشند بگوییم قرار است نقد شوید با نوعی جبهه‌گیری آن‌ها مواجه می‌شویم، چون فکر می‌کنند منتقد به معنی مخالف است.

از روزهای گذشته…

کنسرتو از دیروز تا امروز

کنسرتو از دیروز تا امروز

کنسرتو فرمی از موسیقی است که برای یک یا چند سولیست و ارکستر ساخته شده است. تاریخ اولین کنسرتوها به قرن هفدهم بر می گردد و هنوز هم هر ساله موسیقی هایی در این فرم نوشته می شود. این ژانر بستگی زیادی به انگیزه اجرا کنندگان و شنوندگان دارد؛ چراکه این فرم به سولیست مستعد این شانس را می دهد تا توانایی های خود را به نمایش بگذارد. البته کنسرتو میتواند معنی عمیقتری هم داشته باشد در دستهای هنرمند آهنگساز؛ کنسرتو رابطه بین فرد و جمعیت را مجسم می کند.
یادداشتی به بهانه‌ کنسرت گروه موسیقی دستگاهی نقش

یادداشتی به بهانه‌ کنسرت گروه موسیقی دستگاهی نقش

گروه نقش به سرپرستی امیر شریفی نوازنده‌ی تار و سه تار و خوانندگی مهدی امامی و به همراهی ۴ تن از نوازندگان که از دانشجویان ممتاز مقطع کارشناسی هنرستان عالی موسیقی تهران هستند، در آبان ماه سال ۸۹ کار خود را آغاز نمود. حاصل کار این گروه ضبط دو آلبوم در دستگاه ماهور و آواز افشاری است که تا پایان امسال به بازار خواهد آمد. این گروه از تابستان امسال اقدام به برگزاری کنسرت‌هایی در تهران و شهرستان‌ها نمود. آخرین آنها جمعه ۲۷ آبان در خانه‌ی هنرمندان ایران، با حمایت و سخنرانی دکتر حمیدرضا اردلان و استاد داریوش پیرنیاکان برگزار شد. یادداشتی که در ذیل این خبر خواهد می آید، شرح مختصری است بر نحوه‌ی نگرش و عملکرد و محورهای اصلی کار گروه نقش.
خانم ها، ساکت لطفا! (I)

خانم ها، ساکت لطفا! (I)

پنجم آذر ۱۳۸۸ یکی از آن روزهایی بود که با تمام وجود از «زن» بودنم، احساس شادمانی کردم؛ زیرا می توانستم به کنسرت هنگامه اخوان بروم. این کنسرت در تالار وحدت فقط برای یک شب یا بهتر بگویم یک «بعد از ظهر» بر پا شد، چون هرچند هم که هوا تاریک باشد، نمی توان ساعت ۱۷ را جزیی از شب دانست. هنگامه اخوان برای هر ایرانی، هر چقدر هم که با موسیقی سنتی بیگانه باشد، با تصنیف هایی چون «موسم گل»، «باز آمدم» و… شناخته شده است.
مروری بر آلبوم «بدرقه‌ی ماه»

مروری بر آلبوم «بدرقه‌ی ماه»

«بدرقه‌ی ماه» خیلی چیزها دارد شاید حتا بتوان گفت همه چیز. طرح و برنامه‌ی نسبتا متوازن منسجم، گرمای عاطفی برآمده از اجرای پرانرژی نی، روانی ملودی (مثل «ضیافت صبح») و لحظه‌های غافل‌گیرکننده (مانند آشکار شدن دیرهنگام جهت اصلی مدال در خط عود در آغاز قطعه‌ی «بدرقه‌ی ماه»)، وهم و سودا و سوز (چون «دشت مه‌زده» و تک‌نوازی‌ها) و جز آن، بخشی از ساختمانش است. اما افزون بر اینها پرسشی که در آن است و پاسخی که فراچنگش نمی‌آید بر فراز همه‌ی این داشته‌ها می‌ایستد. و آنچه آلبوم (و برخی دیگران نیز) از آن می‌پرسد و با پاسخ نیافتن بر جای هنوز خالی‌اش انگشت می‌گذارد چیست؟ همنوازی در سایه روشن میان قیدهای «ازپیش‌تعیین‌شدگی» و آزادی‌های «تعیین‌نشدگی».
«به آهستگی» (I)

«به آهستگی» (I)

از چندی پیش خبری مبنی بر اجرای ارکستر سمفونیک تهران در جشنواره فجر که برای نخستین بار کل رپرتوار آن اختصاص به آثار خانواده کامکار داشت، از طریق رسانه های گروهی و نیز به صورت سینه به سینه در جامعه ی موسیقایی انتشار یافت. از این رو چهارشنبه هفته گذشته به همراه تنی چند از دوستان عازم تالار وحدت شدیم تا نخستین شب از اجرای ارکستر را شاهد باشیم.
طرّاحی دیتیل برای نی و تنبک (I)

طرّاحی دیتیل برای نی و تنبک (I)

دکتر حسین عمومی، در فضای موسیقی دستگاهی ایران چهره‌ای کاملاً شناخته‌شده است. او نی‌نواز و ردیف‌دانی است که سبکش را در ادامۀ سبکِ بزرگانی چون نایب‌اسدلله و حسن کسایی، از نوازندگان و موسیقی‌دانان مکتب اصفهان، می‌دانند. علاوه بر این، او در زمینۀ پژوهش و نیز طرّاحی و اصلاح ساختار دو ساز تنبک و نی فعالیّت‌هایی داشته که با بازخوردهایی مثبت از سوی جامعۀ موسیقی مواجه شده است.
میشل کامیلو

میشل کامیلو

میشل کامیلو (Michel Camilo) را میتوان یکی از فعالترین نوازندگان پیانو در سبک جز دانست. نوازنده ای که همواره به دنبال کسب تجربیات جدید در دنیای موسیقی و همکاری با نوازندگان دیگر سبک ها میباشد. وی در ۴ آوریل سال ۱۹۵۴ درSanto Domingo،Dominican Republic بدنیا آمد. او را به عنوان یک نوازنده پیانو در سبکهای لاتین، جز، کلاسیک می شناسند و همچنین تکنیک فوق العاده او نیز به کارهایش را متمایز از سایرین نموده است و این جز با دانش بالا در زمینه موسیقی و سبکهای مختلف بدست نیامده است.
مستر کلاس گیتار لیلی افشار

مستر کلاس گیتار لیلی افشار

مستر کلاس گیتار دکتر لیلی افشار در روز های ۲۵ و ۲۶ شهریور در آموزشگاه موسیقی پارت برگزار می شود. شرکت کنندگان در دو گروه فعال (نوازندگانی که قطعه اجرا می کنند) و غیر فعال (علاقمندانی که در کلاس حضور دارند و بیننده هستند) می توانند حضور یابند. همه افراد میتوانند در طی دو روز از تمامی ساعات کلاس استفاده نمایند. افراد فعال میبایست از اثر مورد اجرا سه نسخه تهیه نمایند و بهمراه خود داشته باشند.
اردوان کامکار و سنتور نوازی معاصر

اردوان کامکار و سنتور نوازی معاصر

اردوان کامکار که کوچکترین عضو گروه خانواده کامکار است، در زمانی که هنوز پا به دهه دوم زندگی خود نگذاشته بود به همراه برادرش هوشنگ کامکار کنسرتو سنتوری تصنیف کرد که در کاستی به نام “بر تارک سپیده” (همراه با یک کنسرتو کمانچه از برادرش) به بازار عرضه شد.
یان اندرسون و فلوت راک

یان اندرسون و فلوت راک

موسیقی راک در سالهای ۱۹۷۰ آنچنان مورد علاقه عموم نبود تا اندرسون بتواند تصمیم نهایی خود را بگیرد. او و گروهش جترو تول (Jethro Tull) در اوایل و اواسط دهه ۷۰ با ۱۰ آلبوم درخشان خود باعث درخشیدن بازار ریکوردهای موسیقی شدند، از جمله: آکوالونگ (Aqualung)، سخت همچون آجر (Thick as a Brick)، نمایش پرشور (Passion Play)، کودک جنگ (War Child) و آوازهای جنگل (Songs From the Wood). این گروه با آلبومهایی همچون: زندگی کردن در گذشته (Living in the Past)، اشتباه در جنگل (Bungle in the Jungle)، معلم (Teacher) و تنفس لکوموتیو (Locomotive Breath) به سبک موسیقی راک کلاسیک ادامه دادند.