بوگی ووگی (II)

Jelly Roll Morton , 1890 – 1941
Jelly Roll Morton , 1890 – 1941
عبارت بوگی ووگی، بنا به نظر بسیاری از مورخین و زبان شناسان، تکرار کلمه بوگی است. بوگی در حدود سال ۱۹۱۳ به مهمانیهایی گفته میشد که در آن یک گروه نوازنده دعوت میشدند و حاضران دستمزد آنها را با همدیگر پرداخت میکردند. ووگی، تکرار بوگی با کمی تغییر است و این تکرار کلمه با تغییر دادن حرف اول آن، حالتی است که در بیشتر زبانها وجود دارد و ما نمونه های بسیاری از آن را در فارسی میشناسیم.

جایی در میان راه – هیچ کس نمیداند دقیقا چه زمانی – موسیقی پیانو سالنهای غذاخوری به بوگی ووگی تبدیل شد، سبکی شهری (درمقابل نوع موسیقی جاده ای و بین راهی) که وجه مشخصه آن دارا بودن یک خط کاملآ مشخص باس (bass line) با حرکاتی انرژیک و رونده است.

قسمت باس از هشت ضرب تکرار شونده تشکیل میشود و نوازنده با دست راست (در پیانو) ملودیهایی را مینوازد که در اصل واریاسیونهایی روی هارمونی باس هستند. البته این سبک لزوما مخصوص نواختن با پیانو نیست و در بسیاری موارد با خواننده همراه است و یا به عنوان بخش سولو در گروههای موسیقی و گروههای کوچک جز، نواخته میشود.

audio file Glenn Miller – Boogie Woogie

در اصل مبداء پیانو بوگی ووگی چندان مشخص نیست، اما دو تن از بزرگان موسیقی جز و بلوز، ویلیام کریستوفر هندی (William Christopher Handy 1958-1873، نوازنده و آهنگساز آفریقایی- آمریکایی بلوز که به عنوان پدر بلوز شهرت دارد) و جلی رول مورتون (Jelly Roll Morton 1941-1890، پیانیست، رهبر و آهنگساز خوش قریحه آمریکایی که عده ای او را اولین آهنگساز واقعی جز میشناسند.) در سخنان خود از نوازندگانی یاد کرده اند که قبل از سال ۱۹۱۰ به سبک بوگی مینواخته اند.

کلارنس ویلیامز (Clarence Williams 1965-1898 نوازنده پیانو جز، آهنگساز، مبلغ، خواننده، تهیه کننده تئاتر و ناشر آمریکایی)، نیز جورج توماس را به خاطر دارد و به اعتقاد او، سبک بوگی ووگی توسط این پیانیست اهل تگزاس آغاز شده است.

او میگوید در سال ۱۹۱۶، توماس یکی از اولین نتهای موسیقی بوگی ووگی به نام New Orleans Hop Scop Blues منتشر کرد و یادآوری میکند که خودش، قبل از سال ۱۹۱۱ اجرای توماس از این قطعه را شنیده است.

کلارنس ویلیامز یکی از اولین موسیقی دانانی است که در سال ۱۹۲۳، یک قطعه بوگی ووگی را بر روی صفحه فونوگراف ضبط کرده است. البته او در زمان نواختن به این شیوه، تمام ریزه کاریهای آنرا به کار نمیبرد بلکه از سبک بوگی ووگی برای تنوع بخشیدن به بخش همسرایان موسیقی بلوز استفاده میکرد.

در دهه ۲۰ بوگی ووگی در میان کمپهای چوب بری و دیگر کارگاه هایی که اکثر کارگران آن را سیاهپوستان تشکیل میدادند و همچنین در شهرهایی با جمعیت آفریقایی – آمریکایی مانند شیکاگو و ایلینویز سبکی شناخته شده بود.

در فوریه ۱۹۲۳، گروه جز جوزف ساموئل (Joseph Samuel) به نام Tampa Blue Jazz Band، قطعه ای از جورج توماس به نام The Fives را در کمپانی Okeh Records ضبط کردند و این اثر، اولین نمونه بوگی ووگی یک گروه جز و صفحه Chicago Stomps ضبط شده در استودیو جیمی بلایت (Jimmy Blithe)، اولین صفحه پیانو سولوی بوگی ووگی محسوب میشوند.

nonjohn.com, colindavey.com, wikipedia.com

7 دیدگاه

  • Babak
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۳, ۱۳۸۵ در ۳:۲۶ ق.ظ

    in aghaye jello roll morton sefid poost boode ya siah poost?

  • حمیدرضا
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۳, ۱۳۸۵ در ۶:۱۰ ق.ظ

    مرسی – ممنونات

  • سحر شهاب
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۳, ۱۳۸۵ در ۹:۱۵ ق.ظ

    همانطور که در کل مطلب به آن اشاره شده موسیقی بوگی ووگی تا زمانی که به شکل یک پدیده به شنوندگان سفیدپوست معرفی شده و تا مدتها بعد از آن، تنها توسط سیاه پوستان نواخته میشده و آقای مورتون هم یکی از اونها بوده.

  • hamed
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۳, ۱۳۸۵ در ۶:۵۵ ب.ظ

    “The etymology of the term “Boogie Woogie” is uncertain, but it originally described a dance party or a place where such a party took place. Essentially, it is a type of rhythmic barrelhouse piano that features repeated bass figures, or riffs, often transposed to fit the tune’s harmonic structure, over which the right hand plays lines that are to some degree improvised and often in a counterrhythm to the bass. The Boogie Woogie style originated among self-taught pianists in saloons and house parties, who substituted riff figures for the older ragtime-derived left hand technique of alternating bass notes and chords to outline the tune’s harmonic pattern. Boogie Woogie is attested from the 1910s and was recorded sporadically in 1920s and more frequently from 1929 following the success of Pine Top Smith’s “Pine Top’s Boogie Woogie”. It entered spectacularly into the world of popular music through presentations at Carnegie Hall by Meade “Lux” Lewis, Albert Ammons, and Pete Johnson in 1938 and 1939. These artists, along with Jimmy Yancey, Camille Howard, and many others, popularized this style through the 1940s. It was often adapted by guitarists as well as swing bands and had a great influence on jazz, country and western, gospel, and the emerging rock and roll.” (From the book: “African American Music”,by: M.V.Burnim & P.K.Maultsby, 2006)

  • hamed
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۳, ۱۳۸۵ در ۷:۲۴ ب.ظ

    با تشکر از مقاله خوبتان. مطلب فوق به دلیل جدید بودن منبع ذکر شد وذکر مطلب زیر هم در جهت تکمیل این مقاله می باشد:
    “ریشه زبانی کلمه boogie احتمالا به برخی لغات موجود در گویش های غرب آفریقا می رسد مانند buga در گویش Hausa و bug در گویش Mandingo که هردو به معنای “زدن” (زدن ضرب) میباشد. البته کلماتی نظیر bogy و booger هم از مدتها پیش در زبان انگلیسی عامیانه (slang) وجود داشته و برای اشاره به سیاهان به کار رفته است. در یکی از آهنگ هایی که Blind Lemon Jefferson در سال ۱۹۱۷ اجرا کرده عبارت booger-rooger شنیده می شود که اشاره به نوعی جشن و پایکوبی دارد. نخستین آهنگی که کلمه boogie woogie را در عنوان خود به همراه داشت در سال ۱۹۲۸ توسط Clarence Pine Top Smith ضبط شد با نام “Pine Top’s Boogie Woogie” که با ریتم تند و مهیجش به آهنگ محبوبی تبدیل شد و بسیاری از نوازندگان مطرح بلوز تا سالها بعد آن را اجرا می کردند. منجمله Joe Willie Pinetop Perkins که بعدها عضو گروه Muddy Waters شد.” (از کتاب “Deep Blues” نوشته Robert Palmer به سال ۱۹۸۱).

  • Babak
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۳, ۱۳۸۵ در ۸:۳۷ ب.ظ

    vali ghiafash kamelan shabihe siaha nist, shayad 2rage bashe

  • محمد آزمند
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۶, ۱۳۸۵ در ۱۲:۱۹ ق.ظ

    با سلام

    من به خاطر مطالب مفید و قابل تامل این سایت واقعا ممنوم چون برای کاربرانش دری بازی میکند که بتوانند دنیای موسیقی را طوری دیگر ببینند و در فرهنگ سازی برای افرادی که می خواهند برای خودشان ارزش قائل شوند بسیار موفق بوده است اما راه درازی هنوز مانده است.

    و دیگر, خواهشی دارم که اگر می توانید مطلبی درباره آقای Stanley Jordan تهیه کنید و کمی هم درباره موسیقی مقامی ایران مثل موسیقی بلوچستان موسیقی زار بندر عباس و ……. بنوسید ممنون میشوم.

    همیشه موفق و خوب باشید.

    خداحافظ

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

ریتم و ترادیسی (I)

ریتم و ترادیسی دو روشِ فهم نظم های زمانی در جهان پیرامونِ ما را در تباین با هم قرا می دهد: فهم مستقیم به-واسطه ی قوه ی ادراک، و فهم غیر مستقیم به واسطه ی تجزیه و تحلیل. «ریتم» به دستگاه ادراکی ای که امکان مشاهده و دریافتِ بی دردِسرِ پدیده های ریتمیک را در اختیار افراد قرار می دهد گریز می زند، درحالیکه «ترادیسی» ابزارهای ریاضی ای را که برای کشف نظم ها و مطالعه ی الگوها مورد استفاده قرار می گیرد پیشِ روی می گذارد.

موسیقی و شعر در «گرگیعان و گرگیعان» (II)

بیرون‌رفتن مردم از خانه و برگرفتن و دورافکندن کلوخ در آخرین روز ماه شعبان به احتمال فراوان به نشانه ترک عیش و عشرت و باده‌نوشی در ماه مبارک روزه‌گیران و دورکردن دیو گناه باده‌نوشی از خود بوده است و این آیینی بازمانده از دوره پیش از اسلام بوده که با دگرگونی نظم و روال زندگی عادی مردم در تغییر ماه همراه بوده است (۲) و یا جشن «هالووین» در فرهنگ غربی. «هالووین» یک جشن مسیحیت غربی و بیشتر سنتی می‌باشد که مراسم آن سه شبانه‌روز ادامه دارد و در شب «۳۱ اکتبر» (نهم آبان) برگزار می‌شود. بسیاری از افراد و مخصوصا کودکان و نوجوانان در این شب با چهره‌های نقاشی شده، لباس‌های عجیب یا لباس‌های شخصیت‌های معروف، چهره و ظاهری که آن به‌نظرشان ترسناک باشد خود را آماده جشن می‌کنند و برای جمع‌آوری نبات و آجیل به در خانه دیگران می‌روند. این جشن را مهاجران «ایرلندی» و «اسکاتلندی» در سده نوزدهم با خود به قاره آمریکا آوردند. (۳)

از روزهای گذشته…

موسیقی هند و مقایسه آن با موسیقی ایران (IV)

موسیقی هند و مقایسه آن با موسیقی ایران (IV)

شکل دیگری از سارنگی است که با مضراب نواخته می شود. سازیست مضرابی که صدای آن به تار شبیه است. امروز سازی به این نام در ایران نداریم ولی کلمه سرود خاطره قدیم ایرانی بودن آنرا به یاد می آورد.
آهنگ های محبوب جو ساتریانی (I)

آهنگ های محبوب جو ساتریانی (I)

Joe Satriani یا آن طور که از طرف هوادارانش خطاب می شود: Satch از موفق ترین گیتاریست های سبک راک در سال های اخیر بوده است و اکثر علاقه مندان موسیقی راک با کارهای او آشنایی دارند. مجله Guitar World به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد انتشار خود، مصاحبه ای با جو ساتریانی ترتیب داده و نظرات او را در مورد آهنگ های محبوبش در سبک راک جویا شده است. برگردان فارسی متن اظهارات جو ساتریانی را در مورد هر آهنگ ملاحظه نمایید. تاکید ساتریانی بیشتر بر سولوهای گیتار بوده و به همین جهت بخش هایی از هر سولو نیز برای خوانندگان این مطلب انتخاب شده است.
یادی از خانواده داوید

یادی از خانواده داوید

جمعه ۳۰ دی توماس کریستین داوید آهنگساز، رهبر ارکستر و معلم بزرگ موسیقی کلاسیک درگذشت. داوید فرزندی از یک خانواده هنرمند بود، پدر برادر و همسرش همه از هنرمندان خوشنام بودند. ولی نکته ای که باعث محبوبیت داوید در میان هنرمندان موسیقی ایران شده، سالها تدریس و تلاش او برای ارتقا موسیقی کلاسیک در بین ایرانیان است.
چه مقدار تمرین، چه مقدار پیشرفت (I)

چه مقدار تمرین، چه مقدار پیشرفت (I)

نگاه این نوشته به تمرین، یک دید کلى و ارائه ى شیوه ى خاصى تمرین براى افرادى است که تصمیم آنها براى نوازنده شدن (یا حرفه اى شدن) قطعى نیست. نه اینکه با این شیوه ى تمرینى که ذکر مى شود نمى توان گامهاى حرفه اى برداشت، بلکه زمان رسیدنِ به هدف، طولانى تر خواهد بود.
آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (V)

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (V)

«ارزشها، وجوه مثبت فرهنگ ها و سنت ها هستند. به نظر من آنچه پیشوند یا پسوند سنت را یدک می-کشد الزاماً حاوی ارزش نیست و نیز آن مرز خطرناک در تفکیک ارزشهای مثبت و منفی را نباید نادیده گرفت. در شرایط امروز، ارزشهایی مثبت اند که ظرفیت تحول داشته باشند و بتوانند با شرایط جدید و زیبایی شناسی جدید منطبق شوند. البته می توان برخلاف جریان آب شنا کرد و کورکورانه عمل کرد و نسبت به واقعیت هایی که رخ داده اند بی اعتنا بود؛ چنان که بارها رخ داده است‌‌» (درویشی/۱۳۸۲، ۲۰). ‌‌
دو مضراب چپ (قسمت نهم)

دو مضراب چپ (قسمت نهم)

یکی از ویژگی های خیلی مهم در اجرای دو مضراب چپ آزاد بودن هر دودست پس از اجرای این تکنیک است، به طوری که در صورت اجرای درست می توانیم هم از دست راست استفاده کنیم و هم از دست چپ و نکتۀ جالب تر اینجاست که حتی قادر خواهیم بود، پس از دومضراب چپ سریعاً جفت مضراب و دوبل نُت هم استفاده کنیم.
ریچارد واگنر، خداوندگار اپرا (IV)

ریچارد واگنر، خداوندگار اپرا (IV)

آثار واگنر به طور گسترده ای از اسطوره شناسی و افسانه های اروپای شمالی نشات گرفته، به ویژه موسیقی ایسلندی و آلمانی. از طریق اپراها و مقالاتش، واگنر تاثیر فراوانی را روی نحوه اجرای اپرا به جای گذاشت. او مدافع تفکر جدید شوپنهاوور مبنی بر “موسیقی نمایش” بود که در این صورت تمام عناصر موسیقی و نمایش در هم ادغام می شوند. برخلاف دیگر آهنگسازان اپرا که معمولا وظیفه نوشتن متن و اشعار را خود بر عهده نمی گیرند و به دیگران می سپارند، واگنر تمام این متون را خود می نویسد و آن را شعر می نامد.
نگاهی کوتاه به مقایسه آکوستیکی تمبک و کلام (II)

نگاهی کوتاه به مقایسه آکوستیکی تمبک و کلام (II)

تولید دسته ای از آواهای گفتاری همراه با ارتعاش تارهای صوتی و تولید صدا است مانند “آ”، “e” و… به این دسته از آواها “صدادار، مصوت یا واکه (Voiced)” می گویند. برعکس در تولید دسته ای دیگر از آوا ها اندامهایی به غیر از تار صوتی نقش دارند مانند دندانها، لثه و… این آواهای بدون بهره از ارتعاش تارهای صوتی را “بی صدا، صامت یا بیواک (Voicless)” گویند مانند “ش”، “s” و… بعضی از آوا ها هم ترکیبی اند مانند “ز” که اندام گفتاری مجزا جهت تولید صدای آن نقش داشته و در واقع ترکیب صامت و مصوت است.
میخائیل پلتنف، سمبل ملی موسیقی روسیه

میخائیل پلتنف، سمبل ملی موسیقی روسیه

میخائیل پلتنف (Mikhail Pletnev) را بدون هیچ مبالغه ای و اغراقی باید نوازنده پیانویی با تکنیک بسیار بالا و نبوغ ذاتی در امر نوازندگی دانست. وی همچنین در عرصه های دیگری چون رهبری و آهنگسازی این خصوصیات را بهمراه دارد. پلتنف در Archangel روسیه بدنیا آمد و در همان دوران کودکی استعدادهای خود را بروز داد. در سن ۱۳ سالگی وارد مدرسه موسیقی شد و در سال ۱۹۷۴ وارد کنسرواتوار چایکوفسکی شد و زیر نظر اساتیدی چونJakob Flier و Lev Vlasenko تحت آموزش علوم مختلف موسیقی قرار گرفت.
نقش زنان در موسیقی ایرانی (III)

نقش زنان در موسیقی ایرانی (III)

اما اولین زن نوازنده که از نوازندگیش بر روی گرامافون ضبط شد سه تارِ خانم پروانه است که خواننده نیز بوده است؛ آواز او با سنتور حبیب سماعی و تار قوام السلطان در سال ۱۳۰۶ به ضبط شده که انتشارات آن کمپانی هیزمسترز ویس بوده است، نام اصلی اش بتول رضایی است اما به نام موچول (چون ماه) و پروانه بر روی صفحات گرامافون ثبت شده است. پروانه زنی بود لاغر اندام و سبزه که در سال ۱۳۱۱ ش در سن حدود بیست و پنج سال در اثر بیماری سل در گذشت. (۱)