 |
|
|
ژورنال موسیقی
|
    |
پنجشنبه ۲۲ تیر ۱۳۸۵ ، سحر شهاب
راجرسید برت مانند یک ستاره دنباله دار در مدتی کوتاه ظهور کرد و در این زمان اندک بسیار درخشید. او نشانی ماندگار بر موسیقی راک پیشرو (progressive) و راک سایکدلیک (psychedelic
موسیقی راک دوران هیپی ها که بیشتر تحت تاثیر مصرف مواد توهم زا ساخته و شنیده میشد) باقی گذاشت و به عنوان یکی از بنیان گذاران و همچنین خواننده اصلی، ترانه سرا و نوازنده گیتار و سولوی
گروه پینک فلوید (Pink Floyd)، از یکی از موثرترین موسیقیدانان عصر خود به شمار میرفت.
برت عامل اصلی شکل گیری آلبوم درخشان اولیه گروه پینک فلوید تحت عنوان The Piper at the Gates of Dawn در سال 1967 بود. با این وجود او در سال 1968، به خاطر اخلاق و رفتار غیر قابل پیش بینی خود که کنار آمدن با او را بسیار دشوار می ساخت، گروه را ترک کرده و یا به قولی از گروه اخراج میشود. هرچند او در یکی دو ترانه از آلبوم بعدی به نام A Saucerful of Secrets نیز حضور دارد. حضور او در میان اعضای گروه چنان قدرتمند بود که تنها تعداد اندکی تصور میکردند که گروه پینک فلوید بتواند بدون او پابرجا باقی بماند. درواقع مدیران اولیه گروه تصمیم گرفته بودند که برت را حفظ کرده و بقیه اعضا را به حال خود رها کنند. گروه پینک فلوید هرگز نتوانست دوباره آن شوخ طبعی با روح و انرژی دیوانه وار دوران کار با برت را به دست آورد. آلبومهای سولو برت پس از ترک پینک فلوید خود را از انظار عمومی دور نگه داشت. با این وجود به خواسته کمپانی ضبط صفحه EMI و Harvest Records (که یکی از زیر شاخه های کمپانی بزرگ EMI بود و اساسا به ضبط و پخش آثار راک پیشرو میپرداخت)، دوران کوتاهی را به انجام فعالیت های سولو مشغول شد و دو آلبوم به نامهای The Madcap Laughs و Barrett منتشر نمود. 
برداشت یک از ترانه Love Song از آلبوم Barrett
 سید برت با گروه پینک فلوید
تهیه این دو آلبوم با حمایت فراوان هم گروهان سابق او ، به خصوص از طرف جانشین او دیوید گیلمور (David Gilmour) که کار تهیه چند جلسه ضبط را بر عهده گرفت، انجام شد. در این دو آلبوم اعضای
گروه The Soft Machine (از موثرترین گروههای موسیقی زیرزمینی دهه 60) هم به نوازندگی پرداختند و به آن حال و هوایی از موسیقی فولک دادند که در عین ناهمواری و نیمه کاره به نظر رسیدن،
جذاب بود.
شوخ طبعی نامتعارف برت، بازی کنایه آمیزش با کلمات و ملودیهای مسری ترانه هایش، آثاری را در دو آلبوم سولوی او به وجود آورده اند که بعضی درخشان و بعضی آشفته و کابوس وار هستند.
این آثار با وجود اینکه از قدرت کنترل شده آثار سال 1967 او با پینک فلوید بی بهره اند، با این حال آنها منظری سحرانگیز و تکان دهنده به روح خلاقی هستند که به قولی، پس از شهرت بسیار و مواد مخدر فراوان،در زمانی کوتاه به بیراهه رفت. دیوید گیلمور با نواختن گیتار بیس و جری شیرلی (Jerry Shirley) نوازنده پرکاشن، برت را در تنها کنسرت زنده او در این دوران همراهی کردند. این کنسرت در 6 ژوئن 1970 در سالن المپیا Olympia در لندن اجرا شد که بخشی از جشنواره موسیقی و مد بود. این گروه سه نفری در زمانی کمتر از 30 دقیقه چهار ترانه اجرا کردند و به دلیل میکس ضعیف، صدای خواننده تا نیمه آخرین ترانه شنیده نمیشد. در انتهای ترانه چهارم، برت به طور ناگهانی و مودبانه گیتار خود را کنار گذاشت و صحنه را ترک کرد.
Baby Lemonade
آخرین حضور او در رادیو BBC در 16 فوریه 1971 برای ضبط سه ترانه در استودیو آنجا بود که هر سه از آلبوم "برت" بودند و احتمالا قرار بود برای تبلیغ این آلبوم پخش شوند.هرچند که در این دوران سید برت برای ضبط موسیقی خود چندان رغبتی نشان نمیداد و حتا برای اجرای زنده آن هم بی رغبت تر مینمود. پس از این جلسه در استودیو، او به مدت بیش از یک سال از صحنه موسیقی دور شد.  سید برت با گروه پینک فلوید
سالهای بعدی
او حقوق آلبومهای سولوی خود را کمپانی های سازنده فروخت و به یک هتل در لندن نقل مکان کرد و پس از به پایان رسیدن پولش، در زیرزمین خانه مادرش، واقع در کمبریج ساکن شد.
برت در سال 1972 گروهی به نام Stars تشکیل داد که عمری کوتاه داشت. در سال 1974 نیز با ترغیب پیتر جنر (Peter Jenner) تصمیم به ضبط آلبوم دیگری گرفت که پس از سه جلسه ضبط ، کار به جایی نرسید و برت بار دیگر از صنعت موسیقی کنار کشید. از این پس تمام کوششها برای به صحنه برگرداندن او بی نتیجه ماند. او تا زمان مرگ هنوز سهم خود را با انتشار هر نوع آلبوم و مجموعه از آثار مشترک با پینک فلوید دریافت میکرد و گیلمور همواره بر انجام یافتن این نقل و انتقال مالی نظارت داشت. ایکاش تو در کنارم بودی سید برت و گروه پینک فلوید در سال 1975 برای جلسات ضبط آلبوم Wish You Were Here به هم پیوستند. برت به طور غیر منتظره وارد یکی از جلسات شد و کار ضبط ترانه Shine on You Crazy Diamond را تماشا کرد که اتفاقا، ترانه ای درباره خودش بود. در آن زمان، سید مقدار زیادی اضافه وزن پیدا کرده و تمام موی سر و ابروهایش را تراشیده بود، به طوری که هم گروه های سابقش در ابتدا او را به جا نیاوردند. راجر واترز پس از اینکه سید برت را به جا آورد، به قدری منقلب شد که به گریه افتاد. اشاره پینک فلوید به این دیدار، در فیلم "دیوار" جایی که قهرمان داستان پس از تسلیم شدن در زیر بار زندگی و شهرت، ابروهای خود را میتراشد، کاملا آشکار است. ریک رایت (Rick Wright) نوازنده پیانو و کی بورد گروه، این دیدار را وحشتناک توصیف میکند و می گوید : "من و راجر هر دو اشک میریختیم. خیلی تکان دهنده بود ... هفت سال بی خبری و ناگهان دیدن او درست پس از اجرای آن ترانه به خصوص، نمیدانم [ کار چه بود ]، تصادف، کارما، سرنوشت، کسی چه میداند؟ اما هرچه بود بسیار بسیار قدرتمند بود."  سید برت با گروه پینک فلوید
مجموعه آثار
در سال 1993، این آلبوم همراه با دو اثر دیگر برت در یک مجموعه سه تایی به نام Crazy Diamond منتشر شد که همه آنها شامل ترانه ها و قطعاتی از موسیقی استفاده نشده ای است که سندی عالی بر
ناتوانی یا امتناع برت از اجرای مجدد یکسان از یک ترانه هستند.
در سال 1988، کمپانی EMI مجموعه ای از آثار استودیویی پخش نشده برت در طی سالهای 1968 تا 1970 را جمع آوری و در آلبومی به نام اوپل Opel منتشر کرد. ترانه Bob Dylan Blues برای اولین بار در مجموعه بهرین آثار سید برت به نام The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me منتشر شده در سال 2001 به پخش عمومی رسید. این ترانه از یک نوار نمونه کار سید برت استخراج شده بود که دیوید گیلمور آنرا از یک جلسه ضبط در اوایل دهه 70 تا کنون نگه داشته بود.
Bob Dylan Blues
مجموعه ای از 19 CD صوتی / تصویری به نام Have You Got It Yet شامل چندین اجرای زنده برت در زمان پینک فلوید و در دوران کار سولوی خود منتشر شد که جذابیت آن به خاطر اجرای ترانه هایی که اجرای تمرینی آن زیباتر از نسخه منتشر شده آن شده اند، دو چندان شده است. ترانه هایی از سومین آلبوم نیمه کاره او و همچنین مصاحبه هایی با اعضای گروه پینک فلوید و هنرمندان دیگر نیز از جمله بخشهای بسیار جالب این مجموعه موجود هستند. سالهای آخر استفاده برت از مواد روان گردان به خصوص LSD در طی دهه 60 امری واضح و ثبت شده است. عده ای عقیده دارند که سوء مصرف این مسیر رو به سمت فروپاشی روحی او را هموار کرده است. در مطلبی منتشر شده در سال 2006، از دیوید گیلمور چنین نقل قول شده است: "به نظر من، او در هر صورت دچار این فروپاشی میشد. مشکل او بسیار ریشه دار بود. اما آن تجربیات هیپیوار با داروهای روانگردانشان، میتواند به عنوان نوعی کاتالیزور عمل کرده باشد. من هنوز هم فکر میکنم که او نمیتوانست با تصور شهرت و همه پیامدهای آن کنار بیاید." برت با افزایش مشکلات روحی خود، وارد یک زندگی انزوا طلبانه مطلق شد و نه تنها به انتشار هیچ یک از آثار خود نپرداخت، که اصولا به کار نواختن و اجرا نیز تمایلی نشان نمیداد. هر چند آلبومهای او در هنگام انتشار توجه اندکی به خود جلب کردند، اما مخاطبین آیینی و هواداران سبک و ثیاق مخصوص به خود را داشتند.موسیقی و جاذبه عرفانی برت موجب پیدایش تاثیری پایدار شد که در طی دو دهه بعد از انتشار بسیار گسترده تر شد. بسیاری از هنرمندان آثار خود را متاثر ار سید برت میدانند که از جمله آنها میتوان به پاول مک کارتنی (Paul McCartney)، جیمی پیج (Jimmy Page)، دیوید بووی (David Bowie) و برایان انو (Brian Eno) اشاره نمود که همه در زمانهای مختلف برای انجام کار مشترک با برت اظهار علاقه کرده بودند.
|
نسخه قابل چاپ
این مطلب را برای دوستتان بفرستید
افزودن لینک به OYAX
|
استفاده از مطالب گفتگوی هارمونیک با ذکر نام سایت مجاز است - Copyright (c) 2006 Harmony Talk, all rights reserved
|
تیر ۲۲م, ۱۳۸۵ at ۹:۴۷ ق.ظ
agar eshtebah nakonam hodoode 1 mah pish matlabi raje be Hector Berlioz rooye site bood ke zaheran felan napadid shode, na?
تیر ۲۲م, ۱۳۸۵ at ۲:۳۵ ب.ظ
با تشکر فراوان از شما و زحماتتون
به امید روزی که موسیقی در ایران آزادی عمل بیشتری پیدا کنه
تیر ۲۲م, ۱۳۸۵ at ۳:۰۵ ب.ظ
mamnoon az harmony talk
تیر ۲۲م, ۱۳۸۵ at ۳:۵۵ ب.ظ
ممنون از اطلاعاتی که ارائه دادید؛
دوستان میتونن برای آشنایی بیشتر و دریافت اطلاعات تکمیلی به مستند دیدنی The Pink Floyd & Syd Barret Story که شامل بیوگرافی،مصاحبه بااعضای پینک فلوید و سایر دوستانش از جمله باب کلوز،جری شیرلی وگراهام کاکسن وخیلی موارد دست اول دیگه است رجوع کنند.
تیر ۲۳م, ۱۳۸۵ at ۷:۴۱ ب.ظ
چقدر از این کارهای منتشر نشده ده ۶۰ و ۷۰ هست که در آرشیو کمپانی ها یا نوازنده ها داره خاک می خوره و ما منتظر انتشارشون هستیم!
تیر ۲۳م, ۱۳۸۵ at ۹:۰۰ ب.ظ
shine on you crazy diamond…
تیر ۲۴م, ۱۳۸۵ at ۶:۲۹ ب.ظ
Salam
Arezooe moafaghiyat daram vasatoon
Az site kheily jalebetoon,khanandeye sabet hastam ama ta hala nazar nadaram.
Dar kenare estefade az matalebe jalebetoon ,baese omidvari vojoode chenin sity farsi…
Vali jaye khalie ye chizi kheily ehsas mishe,matalebi piramoone musice maQami
Dar jahate barnamehaye shoma dar ins ite komak mikone fek mikonam.
Shayad age ye nafar dige chenin sity dasht faze kami farQ mikard khaste ma ham farQ mikard…bishtar mitunestin roo ye sery mataleb zoom konid
Mamnoonam
مرداد ۱م, ۱۳۸۵ at ۹:۲۰ ب.ظ
Hey You
Out There In The Cold . Getting Longly Getting All . Can yOu Fell Me .
hey You.
Standing In The Eyes With Future Fading Small . Can yOU Help Me .
Mehrdad Emperor ……… Karaj
مرداد ۴م, ۱۳۸۵ at ۵:۱۹ ب.ظ
افسوسِ نابغه هایی که می میرند و افسوسِ نابغه هایی که کشف نمی شوند.
مرداد ۱۵م, ۱۳۸۵ at ۱۱:۳۳ ب.ظ
بسیار زیبا و ناراحت کننده!
با تمام احترامی که برای طرفدار های سید برت قائلم باید بگم حضور دیوید گیلمور به جای او (یا حداقل در کنار او) واقعا یک نعمت بود و پینک فلوید رو اون چیزی کرد که حالا میبینیم. من که فکر نمیکنم در غیر اینصورت پینک فلوید، پینک فلوید میشد.
آبان ۸م, ۱۳۸۵ at ۷:۴۸ ب.ظ
kheli kheli mamnoon be khatere hameye hamaye etelaati ke in too darin . omidvaram ke hich vaght tanha nashin . omidvaram hich roozi nayad ke mesle syd barett dochare gham , tanhaii , ashoftegi roohi beshin . be omid didare hamye shoma :
yeki az tarafdaran PINK FLOYD
بهمن ۱۳م, ۱۳۸۵ at ۴:۱۱ ق.ظ
در جواب …radio :
به نظر شما احترام میگذارم اما اشتباه نکنید
syd barret یک اسطوره راک بشمار میرود.
وجود اوست که راجر را نمایان میسازد.
((اثر های احساسی کمتر ماندگارند.))
syd مجنون و دیوانه نبود و حس افسار گسیختهء جنون را مجسم و بروز میداد.
((دیوید نیز دوست داشتنی است))
بهمن ۱۳م, ۱۳۸۵ at ۲:۳۳ ب.ظ
آخرین مصاحبه سید برت رو بیار رو وبلاگت!
بهمن ۲۱م, ۱۳۸۵ at ۱۰:۱۹ ق.ظ
به نظر من برت خداست وزیر آوار کثافتهای اون دو تا دیگه(گیلمورو واترز)دفن شده
بهمن ۲۲م, ۱۳۸۵ at ۶:۴۶ ب.ظ
همه چیو با هم قاطی نکنین خوب !
سید آدم بزرگ و کاردرستی بود ولی آدمهای بزرگ هن دیوانه میشن خوب !
دلیلی نداره چون سید رو دوست دارین راجر یا دیوید رو نفی کنین .
اسفند ۳م, ۱۳۸۵ at ۶:۵۴ ق.ظ
na bayad dar morede pink floyd in tori ghezavat konim in bozorgtarin eshtebahe momkene ke baes borooze ye seri shayeat dar morede pink floyd va tarafdaranash khahad shod be nazare man tamame azaye pink floyd nabegheha va tekrar nashodaniha dar mosighi hastand ke ba rafteneshoon digar dovomyee nakhahad amad har kodam az anha dareye sefati khas az elme va donyaye mosighi hastand va ma bayad be tamami anha ba didie baz negah koninm va be anha ehteram bogzarin.moteshakeram
خرداد ۶م, ۱۳۸۶ at ۵:۱۲ ب.ظ
another break in the wall
مرداد ۲م, ۱۳۸۶ at ۵:۴۹ ق.ظ
بزرگ دونستن کسی دلیل بر نفی دیگری نیست هموطن.
اگر به اولین عکس گروهی در این صفحه نگاه کنید حقیقت گروه و شادی و شادابی آنها رو میبینید .
آدمها طعلق به جایی دارند که در آنجا شاد و راضی هستند.
اگر دیوید بعد از about face پس از((استقبال نشدن)) از این آلبوم دوباره درخواست تشکیل گروه را مطرح میسازد ترس از فراموش شدن و شکست مالی را نشان می دهد و هنر برای این مقاصد و به قصد راضی کردن دیگران ابتذال است.
اما اگر آثار هنری (roger k-barrett(Syd را بشنوید و ببینید نظرتان عوض خواهد شد او برای دل خود کار میکرد و نظرات خود را بیان میکرد و هنر یعنی این ، اگر انسانها این کار را انجام دهند آنگاه وقتی به آثار هرکدام بنگری گوشه ای از این موجود بینهایت (انسان)خودنمایی میکند؛ نه اینکه نسخه های طلایی و نقره ای آلبوم دیگری را در تورهای مختلف اجرا کردن آن هم با بی رضایتی صاحب آن.البته اجرای دوستداران و طرفداران آنها تفاوت دارد.
شاید من از اولین کسانی باشم که آلبوم on an island رو گرفتم ، اگر به دیوید علاقه نداشتم و طرفدار او نبودم هرگز این کار را نمیکردم.
در طول نوشتن به Wined And Dined اثر syd گوش میکردم…بشنوید جالبه…
مرداد ۲۶م, ۱۳۸۶ at ۳:۲۴ ب.ظ
به نظر من سید بزرگترین و بهترین بود باز بودن فکر و آزادی ذاتی سید بود که راه موفقیت رو باز کرد
شهریور ۹م, ۱۳۸۶ at ۲:۵۰ ب.ظ
من نمیگم سید یا راجرز روی دیوید تاثیر نداشته اند ، همه انسانها از محیط تاثیر میپذیرن.
اما من و بسیاری مانند من از موزیسینی که درباره چیزی غیر از موزیک نظر بده خوشمون نمیاد . شما آقای some thing معلومه انسان متخصصی هستید ، اگر یک بقال فقط بواسطه اینکه طرفداران زیادی داره درباره کار شما نظر بده و اون رو زیر سوال ببره چه حالی پیدا میکنید؟ این ترانه هایی که آقای واترز در the wall,final cut , amused to death سروده و درباره بزرگترین سیاستمداران دنیا نظر میده ، کاری مبتذل و نهایت بی مسولیتی است و بجز ایجاد تفرقه و ایجاد مشکل سر راه سیاستمداران فایده دیگری نداره .
من piper at the gates of down,whish you where here , division bell رو که فقط موزیک است بیشتر میپسندم .
مهر ۳۰م, ۱۳۸۶ at ۶:۳۵ ب.ظ
syd ba hamashoon farq dare….
rasti gilmor nemat nabood,neqmat bood pinkp kard ye gorohe santimantale zanoone
دی ۱۷م, ۱۳۸۶ at ۳:۵۹ ق.ظ
آلبومی از دیوید گیلمور هست به نام On an island و البومی دیگه از راجر واترز به نام ca ira که نشون میده چقدر تفاوت میان این دو وجود داره
اولی نزول داشته
دومی پیشرفتی حیرت انگیز
و در جواب ugdvqh هم باید بگم که سیاست قضیه ایست جدا از سایر مواردی که هر کس نباید راجع بهشون صحبت کنه
سیاست رو میشه تو خیابون تو صف نون تو خونه و کلی جای دیگه دید
سیاست منتقد می خواهد
بهمن ۱م, ۱۳۸۶ at ۱۰:۳۳ ب.ظ
من نظرم بر این که آثار برت طلایی است ولی نباید فراموش کرد که اصالت واقعی به لحاظ ساختار و خصوصا اشعار در گروه مدیون استاد “راجرواترز” است.
تا قبل از اینکه افکار “راجر”بزرگ بر اریکه موسیقی اینگلند ساطع بشه،اساسا موسیقی راک به مفهموم اعتراض و بیان عقاید وجود نداشت.
حتی سید برت نیز بیشتر مانند یک شومن به خاطر چهره و رفتار به ظاهر روانپریشانه، عوام را فریب می داد.
من نمی دانم که آقای سید که در سن ۲۱ سالگی مشهور می شود و همچنین پولدار و فرزند یک استاد دانشگاه کجا… تا یک یتیم شده حاصل از جنگ !!!
به هر حال روح سید بزرگ شاد باد.
بهمن ۷م, ۱۳۸۶ at ۴:۵۶ ب.ظ
به نظر من حق کاملا با ugdvqh است. در جواب آقا نوید هم باید گفت در سیاست به روی هیچ کس بسته نیست ولی باید اول کمی تاریخ و جغرافیا و سیاست و تاکتیک و استراتژی بخوانید بعد اظهار نظر کنید. اظهار نظر یک هنرمند که میلیونها طرفدار دارد مسئولیت بیشتری دارد چون طرفداران وی که فقط چشم به دهان وی دارند به توصیه های او عمل کرده و فاجعه می آفرینند.
متاسفانه جوی هم درست شده که هر هنرمندی که میخواهد محبوب شود چند تا بد و بیراه به سیاستمداران آمریکا و انگلستان (که اخلاق گرا ترین سیاستمداران دنیا هستند) میگوید و از جنگ انتقاد میکند. بنظر من سیاستمداران آمریکایی بسیار مظلوم هستند.
بهمن ۱۳م, ۱۳۸۶ at ۳:۴۵ ب.ظ
سلام سایتتون اطلاعات خوبی دارد.خواهش میکنم راجب ستارگان جدید راک بیشتر مطلب بنویسید. ممنون
اسفند ۴م, ۱۳۸۶ at ۱۱:۱۳ ق.ظ
be nazare man hagh ba alirezae faghat yek lahze roger ro bedoon taranehash rajebe sisato jango jesthaye avam faribesh tasavor konid aya dar zamineye musice khales ham harfi dasht roger mese ye bache mimoone ke hameye harfasho bayad ba dado faryad bezane
اسفند ۵م, ۱۳۸۶ at ۶:۴۵ ب.ظ
pink همیشه زیباست چه سید باشه یا نباشه مهم موسیقی است و اشعار هستند که جاودانه میمونند بهتره عظمت این گروه رو تحت الشعاع این حرفا قرار ندیم .
فروردین ۲۵م, ۱۳۸۷ at ۹:۰۳ ق.ظ
هر چند خودم سید رو دوست دارم اما اگر بی انصاف نباشیم پینک فلوید بدون گیلمور و با سید هیچ وقت نمی تونست آلبومی مثل ِThe Wall یا Wish You Were Here خلق کنه. و در حد ِ آهنگ های من یه دوچرخه دارم خیلی دوستش میدارم میموند و خیلی کم میتونست آهنگ های قوی ای مثل ِ Let There Be More Light تولید کنه. به نسبت نگاه کنید آهنگ های جاودانه ی پینک فلوید (حتی بدون فکر کردن و نگاه کردن همه مون ده پانزده تا از این آهنگ رو می تونیم نام ببریم) مدیون گیلمور و واترز بوده و اگر از حق نگذریم سید آهنگ ساز خیلی فوق العاده ای نبود صرفا ذهن بی نظیری داشت.(اگر میخواستیم خودش رو جدا بررسی کنیم حق با شما بود ولی وقتی به عنوان عضو و رهبر پینک فلوید در نظرش بگیریم باید پینک فلوید رو بدون اون و با اون بررسی کنیم.)
نکته ی تاکیدی:(فقط به شرط ِ این که بی انصاف نباشیم)
فروردین ۲۷م, ۱۳۸۷ at ۲:۵۳ ب.ظ
vali ino ham bayad dar nazar dasht ke agar baraye syd barrett chenin etefaghi nemioftad ahangi be name wish u were here shenide nemishod
va age tavajoh karde bashid motevajeh mishid ke ta akahrin lahze khode david gilmour ham az syd be onvane ensane nabegheii yad mikone ke az hame nazar che fiziki che zehni ziba bode…
اردیبهشت ۴م, ۱۳۸۷ at ۱۱:۵۵ ب.ظ
با سلام
و خسته نباشید بخاطر مطالب غنی و پر بار
لطفا مطلبی هم در مورد بعد از انحلال گروه پینک فلوید
واینکه افراد گروه به تنهایی تا چه حد موفق بودند؟
دلیل دوباره تشکیل گروه و اینکه چرا مجبور شدند با صحنه موسیقی خداحافظی کنند و دیگر نتوانند آلبوم منتشر کنند که در حد و اندازه کارهای قبلی باشد( این دلیلی بود که خود گروه برای کناره گیری عنوان کرد)
در کل یک جمع بندی و نقد کلی
با تشکر انوش
خرداد ۱۱م, ۱۳۸۷ at ۷:۱۵ ب.ظ
shohrate pink shayad bishtar madyune bahregiri az har 7 honar{music,noor,tasvir…..)dar ejrahaye in goruh bashe,ama in goruh hamvare dar zire deyne ashare syd barrett khahad bud
خرداد ۱۲م, ۱۳۸۸ at ۳:۱۷ ب.ظ
سید برت یه خداست
هیچ چیز تاحالا انقدر برام حس نزدیک و عجیبی مثل سید برت نداشته…
جالبه آدما برای سلیقه هاشون با همم دعوا می کنن
من روح و روانم با سید برت نزدیک تره و کاراش برام قابل درک تر ولی نمی تونم بگم پینک فلوید فقط سید بود و بقیه رو به فحش بکشم