کنسرت مجید درخشانی با گروه سرو آزاد

کنسرت گروه موسیقی سرو آزاد در تاریخ ۱۹ مهر ماه ۱۳۹۲ با حضور افتخاری استاد مجید درخشانی در تالار وحدت برگزار شد. این کنسرت در دو بخش اجرا شد که در یک بخش، آثار اعضای این گروه و در بخش دیگر آثار استاد مجید درخشانی به اجرا رسید.

گروه موسیقی سرو آزاد با نگرشی دیگر به اشعار شاهنامه قصد دارد که نوع دیگری از استفاده از این اشعار را به مخاطب خود نشان دهد. این اجرا در دو قسمت افشاری و اصفهان بود که در بخش افشاری، آهنگسازی این قطعات از: حمیدرضا آفریده، حامد حافظی، سید علی مصطفوی و در بخش اصفهان: از ساخته های استاد مجید درخشانی با آواز وحید تاج استفاده و اجرا شد که مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت.

این گروه سرپرستی سید علی مصطفوی با نگرشی نو به موسیقی اصیل ایرانی؛ با حضور جمعی از فارغ التحصیلان موسیقی در سال ۱۳۸۵ تشکیل شد و در طول این مدت با نوازندگان و خوانندگان جوان این حوزه اجراهای متعددی را در داخل و خارج کشور انجام داده است.

در سال ۱۳۸۸ تا امروز این گروه با ترکیب جدیدی از نوازندگان و خوانندگان این حوزه، سعی بر آن دارد که باعث ارتقاع و جذب مخاطبان خاص و عام به موسیقی اصیل ایرانی شود.

در این میان از آثار آهنگسازان صاحب نامی چون استاد مجید درخشانی و همین طور آهنگسازان جوان این گروه (با استفاده از دیدگاهای مختلف و اما یکپارچه ای که در این گروه مورد نظر می باشد) استفاده شده است. گروه موسیقی سرو آزاد تا کنون کنسرت های متعددی را به اجرا گذاشته است که از جمله آنها می توان به:
اجرا کنسرت در اردیبهشت ۸۹ در فرهنگسرای نیاوران
اجرای موسیقی در بزرگداشت عطار نیشابوری در فرهنگسرای شفق ۱۳۸۹
شرکت در جشنواره موسیقی فولک ترکمنستان و دریافت لوح تقدیر جشنواره۱۳۸۹
اجرای کنسرت در شهر رشت تابستان ۱۳۸۹
اجرای موسیقی در همایش بین المللی پژوهشگاه اندیشه در کتبخانه ملی تهران ۱۳۸۹
برگزاری یادواره بانو قمرالملوک وزیری در ظهیر الدوله در ۱۴ مرداد ۱۳۸۹
کنسرت یادواره عارف قزوینی تهران سالن محک اسفند ۱۳۸۹
کنسرت یادواره عارف قزوینی رشت اردیبهشت ۱۳۹۰
اشاره کرد.

کنسرت اخیر این گروه که در تاریخ ۱۹ مهر ماه ۱۳۹۲ در تالار وحدت برگزار شد بر اساس داستان «فریدون و ضحاک» بود که دربردارنده ی داستان پادشاهی «ضحاک» و قیام ‌«کاوه» و پیروزی و پادشاهی «فریدون» بود که این بخش به ترتیب با قطعه «دیباچه»، (آغاز): ساخته حامد حافظی، «شادی آزادی»: ساخته سید علی مصطفوی، «داد خواهی کاوه»، «قطعه چهار مضراب پیکار»: ساخته حمیدرضا آفریده، «پادشاهی فریدون»/ «تصنیف یاد»: ساخته سید علی مصطفوی و «رنگ مهرگان»: ساخته حمیدرضا آفریده در بخش اول و در مایه افشاری بود و در بخش دوم این اجرا که با حضور استاد مجید درخشانی به اجرا رسید، آثار این هنرمند همچون «پیش در آمد بیات اصفهان»، «ساز و آواز»، «ضربی بیات راجع»، «بوی عشق» و «گون» را بر اساس اشعار حافظ و شفیعی کدکنی بود اجرا شد که این بخش از اجرا هم مورد استقبال مخاطبان این گروه قرار گرفت.

در آخر با استقبال مخاطبین، قطعه وطن ساخته سید علی مصطفوی به عنوان قطعه ی پایانی این گروه اجرا شد. اعضاء گروه سرو آزاد در این اجرا:
آواز: وحید تاج، تار: استاد مجید درخشانی تار: آرش عزیزی، کمانچه: حمیدرضا آفریده، شیدا عبادت دوست، سه تار: نغمه طهرانی، سمیرا گلباز، دف: فرزانه وثوقی رهبری، تنبک: شهروز شعاعی، سنتور: حامد حافظی، قانون: حنانه سعیدی، عود: سید علی مصطفوی بودند.

گزارش تصویری (عکاس: متین خاکپور)
       
 

     

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

واکاوی نظری موسیقی امبینت (VIII)

به نظر می رسد همزمان با ظهور عصر فضا، در موسیقی نیز فناوری جدیدی متناسب با آن ظهور کرده است تا موسیقیدانان بتوانند احساسات خود را با آن بیان کنند. همین احساس بعدها (۱۹۸۳) هنوز در برایان انو زنده است و در پشت جلد آلبوم «آپولو» از شیفتگی خود برای خلق آثاری که در راستای دستاوردهای نوین علمی بشر باشد می نویسد.

بررسی برخی ویژگی های ساختاری آثار پرویز مشکاتیان (XIX)

بیشتر آثار پرویز مشکاتیان برای گروه ساز های ایرانی تنظیم شده اند و تعدادی معدودی از آنها توسط هنرمندانی چون محمدرضا درویشی و کامبیز روشن روان برای ترکیب ساز های ایرانی و جهانی تنظیم شده اند. این آثار به شرح زیر هستند:

از روزهای گذشته…

گفتگو با تیبو (II)

گفتگو با تیبو (II)

«مارسیک نمونه یک استاد خوب بود. هر جلسه که در کنسرواتوار نزد او می رفتم (ما سه روز در هفته از او درس می گرفتیم)، او یک اتود از جاوینیز (Gavinies)، فیوریلو (Fiorillo)، دونت (Dont) به من می داد تا برای جلسه بعد آماد کنم. ما همچنین تمام آثار پاگانینی و آثاری از ارنست (Ernst) و اسپور (Spohr) را کار کردیم. برای تکنیک های آرشه نیز مارسیک از پاساژهای مختلفی که به اتود تبدیل شده بودند استفاده می کرد. ما گام ها را نیز که از نان شب ویولونیست مهم ترند، هر روز تمرین می کردیم.
موسیقی زنان، در سایه‌ی حمایت

موسیقی زنان، در سایه‌ی حمایت

در دنیای حقیقی و مجازی امروز، در کنار اخبار پراکنده و متنوعی که به ویژه در باب موسیقی می‌شنویم، بسیاری از مواقع به جمله‌های این‌چنینی برمی‌خوریم: «برای حمایت از موسیقی زنان لطفاً به اشتراک بگذارید!» یقین دارم بیشتر کسانیکه از چنین جملاتی در حمایت از موسیقی زنان استفاده می‌کنند نیت خیری دارند اماباید دید که آیا این کار نتیجه‌ی خوبی هم دارد.
گفت و شنودی درباره سازهای ابداعی (XVI)

گفت و شنودی درباره سازهای ابداعی (XVI)

اینکه هدف استاد شجریان چه بوده از خلق این ساز، باید عرض کنم ایشان می خواستند سازی بوجود بیاورند که چهره ی ایرانی و صدایی نزدیک به کمانچه و قیچک داشته باشد تا در ارکسترهای ایرانی یک نوازنده ویلن بتواند آنرا براحتی بنوازد و برای همکاری با ارکستر موسیقی سنتی مجبور به یادگیری کمانچه نشود.
معرفی یک هنرمند: سرپاس مختاری‌ (VIII)

معرفی یک هنرمند: سرپاس مختاری‌ (VIII)

روایت است که مختاری قطعات بسیاری در طول مدت زندانی بودنش ساخت! پس از آزادی او اداره هنرهای زیبا تصمیم گرفت مدرسه شبانه‌ای برای تدریس موسیقی به وچود آورد و رکن الدین مختاری را به ریاست آن مدرسه برگزید. وی هرچند که دیگر به مقام‌ ریاست شهربانی بازنگشت، اما همچنان در دربار راه داشت و کار موسیقی را نیز تا آخر عمر رها نکرد.
نگاهی به «اینک از امید» (VI)

نگاهی به «اینک از امید» (VI)

سهل انگاری بیش از حدی که مخصوصا در تنظیم قطعاتی که برای ارکستر ایرانی نوشته می شود، به خاطر سنت اونیسون نوازی ارکسترهایی است که شامل شاگردان مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایرانی می شد. این سنت باعث شده که ارکسترهایی که پس از انقلاب روی کار آمدند، به کمترین میزان چندصدایی رضایت داشته باشند زیرا وضعیت تنظیم شان را با ارکسترهای اونیسون می سنجیدند و همین مقدار چندصدایی مختصر را نسبت به تکصدایی آنها، کافی می دانستند. این اتفاق در حالی می افتاد که اولین ارکستر سازهای ملی که توسط فرامرز پایور تاسیس شده بود و قدمتی بیشتر از ارکستر های مرکز حفظ و اشاعه داشت، از روشی سنجیده و محاسبه شده برای چندصدایی کردن موسیقی ایرانی بهره می برده است که متاسفانه به مرور زمان این روش مورد فراموشی اهالی موسیقی ایرانی قرار می گیرد. آلبوم «اینک از امید» نیز از زمره آثاری است که تحت تاثیر همان جو کلی موسیقی ایرانی قرار گرفته است و به همین خاطر چندصدایی قابل توجهی ندارد.
کنسرت غفار ذابح در فرهنگسرای نیاوران

کنسرت غفار ذابح در فرهنگسرای نیاوران

یکشنبه سوم مرداد ۱۳۹۵، فرهنگ‌سرای نیاوران شاهد اولین اجرای گروه «مرغ سحر» به خوانندگی «غفار ذابح» (زادبه) خواهد بود. تنظیم قطعات را در این اجرا، «پویا سرایی» به‌عهده داشته و گرچه نوع این تنظیم به آنسامبل بیشتر نزدیک است، اما رنگ صدایی این ارکستر با بهره‌گیری از سازهای تار، پیانو، ویولن، ویولا، ‌ویولن‌سل و تنبک، اندکی متفاوت خواهد بود.
نگاهی به اپرای عاشورا (VI)

نگاهی به اپرای عاشورا (VI)

تمی با الهام از سروده عاشورایی معروف “ای اهل حرم پیر علم دار نیامد” شروع کننده آخرین پرده این اپرا است. چهار بار این تم را میشنویم که هربار این تم از روی پدال آخرین نت تم قبلی با فاصله ششم کوچک آغاز میشود. محتشم با همراهی دف آغاز میکند، “عباس علی بازوی شیر افکن حیدر، گفت این به برادر…” با آغاز این قسمت یکی از درخشان ترین بخشهای این اپرا آغاز میشود؛ یک بحر طویل با حمایت ارکستر و دف. ارکستر گاهی به قدری در فضا سازی پیش میرود که گویا تر از کلام محتشم خودنمایی میکند.
جایی میان آفرینش و تفسیر (II)

جایی میان آفرینش و تفسیر (II)

در روی‌کرد‌های سخت‌گیرانه و بسیار بنیادگرایانه دایره‌ی آنچه که موجب روا شدن انگ «تحریف» می‌شود، چنان تنگ است که عملا کار اجرای مجدد به نسخه‌برداری می‌کشد و احتمالا بازسازی شایسته‌ترین عنوان برای آن می‌شود. در چنین دیدگاهی تاریخ زیست یک اثر پس از خلق همیشه رو به پس دارد همیشه بهترین‌ها در گذشته رخ داده‌اند و امیدی هم برای بهبود به چشم نمی‌خورد. خلاقیت فردی نوازنده کم‌تر دیگرگونه دیدن و تفسیر در اجرای مجدد کارآیی دارد.
نمایش نقاش های لوریس چکنواریان

نمایش نقاش های لوریس چکنواریان

انجمن هنرمندان خود آموخته نمایشگاهی از خودآموختگان را از تاریخ ۱۷ الی ۲۶ فروردین در گالری ممیز خانه هنرمندان ایران برگزار نموده که بزرگترین نمایشگاه این ژانر هنری در سالهای اخیر است. بویژه حضور لوریس چکناوریان موسیقیدان کشورمان که خود یک هنرمند خودآموخته است که با نمایش چهار اثر زیبای خود به نام «چهار فصل ویوالدی» نقطه عطفی در این بخش از نمایشگاه را به نام خویش رقم زده است.
موسیقی سمفونیک ایرانی (قسمت پنجم)

موسیقی سمفونیک ایرانی (قسمت پنجم)

مرحوم وزیری و شاگرد خلف او مرحوم روح الله خالقی، از قضا راه دوم را برگزیدند و این چنین خواستند که موسیقی آن زمان ایران را بر پایه های «قوانین زیبایی شناختی» و «مبانی نظری موسیقی» غربی بنا کنند و احیاناً مشابهت هایی را در این راه بیابند.