مستر کلاس های محسن حجاریان برگزار می شود

محسن حجاریان پس از مدتها دوری از تدریس، قرار است در مستر کلاسی برای دانشجویان رشته موسیقی، به تدریس اتنوموزیکولوژی بپردازد. این دوره در موسسه فرهنگی و هنری دهلیز هفت هنر برگزار می شود. تاریخ برگزاری این جلسات از ۱۴ آذر الی ۱۷ بهمن ۱۳۹۲ پنجشنبه ها از ساعت ۱۴ الی ۱۶، در ده جلسه است.

در مستر کلاس «آشنائی با مقدمات اتنوموزیکولوژی» (مخصوص دانشجویان رشته های مختلف موسیقی به خصوص رشته اتنوموزیکولوژی) علاقمندان به تحقیقات در زمینه موسیقی و همچنین متقاضیان کنکور کارشناسی ارشد می توانند شرکت داشته باشند.

تلفن ثبت نام: ۶۶۷۳۷۴۴۸ – ۶۶۷۳۷۹۳۸
زمان ثبت نام از شنبه تا چهارشنبه از ساعت ۱۲ الی ۱۹
آخرین مهلت ثبت نام: ۱۰ آذر ۱۳۹۲



زندگینامه
محسن حجاریان در سال ۱۳۲۵ در شهر خرم آباد، متولد شد. او در سال ۱۳۵۰ درجه ی کارشناسی خویش را از دانشگاه اصفهان در رشته ی جغرافیا دریافت کرد. همچنین وی درجه کارشناسی ارشد خود را در رشته ی حقوق کیفری از دانشگاه ایالتی coppin در بالتیمور، مریلند در سال ۱۳۵۴ دریافت کرد.

او زمینه های آموزشی خویش را با مطالعه ی جامعه شناسی و انسان شناسی در یک پژوهش میدانی به مدت سه ماه در ایالت داکوتای جنوبی در میان جمعی آمریکایی الاصل در محل نگاه داری سرخپوستان پاین بریج (Pine Bridge Indian Reservation) در سال ۱۳۵۶ ادامه داد.

در این تحقیق، وی به مطالعه ی سیستم اجتماعی لاکوتا (Lakota) پرداخت که به شکل مطالعه ای انسان شناسانانه مربوط به محل نگاه داری سرخپوستان پاین بریج بود.

در سال ۱۳۵۷، وی به دانشگاه سوربن فرانسه رفت و در آنجا به مطالعه ی زبان و تمدن فرانسه پرداخت. او همچنین در سال ۱۳۶۰ برای یک سال به دانشگاه بارسلونا در اسپانیا برای مطالعه ی زبان اسپانیایی رفت.

وی مدرک کارشناسی ارشد شناخت موسیقی قومی را در سال ۱۳۷۴ از دانشگاه بالتیمور کانتی مریلند دریافت کرد و همچنین در همین زمینه از دانشگاه مریلند در کالج پارک مدرک دکتری کسب کرد.

وی پیش زمینه وسیعی در دو زمینه داراست؛ موسیقی سنتی ایران و همچنین ادبیات و تاریخ ایران. در موسیقی، او دارای دانش عملی در مجموعه ی “دستگاه” است که تجربه نواختن سه ساز کمانچه، عود و نی را برای دوره ی کوتاهی همراه با استاد محمد رضا لطفی، استاد بزرگ موسیقی ایران و همچنین تجربه نواختن عود در کنار دکتر منیر بکن، استاد موسیقی ترکی و شناخت موسیقی قومی، داشته است.

او دانش کاملی از فن شعر ایرانی به همراه مقاله های تئوری در موسیقی فارسی و عربی داراست. او پیشینه ی عظیمی در موسیقی خاورمیانه، بالاخص ایران، ترکیه، آسیای میانه و جهان عرب با توجه به زمینه های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی دارد.

در مطالعه ای میدانی، در سال ۱۳۷۲ بر روی نوبات الاندلوسین در مراکش با مقایسه ی نوبات رومل المایا، یکی از یازده نوبات در موسیقی آندلوسی، در دو مدرسه ی موسیقی در مکن و فیض مراکش پرداخت. قسمتی از مطالعه ی قیاسی وی در تونس انجام یافت. او همچنین وصله (دنباله) مصری را نیز مورد مطالعه قرار داد، در هنگامی که دو ماه در آنجا در سال ۱۳۷۴ سپری کرد.

طی سال های ۱۳۷۵ و ۱۳۷۶، “خبرنامه موسیقی ایرانی” را به زبان انگلیسی در دانشگاه مریلند، کالج پارک منتشر کرد. وی همچنین اخیرا موسیقی شناسی ایرانی را به زبان فارسی به چاپ رسانده است. او بیش از چهل مقاله به زبان های فارسی و انگلیسی، به همراه ترجمه هایی، به چاپ رسانده است. رساله ی دکترای وی “غزل به عنوان عامل تعیین کننده در ساختار دستگاه ایرانی” به تشریح تاثیر سازنده ی شعر فارسی به شکل غزل بر موسیقی دستگاه ایرانی به خصوص به شکل آوازین آن پرداخته است. این رساله نگاهی در زمینه ی تاریخی، فرهنگی و سیاسی ایران از قرن ۱۳ به بعد داشته است. (نقل از سرنا)

دروس تدریس شده توسط محسن حجاریان
– انسان – طبیعت – موسیقی – دانشگاه تهران ۱۳۸۴
– تئوری موسیقی شناسی اقوام ایران – دانشگاه تهران ۱۳۸۴
– مکاتب کهن موسیقی در حوزه شرق اسلامی – دانشگاه تهران ۱۳۸۵
– تئوری موسیقی اقوام ایران – دانشگاه هنر – کرج ۱۳۸۵
– مکاتب کهن موسیقی در حوزه شرق اسلامی – دانشگاه هنر کرج – ۱۳۸۶
– تئوری موسیقی اقوام – دانشگاه سوره ۱۳۸۷
– تئوری موسیقی اقوام ایران – دانشگاه سوره ۱۳۸۸
– تئوری موسیقی اقوام ایران – دانشگاه گیلان – رشت ۱۳۸۸

کتاب های محسن حجاریان
– موسیقی جهان، تهران، کتاب سرای نیک، ۱۳۸۶
– مقدمه ای بر موسیقی شناسی قومی، تهران، جیحون،۱۳۸۷
– هرندن، مارشا/ مردم‌شناسی موسیقی «سرخپوستان» آمریکا، ترجمه محسن حجاریان، تهران، افکار، ۱۳۸۸

مقالات داخلی محسن حجاریان
• پراکندگی و همبستگی موسیقی در قلمرو شرق اسلامی، پل فیروزه شماره ۱، ۱۳۷۹
• ساختار اجرائی عشاق و اشارات استاد علی تجویدی، کتاب سال شیدا – شماره هشتم و نهم ۱۳۸۶
• موسیقی عرفانی (صوفیانه)، کتاب سال شیدا-شماره ششم و هفتم،۱۳۸۴
• جایگاه سه زن – صفیه آیلا، ام کلثوم ابراهیم و قمر الملوک وزیری – کتاب سال شیدا – شماره ششم و هفتم، ۱۳۸۴
• یادمانده ای در یادمانده دیگر – خاطرات مردم شناسان ایران، ۱۳۸۶
• نوبات و موشحات اندلسی، کتاب ماهور – شماره اول، ۱۳۷۶
• نقدی بر تئوری عبدالقادر مراغی، کتاب ماهور – شماره دوم، ۱۳۷۷
• موسیقی زبان بین المللی نیست

سمینارهای علمی محسن حجاریان
• سمینار موسیقی شناسان قومی در شرق آمریکا – زبان دری پایه زبان شناسانه موسیقی دستگاهی – کتابخانه کنگره آمریکا، ۱۹۹۳
• هفتاد سال مردم شناسی در ایران، رابطه موسیقی شناسی قومی و مردم شناسی – پژوهشکده مردم شناسی – میراث فرهنگی ۱۳۸۵
• جایگاه موسیقی اقوام ایران، نقش موسیقی اقوام در فرهنگ ایران – پژوهشکده مردم شناسی، میراث فرهنگی، ۱۳۸۵
• مردم شناسی و موسیقی شناسی قومی، ارتباط تاریخی مردم شناسی و موسیقی شناسی قومی – دانشکده مردم شناسی دانشگاه تهران، ۱۳۸۵ (نقل از سوره)

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نقشه‌برداری موسیقایی (I)

دکتر خسرو جعفرزاده، موزیکولوگ و معماریْ ایرانی است که در عرصۀ موسیقی با نوشته‌های پژوهشی‌شان در زمینۀ موسیقی دستگاهی شناخته شده‌اند. با این حال، ایشان در وین درس معماری خوانده‌اند و دفتر معماری خودشان را دارند. در گفت‌و‌گوی پیشِ رو، که به صورت مکتوب و با ارسال چند پرسش کلّی، که بتواند دست مصاحبه‌شونده را برای پاسخ‌گویی باز بگذارد، انجام شد، ایشان به چند جنبه‌ای که به نظرشان می‌توان رابطه یا اشتراکی میان این دو هنر دید پرداخته‌اند، از جمله مسئلۀ آکوستیک و سالن‌های اجرای موسیقی در ایران، تأثیر معماری سالن‌ها بر ادراک موسیقایی مخاطبان، فضای مناسب اجرای موسیقی ایرانی و قیاس این دو هنر و بیان نوع تأثیرپذیری‌های ممکن از نظر ایشان.

روش سوزوکی (قسمت چهل و هشتم)

هر انسانی مسئول خودش و وظایفش است این نگرش من نسبت به زندگی است و من از خود می‌خواهم و تمنا دارم که زندگی من در عشق و شادی طی بشود، در واقع هیچ کسی طالب بیچارگی و مورد نفرت قرار گرفتن نیست. کودکان نمونه‌های بارزی از پاکی هستند زیرا آنها سعی می‌کنند در پاکی و عشقی صاف و سرشار از وی زندگی کنند، من بدون کودکان قادر به زندگی نیستم اما بزرگترها را هم دوست دارم به آنها علاقه قلبی دارم و در نهایت آنها هم رفتنی هستند؛ انسانها باید به هم مهر بورزند و باعث تسلّای خاطر یکدیگر باشند و برای همدیگر باشند، این را موتسارت می‌آموزد و من هم بر این عقیده هستم.

از روزهای گذشته…

اشکنازى از شوستاکوویچ مى گوید

اشکنازى از شوستاکوویچ مى گوید

اگر روى شوستاکوویچ برچسب معماگونه بودن مى زنند تنها براى آسان تر کردن کارشان است او یک انسان ساده است با درجه بالایى از هوشیارى نسبت به زندگى. جان استراتفورد و جان ریلى در اکتبر ۱۹۹۱ با ولادیمیر اشکنازى این مصاحبه را انجام دادند. اندکى پس از آن بود که اشکنازى ارکستر رویال فیلارمونیک را براى اجراى سمفونى هشتم شوستاکوویچ تمرین داده بود.
سایه روشن تاریخ موسیقی ما (VI)

سایه روشن تاریخ موسیقی ما (VI)

برای حل این مسئله راه‌ها و تعاریف گونه‌گونی وجود دارد؛ وابستگی نژادی، سرزمین (۱۷)، گونه‌شناختی یا فرهنگی (۱۸) یا حتا تمدنی (۱۹) چند نمونه از نگاه‌های مختلفی است که می‌توان به مسئله‌ی وابستگی داشت. خسرو جعفرزاده نیز برای حل این مشکل تا حدودی با شباهت به راه حل اروپایی‌ها پیشنهاد می‌دهد که حوزه‌ی جغرافیایی فرهنگی مورد بحث، بزرگ‌تر و بر تعاریف دنیای قدیم منطبق شود.
با هم به راه افتادیم، بی او برگشتیم (II)

با هم به راه افتادیم، بی او برگشتیم (II)

وقتی از گورستان ظهیرالدوله بیرون می‌آمدیم، ساعت نزدیک به دو ساعت از ظهر گذشته بود. بازگشت ما دو تفاوت عمده با رهسپاری‌مان به‌سوی گورستان داشت. اول اینکه، بازگشت‌مان برخلاف رفتن که جماعت در جمع بودند، بسیار پراکنده بود. دوم اینکه، در رهسپاری‌مان از خانه‌اش با او بودیم و اینک در بازگشت، بدون او. همه‌ی ما به او فکر می‌کردیم و به هنر و دانشش که در لابلای خاک، پیچیده ماند.
ز صبا رحمتی از روی بداعت آمد

ز صبا رحمتی از روی بداعت آمد

صبا کوچولوی دهه ­های سی – چهل حال دیگر خود صبای زمانه و براستی صدایی از جنس زمان شده است. صبا و صدای زمانه ما «رحمت­اله بدیعی» است که اکنون بهارانه­وار هفتاد بهار را به چشمان هنرمند خویش دیده است. صبا کوچلو اکنون بقول «افلاطون» چنان بر شانه غول­ها، پیکره موسیقی [ما] را با آرشه­های با صلابت و سلامتش نقش داده که هر آیینه با بزرگان هنر این سرزمین هماورد می ­کند.
گفتگوی ما ده ساله شد!

گفتگوی ما ده ساله شد!

جشن دهمین سالگرد فعالیت ژورنال موسیقی گفتگوی هارمونیک دیروز، دوم خرداد در فرهنگسرای نیاوران به اجرا رسید. چنانکه مستحضرید، قرار بود جشن در روز اول خرداد در فرهنگسرای نیاوران برگزار شود و افراد بسیاری برای همراهی ما در این برنامه، اعلام آمادگی کرده بودند ولی به دلیل یک سوء تفاهم در ساعت برگزاری این برنامه، مسئولان فرهنگسرای نیاوران پیش نهاد تعویق برگزاری جشن به روز دوم خرداد را دادند.
سه مرحله آموزش موسیقی ایرانی (II)

سه مرحله آموزش موسیقی ایرانی (II)

حال پرسش اینجاست که چرا ردیف که باید جایگاهی مانند رپرتوار در «موسیقی کلاسیک» را در موسیقی کشور ما داشته باشد، کاربردش به شکل کتاب تئوری و متد تحریر، مضراب و… تغییر یافته است؟
گوران: از تک تک اعضای ارکستر تشکر می کنم

گوران: از تک تک اعضای ارکستر تشکر می کنم

ممکن است همه نوازندگان ما در این سطح نباشند ولی پتانسیل رسیدن به این توانایی را دارند. بعضی از نوازندگان ایرانی مثل آقای فریوسفی این امکان برایش فراهم شده که در ارکسترهای درجه یک جهانی نوازندگی کند و ثابت کند که این توانایی را داشته ولی خیلی های دیگر این امکان برایشان فراهم نشده ولی شاید این توانایی را هم امروز داشته باشند.
پرآرایش و رامش و خواسته (II)

پرآرایش و رامش و خواسته (II)

در چند سال اخیر، انتشار آثاری چون “اپرای عاشورا”، “اپرای مولوی”، “سِفرِ عسرت” و “سیمرغ” این مساله را به روشنی نمایانده که موسیقی دستگاهی ایرانی علی رغم دیدگاه های رایج که آن را فاقد توانایی های دراماتیک و بیانی گسترده می داند، دارای ظرفیت های بالقوه ی فراوانی است. نوعی از این احساس نیاز به بیان احساسات نو در اثری آوانگارد مانند “سفر عسرت” بروز می یابد و شکل دیگر آن در اثر نوجویانه ی دیگری مانند “سیمرغ” (هر چند در این میان، هستند کسانی که این نیازها را به شکلی سطحی تر پاسخ می دهند). بدین ترتیب، می توان چنین نتیجه گیری کرد که توصیف احساسات وسیع موجود در اشعار شاهنامه و چگونگی تصویر کردن این احساسات و خود صحنه های موجود در داستان های شاهنامه توسط موسیقی ایرانی که دارای پیشینه ی متفاوتی – دست کم در صد و پنجاه سال اخیر – است، یکی از چالش هایی است که کمتر کسی خود را در حد رویایی با آن دیده است.
نگاهی به همنشینی سازهای محلی و ملی

نگاهی به همنشینی سازهای محلی و ملی

پس از تجربیات تاثیرگذار فرامرز پایور در زمینه گروه نوازی سازهای ایرانی، نوع انتخاب انواع سازها برای گروه نوازی توسط او به شکل استانداردی در گروه نوازی موسیقی ایرانی درآمد. سازهای مورد استفاده او در گروه، کمانچه چهار سیم (که مدتها بود به مانند ویولون ۴ سیم شده بود)، تار، سنتور (سنتور مورد استفاده پایور نه خرک بود که آن هم امروز به صورت استاندارد در آمده گرچه گاه از انواع دیگر سنتور با خرک های بیشتر هم استفاده میشود)، تنبک، عود، نی (هم به صورت سنتی هفت بند و هم به شکل کلید دار که توسط حسین عمومی در گروه او استفاده میشد ولی برخلاف دیگر سازها، این نی هنوز ناشناخته مانده است)، قیچک (به شکل تغییر یافته چهار سیم، به همراه نوع آلتوی آن) و رباب (به شکل تغییر یافته) بود.
راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (V)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (V)

وقتی پیانو کنسرتوی شماره ۲ راخمانینوف برای نخستین بار در اکتبر سال ۱۹۰۱ در یکی از کنسرتهای فیلهارمونیک مسکو به طور رسمی به مورد اجرا گذارده شد، خود آهنگساز در نقش تکنواز پیانو هنرنمایی کرد. این کنسرت با استقبال پرشوری مواجه شد و پیانو کنسرتو از همان نخستین اجرا در دل علاقمندان جایی مطمئن یافت و دلایل این مقبولیت نیز بسیار روشن بود: این کنسرتو سراسر مشحون از الهام بخشیهای ملودیک بسیار فریبنده و دلنشین است و هر شنونده ای را هر چقدر هم مشکل پسند باشد بی اختیار تحت تاثیر قرار می دهد. از همان نخستین اجرا، موفقیت چشمگیر این کنسرتو بدان اندازه بارز بود که مقام و شخصیت راخمانینوف را هم به عنوان یک انسان و هم به عنوان یک آهنگساز باری دیگر تثبیت ساخت.