موسیقی و نلسون ماندلا (III)

نلسون ماندلا (1918-2013)
نلسون ماندلا (1918-2013)
بیست سال پس از کنسرت استادیوم ومبلی، در ۲۷ ژوئن سال ۲۰۰۸ کنسرت دیگری برای بزرگداشت و ادای احترام به ماندلا در هاید پارک (Hyde Park) شهر لندن برگزار شد. این کنسرت تنها سه ساعت و نیم به طول انجامید ولی به اندازه کنسرت سال ۱۹۸۸ رسانه ای نشد. وفاداران به نلسون ماندلا از جمله گروه «Simple Minds»، پیتر گابریل، جونی کلِگ و جوآن بائز (Joan Baez) در این رخداد نیز حضور داشتند. همچنین امی واینهاوس (Amy Winehouse) ترانه «Free Nelson Mandela» گروه «The Specials» را اجرا کرد.

گروه «Die Antwoord» گروه هیپ هاپ شهر کیپ تون در آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۸ میلادی تأسیس شد و کم کم جایگاه خود را در صحنه موسیقی بین المللی پیدا کرد. این گروه قطعاتی ساختند که با شیوه ای متفاوت عناصر اصلی تاریخ کشورش از جمله نژاد پرستی و آپارتاید را زیر سوال می برد.

ماه ژوئن سال ۲۰۰۹، کنسرت خیریه ای در شهر نیویورک برای بزرگداشت ۹۱ سالگی نلسون ماندلا برگزار شد. گروهی از چهره های موسیقی آفریقایی – آمریکایی از جمله استیوی واندر، آرتا فرانکلین (Aretha Franklin)، گلوریا گینور (Gloria Gaynor)، کویین لطیفه (Queen Latifah)، جاش گروبن (Josh Groban)، سیفو مبوز (Sipho Mabuse) در این کنسرت برنامه اجرا کردند. همچنین کارلا برونی – سارکوزی (Carla Bruni-Sarkozy) همسر رییس جمهور سابق فرانسه نیز در این کنسرت برنامه اجرا کرد. او ترانه خود را به زبان انگلیسی خواند.

برنار لویه (Bernard Lavilliers)، میشل فوگن (Michel Fugain) و ژان فرات (Jean Ferrat) از دیگر خوانندگان فرانسوی بودند که در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی آزادی نلسون ماندلا از اسارت و پایان نظام آپارتاید در آفریقای جنوبی را در ترانه های خود مطرح کردند.

۲۹ می سال ۲۰۱۲ هزاران نفر از مردم آفریقای جنوبی در میدان نلسون ماندلا در ساندتون (Sandton) در حومه شهر ژوهانسبورگ گرد هم آمدند تا ترانه ای را برای گرامی داشت مَدیبا (Madiba) که ۱۸ ژوییه همان سال ۹۴ ساله می شد، ثبت کنند.

گروه ایرلندی U2 ترانه ای با عنوان «Ordinary love» را برای بزرگداشت نلسون ماندلا ساخت. این قطعه که به عنوان موسیقی اصلی فیلم “Mandela: long walk to freedom” نیز در نظر گرفته شده است، شب ۵ دسامبر ۲۰۱۳ در لندن، پیش نمایش داده شد. خبر فوت رییس جمهور سابق آفریقای جنوبی در تیتراژ پایانی این ترانه اعلام شد. این فیلم ۱۸ دسامبر ۲۰۱۳ در کشور فرانسه بر روی پرده سینما خواهد رفت.

بونو (Bono)، خواننده این گروه رابطه ی بسیار ویژه ای با نلسون ماندلا داشت. او در پی فوت ماندلا پیامی نوشت که در مجله تایم ۵ دسامبر ۲۰۱۳ به چاپ رسید. او در این یاددداشت یادآوری کرد که ماندلا به دلیل آسیب هایی که در زندان به چشمش وارد شده بود نمی توانست بگرید. در سال ۱۹۹۴ تحت عمل جراحی قرار گرفت و چشمانش دوباره توانایی تولید اشک را پیدا کرد. او یادداشتش را این چنین به پایان می رساند: “Today, we can” امروز ما می توانیم بر مرگ او بگرییم.

موسیقی برای نلسون ماندلا هم اهمیت فوق العاده ای داشت. او می گفت که سیاست توسط موسیقی تقویت می شود ولی موسیقی خود به تنهایی قدرتی دارد که سیاست را به چالش می کشد. امروز نلسون ماندلا دیگر در میان ما نیست اما موسیقی همچنان به حمایت از او و میراثی که به جای گذاشته است، ادامه می دهد.

پی نوشت
rtbf.be
rtbf.be
fr.wikipedia.org
fr.wikipedia.org
fr.wikipedia.org
fr.wikipedia.org
biography.com
fr.wikipedia.org
www.rtl.fr
fr.wikipedia.org
www.lepoint.fr
lexpress.fr

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

همه حق اظهارنظر دارند

با این جمله لابد بارها برخورد کرده‌ایم. وقتی از آن استفاده می‌کنیم که کسی به نظر کس دیگری اعتراض کرده باشد. مثلاً وقتی‌که کسی بگوید «این چه مطلب بیراهی است که فلانی نوشته». جمله‌ی لیبرال‌منشانه‌ای است که این روزها طرفدارهایش از گذشته هم خیلی خیلی بیشتر شده و به‌سختی ممکن است بتوانیم با آن مخالفت کنیم.

مروری بر آلبوم «سایه وار»

مسعود شعاری از آن دسته نوازندگان برجسته‌ای است که بخشی از همِّ حرفه‌ای خود را معطوف سبک‌شناسی و اجرای مجدد آثار دیگر استادان بزرگ موسیقی ایرانی برای سه‌تار کرده است. نتیجه‌ی این کندوکاوِ او را پیش‌تر از یک سو در قالب سمینارها و اجراهای زنده‌ی آشنایی با شیوه‌ی نوازندگان قدیم (این که تا چه اندازه موفقیت‌آمیز بوده جایگاهی دیگر می‌خواهد) و از سوی دیگر دست‌کم یک آلبوم با عنوان «کاروان صبا» با تمرکز بر انتقال به سه‌تار و اجرای آثار صبا دیده‌ایم. آلبوم تازه‌ی «سایه‌وار» تداوم همین راه است و از آن رو که اجرای تفسیرمند و هنرمندانه‌ی آثار کارگان کلاسیک موسیقی ایرانی در برهه‌ی حاضر اهمیت فراوان دارد، شایسته‌ی توجه.

از روزهای گذشته…

اعجاز پاگانینی (I)

اعجاز پاگانینی (I)

زمین ارتعاش گام‌های یکی از بزرگترین نوابغ تاریخ بشری را در ذهن خاکی‌اش ذخیره می‌کند. شاید از زمان پیدایش موسیقی نام هیچ نوازنده‌ای به اندازۀ او با تقدیر یک ساز گره نخورده باشد؛ چندان که تا همین امروز هم اجرای کامل و بی‌نقص کاپریس‌های او یکی از مهلک‌ترین ملاک‌ها و دشوارترین آزمون‌های ویرتوئوزیته برای ویولنیست‌ها در سرتاسر دنیاست. در موردش گفته‌اند و بس نیکو هم گفته‌اند که «پاگانینی ویولن را از جایی شروع کرد که دیگران تمام کرده بودند!» این جمله به وفادارترین شکل ممکن و بهتر از هر جملۀ ستایش‌آمیز دیگر، وصف حال اعجوبه‌ای‌ست که تکنیک‌های این ساز را به دوردستی دهها سال جلوتر از عصر خودش پرتاب کرد.
کنسرت زمستان؛ اثری فروتر از انتظار (I)

کنسرت زمستان؛ اثری فروتر از انتظار (I)

قدم از قدم برداشتن در هوای تیره و سنگین موسیقی روزگار ما، کار توان فرسایی است. بخصوص که این قدم در راستای برگزاری کنسرت برداشته شود و این دشواری ها وقتی به مشکل تبدیل می شوند که سرپرست گروه موسیقی مرتکبِ ! انتخاب خواننده ی زن هم شده باشد. لاجرم پیش از هر گونه نگاه منتقدانه به کنسرت زمستان، باید به آقای حمید متبسم و گروه مضراب تبریک و خسته نباشید گفت. اما با وجود همه ی اینها نقد منصفانه ی آثار هنری همیشه و در هر وهله ای از شرایط اجتماعی می تواند به بهبود کیفیت آثار، از جنبه های گوناگون یاری ببخشد.
جواب آواز (I)

جواب آواز (I)

از فرمهای اصلی موسیقی کلاسیک ایران، فرم آواز است. در مورد جایگاه آواز و نقش آن در بیان حالات موسیقی و نیز ارزش آواز در حفظ ملودیها و نواهای اصیل موسیقی ایرانی، به قدر کافی بحث شده شده ولی آنچه که بصورت علمی و هنری به آن پرداخته نشده، مقوله جواب آواز است. در آواز، همراهی یک ساز تنها یا چند ساز با آواز، از ارکان این فرم محسوب میشود.
نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (XIII)

نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (XIII)

مشکل بی نامی منطقه و بلا تکلیفی در این مورد در همه تحقیقات و نوشته های تاریخی به چشم می خورد که به چند مورد آن به عنوان نمونه می پردازیم:‌
تکنیکِ دست چپ و بازو در ویولنسل، مورّب یا عمود؟ (IV)

تکنیکِ دست چپ و بازو در ویولنسل، مورّب یا عمود؟ (IV)

این انگشت باید تا حدِ امکان مورب، آرنج تا حد امکان بالا و شست باید روبرویِ انگشتِ یکم باشد. هنگامِ نواختن با انگشتِ یکم در این حالت، در مقایسه با روش انگشت‌گذاری کاملاً عمود، شما قادر به ایجاد تعادل بیشتری در دست‌تان خواهید بود.
آرتور توسکانینی، نابغه رهبری (III)

آرتور توسکانینی، نابغه رهبری (III)

توسکانینی برای داشتن ریتمی سخت و خشن مورد انتقاد بوده و او را به نوعی دشمن آوازهای ایتالیایی و غارتگر هنرغزلخوانی در خوانندگی می دانستند! از دیگر انتقادات به وی، عدم توجه کافی توسکانینی به آثار مدرن، یعنی آهنگسازان قرن بیستم، بوده است. در اواسط سالهای فعالیتش، به دلیل کیفیت ضبطهای خود به ویژه آنهایی که در استودیوی NBC 8-H ضبط شده بود، مورد انتقاد قرار گرفت مبنی بر آنکه: “این استودیو تنها مناسب پخشهای تلویزیونی و رادیویی است نه یک سالن کنسرت”. آکوستیک خشک آنجا ارتعاش کمی داشت در حالی که بسیار مناسب پخش بود اما برای ضبط کنسرتهای سمفونیک و اپرا مناسب نبود.
پیانو – نحوه انتخاب، قسمت اول

پیانو – نحوه انتخاب، قسمت اول

انتخاب پیانو بخصوص اگر بودجه کافی در اختیار داشته باشید، یکی از لذت بخش ترین اوقات زندگی یک علاقمند به موسیقی و پیانو است. ایستادن پشت ویترین مغازه های پیانو فروشی و مات و مبهوت ماندن در مقابل عظمت و زیبایی این ساز، بر هیچکدام از نوازندگان پیانو پوشیده نیست.
رفتار آکوردهای هفت

رفتار آکوردهای هفت

واقعیت آن است که رفتار یک آکورد به تنهایی با رفتار آن هنگامی که در میان یک قطعه موسیقی استفاده می شود می تواند کاملا” متفاوت باشد، همانگونه که در دستور زبان فارسی یک کلمه ممکن است به تنهایی یا در میان یک جمله تجزیه و تحلیل شود و معانی متفاوتی داشته باشد.
دیوید اویستراخ (I)

دیوید اویستراخ (I)

سال ۱۹۰۸ اکراین شاهد تولد نابغه ای بود که زیباترین ستایش ها از بتهوون را درطول زندگی خود به انجام رساند. دیوید اویستراخ (David Oistrakh) شناختی بسیار عمیق از آثار بتهوون داشت و در نهایت استادی آثار او را اجرا می کرد. چه آنگاه که در سال ۱۹۶۲ به همراهی اوبورین مجموعه سوناتهای ویولن و پیانو او را بطور کامل اجرا و ضبط نمود و چه آنگاه که از سال ۱۹۵۰ و به مدت پانزده سال یعنی تا سال ۱۹۶۵ میلادی با ارکسترهای مختلف کنسرتو ویولن او را در نهایت ظرافت نواخت.
مروری بر «کنسرت کوارتت رسپینا» سالن رودکی اسفند ۹۶

مروری بر «کنسرت کوارتت رسپینا» سالن رودکی اسفند ۹۶

کوارتت رسپینا رپرتواری از آثار پیش‌تر اجرا شده‌ی آهنگسازان ایرانی را به روی صحنه آورده است. این برای کوارتتی که یکی از اهدافش «تمرکز بر آثار آهنگسازن ایرانی [با هدف] ایجاد آرشیو صوتی و تصویری از قطعات نوشته شده و همچنین ایجاد سیر تاریخی به واسطه‌ی اجراهای پیاپی از آثار زهی آهنگسازن نسل قدیم تا حال حاضر» است، موفقیتی محسوب می‌شود، به شرط آن که به این سطح محدود نماند و به سوی فراهم آوردن تفسیرهای ماندگار آثار برود.