موسیقی و نلسون ماندلا (II)

نلسون ماندلا (1918-2013)
نلسون ماندلا (1918-2013)
به دنبال این کنسرت ترانه های گوناگونی برای گرامی داشت و تجلیل مبارزه نلسون ماندلا که همچنان در جزیره روبن در زندان به سر می برد، ساخته شد. از جمله این آثار عبارتند از: اسیمبونانگا («او را ندیدیم»، Asimbonanga) که توسط گروه آفریقای جنوب به نام ساووکا (Savuka) که جونی کلِگ (Johnny Clegg) رهبری آن را بر عهده دارد، ساخته شد.

این ترانه که در آلبوم Third World Child گنجانده شده بود در سال ۱۹۸۷ عرضه شد و موفقیت بسیار خوبی کسب کرد و بیش از دو میلیون نسخه از آن فروخته شد. از این ترانه به عنوان موسیقی فیلم مرد بارانی (Rain Man) به کارگردانی بری لوینسن (Barry Levinson) استفاده شد. این فیلم آمریکایی محصول سال ۱۹۸۸ است و تام کروز و داستین هافمن در آن ایفای نقش کرده اند.

متن کلام این ترانه از نظر سیاسی متعهد است و با صراحت از نلسون ماندلا و همچنین استیو بایکو (Steve Biko) از مبارزان مشهور ضد آپارتاید دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی آفریقای جنوبی، سخن می گوید. از ویژگی های این ترانه این است که عنوان آن به زبان زولو (zoulou) است و ترجیع بند آن نیز در این زبان خوانده می شود و بند های آن به زبان انگلیسی است.

این نوع استفاده از زبان به ویژه در جو آپارتاید آن زمان بسیار آشوبگر و تحریک کننده بود. مخصوصا آن که این ترانه توسط گروهی چند نژادی، ساخته شده بود و هم سیاه پوست و هم سفید پوست عضو آن بودند.

ترانه Bring Him Back Home از هیوگ مسکلا (Hugh Masekela) نوازنده ترومپت، فلوگل هورن، کورنت جزِ آفریقای جنوبی، که در سال ۱۹۸۷ ساخته شده بود. این ترانه به سرود جنبش آزادی نلسون ماندلا تبدیل شد. هیوگ مسکلا سال ۱۹۶۱ در پی فعالیت هایش در مبارزه با آپارتاید مجبور به مهاجرت به ایالات متحده آمریکا شد. او سال ۱۹۹۱ پس از سرنگونی نظام آپارتاید به آفریقای جنوبی بازگشت.

ترانه Freedom now از تریسی چپمن (Tracy Chapman)، نوازنده، آهنگساز و خواننده آمریکایی، که در آلبوم Crossroads در سال ۱۹۸۹ منتشر شده بود. تریسی چپمن همچنین یکی از خوانندگانی بود که در کنسرت بزرگ ژوئن سال ۱۹۸۸ در کنار هنرمندان دیگر حضور داشت. فردای آن کنسرت ۷۵۰۰۰ نسخه از آلبوم تریسی چپمن در انگلستان فروخته شد و همان سال نیز او به عنوان خواننده سال در ایالات متحده آمریکا انتخاب شد.

ترانه Black President از برِندا فاسی(Brenda Fassie) خواننده آفریقای جنوبی، که در سال ۱۹۹۰ ساخته شد. این خواننده زن به خاطر افکار قاطعانه و بازدیدهایی که به طور منظم از محله سیاه پوست نشینان شهر ژوهانسبورگ داشت و به دلیل ترانه هایی که در مورد زندگی در محله های پایین شهر که عموما طبق قوانین آپارتاید برای سیاه پوستان، رنگین پوستان و هندی تباران آفریقای جنوبی در نظر گرفته شده بود، ساخته بود، محبوبیت بسیار خاصی پیدا کرده بود.

به گونه ای که مجله تام (Time Magazine) در سال ۲۰۰۱ میلادی به او لقب «مدونای سیاه پوست نشینان» را داده بود. این خواننده محبوب آفریقای جنوبی در ماه می سال ۲۰۰۴ میلادی در سن سی و نه سالگی در اثر بیماری آسم فوت کرد.

ترانه Black President در آن زمان توسط دولت وقت آفریقای جنوبی ممنوع شده بود و این خواننده تنها در سال ۱۹۹۴ در مراسم تحلیف ریاست جمهوری نلسون ماندا آن را اجرا کرد.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

تکنیک های هارمونی در موسیقی های امپرسیونیسم و رومانتیسم (II)

من این نوع دیدگاه گسترش هارمونی را در هفت متد اصلی دسته بندی و خلاصه می کنم که در جای خود در باره ی هر کدام صحبت می کنم. این متد ها عبارتند از:

اولین دکتر موسیقی (I)

حســین ناصحی در سال ۱۳۰۴ در خانواده ای هنردوست به دنیا آمد. مادرش از شاگردان استاد درویش خان بود و تار می نواخت. به همین جهت ذوق موسیقی او از اوان کودکی پرورش یافت. وی از ســن ۱۴ سالگی با ورود به هنرستان عالی موسیقی و انتخاب ساز ترومبون زیر نظر اســتاد چک «ژوزف اسالدک» مشغول تحصیل گردیــد و پس از مــدت کوتاهی به همکاری با ارکســتر رادیو به سرپرستی پرویز محمود پرداخت. او جزو شاگردان ممتازی بود که به دعوت دولت ترکیه و با بورســیه هنرستان برای ادامه تحصیل روانــه آنکارا گردید و در آنجا زیر نظر اســتاد «کاظم آکســس» از شاگردان برجســته «بلا بارتوک» آهنگساز شهیر مجارستان به همراه دوست دیرینه اش ثمین باغچه بان به فراگیری آهنگسازی پرداخــت.

از روزهای گذشته…

آکورد مینور ۹

آکورد مینور ۹

اغراق نیست اگر بگوییم آکورد مینور۹ بنظر یکی از زیباترین آکوردهای ساده ای است که دنیای موسیقی بخود دیده.
هنر و موسیقی انسان نئاندرتال ، قسمت دوم

هنر و موسیقی انسان نئاندرتال ، قسمت دوم

هنر انسان نئاندرتال بخشی از هنر دوران پارینه سنگی است که سرآغاز آفرینش های هنری می باشد. آثار هنری این دوران به جز موارد معدود درآسیا (مثلا در نزدیک دریاچه بایکال) اکثرا در اروپا مشاهده می شود.اسپانیا و فرانسه بیشترین شواهد را در خود نهفته دارند. تقریبا به طور قاطع می توان گفت که کانونهای بزرگ دیگری نیز وجود داشته اند ولی به دلیل مصرف مواد بی دوام هیچ مدرکی از آنها وجود ندارد.
ودیم رپین

ودیم رپین

ودیم رپین (Vadim Repin) ویلنیست مشهور روسی، متولد ۱۹۷۱ نووسیبریسک است. روزنامه دیلی تلگراف، چاپ لندن درباره او نوشته است: “وقار ودیم رپین در هنگام اجرا بر روی سن و تفسیر گرم و متبحرانه ای وی، ویژه این موسیقیدان برجسته معاصر می باشد.” ودیم رپین نواختن ویلن را از ۵ سالگی آغاز کرد و تنها پس از شش ماه اولین اجرای عمومی خود را برگزار نمود! وی در شهر زادگاهش تحت تعلیم زاخار برون (Zakhar Bron) قرار گرفت. در ۷ سالگی برای اولین بار به همراه ارکستری کنسرت داد و در یازده سالگی اولین اجرای رسیتالش را به روی سن برد.
گزارش جلسه سوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

گزارش جلسه سوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (III)

«اگر محور اصلی این شعر را ترس بگیریم و لحظه‌ای به خاطر بیاوریم که در تاریکی ظلمات قدم‌زنان در معبر یک باغ حرکت می‌کنیم و درک و استنباط ما از محیط اطرافمان فقط و فقط به واسطه‌ی حس شنیداری برقرار می‌باشد و این به همراه خود توهمات و تصویرهایی از آنچه دور ماست در ذهنمان می‌سازد که می‌تواند اضطرابی در خود نهفته داشته باشد. اینجا ترمولوی کمانچه را می‌شنویم که بسیار آرام نواخته می‌شود و در لایه‌های دیگر کمانچه طراحی سوال و جواب‌هایی را به عهده می‌گیرد که در نهایت فیگور استیناتویی را به آهستگی طرح می‌کند. همان ضرباهنگ رو به تندی و کندی با ضربه‌ی آرشه روی سیم‌های کمانچه […]» (ص ۲۳)
ویلنسل (I)

ویلنسل (I)

ویولنسل (Violoncello) که معمولا در زبان انگلیسی به اختصار چلو (Cello) و در حالت جمع چلی (Celli) نامیده می شود از خانواده سازهای زهی آرشه ای است. بکارگیری این ساز در تک نوازی، در گروه موسیقی مجلسی و همچنین در بخش زهی های یک ارکستر متداول است.
بالیده بر بالین هنر

بالیده بر بالین هنر

چه غریب است دلدادگی آدمی بر نشان های تعالی؛ چه دشوار است روایت عشق انسان، بر دستاورد های انسانی… نوشته ای که پیش رو دارید روایتی است از اراده بشر، بر رهایی از بندها و پرواز بر خواسته های بشری، در پهن دشت هنر موسیقی. درک باطنی این مقال، تجربه ای از عشق و محرومیت را می طلبد که تنها برای سوختگان، فهمش میسر است. این نوشته نه تنها ستایشی ست از یک فرزند هنر، بلکه پاسداشتی ست از مردان و زنانی که با سلوک شان، پایمردی در راه هنر را، نه تنها به بی هنران که به خالقین هنر آموختند؛ کسانی که بدون نام نشانی، پیامبران هنر هستند به نسل های دگر…
کوارتت زهی

کوارتت زهی

کوارتت زهی به گروهی از نوازندگان میگویند که توسط چهار ساز به اجرا میپردازند و این سازهای معمولا دو ویولون، یک ویولا و یک ویلنسل می باشد. معمولا ویلن اول ملودی بالا را اجرا میکند و ویلن دوم نتهای پایین تر. همچنین این امکان وجود دارد که آهنگسازی برای چهار ساز زهی اما نه با ترکیب فوق مثلا سه ویولن و یک باس (و یا یک ویولا یا ویولنسل) قطعه بنویسد. کوارتت زهی یکی از متداولترین گروههای مجلسی در موسیقی کلاسیک میباشد و بسیاری از آهنگسازان از اواخر قرن ۱۸ علاقه زیادی به نوشتن قطعات برای این آنسامبل موسیقی داشته اند.
«رویای شیرین»

«رویای شیرین»

با سازی که دارید با تمپویی حدود ۱۲۰ همین دوتا میزانی را که در این نوشته آمده است را تکرار کنید. جالب است نه؟ نتیجه زیبایی بدست می آید.
پژوهش هایی درباره ی وضعیت بانوان رهبر معاصر (I)

پژوهش هایی درباره ی وضعیت بانوان رهبر معاصر (I)

در ادامه ی مقاله ی وضعیت بانوان رهبر معاصر چاپ شده در شماره ی دی ماه زنان موسیقی، مقاله ی زیر را می خوانیم که گزارشی است از پژوهشی که در حدود یک سال پیش درباره ی واکنش ها به آثار رهبری شده توسط زنان و مردان می پردازد.
زیبایی‌شناسی ناعادلانه‌ی مردم نروژ بر دوشِ ادوارد گریگ (II)

زیبایی‌شناسی ناعادلانه‌ی مردم نروژ بر دوشِ ادوارد گریگ (II)

موریس راول این بی‌عدالتیِ موجود در نادیده‌گرفتنِ (یا به‌گفته‌ی راول «کشتن با سکوت») تأثیر شگفت‌انگیز گریگ بر آهنگسازان پس از او مانند «دبوسی»، «سیریل اسکات» (۱) و استراوینسکی را حس می‌کرد. دلیوس (۲) ماجرایی که در پایان قرن نوزدهم صورت گرفته بود را بدین‌شکل تعریف کرده بود: «او با راول و چند آهنگساز دیگر فرانسوی با هم بودند و صحبت به ریشه‌های موسیقی مدرن فرانسه کشیده می‌شود و همان بیانیه‌های تکراری باز هم مطرح شد؛ این موسیقی در آثار کوپرن (۳) و رامو (۴) ریشه دارد.» در این زمان دلیوس نتوانست این حرف را به زبان نیاورد که: «هی آقایان، موسیقی مدرن فرانسه تنها عبارت است از موسیقی گریگ به‌اضافه‌ی پرلود پرده‌ی سوم تریستان!» که روال هم در جواب می‌گوید: «حقیقت دارد؛ ما همیشه نسبت‌به گریگ ناعادلانه قضاوت کرده‌ایم.»