کلودیو آبادو در هشتاد سالگی درگذشت

کلودیو آبادو رهبر هشتاد ساله ایتالیایی امروز صبح پس چندین ماه مقاومت در برابر بیماری در منزلش در بولونیا در ایتالیا درگذشت. به گفته خانواده اش او در آرامش و در حضور اعضای خانواده اش چشم از جهان فرو بست. آبادو از سوی رئیس جمهور این کشور به عنوان سناتور مادام العمر پارلمان گمارده شده بود. مردم ایتالیا او را یکی از بزرگترین و قابل احترام ترین شخصیت های فرهنگی این کشور به شمار می آورند.

آبادو در مقایسه با هم نسلان ترکیب بی نظیری از عقل و احساس را در خود داشت. ترکیبی که به موسیقی یکپارچگی می داد بدون اینکه از در لحظگی آن چیزی بکاهد.

آبادو که متولد و بزرگ شده ایتالیا بود هیچ گاه رهبری نبود که از روی غریزه کار کند زیرا به خاطر شایستگی های ذهنی که داشت همیشه بر نحوه بیان احساسات نظارت داشت.

آبادو یکی از بزرگ ترین و شناخته شده ترین رهبران ارکستر زمان ما بود. از بین سمت های متعدد او می توان به مدیر موسیقی ارکستر لا اسکالا،‌خانه اپرای معروف میلان،‌ رهبر اصلی اکستر سمفونیک لندن از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۸ و هم چنین رهبر اصلی ارکستر فیلارمونیک برلین از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۲ نام برد. در واقع،‌ پس از درگذشت هربرت فون کارایان در سال ۱۹۸۹،‌ آبادو که یکی از گزینه های غیر منتظره بود، به عنوان رهبر اصلی ارکستر برگزیده شد، بدون این که هیچ گونه لابی گری برای به دست آوردن این سمت کرده باشد.

بر آوردن انتظارات مردم و پل زدن بین آن ها با انتظارات موزیسین ها پس از سال ها تجربه دیدن رهبری کارایان و شنیدن رپرتوار ارکستر در زمان او کاری بود که تقریبا غیر ممکن می نمود. ارکستر از آبادو توقع داشت که تصویری مدرن از آن به معرض تماشا بگذارد و رپرتوار و سازوکار درونی آن را نیز مدرن کند.

با ارکستر فیلارمونیک برلین بود که آبادو رپرتوار ارکستر را از آثار اصلی کلاسیک و رمانتیک فراتر برد و به آثار قرن بیستم را نیز به آن افزود. آبادو طرفدار پر و پا قرص موسیقی معاصر بود و مخصوصا با لوئیجی نونو آهنگساز رفاقت نزدیکی داشت و آثار از بسیاری از همکارانش از جمله کارل هاینز اشتوکهاوزن، برونو مدرنا و جورج بنجامین را اجرا و ضبط کرد.

آبادو در سال ۲۰۰۳ ارکستر فستیوال لوسرن (Lucerne Festival Orchestra) را پایه ریزی کرد. ارکستری که اعضای آن از بین بهترین موزیسین ها گلچین شده بودند. او هم چنین ارکستر موزار را نیز تأسیس کرد.

آبادو هنرمندی بود که نه از موسیقی استفاده می کرد و نه سوء استفاده. او هیچ گاه اجازه نمی داد که موفقیت در پیشرفت موسیقاییش‌ مداخله ای ایجاد کند. شاید او نهایتا در رده بزرگترین رهبران ارکستر قرار نگیرد اما قطعا یکی از بهترین رهبران ارکستر است.

theguardian.com
ft.com

یک دیدگاه

  • عادل
    ارسال شده در بهمن ۱۳, ۱۳۹۵ در ۱۲:۳۴ ب.ظ

    در جمله انتهایی گفتید” شاید بزرگترین نباشد اما یکی از بهترین هاست”
    این جمله کاملا نادرست، تنها اگه به کارنامه این مرد و فروتنی او در کارش توجه کنید متوجه می شوید که او بزرگترین رهبر ارکستر حداقل در ۲۰ سال آخر زندگیش یود..
    می توانید به راحتی اجراهای ابادو را در ارکستر برلین و مخصوصا لوزرن با اجراهای کارایان بزرگ و یا حتی با برنستین مقایسه کنید..
    شما ممکن است صدای قدرتمندی که کارایان علاقه داشت نشنوید اما وسعت ارکستر و آن چیزی را که آهنگساز خواسته را بهتر میشنوید. به خصوص در کارهای ماهلر و بروکنر که ابادو مفسر بزرگ انها بود..
    مگر میشود که شما سمفونی ۷ ماهلر که از پیچیده ترین سمفونی هاست را بشنوید و به ابادو و اجرای ارکستر لوزرن او فکر نکنید..
    شخصا اجرای رکوییم موزارت و رکوییم وردی کارایان را نمی توانم جایگزینی برایش پیدا کنم
    اما اگر بخواهم نسبت به موسیقی و وسعت ان فکر کنم قطعا ابادو جایگاهی دست نیافتنی بین همه رهبران ارکستر جهان دارد و شاید هم بزرگترین..
    گرچه این مرد بزرگ همیشه از واژگانی چون”بزرگترین و برترین و..” متنفر بود و هدفش تنها رسیدن به اعماق زندگی و موسیقی و انسانیت بود..
    میراث و جایگاه او در تک تک ارکسترهای بزرگ اروپا اکنون هویدا است..

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مشاهدات موسیقی شناس آلمانی از موسیقی ایران (II)

ممکن نیست درباره موسیقی ایرانی قضاوت کرد بدون‏ آنکه اختصاصات اجتماعی گسترش تاریخی دولت در قرن‏ بیستم، سیاست فرهنگی و حتی سیاست خارجی کشور ایران‏ در نظر گرفته شود. در حقیقت این حاصل سیاست فرهنگی‏ ایران است که جشنواره شیراز هم یکی از مظاهر آن شمرده‏ می‏ شود. پس آنکه در سال ۱۳۰۵ شمسی (۱۹۲۶) حکومت‏ فاسد قاجار برافتاد، کشور ایران با سرعت و شدت بسوی‏ تمدن غربی رو آورد.

ادوارد الگار، آهنگساز انگلیسی (XVI)

هرچند، ایده ی ساختن قطعه ای بر اساس زندگانی حواریون در ذهن او باقی ماند تا اینکه در فستیوال سال ۱۹۰۳ او دوباره به موضوع دلخواه خود بازگشت. وی در ابتدا یک اوراتوریو در سه قسمت تدارک دیده بود که شامل خیانت یهودا، نفی کردن پطرس و به عروج رفتـن عیسی مسیح بود. بیماری دوباره به سراغ او آمد و بدین ترتیب او تنها به قسمت عروج روحانی مسیح پرداخته و آن را “سلطنت” نام نهاد. مدت ها بعد، او قسمت سومی به نام “قضاوت آخر” به این اوراتوریو اضافه کرد اما هیچگاه این قطعه را به پایان نرساند.

از روزهای گذشته…

موسیقی درمانی – ۲

موسیقی درمانی – ۲

موارد آموزشی و تعلیمات موسیقی درمانی بسیار گسترده است. یک موسیقی درمانگر نه تنها باید دارای مهارتهای موسیقایی بالایی باشد، بلکه باید در زمینه تاثیرات موسیقی در درمان نیز تعلیم دیده باشد. با وجود اینکه پروژه های دانشجویی در مراکز آموزشی مختلف متفاوت هستند، همه از خط مشی تعیین شده توسط AMTA پیروی میکنند. این دستورالعملها شامل موارد زیر هستند :
بابی مک فرین، افسانه آکاپلا

بابی مک فرین، افسانه آکاپلا

بدون تردید Don’t Worry Be Happy از آلبوم Simple Pleasures مک فرین، یکی از محبوب ترین آهنگ های قرن بیستم است که در سال ۱۹۸۸ جایزه بهترین آهنگ سال جشنواره Grammy را به خود اختصاص داد، در عین حال که آلبوم ‘Simple Pleasures’ نیز به عنوان بهترین آلبوم پاپ برگزیده شد. در این آلبوم مک فرین با خلاقیت هایش اهمیت vocal percussion را در آکاپلای معاصر به روشنی نمایاند.
آهنگ شعر معاصر (II)

آهنگ شعر معاصر (II)

شعر کلاسیک یک پیشینه ی قدرتمندِ نقش بازی کردن برای ارضاءِ حسِ هنریِ ایرانی داشته است و به دلیل ممنوعیت سایر هنرها از جمله موسیقی تنوانست آهنگ درونیِ شعر را متبلور کند اما در دوره ی معاصر به دلیل گذر از انقلاب صنعتی و هم آمیزی با دوران توسعه در علم و هنر موسیقی در شعرِ بسیاری از شاعران از جمله هوشنگ ابتهاج نمودی عینی پیدا کرد.
فرنگیس علیزاده و موسیقی نو (II)

فرنگیس علیزاده و موسیقی نو (II)

من جوانان را تشویق می کنم که در زندگی خود به دنبال هدفی باشند و سخت در پی رسیدن به آن هدف تلاش کنند.آنها باید زبانهای مختلفی را یاد بگیرند و دید بازی نسبت به پیشرفتهای دنیا و اختراعات جدید داشته باشند. آنها هرگز نباید احساس کنند که در چهارچوبی محدود هستند. دنیا بسیار بزرگ است و اطلاعات و تکنولوژی بسیار سریع جلو می روند. جوانها باید همیشه آماده یادگیری چیزهای جدید باشند.
توضیحاتی در مورد مرور آقای بهرنگ نیک آئین (I)

توضیحاتی در مورد مرور آقای بهرنگ نیک آئین (I)

قبل هر چیز از آقای نیک آئین تشکر می کنم که همت و مروری بر نوشته بنده، نموده اند و مسائلی را که شناسی کرده اند، نوشته اند تا من هم بتوانم از آنها آگاه شوم و در پی حل مسائل برآیم. شناسایی مسائل و کوشش در حل آنها، تنها راهی است برای دسترسی به یک تئوری جامع و درستِ موسیقی ایرانی. نوشتن کتاب و تئوری درباره موسیقی ایرانی مهم و لازم است، اما نقد و بررسی و گفتگوی نوشته شده، مهمتر است. دیدگاه های مختلف و متفاوت باید در کنار هم گذاشته و سنجیده شوند یکی از مشکلات بزرگ در این راه که تنها از راه گفتگو نمودار می شود، وجود عادت های ذهنی است. موسیقیدانان ایرانی چند دهه (حدود ۱۳۰۰ تا ۱۳۷۰ هـ. . ش) عادت به «گام های موسیقی ایرانی» داشتند – و بعضی هم هنوز دارند – در آخرین دهه های قرن اخیر عادت به «دو دانگی» جایگزین عادت قبلی شده است.
تأثیر موسیقی ایران در موسیقی عهد اسلامی (VII)

تأثیر موسیقی ایران در موسیقی عهد اسلامی (VII)

همین مورخ می‌نویسد: «از خلفای عباسی هارون بود که درجات موسیکاران را همچنان برقرار کرد که اردشیر پاپکان ساز کرده بود و همو بود که طریقت پادشاهان ساسانی را برگزید. در این نظم و ترتیب، ابراهیم موصلی و ابن جامع و زلزل (منصور الضارب) درجه یکم را می‌داشتند. زلزل نوازندگی می‌کرد و ابن جامع خوانندگی و سلیم بن سلام (ابو عبیدالله کوفی) و عمروالغزل و امثال ایشان درجه دوم را حائز بودند و درجه سوم به کسانی داده شده بود که تنبور می‌زدند و سنتور می‌نواختند و ضرب گیر بودند.
نگاهی به «اینک از امید» (VI)

نگاهی به «اینک از امید» (VI)

سهل انگاری بیش از حدی که مخصوصا در تنظیم قطعاتی که برای ارکستر ایرانی نوشته می شود، به خاطر سنت اونیسون نوازی ارکسترهایی است که شامل شاگردان مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایرانی می شد. این سنت باعث شده که ارکسترهایی که پس از انقلاب روی کار آمدند، به کمترین میزان چندصدایی رضایت داشته باشند زیرا وضعیت تنظیم شان را با ارکسترهای اونیسون می سنجیدند و همین مقدار چندصدایی مختصر را نسبت به تکصدایی آنها، کافی می دانستند. این اتفاق در حالی می افتاد که اولین ارکستر سازهای ملی که توسط فرامرز پایور تاسیس شده بود و قدمتی بیشتر از ارکستر های مرکز حفظ و اشاعه داشت، از روشی سنجیده و محاسبه شده برای چندصدایی کردن موسیقی ایرانی بهره می برده است که متاسفانه به مرور زمان این روش مورد فراموشی اهالی موسیقی ایرانی قرار می گیرد. آلبوم «اینک از امید» نیز از زمره آثاری است که تحت تاثیر همان جو کلی موسیقی ایرانی قرار گرفته است و به همین خاطر چندصدایی قابل توجهی ندارد.
هایفتز، ویلونیست قرن

هایفتز، ویلونیست قرن

یاشا هایفتز (Jascha Heifetz) در دوم فوریه ۱۹۰۱ در “ویلنا”ی روسیه به دنیا آمد و در۸۳ سال از ۸۶ سال عمر خود به نوازندگی ویولن پرداخت. او درآغازدر سه سالگی نخستین آموزشهای خود را از پدرش و درپنج سالگی ازایلیا مالکین فرا گرفت.
درگذشت پیِر بولِز، آهنگساز و رهبر ارکستر (I)

درگذشت پیِر بولِز، آهنگساز و رهبر ارکستر (I)

این آهنگساز، رهبر ارکستر، استاد و نظریه پرداز موسیقی معاصر، یکی از تأثیرگذارترین شخصیت های دنیای موسیقی در عصر حاضر بود. پیِر بولِز (Pierre Boulez) که سه شنبه، ۵ ژانویه ۲۰۱۶ در ۹۰ سالگی درگذشت را یکی از پیشگامان فلسفی جنبش هنری پس از جنگ جهانی دوم می دانند. او میراثی گرانبها برای آیندگان به جای گذاشت: آثار آهنگسازی پیشرُو، رهبری مهم ترین ارکسترهای جهان، فعالیت های پژوهشی مستمر، نظریه پردازی موسیقی مدرن، و بنیان گذاری بنیادهای متعدد، از جمله فعالیت های ارزشمند اوست. او با تعمیق ارتباط میان خلاقیت و تقسیر و اجرا، همچنین با تأثیرگزاری بی مانندی که بر حیات موسیقایی، فرهنگی و فکری فرانسه و ورای مرزهای کشورش داشت، از دهه ی ۱۹۵۰، خود را به عنوان یکی از بزرگترین آهنگساز- رهبر ارکسترهای جهان شناساند.
نمودی از جهان متن اثر (I)

نمودی از جهان متن اثر (I)

برای آن که به اعماق روح آهنگساز و اثر او بتوان نظری انداخت تا به چگونگی آنچه او با اشراف به آن یا نادانسته – مخاطب خویش را به دام خوش‌طبعی خویش می‌اندازد – پی بریم، چاره‌ای جز سلاخی آن پیکره بی‌نقص یعنی اثر هنری او نیست چرا که اینجا در جستجوی آن چرا و چگونه‌هایی هستیم که – بی آنکه مجذوب بودن ما در میان باشد- ما را به سوی جوهره‌ای هدایت می‌کند تا از طریق آن بتوانیم با درک آن زیبایی‌شناسی در جستجوی مشابه آن در آثار همان آهنگساز یا آهنگسازان دیگر بپردازیم.