س ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱
پیشترها، زمانی که خیلی دور نیست و بسیاری از ماها هنوز به یادش داریم، پدربزرگها و مادربزرگهایی بودند (نمیدانیم اندک یا پرشمار، اما بودند) که وقتی موسیقی ایرانی میشنیدند به آسانی تشخیص میدادند که در کدام دستگاه است، «ننه جون، نگاه کن قمره، دشتی میخونه». اکثرشان حتا سواد خواندن و نوشتن هم نداشتند چه رسد به انتظار آموختگی علمی و عملی در ساز و آواز. با این ترتیب چگونه میتوانستند تشخیص دهند؟ جواب در رابطههای انداموار اجزای یک فرهنگ است. اگر دقت بیشتری میکردی آنها شعر زیبا هم از بر داشتند یا زیبایی شعر پرمغز را اگر از پیش نشنیده بودند به محض شنیدن تشخیص میدادند، خط زیبا و تذهیب پرفن و نامهی روان و معماری خانهی زیبا و… را نیز همینطور، و در یک کلام مردم اهل دلی محسوب میشدند.
