گروه ریمونز (V)

در تابستان ۲۰۰۴ مستندی درباره ریمونز “پایان قرن: نقل ریمونز” (End of the Century: The Story of the Ramones) ساخته و در سالنهای تئاتر نمایش داده شد. جانی کسی که در خفا با سرطان پرستات می جنگید، در ۱۵ سبتامبر ۲۰۰۴ در لوس آنجلس بعد از نمایش فیلم از دنیا رفت. در روز مرگ جانی اولین موزه جهانی ریمونز گشایش شد. این موزه در برلین، آلمان، واقع است، شامل بیش از ۳۰۰ یادگار از اعضای گروه مانند شلوار جین روی سن جانی، دستکش روی سن جوی، کتونی های روی سن مارکی و بند گیتار بیس سی.جی.

ریمونز در سال ۲۰۰۷ به سازمان “Long Island Music Hall of Fame” دعوت شدند. در اُکتبر همان سال DVD هایی از کنسرتهای زنده گروه از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۶، همچنین ۱۱۸ آهنگ از ۳۳ اجرای گروه در طول فعالیت حرفه ای شان، تولید شد.

اختلاف بین اعضای گروه
اختلافات بین جوی و جانی ریمون فراوان بود. آنها از لحاظ سیاسی کاملا مخالف یکدیگر بودند، جوی آزادی خواه و جانی محافظه کار بود. از لحاظ شخصیتی نیز دچار اختلاف بودند، جانی شخصیتی ارتشی گونه داشت، در حالی جوی، دچار نوعی ناراحتی ذهنی بود (ocd)؛ جانی طرفدار نازی و آدولف هیتلر بود، گاهی اوقات جوی را با کلماتی ضد یهود شکنجه روحی می داد! در اوایل سالهای ۱۹۸۰ جانی دوست دختر جوی، لیندا، را دزدید! (کسی که بعدها با او ازدواج کرد)

با آنکه جوی و جانی سالها در کنار هم به اجرای موسیقی پرداختند اما از آن زمان به بعد دیگر با هم صحبت نکردند. جانی تا قبل از مرگ جوی در سال ۲۰۰۱ با او صحبت نکرد اما در فیلم مستند “پایان قرن” جانی بیان کرد که تمام طول هفته بعد از مرگ جوی، افسرده و عزادار بوده. به غیر از این درگیری، دی دی که از ناراحتی روانی رنج می برد و از مواد مخدر نیز استفاده می کرد، جو متشنج حاکم بر گروه را تشدید می کرد.

تومی هم گروه را ترک کرد به دلیل آنکه فیزیکی مورد ضرب و شتم جانی و آزار روحی دی دی واقع می شد و جوی اصلا او را به حساب نمی آورد! زمانی که اعضای جدید وارد گروه شدند، چگونه نمایان شدن چهره گروه برایشان اهمیت بیشتری پیدا کرد. در سال ۱۹۹۷ مارکی و جوی به دلیل آشکار شدن عادت الکل نوشیدن آنها در برنامه رادیویی “هووارد استرن” (Howard Stern) با یکدیگر در گیر شدند.

سبک موسیقی
سبک موسیقی پر صدا، تند و صریح ریمونز از موسیقی پاپ تاثیر پذیرفته بود؛ در واقع اعضای گروه با گوش دادن به موسیقی سالهای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ رشد کرده بودند، همچنین تاثیر پذیری زیادی داشتند از راک کلاسیک مانند گروههای “پسرهای ساحل” (The Beach Boys)، بیتل ها (The Beatles)، کینک ها (The Kinks) و رولینگ استونز (The Rolling Stones)، همچنین از گروه دختران “رونتس” (The Ronettes) و “شانگری-لاس” (The Shangri-Las)، علاوه بر آنها از گروههای هارد راک همچون “استوج ها” (The Stooges) و “عروسکهای نیویورکی” (New York Dolls) که هر دوی این گروه ها امروزه به عنوان گروههای اصلی پانک (protopunk) شناخته می شوند.

بخشی از سبک ریمونز در اعتراض به تولیدات فراوان و به موسیقی ای که بر موسیقی پاپ در سالهای ۱۹۷۰ غالب شد، بود. جوی یکبار توضیح داد: “ما تصمیم گرفتیم گروه جدید خود را تشکیل دهیم زیرا از هر موسیقی که می شنیدیم خسته بودیم.” در سال ۱۹۷۴ همه چیز مربوط به نسل دهم موسیقی بود، لد زپلین نسل دهم التون جان (Elton John) بود که یا بارها تولید می شدند یا از رویشان تقلیدهای نا درست انجام می شد. همه چیز تکراری و طولانی بود، تک نوازیهای طولانی یک ساز… ما دلمان برای موسیقی که درگذشته بود تنگ شد.”

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گزارشی از نشست خبری دومین جشنواره موسیقی دانشگاهی «صبا»

نشست خبری دومین جشنواره موسیقی دانشگاهی «صبا» روز چهارشنبه بیست و دوم آبان در پردیس باغ ملی دانشگاه هنر تهران برگزار شد. در این نشست با حضور پوریا رمضانیان (دبیر جشنواره)، محمد هادی مجیدی (دبیر اجرایی جشنواره)، محمدرضا آزاده فر (معاون پژوهشی دانشگاه)، محمدرضا تفضلی (مشاور هنری جشنواره)، سیاوش مهرآیین (سرپرست تیم طراحی گرافیک) و پردیس نیک بخش (روابط عمومی جشنواره) برگزار شد.

جان کیج و ذن بودیسم (III)

او به زودی خود را مستغرق میان دنیای سریالیسم شوئنبرگ و نئوکلاسیسیسم «استراوینسکی» پیدا کرد و عمیق ترین تآثیرات را از کلاس های آهنگسازی «هنری کاول» پذیرفت. در ۱۹۳۴ به بهترین شاگرد کلاس شوئنبرگ بدل شد. یک بار شوئنبرگ در باره ی او گفت: او برای من نه تنها بهترین شاگردِ آهنگسازی که افتخارِ کشفِ یک نبوغ است.

از روزهای گذشته…

ریتم و ترادیسی (VI)

ریتم و ترادیسی (VI)

برخی از نویسندگان از دگره ای استفاده می کنند که در آن اعداد مختلفی، بسته به برخی از ویژگی های ساز یا رویداد، ممکن است در فواصل زمانی ظاهر شوند: حجم صدای آن، نوع زخمه زنی، یا دیرش آن. برای مثال، برآون دامنه ی رویداد های نت را به وسیله ی دیرش زمانی سنجش می کند (Brown 1993)، که ممکن است هنگام تلاش برای کشف خودکار وزن مفید باشد. در این طرح، ریتم ایو عبارتست از:
یویو ما از جاده ابریشم می گوید

یویو ما از جاده ابریشم می گوید

از آلبوم های Appalachian Journey و Soul of the Tango گرفته تا Simply Baroque یویو ما همواره به عنوان یکی از مطرح ترین نوازندگان ویولن سل معاصر از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده و در تلاش بی وقفه اش جهت عبور از حد و مرزها یک لحظه نیز از پای ننشسته است. در حال حاضر او رهبری پروژه جاده ابریشم را عهده دار است، پروژه ای فرهنگی – تحقیقاتی که اهالی موسیقی کشورهایی را که این مسیر کهن تجاری از آنها عبور می کند، گرد هم آورده است.
کدام تغییر؟ کدام نظام؟ (III)

کدام تغییر؟ کدام نظام؟ (III)

در مورد اول، از آنجایی که نمی توان چندان ارتباطی بین آن و «تغییر نظام تنبک نوازی» یافت، جای بحث چندانی نیست. با این حال، به طور اجمالی باید گفت که نه هواپیما سواری و هتل پنج ستاره رفتن برخی اساتید تنبک نوازی و دیگر اساتید عیب است و نه صاحب درآمد بالا شدن آنان. در «اخلاقیات»، برخی جنبه ها به عنوان سجایای منفی اخلاقی مورد توافق است که اتفاقاَ در این برنامه از سوی ایشان بسیار دیده می شد (بدیهی است که مقصود نگارنده واژه ها و شوخی های جنسی ایشان نیست، بلکه مقصود اتهام های کلی ای است که ایشان به برخی چهره ها می زدند).
بهروز مبصری

بهروز مبصری

متولد ۱۳۳۶ ساوه محقق تاریخ موسیقی و نوازنده تار و سه تار
ایزایی پادشاه ویولون (I)

ایزایی پادشاه ویولون (I)

اوژن ایزایی (Eugène Ysaÿe) ویلنیست، آهنگساز و رهبر بزرگ بلژیکی است. تئو ایزل (۱۸۶۵-۱۹۱۸) برادر وی: آهنگساز و پیانیست بود. اوژن ایزایی به نام “پادشاه ویلن” شهرت دارد. اگرچه ایزل در خانواده ای روستایی به دنیا آمد اما بیشتر اعضای خانواده نسل در نسل ساز می زدند.
آنه آکیکو مییرز

آنه آکیکو مییرز

این تصویر آنه آکیکو مییرز (Anne Akiko Meyers) است، ویولونیست مشهور بین المللی معاصر که در سرتا سر آمریکا، اروپا، آسیا و استرالیا کنسرت داده است و آثار ضبط شده وی در تمام نقاط تکثیر شده است. اجراهای او آنقدر نو و تازه هستند که تماشاچیان بسیاری را جلب می کند. او جهت اجرای آثار آهنگسازانی همچون دیوید باکر (David Baker)، مسون بیتز (Mason Bates)، جنیفر هیگدون (Jennifer Higdon)، جان کریگلینتو (John Corigliano)، ناتان کاریر (Nathan Currier)، رُدی الیاس (Roddy Ellias)، جوود گرین اشتین (Judd Greenstein)، کارال آدامئوس هارتمان (Karl Amadeus Hartmann)، آروو پارت (Arvo Part)، مانوئل پُنس (Manuel Ponce)، سومی ساتو (Somei Satoh)، تدی شاپیرو (Teddy Shapiro)، جوزف اسشوانتر (Joseph Schwantner) و ازیکوویل وینائو (Ezequiel Viñao) انتخاب شده است.
درباره ملکه برومند

درباره ملکه برومند

ملکه برومند که با نامهــای «م.ب»، «ملکه هنر» و «ملکه حکمت شعار»، شهرت داشت، نام اصلی اش ملکه الزمان برومندفرد و اهل نائیج از توابع نور مازندران بود. ابوالحسن صبا در مدت اقامت خود در مازندران او را کشــف کرد و با خود به تهران آورد. ۶ سال تحت تعلیم صبا بود و مدتی هم نواختن ســنتور را نزد حبیب سماعی آموخت. وی جزو معدود افرادی است که آواز را فقط از صبا آموخته و نزد هیچ یک از استادان آن روزگار برای آواز شاگردی نکرده است.
چارلز براون

چارلز براون

اگر بخواهیم در دنیای پیانو – بلوز تنها نام یک موسیقیدان را ببریم، بدون هیچ شک و تردیدی، ناخودآگاه نام چارلز براون را خواهیم آورد. چراکه توانایی غیر قابل تصور او در نواختن پیانو به همراه صدای باز، گرم و نحوه خواندنش که آمیخته با نغمه های Jazz-Blues بود، به اتفاق هم موسیقی ای را پدید می آورد که تا به امروز کسی نتوانسته همانند آن را بیافریند.
انیو موریکونه – ۲

انیو موریکونه – ۲

موسیقی “روزی روزگاری در آمریکا” علاوه بر تم کند اصلی، در جاهایی با موسیقی رقص متعلق به آن دوران جایگزین میشود و همچنین در آن از سازهای نامتعارفی چون بانجو و پن فلوت Pan-Flute (سازی شامل چندین ساز فلوت مانند با ارتفاع متغیر که مانند ساز دهنی در کنار هم قرار گرفته اند) استفاده کرده است.
فرج نژاد: خانه موسیقی دچار تخلفات آیین نامه ای است

فرج نژاد: خانه موسیقی دچار تخلفات آیین نامه ای است

خیر، من عضو خانه موسیقی نیستم و خوب دلایل مشخصی هم دارم که برای چه عضو خانه موسیقی نیستم من از اینکه جایی باشد واقعاً به نام خانه موسیقی که مطالب صنفی هنرمندان را پیگیری بکند از صمیم قلب خوشحال خواهم شد ولی به شرط اینکه واقعاً این نهاد وظیفه خودش را در این مورد درست انجام بدهد و در مقاطع بحرانی در قبال احقاق حقوق هنرمندان سقوط نکند ما در طی چند سال اخیر می‌بینیم که بی‌مهری‌های بسیاری به اهالی موسیقی می‌شود و در قبال این بی‌مهری‌ها متأسفانه خانه موسیقی موضع‌گیری محکمی را به ایشان نمی‌دهد.