در سال 1810 خانمی بنام الیزابت برانتو نامه ای به گوته نوشت و در آن شرح دیدارش با بتهون را باز گفت. در قسمت هایی از این نامه از زبان بتهوون آمده است كه:

"وقتی چشمانم را می گشایم دچار تاسف میشوم، زیرا آنچه كه میبینم مغایر مذهبم هست. من دنیایی كه نمیداند مكاشفه در موسیقی بسی والاتر از مكاشفه در علم و فلسفه است را تحقیر میكنم. موسیقی شرابی است كه به انسان بالندگی تازه ای الهام میكند و من آن خدای شرابم كه شراب شكوهمند و مقدسی را برای بشر عصاره میكشد و روح آنان را سرمست میكند. آنگاه كه از این مستی به هوش آیند از آن دریا، گوهر ها بیرون كشیده اند و بقدر وسع خود ارمغانها به خشكی باز آورده اند."

"من حتی یك دوست ندارم، باید تنها باشم، اما نیك میدانم كه خداوند من از هر هنرمند دیگری هنرمندتر و به من نزدیكتر است... موسیقی بواقع میانجی زندگی عقلانی و احساسی است. با گوته در باره موسیقی من صحبت كنید و به او بگویید كه سنفونیهای مرا گوش دهد. آنوقت درخواهید یافت و به من حق خواهید داد كه بگویم :"

"موسیقی گذرگاهی است اثیری به دنیای والای معرفت كه بشریت را درمی یابد ولی بشریت از دركش عاجز است."

فرادی روز مصابحه هنگامی که بتهوون متن مصاحبه را قرائت می کرد با حیرت گفت : "عجب حالت وجد و خلسه ای داشتم! ‌این حرفها را من زده ام؟