مصاحبه با کیت جرت (I)

مقدمه

در سال ۱۹۹۹ جف دایر (Geoff Dyer)، نویسنده کتاب تحسین شده و ژانر گریزِ «اما زیبا» (But Beautiful) درباره جز، در مقاله ای در یکی از روزنامه های مهم درباره کیت جرت (Keith Jarrett) نوشته بود که «او بزرگترین موزیسین زنده موسیقی جز است». البته این اولین بار نبود که درباره جرت چنین چیزی گفته می شد و قطعا آخرین بار نیز نخواهد بود. بالاخره، جرت یکی از معدود موزیسین های جز است که در دوره زندگی خود به یک افسانه تبدیل شده است.

آثار ضبط شده جرت به صورت منظم به سه دوره تقسیم می شود: سال های آغازی آتلانتیک (Atlantic)، سال های ایمپالس! (Impulse!) و سال های ای سی ام (ECM).

به دور از انصاف نیست اگر بگوییم که دوره های آتلانتیک و ایمپالسِ! او (و لاس زدن های او در این بین با کلمبیا) تصویری از این هنرمند به عنوان مردی جوان ارائه می دهد در حالیکه فعالیت های مستند سازی شده او توسط شرکت ای سی ام – از فیسینگ یو (Facing You) در سال ۱۹۷۲ گرفته تا امروز – پرده از استعداد شکوفاشده ی بی نظیر او نه تنها در موسیقی جز بلکه در موسیقی بداهه و موسیقی کلاسیک نیز بر می دارد.

فرم کنسرت سولو که جرت در دهه هفتاد قرن بیستم پایه گذاری کرد، مخصوصا تأثیر گذار بود و به تعدادی از محبوب ترین آثار ضبط شده اش انجامید، از جمله کنسرت سال ۱۹۷۵ در کلن که تا کنون بیش از سه میلیون نسخه از آن فروخته شده است.

در سال ۱۹۸۸، سیکل کیبرد باخ/جرت با نشانِ کلاسیکِ «سری های جدیدِ» ای سی ام و با انتشار کلاویه خوش آهنگ کتاب ۱(پیانو) و کتاب ۲ (هارپسیکورد) آغاز شد. او در سال ۱۹۹۱، بیست و چهار پرلود و فوگِ شوستاکویچ را ضبط کرد که تحسین منتقدان را در سراسر دنیا برانگیخت.

جرت در سال ۱۹۸۳ ماجرای جدیدی را با راه اندازی تریوی جز با همکاری گری پیکاک (Gary Peacock)، باسیست و جک دجانت (Jack DeJohnette)، درامر، آغاز نمود. مدت زمانی بود که جرت قطعه “Over the Rainbow” را به عنوان بیزِ کنسرت های سولو اش اجرا می کرد، پس تصمیم گرفت که گروهی را راه بیندازد تا به کندوکاو کتاب ترانه های آمریکا (American Songbook) و فراتر از آن بپردازد.

او در همان سال و در این رابطه به مجله موزیسین گفته است که «بعضی از چیزهایی که با گروه می شنوید سرگرم کننده هستند: این سرگرمی که بتوانید با چیزی ارتباط بگیرید و در عین حال مهم نباشد که چیست و فقط آن را انجام دهید اما وقتی که به تنهایی اجرا می کنید هر آنچه هم که می شنوید خوشایندتان نیست زیرا آن فقط مال شماست.»

به نظر می رسید که جرت پس از موفقیت کنسرت های سولویش داشت تعاملات انسانیش را با موزیسین های دیگر از دست می داد.

ای سی ام در سال ۲۰۰۸، با انتشار “Setting Standards” یک بسته حاوی سه آلبوم نخستین آنها که در ژانویه ۱۹۸۳ در استودیوی پاور استیشن نیویورک ضبط شده و چند بار نیز منتشر شده بود، بیست و پنجمین سال تأسیس این تریو را جشن گرفت.

همانطور که پیتر رایدی نویسنده جز سوئیسی، در یادداشت آلبوم بیان کرده است: «جرت از همان ابتدا بر دو اصل تأکید داشت: آنها باید استاندارد ها [دو آلبوم استاندارد] را جدی بگیرند مانند هنری بزرگ، اما ناشناخته، در مقیاسی کوچک و باید این کار را از یک نقطه نظر به روز شده و رادیکال درباره بداهه نوازی انجام دهند. این تأثیر بر موزیسن ها در بدو ورود به استودیو بسیار خیره کننده بود. آهنگ های قدیمی جریان احساسات و حس لذت بردن از جریان های ارتباط دست جمعی را بدون هیچ پیش شرطی آزاد کردند و نه تنها تغییرات اساسی بلکه خطوط ملودیک قوی در اصل آهنگ ها را نیز دنبال کردند».

2 فکر می‌کنند “مصاحبه با کیت جرت (I)

  1. دست شما درد نکند . کاش این بافت “مبهم “انگلیسی را درترجمه فارسی به بافت “معلوم” برگردانیم . جای فاعل و مفعول مهم است( پاراگراف آخر ) .
    این بی دقتی ها متاسفانه خسته کننده شده. لطفا سردبیر محترم نشریه نوشته ها را با دقت ادیت کنند . حیف است .
    ترجمه قسمت IV بهتر درآمده.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.