روز گذشته در خبرها داشتیم که Ray Charles خواننده و نوازنده پیانو در سن 75 سالگی از دنیا رفت.

او با وجود آنکه بیشتر یک خواننده بود تا نوازنده پیانو بخاطر توانایی در مطرح کردن قطعات زیادی از سبکهای Jazz ، Blues ، R&B و Soul بعنوان قطعات کلاسیک، به عنوان یک نابغه معروف شده بود و واقعا" هم اینگونه بود.

متاسفانه او در طول عمر خود همانند برخی دیگر از هنرمندان درگیر اعتیاد به مواد مخدر شده بود و با آن دست و پنجه نرم میکرد.

در سال 1930 در قسمتی از فلوریدا بدنیا آمد و از شش سالگی باوجود آنکه توانایی دیدن نداشت شروع به یادگیری پیانو کرد. خیلی زود به مدرسه مخصوص نابینایان در فلوریدا فرستاده شد و به علت علاقه بیش از حد به موسیقی به سرعت گروه موسیقی مدرسه را تشکیل داد.

در 20 سالگی توانایی کامل در نواختن پیانو و حتی Alto Saxophone را داشت. نت کینگ کول تنها خواننده جزی بود که در دوران بیشترین کسی که روی موسیقی Ray Charles اثر گذاشت بود.

وی جزو اولین کسانی بود که سعی داشت نت و پارتیتورهای موسیقی را به خط Braille بنویسد و دست آخر اینکار را هم کرد.

اولین کار موفق او درسال 1956 ارائه شد و سه سال بعد یکی از زیباترین کارهای کلاسیک Jazz را بنام :

Georgia on My Mind

ارائه کرد.

پس از معتاد شدن او به هروئین و چند باری دستگیری، رسما" اقدام به ترک دائم نمود. در آن برهه از زمان بسیار معروف شده بود و در گوشه و کنار دنیا کنسرت اجرا میکرد. به انگلیس رفت و در حد و اندازه های Beatles و Van Morisson ظاهر شد. وقتی از او سئوال میشد که احساست را راجع به موسیقی بیان کن، در جواب میگفت :

Music was one of my parts... Like my blood. It was a force already with me when I arrived on the scene. It was a necessity for me - like food or water.

"موسیقی جزئی از وجود من هست ... مثل خون، مثل یک نیرویی که درون من وجود داره قبل از اینکه روی صحنه بیام و برای زنده بودن من مثل آب و غذا لازم هست."

محافل موسیقی Ray Charles را یک پدیده و گنجینه بین المللی میدانستند چرا که 12 بار توانست جایزه های مختلف Grammy Awards را بخود اختصاص دهد و سه عدد از آهنگ های او یعنی :

1- Georgia on my mind
2- Hit The Road Jack,
3- I Can't Stop Loving You

هر کدام برای 10 تا 14 هفته آهنگ شماره یک هفته بودند.

درک و دریافت او از موسیقی و نیز فعالیت هایی که او برای ترویج موسیقی انجام داد منجر به این شد که در سال 1995 از Occidental College کالیفرنیا درجه دکتری افتخاری هنر و موسیقی دریافت کند.

شاید به علت نابینا بودنش بود، شایدهم نه، بخاطر نوع دوستی، که باعث شد در سال 1987 بنیادی را برای تحقیقات روی حس شنوایی به هزینه شخصی خودش بنام Laboratory for Auditory Research که بالغ بر یک میلیون دلار بود تاسیس کرد، او همواره معتقد بود که گوشهایش فرصتی بوده که خدا وند به او برای ادامه زندگی داده است.

بله او نیز مثل خیلی از بزرگان هنر رفت ولی یقینا" نامش همواره در محافل هنری زنده خواهد بود.