چه خوب دریافته بود سردبیر گفت وگوی هارمونیک اهمیتی را که خبرش برایم داشت، مثل آن که خبر فوت پدری بخواهند به فرزند بدهند، ندانند چه طور. بالاخره گفت: کریم چمن آرا فوت کرد. یک دنیا خاطره خراب شد بر سرم. ضربه‌های تیمپانی درآمد کنسرتو پیانوی ر مینور برامس بر سرم کوبیدند. در کسری از ثانیه، فیلمی به درازای چند سال در پس ذهن مرور شد...

اولین بار سنه 1352 بود، کلاس چهارم ریاضی بودیم. با علی‌رضا سیفی، دوستی که دو سال بعد در امریکا تصادف کرد و پرید، ریتم دنیس کافی را، که روی آگهی تجاری روغن موتور اسو اکسترا گذاشته بودند، روی میز با دست می‌زدیم.

گفت کجا می‌توان صفحه این آهنگ را پیدا کرد. گفتم گشته‌ام، نیست، نگرد. مهرداد جنابی، که حالا موسیقی فیلم می‌سازد، رد می‌شد، گفت بتهوون را امتحان کرده‌ای... همان ظهر انداختیم به شاهرضا (حالا انقلاب)، چهار راه پهلوی (حالا ولی‌عصر)، و رفتیم به فروشگاه بتهوون. ده دقیقیه‌ای راه بود از البرز تا آنجا. داشت صفحه را، چهل و پنج دور مارک تی چهار، استریوفونیک. نفری یکی خریدیم به سه تومن و برگشتیم مدرسه.

چندی بعد سینما شهرفرنگ فیلم والس بزرگ را گذاشت، زندگی و آثار یوهان اشتراس با بازی هورست بوخهولتز، اگر بتوانید اسمش را بخوانید! پنج‌شنبه غروبی بود که با خواهرم رفتیم دیدیمش. بعد از سینما تشنه شنیدن آن موسیقی جادویی بودم که اولین بار توجهم را جلب کرد، سوای ترانه‌های تام جونز و دمیس و گوگوش. چاره‌ای نبود جز صبر. شنبه ظهر رفتم بتهوون، چهل و پنج تومن دادم صفحه سی وسه دور والسهای اشتراس را خریدم. نپرسید کدام اجرا، کدام ارکستر، کدام رهبر، نمی‌دانم. اولین صفحه بزرگم بود.

بردم گذاشتم روی گرام استریوی مبله فیلیپس که خواهرم تازه خریده بود. رفتم به آسمانها. والس امپراطوری، پولکای پیتزیکاتو، والس خون وینی و بعد والس روی دانوب زیبای آبی... که می‌گوید موسیقی اشتراس ها سبک است؟

چند ماهی گذشت، یکی از بستگان دعوتم کرد به برنامه‌ای در سالن کوچک تالار رودکی: آثار آوازی باخ، سوپرانو یادم نیست که بود، پیانو را لوست مارتیروسیان می‌زد، ویولن هم که بود یادم نیست، این قدر می‌دانم بانویی سالخورده بود، عضلات بازویش با آرشه این طرف و آن طرف می‌رفت.

چند موتت و کانتات باخ بزرگ را اجرا کردند. دیگر فهمیدم که عاشق شده‌ام. چند روز بعد خودم به کنسرت ارکستر سنفونیک تهران رفتم، اول بار، بیژن خادم میثاق می مینور مندلسون را زد، تیر خلاص شلیک شد، عزم جزم کردم این ساز چموش را یاد بگیرم.

فروشگاه کذایی بتهوون دیگر معبدم شد. خلوتگه عشق بود. کسی کاری به تو نداشت، می‌توانستی ساعتها آنجا بگردی، صفحه‌ای برداری روی یکی از گرامهای دوئال بگذاری بخواند. بیشتر از راه که می‌رسیدم، اول کنسرتوی برامس را می‌گذاشتم، با بلندگوهای غول پیکر اشکوب دوم فروشگاه صدایی دیگر داشت.

خدمت فرهنگی کریم چمن آرا با این فروشگاهش از اندازه بیرون است. بتهوونش که پر کشید دو سال پیش، تاب نیاورد، خودش هم پر کشید، دو روز پیش. روانش شاد.