اولین باری كه با نام ویلا لوبوس برخورد كردم حوالی سالهایی بود كه تازه وارد دنیای قطعات پیچیده گیتار شده بودم. اتود شماره 1 او را شنیدم با اجرای جولیان بریم (!). درگیر شدم با آنهمه آرپژهای فرمولی كه صدای نت می (نت آزاد سیم اول) بصورت متناوب و با زمان بندی مرتب شنیده می شد. بعد آكوردهای دیسونانس آن از پایین دسته گیتار شروع شد و بصورت انتقال كروماتیك به بالای دسته حركت كرد. انگار روحت در تقلای یك پایداری و آرامش دست و پا می زند كه كاملا ناگهانی در یك پرش بزرگ از سر دسته به انتهای آن حركت های لگاتو بر سیم اول و دوم و الی آخر شروع می شود.

در این قسمت هیجان به نهایت خودش می رسد. صدای نفسهای سخت بریم را می شد در اجرای این لگاتو ها زمانی كه از صدای زیر نت می در فرت 12 سیم اول شروع می شود تا زمانی كه به سیم 6 میرسد را شنید.

بصورت شنیداری، اصلا متوجه نمی شدم كه چه اتفاقی دارد می افتد، تا اینكه بعدها كه نت این اتود را یافتم فهمیدم قضیه از چه قرار بوده است. بعد از این، چند میزانی با همان آرپژهای فرمولی می گذرد و در نهایت این همه هیاهو و هیجان با اجرای نت های هارمونیك طبیعی بر فرتهای مختلف اتمام می یابد. ویلالوبوس انگار مارا با حقیقتی گنگ تنها می گذارد.

هیتورویلالوبوس (1959-1887)، رهبر، آهنگساز و پیانیست بزرگ برزیلی، در 5 مارس 1887، در ریودوژانیرو متولد شد. تعلیمات مقدماتی موسیقی راازپدرش که یك کارمند عالی رتبهُ کتابخانه ملی ریودوژانیرو بود و مطالعات خوبی هم در زمینهُ موسیقی داشت، دید. وی از همان کودکی، تمایل بسیار زیادی به نواختن پیانو و دیگر سازهای معروف، از جمله ویولون سل و ویولائو (گیتار محلی برزیلی ) داشت و در سنین پایین، بعنوان نوازندهُ کافه ای مشغول به کار شد.

بشنوید اجرایی از قطعه ای برای گروه ویولونسل را به رهبری و آهنگسازی ویلالوبوس

اولین قطعه ای که او برای گیتار نوشت، در سن 12 سالگی اش بود. قطعه ای بنام مازورکا در ر ماژور، که متأسفانه در همان زمان همراه با چندین قطعه دیگر او مفقود گشت. فعالیت های موسیقایی ویلالوبوس از همان جوانی متنوع بود. او خیلی زود در انجمن موسیقی ریودوژانیرو شروع به تحصیل کرد. و در همانجا بود كه خیلی سریع نشان داد ساخته هایش دارای سبک ولحن موسیقایی منحصر به فردی می باشد. گرچه که خود او بعدها گفت : " موسیقی من عین طبیعت روان است، مثل آبشار".

در طی سال های 12-1908 ویلالوبوس اولین سوئیت خود را، بنام سوئیت برزیلی که شامل چهار رقص بود، نوشت و درسال 1923 قطعه چورو را به آن افزود. سبک ویلالوبوس در این قطعات آمیخته ای بود از موسیقی فولکلور برزیل و موسیقی اروپا، که خود تحت تاثیر آهنگسازانی چون دبوسی بود.

درهمین سال (1923)، ویلالوبوس نظر مقام های عالی رتبه موسیقی برزیل را به خود جلب كرد و برندهُ یک بورس تحصیلی به پاریس شد. او در آن جا برای اولین بار، آندرس سگویا كه در آن زمان با تكنیك بی نظیرش در نوازندگی گیتار، تمام دوستداران موسیقی را متحیر كرده بود، را ملاقات کرد که تحت تاثیر این ملاقات در سال 1929، 12 اتود برای گیتار نوشت، که آنها را به وی تقدیم کرد.

بشنوید اجرایی از قطعه ای برای ارکستر سمفونیک را به رهبری و آهنگسازی ویلالوبوس

این اتودها در تاریخ آهنگسازی گیتار تحولی عظیم به شمار می روند، چرا که ویلالوبوس در این آثار برای اولین بار وسعت این ساز را به طور کامل مورد استفاده قرار می دهد وامکانات این ساز را به گونه ای جدید و نو بکار می گیرد.

ویلا لوبوس در سال 1930، به ریودوژانیرو برگشت و رئیس آموزش وپرورش موسیقی آنجا شد. بدینگونه او تدریس موسیقی برای کشورش راآغار نمود واز آن جا که احساسات ملی گرایانهُ او بسیار شدت داشت، شروع به تأسیس یک سیستم آموزشی موسیقایی کامل، برای نسل جدید برزیل كرد، که بر پایه فرهنگ غنی و زمینه های عمیق میهن پرستی استوار بود.

در طی همین سال ها، او6 پرلود برای گیتار می نویسد که متأسفانه ششمین آنها مفقود می گردد. پرلودهای ویلا لوبوس دارای فرم خاص خود می باشند ونشانگر پیشرفت وسیع آهنگسازی او هستند.

در سال 1944، ویلالوبوس سفری به ایالت متحده امریکا می کند تا شهرت وآوازه خود را وسعت ببخشد. در آنجا نیز با استقبال زیاد مردم روبه رو می شود. او درهمان جا به رهبری ارکسترهای امریکایی می پردازد وهمچنین با هالیوود همکاری می کند و موسیقی فیلم (The Green Mansion) را در سال 1945 می سازد و درهمین دوران خیلی زود شهرت او به نیویورک، پاریس و آلمان نیز کشیده می شود. آخرین ساختهُ ویلا لوبوس برای گیتار، کنسرتویی برای گیتار وارکستر کوچک بود که در سال 1951 نوشت. بالاخره این که هیتور ویلالوبوس، این آهنگساز پر کار برزیلی در 17 نوامبر سال 1959، در ریودوژانیر، در خانه اش، دنیا را وداع گفت.