گروه بین المللی رومی از زبان علیرضا قربانی

رضا و بهنام سازمانی (تصویر از نسترن شمس)
رضا و بهنام سازمانی (تصویر از نسترن شمس)
گروه مولانا رومی به تازگی در یک تور اروپایی هشت کنسرت را در کشورهای سوئد، نروژ، سوییس و اسپانیا اجرا کرد که خوانندگی برعهده علیرضا قربانی بود. این گروه در تور اروپایی خود آثار جاوید افسری راد آهنگساز ارزنده و نوازنده سنتور را اجرا کرد. علیرضا قربانی خواننده برجسته موسیقی سنتی، همکاری تازه خود با گروه بین المللی مولانا “رومی” را تجربه ای ارزنده توصیف می کند و می گوید این گروه زمینه آن را دارد تا منشا کارهای متفاوت باشد.

بهنام و رضا سازمانی (سازهای کوبه ای)، شهرام غلامی (عود)، داوود ورزیده (نی) و دیگر هنرمندان ایرانی این گروه هستند و نوازندگانی از نروژ، آمریکا، ایرلند و سوئد آنها را با سازهای ویولن، ویولا، ویولنسل و کنترباس همراهی می کردند.

علیرضا قربانی می گوید: مهمترین عامل در گروه رومی همدلی حاکم بین هنرمندان ایرانی و خارجی بود و همین امر این تور فشرده اروپا را جذاب می ساخت. قربانی تصریح می کند که خوشبختانه همگی اعضای رپرتوار تنظیم شده را دوست می داشتیم و این عامل در اجرای موسیقی شرقی که حس نقش اساسی را بازی می کند، اهمیت زیادی دارد.

وی در این باره توضیح می دهد: کارهای عرضه شده توسط گروه رومی سراسر رنگ و بوی ایرانی داشت و این امر مهمی است، چون گاهی در اینگونه آهنگسازیها تعادل لازم حفظ نمی شود.

آقای قربانی کار گروه رومی را موسیقی تلفیقی نمی داند و چنین می گوید: به نظر من موسیقی تلفیقی اثری است که یک آهنگساز خلق می کند و در آن از ویژگیها و فواصل موسیقی دو فرهنگ بهره می گیرد مثلا از موسیقی غربی و ایرانی. اما اثر تازه، الزاما غربی یا ایرانی نیست بلکه مختصات این دو نوع موسیقی در آن دیده می شود. در کارهای گروه رومی، آهنگساز با در نظر گرفتن عوامل ارکسترهای سمفونیک آثاری را ساخته که رنگ و بوی ایرانی خویش را کاملا حفظ کرده و از ایرانی بودن خارج نشده است.

(تصویر از آرش نژاد)
وی ادامه می دهد: از ویژگی های گروه رومی حضور نوازندگان خارجی است که به موسیقی کلاسیک کاملا مسلط و آگاه هستند و در اجرا آنها به موسیقی ایرانی نزدیک می شدند.

قربانی درباره اینکه تا چه میزان این نوازندگان در اجرا و عرضه ویژگیهای موسیقی ایران موفق بودند، چنین می گوید: باید توجه داشت که فرصت تمرین این نوازندگان بسیار اندک بود، حتی بیشتر آنها همدیگر را نیز نمی شناختند با این وجود، به خوبی از عهده مسوولیت خود برآمدند و به مرور، هر روز موقق تر بودند. البته نمی خواهم بگویم که به طور صددرصد بدون نقض کار کردند، چون اجرای فواصلی موسیقی ایرانی که ویژگیهای منحصر به فردی دارد به سادگی میسر نیست.

(تصویر از آرش نژاد)
کنسرت گروه رومی در “ژنو” با نمایش همزمان عکسهای “رضا دقتی” عکاس مشهور ایرانی همراه بود که به عقیده ناظران هنری، ابتکار و تجربه ای نو به حساب می آمد.

علیرضا قربانی در این باره می گوید: دنیای امروز چنین ابتکاراتی را طالب است به ویژه آنکه عکس و موسیقی فضایی بسیار نزدیک به هم دارند. عکس فضایی انتزاعی دارد و موسیقی هم مادر هنرهای انتزاعی است. حتی بسیار از نقاشان می گویند که هنگام خلق آثار خود، موسیقی گوش می کنند. بنابراین وقتی در تولید آثار هنری چنین ارتباط نزدیکی وجود دارد، بدیهی است که در عرصه هم می تواند این نزدیکی و همزمانی وجود داشته باشد.

(تصویر از کامران دولتی)
علیرضا قربانی اعتقاد دارد که گروه بین المللی رومی به دلیل ویژگیهایش می تواند افقی گسترده و آینده ای خوب داشته باشد اما تحقق چنین نظری را وابسته به شرایطی می داند.

قربانی در این باره چنین می گوید: نکته مهم برای پویایی یک گروه موسیقی، برخورداری از نوازندگان توانمند است که خوشبختانه از این لحاظ گروه رومی شرایط بسیار خوبی دارد. شرط دوم پویایی یک گروه پویایی آثار و آهنگها است که از این نظر نیز توانایی و خلاقیت آقای افسری راد پشتوانه محکمی است. البته این {توانایی} نباید مانع این باشد که روزی از آثار آهنگسازان دیگر استفاده شود. حتی ممکن است روزی بزرگان این عرضه علاقمند به همکاری با گروه رومی باشند که در نظر گرفتن همه این عوامل راههای موفقیت و پویایی را هموار می سازد.

این هنرمند کشورمان پشتوانه اقتصادی را شرط بسیار مهمی برای پیشرفت گروه رومی می داند و اضافه می کند: گروه رومی، مجموعه بزرگی است، تدارک و برنامه ریزی برای این گروه پرهزینه است و امیدواریم که حامیان مالی همیشگی در پی پشتیبانی از آن برآیند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

واکاوی نظری موسیقی امبینت (VIII)

به نظر می رسد همزمان با ظهور عصر فضا، در موسیقی نیز فناوری جدیدی متناسب با آن ظهور کرده است تا موسیقیدانان بتوانند احساسات خود را با آن بیان کنند. همین احساس بعدها (۱۹۸۳) هنوز در برایان انو زنده است و در پشت جلد آلبوم «آپولو» از شیفتگی خود برای خلق آثاری که در راستای دستاوردهای نوین علمی بشر باشد می نویسد.

بررسی برخی ویژگی های ساختاری آثار پرویز مشکاتیان (XIX)

بیشتر آثار پرویز مشکاتیان برای گروه ساز های ایرانی تنظیم شده اند و تعدادی معدودی از آنها توسط هنرمندانی چون محمدرضا درویشی و کامبیز روشن روان برای ترکیب ساز های ایرانی و جهانی تنظیم شده اند. این آثار به شرح زیر هستند:

از روزهای گذشته…

نوازندگی نی (II)

نوازندگی نی (II)

در نی اگر ازصدای اول شروع کنیم، با کمی تغییر درحالت زبان و زاویه دمیدن به صدای دوم نی می رسیم که صدای سوم(غیث) نی با دمیدن بیشتردر صدای دوم تولید میشود. صدای بم نرم نیز با کم کردن شدت دمیدن در حالت صدای دوم ایجاد می شود. البته نوع دیگری از صدای بم نرم در نی وجود دارد که از صدای اول ساخته می شود.
پروژه ساخت ویلن “کانون” (IV)

پروژه ساخت ویلن “کانون” (IV)

مقاله ایی را که ملاحظه می نمائید در ادامه مجموعه مقالات پروژه ساخت کنن می باشد البته به عنوان مبحث تکمیلی و نهایی. همان طور که تاریخ نگارش آخرین شماره مقاله نشان میدهد، فاصله زیادی را تا امروز پیموده است و آن گونه که تصمیم من بود قراری برای بخش کنونی در نظر نگرفته بودم اما به سفارش و تاکید برخی از دوستان به جهت تشریح بیشتر وقایع پیش آمده در مسیر تکمیل این پروژه و همچنین بیان ارزشهای فکری و احساسی و زمان ارزشمندی که صرف خلق این ساز شد متقاعد به نوشتن این متن شدم.
کتاب “کاشی ۹۲” منتشر شد

کتاب “کاشی ۹۲” منتشر شد

کتاب “کاشی ۹۲” نوشته “ضیاالدین ناظم پور” یازدهم مرداد توسط موسسه انتشاراتی ماهور منتشر شد. این کتاب که در حوزه ی ادبیات داستانی طبقه بندی می شود راوی نکات برجسته ی زندگی “ابوالحسن صبا” موسیقیدان بزرگ ایران است. همانطور که نویسنده در مقدمه کتاب اشاره می کند “کاشی ۹۲” همانقدر که سعی دارد توسط جاذبه های داستان نویسی خواننده را به شناختی دقیق از شخصیت ابوالحسن صبا نائل کند به همان اندازه سعی در حفظ مستندات تاریخی زندگی این هنرمند گرامی دارد.
بهترین ویولنهای فولتن در معرض نمایش

بهترین ویولنهای فولتن در معرض نمایش

سنگ، تمر، کتاب کمیک یا هر کلکسیون دیگری، فرق ندارد، کلکسیونر دوست دارد به نمایش بگذارد مجموعه‌اش را. دیوید فولتن، ویولن‌نواز آماتوری که گنج‌بان بهترین کلکسیون ویولن هم هست، این کار را به خوبی انجام داده در پروژه تهیه یک سی‌دی و یک دی‌وی‌دی همراه، که بناست در نوامبر امسال منتشر شود.
پاتتیک شماره یک (II)

پاتتیک شماره یک (II)

سمفونی چهارم چایکوفسکی در فا مینور، اپوس ۳۶، در سال ۱۸۷۷ برای مادام فون مک (Nadezhda von Meck) تصنیف شده و در بالای سمفونی نوشته می شود: “تقدیم به بهترین دوست من”. لازم به ذکر است بدانید که موضوع تقدیم این اثر به بانو فون مک، ارتباطی به اندیشه اثر ندارد. در آن زمان چایکوفسکی که مدتی ارتباط نامه ای اش را با بانو فون مک قطع کرده بوده، قصد آنرا داشته که از این بانو به عنوان ساپورت کننده مالی و تنها محرم اسرارش تشکر کند.
کتاب «مبانی عود نوازی» نوشته حمید خوانساری منتشر شد

کتاب «مبانی عود نوازی» نوشته حمید خوانساری منتشر شد

کتاب «مبانی عود نوازی» نشر «نای و نی» منتشر شد. حمید خوانساری نوازنده و مدرس عود و تار، تالیف این کتاب را به عهده داشته است. این کتاب برای آموزش ساز عود (بربط) از سطح مقدماتی تنظیم و تدوین شده است و به همراه یک سی دی صوتی منتشر شده است.
کومپینگ جلوتر از هارمونی

کومپینگ جلوتر از هارمونی

کومپینگ (Comping) خلاصه شده لغت آکومپانینگ (Accompanying) در موسیقی است که به معنای همراهی با نوازنده یا خواننده سولیست بکار برده می شود. وظیفه شخصی که عمل همراهی را انجام می دهد آن است که از زوایای ریتم و هارمونی، ملودی اصلی را حمایت کند و در مواقع لزوم پاساژها و ملودی های زینتی را اجرا کند تا موسیقی زیبا و قوی تر اجرا شود.
Sorry seems to be the hardest word

Sorry seems to be the hardest word

به ملودی مقدمه این آهنگ که یکی از زیباترین کارهای التون جان (Elton John) در میان انبوه کارهای موسیقی او است، دقت کنید.
بررسی جنبش احیای موسیقی دستگاهی در نیمه سده‌ حاضر (VII)

بررسی جنبش احیای موسیقی دستگاهی در نیمه سده‌ حاضر (VII)

از آن‌جا که تقریبا تمامی مراکز و شوراهای تصمیم‌گیری موسیقی در اختیار احیاگرایان بود، جنبش احیا -دستکم در آن سال‌ها- ماهیتی رسمی یافت. با توجه به تعریف لیوینگستُن از احیا، می‌توان گفت در ایران یک جنبش ذاتا مخالف خوان بر اثر اتفاقی که اصلا موسیقایی نبود و ربطی هم به خود جنبش نداشت، تبدیل به نگاه رسمی شد، در نتیجه برای این جنبش نیز احتمالا همان اتفاقی افتاد که برای دیگر جنبش‌های مخالف فرهنگی که در موضع رسمی قرار می‌گیرند، رخ می دهد۱۸؛ یعنی احتمال گم شدن هدف احیا، چرا که دیگر هیچ نیروی معارضی باقی نمی‌ماند که سنت در مقابل آن نیاز به حفاظت داشته باشد.
پرآرایش و رامش و خواسته (III)

پرآرایش و رامش و خواسته (III)

سابقه ی گروه نوازی در موسیقی ایرانی، با رعایت و توجه به قواعد مرسوم آن به گروه مرحوم فرامرز پایور بازمیگردد. سازبندی این گروه به استانداردی برای گروه نوازی در موسیقی ایرانی بدل شد: یک کمانچه و یک قیچک (به عنوان سازهای زهی کششی، و قیچک به عنوان قسمتی از صدای آلتوی گروه)، نی، تار، عود، سنتور، رباب و بالاخره تنبک که تکنیکی ترین ساز کوبه ای در موسیقی ایرانیست. به دلیل سابقه ی کم گروه نوازی، سازهای موسیقی ایرانی بی توجه به چنین نیازی ساخته شده اند؛ به گونه ای که با دقت در سازهای ارکستر سمفونیک درمی یابیم که در هیچ یک از سه گروه سازهای آن سازی مضرابی (به عبارت بهتر، سازی با صدای غیر ممتد) وجود ندارد و حتی پیانو نیز جزو سازهای ارکستر نیست.