گروه بین المللی رومی از زبان علیرضا قربانی

رضا و بهنام سازمانی (تصویر از نسترن شمس)
رضا و بهنام سازمانی (تصویر از نسترن شمس)
گروه مولانا رومی به تازگی در یک تور اروپایی هشت کنسرت را در کشورهای سوئد، نروژ، سوییس و اسپانیا اجرا کرد که خوانندگی برعهده علیرضا قربانی بود. این گروه در تور اروپایی خود آثار جاوید افسری راد آهنگساز ارزنده و نوازنده سنتور را اجرا کرد. علیرضا قربانی خواننده برجسته موسیقی سنتی، همکاری تازه خود با گروه بین المللی مولانا “رومی” را تجربه ای ارزنده توصیف می کند و می گوید این گروه زمینه آن را دارد تا منشا کارهای متفاوت باشد.

بهنام و رضا سازمانی (سازهای کوبه ای)، شهرام غلامی (عود)، داوود ورزیده (نی) و دیگر هنرمندان ایرانی این گروه هستند و نوازندگانی از نروژ، آمریکا، ایرلند و سوئد آنها را با سازهای ویولن، ویولا، ویولنسل و کنترباس همراهی می کردند.

علیرضا قربانی می گوید: مهمترین عامل در گروه رومی همدلی حاکم بین هنرمندان ایرانی و خارجی بود و همین امر این تور فشرده اروپا را جذاب می ساخت. قربانی تصریح می کند که خوشبختانه همگی اعضای رپرتوار تنظیم شده را دوست می داشتیم و این عامل در اجرای موسیقی شرقی که حس نقش اساسی را بازی می کند، اهمیت زیادی دارد.

وی در این باره توضیح می دهد: کارهای عرضه شده توسط گروه رومی سراسر رنگ و بوی ایرانی داشت و این امر مهمی است، چون گاهی در اینگونه آهنگسازیها تعادل لازم حفظ نمی شود.

آقای قربانی کار گروه رومی را موسیقی تلفیقی نمی داند و چنین می گوید: به نظر من موسیقی تلفیقی اثری است که یک آهنگساز خلق می کند و در آن از ویژگیها و فواصل موسیقی دو فرهنگ بهره می گیرد مثلا از موسیقی غربی و ایرانی. اما اثر تازه، الزاما غربی یا ایرانی نیست بلکه مختصات این دو نوع موسیقی در آن دیده می شود. در کارهای گروه رومی، آهنگساز با در نظر گرفتن عوامل ارکسترهای سمفونیک آثاری را ساخته که رنگ و بوی ایرانی خویش را کاملا حفظ کرده و از ایرانی بودن خارج نشده است.

(تصویر از آرش نژاد)
وی ادامه می دهد: از ویژگی های گروه رومی حضور نوازندگان خارجی است که به موسیقی کلاسیک کاملا مسلط و آگاه هستند و در اجرا آنها به موسیقی ایرانی نزدیک می شدند.

قربانی درباره اینکه تا چه میزان این نوازندگان در اجرا و عرضه ویژگیهای موسیقی ایران موفق بودند، چنین می گوید: باید توجه داشت که فرصت تمرین این نوازندگان بسیار اندک بود، حتی بیشتر آنها همدیگر را نیز نمی شناختند با این وجود، به خوبی از عهده مسوولیت خود برآمدند و به مرور، هر روز موقق تر بودند. البته نمی خواهم بگویم که به طور صددرصد بدون نقض کار کردند، چون اجرای فواصلی موسیقی ایرانی که ویژگیهای منحصر به فردی دارد به سادگی میسر نیست.

(تصویر از آرش نژاد)
کنسرت گروه رومی در “ژنو” با نمایش همزمان عکسهای “رضا دقتی” عکاس مشهور ایرانی همراه بود که به عقیده ناظران هنری، ابتکار و تجربه ای نو به حساب می آمد.

علیرضا قربانی در این باره می گوید: دنیای امروز چنین ابتکاراتی را طالب است به ویژه آنکه عکس و موسیقی فضایی بسیار نزدیک به هم دارند. عکس فضایی انتزاعی دارد و موسیقی هم مادر هنرهای انتزاعی است. حتی بسیار از نقاشان می گویند که هنگام خلق آثار خود، موسیقی گوش می کنند. بنابراین وقتی در تولید آثار هنری چنین ارتباط نزدیکی وجود دارد، بدیهی است که در عرصه هم می تواند این نزدیکی و همزمانی وجود داشته باشد.

(تصویر از کامران دولتی)
علیرضا قربانی اعتقاد دارد که گروه بین المللی رومی به دلیل ویژگیهایش می تواند افقی گسترده و آینده ای خوب داشته باشد اما تحقق چنین نظری را وابسته به شرایطی می داند.

قربانی در این باره چنین می گوید: نکته مهم برای پویایی یک گروه موسیقی، برخورداری از نوازندگان توانمند است که خوشبختانه از این لحاظ گروه رومی شرایط بسیار خوبی دارد. شرط دوم پویایی یک گروه پویایی آثار و آهنگها است که از این نظر نیز توانایی و خلاقیت آقای افسری راد پشتوانه محکمی است. البته این {توانایی} نباید مانع این باشد که روزی از آثار آهنگسازان دیگر استفاده شود. حتی ممکن است روزی بزرگان این عرضه علاقمند به همکاری با گروه رومی باشند که در نظر گرفتن همه این عوامل راههای موفقیت و پویایی را هموار می سازد.

این هنرمند کشورمان پشتوانه اقتصادی را شرط بسیار مهمی برای پیشرفت گروه رومی می داند و اضافه می کند: گروه رومی، مجموعه بزرگی است، تدارک و برنامه ریزی برای این گروه پرهزینه است و امیدواریم که حامیان مالی همیشگی در پی پشتیبانی از آن برآیند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

همه حق اظهارنظر دارند

با این جمله لابد بارها برخورد کرده‌ایم. وقتی از آن استفاده می‌کنیم که کسی به نظر کس دیگری اعتراض کرده باشد. مثلاً وقتی‌که کسی بگوید «این چه مطلب بیراهی است که فلانی نوشته». جمله‌ی لیبرال‌منشانه‌ای است که این روزها طرفدارهایش از گذشته هم خیلی خیلی بیشتر شده و به‌سختی ممکن است بتوانیم با آن مخالفت کنیم.

مروری بر آلبوم «سایه وار»

مسعود شعاری از آن دسته نوازندگان برجسته‌ای است که بخشی از همِّ حرفه‌ای خود را معطوف سبک‌شناسی و اجرای مجدد آثار دیگر استادان بزرگ موسیقی ایرانی برای سه‌تار کرده است. نتیجه‌ی این کندوکاوِ او را پیش‌تر از یک سو در قالب سمینارها و اجراهای زنده‌ی آشنایی با شیوه‌ی نوازندگان قدیم (این که تا چه اندازه موفقیت‌آمیز بوده جایگاهی دیگر می‌خواهد) و از سوی دیگر دست‌کم یک آلبوم با عنوان «کاروان صبا» با تمرکز بر انتقال به سه‌تار و اجرای آثار صبا دیده‌ایم. آلبوم تازه‌ی «سایه‌وار» تداوم همین راه است و از آن رو که اجرای تفسیرمند و هنرمندانه‌ی آثار کارگان کلاسیک موسیقی ایرانی در برهه‌ی حاضر اهمیت فراوان دارد، شایسته‌ی توجه.

از روزهای گذشته…

ویکتوریا مولووا

ویکتوریا مولووا

ویکتوریا مولووا، ویولن نواز روسی، متولد بیست وهفتم نوامبر ۱۹۵۹، نواختن ویولن را در مدرسه مرکزی مسکو آغاز کرد و در کنسرواتوار مسکو ادامه داد. نبوغ عجیبش موقعی جلب توجه جهانیان کرد که در سال ۱۹۸۰ جایزه اول مسابقات سیبلیوس را برد در هلسینکی و دو سال بعد مدال طلای مسابقات چایکوفسکی را به دست آورد. از آن وقت تا حال، با بهترین ارکسترها و رهبران جهان برنامه داشته و بسیاری دیگر از فستیوالهای بین‌المللی را فتح کرده است. ویکتوریا بر گستره وسیعی از دورانهای موسیقی تسلط دارد، از باروک تا معاصر.
چه آتش‌ها

چه آتش‌ها

کنسرتی که گروه همنوازان حصار در پاییز ۱۳۹۰ در تالار وحدت تهران اجرا کرد، پاییز امسال در قالب آلبومی به نام «چه آتش ها» به بازار آمد. انتشار آلبوم نیز همانند اجرا، واکنش های ضد و نقیضی در پی داشت. روهی آن را فاقد اصالت و قوام موسیقایی دانستند و گروهی نیز آن را خلاقیتی جسورانه خواندند. اما به زعم نگارنده، این نگاه های سیاه و سفید، ریشه در خود آلبوم و محتوای آن دارند و خود این چیدمان ۹۰ دقیقه یی نیز کشکولی از عناصر سیاه و سفید است؛ به این معنی که از سویی نگاه شنونده را با درخشش و شکوه خود در لحظاتی خیره می کند و از دیگر سو نه تنها با کنش هایی دیگرآزارانه، مخاطب را گیج و منگ رها می کند بلکه وجود مخاطب را در لحظاتی نادیده می گیرد و راه خود را می رود.
ناصر مسعودی: فعالیت در زمان ما بیشتر بر مبنای رفاقت بوده تا دخالت!

ناصر مسعودی: فعالیت در زمان ما بیشتر بر مبنای رفاقت بوده تا دخالت!

این روزها بحث در مورد معضل خواننده سالاری، موضوع بسیاری از نشریات موسیقی است. همیشه یکی از دلایل وجود این مشکل در ایران و خود بزرگ بینی خوانندگان موسیقی ما، بی اطلاعی این گروه از دیگر رشته های موسیقی شمرده شده است؛ چراکه در موسیقی کلاسیک غربی که خوانندگان ارتباط تنگاتنگی با دیگر موسیقیدانان دارند و (بر خلاف خوانندگان موسیقی ایرانی) همچون دیگر موسیقیدانها از تحصیلات زیادی بهره مند هستند، این مشکل وجود ندارد و خوانندگان مانند دیگر سولیست ها و موسیقیدان ها از اعتباری معقول برخوردارند.
ویولن kustendyke  بر اساس<br>  ۱۶۹۹ Antonio Stradivari

ویولن kustendyke بر اساس
۱۶۹۹ Antonio Stradivari

از آنجا که همه پیش نیازها و مقدمات مراحل اولیه ساخت این ویلن خاص فراهم گردید، توانستیم با موفقیت و با اقتباس از ویلن اصلی که به سال ساخت ۱۶۹۹ میلادی و بدست آنتونیو استرادیواری ثبت گردیده است، به طرح و الگوی بنیادین این ویلن با استفاده از دانش امروزی دستیابی پیدا کرده و در نهایت قالب و مدل ساختمانی آن را به جهت شروع مرحله اول آماده نمائیم.
آستور  پیازولا آهنگساز برجسته  nuevo tango (قسمت دوم)

آستور پیازولا آهنگساز برجسته nuevo tango (قسمت دوم)

در سال ۱۹۵۳ به اصرار Ginastera، پیازولا سمفونی “Buenos Aires” خود را در یک مسابقه آهنگسازی شرکت داد و به عنوان جایزه از طرف دولت فرانسه موفق به دریافت بورسیه تحصیلی در پاریس، نزد Nadia Boulanger آهنگساز و رهبر ارکسترشد. Boulanger در مدت کوتاهی زندگی پیازولا را متحول کرد، او خود در این باره می گوید:
گزارش نشست پژوهشی تنبک کوکی و نی کلیددار (III)

گزارش نشست پژوهشی تنبک کوکی و نی کلیددار (III)

نشست پژوهشی نی کلید دار و تنبک کوکی در تاریخ سوم دی ماه، در کنسرواتوار تهران برگزار شد. در این برنامه دکتر حسین عمومی نوازنده نی و استاد دانشگاه ارواین آمریکا، درباره ساخت و نحوه نوازندگی این سازها به سخنرانی پرداخت. در ادامه این برنامه شاهین مهاجری محقق و نوازنده تنبک به سخنرانی درباره تاریخچه و فیزیک ساز تنبک و بعضی از سازهای کوبه ای جهان پرداخت که در این نوشته قسمت سوم متن این سخنرانی را می خوانید.
محمد رضا درویشی و کلیدر (IV)

محمد رضا درویشی و کلیدر (IV)

یکی از مشکلات بزرگی که هنوز گریبانگیر موسیقی در ایران است، مشکل عدم وجود منتقد و تحلیل گر جدی و تخصصی در موسیقی است و سالها است که ما در موسیقی شاهد منتقدین و تحلیلگران متخصص در موسیقی نیستیم. به همین خاطر هر از چند گاهی شاهد هستیم چند خبرنگار و روزنامه نگار برای خالی نبودن عریضه دست به قلم می شوند و نقد هایی نه چندان جدی و تخصصی در زمینۀ موسیقی می نویسند.
طراحی با اتوکد (II)

طراحی با اتوکد (II)

حال نقطه تقاطع را مرکز دایره خود قرار داده، دایره ای با همین شعاع رسم می کنیم. برای این کار از نوار ابزار گزینه Circle را انتخاب یا حرف C را وارد و Enter را می زنیم. اکنون موس را به نقطه مورد نظر برده و کلیک کرده و حرکت می دهیم، سپس عدد ۸۰ میلیمتر را که شعاع ماست وارد می کنیم. دایره مورد نظر رسم شد.
گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (IV)

گزارشی از دومین نشست «نقدِ نقد» (IV)

صداقت‌کیش در ادامه با اشاره به عنوان نشست «جایگاه واکاوی در نقد موسیقی در ایران»، گفت: برخلاف همیشه می‌خواهم اندکی در مورد خود لغت «واکاوی» صحبت کنم. «واکاوی» را در زبان فارسی اخیرا بیشتر استفاده و دو دسته از معانی را به آن نسبت می‌دهند؛ اولا این کلمه در گویش گنابادی کاربرد محاوره دارد و به معنی کندن جایی است، مانند دوباره کندن یک قبر یا زمین و دوما کاربرد امروزی و مدرن آن به معنی تحلیل و بررسی است و به خصوص در عناوین مقالات علمی در ۱۰، ۱۵ سال اخیر فوق‌العاده مورد علاقه است و اگر شما نگاه کنید ببینید منظورشان چیست طیفی از مطالعه، بررسی، تفسیر، بررسی دوباره، آنالیز و… دستتان را خواهد گرفت. بنابراین ما با لغتی مواجه‌ایم که فارسی سره است و در شمال شرق ایران سابقه‌ای دارد و آن سابقه اتفاقا با مفهومی که امروز در موردش صحبت می‌کنیم ربطی مستقیم دارد.
بررسی برخی ویژگی های ساختاری آثار پرویز مشکاتیان (IV)

بررسی برخی ویژگی های ساختاری آثار پرویز مشکاتیان (IV)

این جمله با اینکه در نگاه اول حالت آوازی داشته و در ظاهر با وزن آزاد نواخته می شود ولی با کمی تامل متوجه می شویم که این جملۀ با حالت آوازی، کاملا در قالب وزن اصلی مقدمۀ تصنیف بوده و در حین اجرای آن پایۀ اصلی هم توسط بخش دیگری از گروه اجرا می شود. این جمله یکی از بدیع ترین و خلاقانه ترین نغمات زمان خود محسوب می شد و هنوز هم کمتر شاهد چنین پرداخت هایی پیچیده در آثار موسیقی ایرانی هستیم. دشواری اجرای چنین جملاتی زمانی بیشتر نمایان می شود که ناگزیر باشیم آن را در قالب وزن اصلی قطعه و با همراهی پایۀ اصلی اجرا کنیم. حال به جملۀ مورد نظر و وزن اجرایی آن توجه کنید.