تکنولوژی "عنوان متروپلیتن" داری سیستم خاموش روشن شدن، عوض کردن زبان (در حال حاضر به آلمانی و اسپانیایی نیز می باشد)، فیلتری که نور صفحه، حضار پشتی یا کناری را اذیت نکند. به دلیل ارتفاع صحنه نمایش سالن متروپلیتن، گذاشتن متن ترجمه در بالای سن مناسب نبود، در حالی که در بیشتر اپراها از این روش استفاده می شد. استفاده از آن به شدت توسط کارگردان موسیقی جیمز لوین منع شد و سیستم "عنوان متروپلیتن" به عنوان بهترین راه حل نمایش ترجمه، مورد قبول هنرمندان اپرا و حضار بوده.

متروپلیتن در سال 1998 سیستم جدید نرم افزاری را وارد نمود که از سال 2000 مورد استفاده قرار گرفت به نام تسیتورا (Tessitura)؛ دیتا بیسی برای ضبط اطلاعات، ارتباط، فروش بلیط، داد و ستد و گزارشاتی از هر اجرا... این سیستم هم اکنون توسط بیش از 200 شرکت اپرا، سمفونی، باله، تئاتر، مراکز هنری و موزه ها در آمریکا، کانادا، انگلستان، استرالیا، نیوزلند و ایرلند استفاده می شود.

اپرا متروپلیتن در شبکه های رادیوی بسیاری پخش و اجراهای زنده داشته؛ اولین آن مربوط می شود به سال 1910 رادیو لی د فورست، دو اجرای زنده بر روی سن متروپلیتن که به طور مستقیم از این رادیو از نیویورک تا نیوجرسی پخش شد. در حال حاضر پخش رادیویی زنده متروپلیتن هر شنبه از هفته اول دسامبر تا مه ادامه دارد. اجراهای زنده آنها اغلب از رادیو NBC، ABC و CBC Radio 2 شنیده شده.

زمانی که در سالهای 1970 پخشهای رادیویی کاهش پیدا کرد متروپلیتن شبکه رادیویی مستقل خود را راه اندازی نمود که امروزه نیز از شبکه های رادیویی دنیا به گوش می رسد. سیستم پخش رادیوی در طول سالها دچار پیشرفت و تغییر شده. تمام پخشها از طریق موج FM قابل دسترسی بودند. سیستم ماهواره ای بعدها پخش جهانی را با کیفیت بهتری ارائه کرد.

تامین هزینه های پخش برای متروپلیتن در سالهای افسردگی جنگهای جهانی بسیار دشوار بود. تقاضای پول از NBC تا شرکت آمریکایی تنباکو! حمایت مالی از طرف شرکت تکزاس – تکزاکو در 7 دسامبر 1940 با پخش اجرای عروسی فیگارو (Le nozze di Figaro) اثر موتسارت آغاز شد. حمایت این شرکت برای 63 سال ادامه داشت. رادیو اپرا متروپلیتن 24 ساعته از رادیو ماهواره ای Sirius XM 3 تا 4 اجرای زنده را در هفته و در زمانهای دیگر اجراهای متروپلیتن را از آرشیو، پخش می کند. این کانال رادیویی ماهواره ای در سپتامبر 2006 راه اندازی شد که مارگریت جونتوایت (Margaret Juntwait) اصلی ترین مجری آن می باشد.

اجراهاي زنده تلويزيوني متروپالتن از سال 1948 آغاز شد. اجراي كامل اپراي اتلو اثر وردي كه به طور زنده پخش شد. با اينحال تا سال 1977 اين اپرا به عنوان اپرايي اصلي و هميشگي در تلويزيون حضور نيافت. سالهاي بعد مجموعه جديدي از اپرا درPBS كه " اجراي زنده از اپراي متروپالتن" خوانده مي شد، پخش شد.

در ميان اجراها و پخشهاي زنده فراوان از تلويزيون، از پخش اجراي كامل اپراي حلقه نيبلانگن اثر واگنر در سال 1989 مي توان نام برد. در سال 2007 اجراهاي ديگري در شبكه PBS با كيفيتي بالا توليد و پخش شد. در 30 دسامبر 2006 به عنوان بخشي از تلاش شركت جهت جذب تماشاچيان جديد، متروپالتن مجموعه اي را از شش اجراي زنده از طريق ماهواره در سالنهاي تاتر با نام "اپرا متروپالتن: اجراي زنده HD" (با كيفيت پخش بالا) پخش مي كرد.

اين مجموعه با نسخه 110 دقيقه اي در بيش از 100 سالن تاتر در آمريكاي شمالي، ژاپن، انگلستان و چندين كشور اروپايي پخش شد. به گفته پيتر گلب مدير اپرا در آن دوره؛ در حدود 60000 نفر در سالنهاي سينما و تاتر شاهد اجراي زنده 24 مارچ "آرايشگر شهر سويل " بوده اند. نيويورك تايمز تعداد فروش بليطهاي اين اجرا را 324000 بليط دانست، درحالي كه هر كدام از اين پخشهاي زنده با كيفيت بالا، 850000 تا 1 ميليون دلار هزينه در برداشته. صدها اثر صوتي و ويديويي متروپالتن بر روي اينترنت نيز قابل استفاده است. راديو اپرا متروپالتن نيز از طريق اينترنت قابل دسترسي است. وب سايت رسمي متروپالتن اطلاعات كامل آهنگسازان، رهبران، خوانندگان و تاريخچه متروپالتن را در اختيار قرار مي دهد.

در 10 فوريه 1897 آرماند كستل مري (Armand Castelmary) در آخرين اجراي اپراي مارتا اثر فردريش فن فلوتو (Freiherr von Flotow) در اواسط كار بر روي سن دچار حمله قلبي شد و زماني كه پرده ها پائين كشيده شد در آغوش دوستش؛ خواننده با صداي زير مردانه؛ ژين د رزك (Jean de Reszke) از دنيا رفت. آنان اجرا را متوقف نكردند و ژوزپه كرنوسكو (Giuseppe Cernusco) آن نقش را ادامه داد. در 4 مارچ 1960 لئونارد وارن (Leonard Warren) بعد از تكميل قسمت دوم اپراي" جبر سرنوشت" (La forza del destino) اثر وردي، سكته قلبي كرد و بر روي سن از دنيا رفت.

در 30 آوريل 1977 بتي استون (Betty Stone) عضو گروه كر، در سفر اپرا براي اجراي " تروبادور-شاعر قرن 11 فرانسه" (Il Trovatore) در كلاولند بر اثر صانحه اي اتفاقي در پشت سن كشته شد. در 23 جولاي 1980 هلن هاگنس مينتيكس (Helen Hagnes Mintiks) ويلنيست با اصليت كانادايي توسط كارگردان پشت صحنه؛ كرگ كريمين (Craig Crimmins) در طي اجراي باله برلين در پشت صحنه كشته شد.

در 5 ژانويه 1996 ريچارد ورسال (Richard Versalle) خواننده صداي زير مردانه (تنور) در حالي كه نقش ويتك را در اپراي "ماجراهاي ماركوپولو" اثر لئوز جاناك (Leoš Janáček) بازي مي كرد بر روي سن از دنيا رفت. اين در حالي بود كه وي در قسمتي از اجرا از نردباني بالا مي رفت و ناگهان دچار حمله قلبي شد و از بالا بر روي سن به پائين افتاد.

علاوه بر آن چندين تماشاگر نيز در دورانهاي مختلف در طي اجرا ي اپرا متروپالتن از دنيا رفتند. معروفترين آن؛ خودكشي يكي از تماشاگران به نام بانچو بانچفسكي (Bantcho Bantchevsky) خواننده و مترجم بلغاري-آمريكايي در 23 ژانويه 1988 در اجراي مكبث اثر وردي بود در حالي كه اين اجرا به طور مستقيم از راديو در آمريكا در حال پخش بود.

en.wikipedia.org