کریستوفر هاگوود: رهبر، موسیقی شناس و نوازنده کیبورد (I)

کریستوفر هاگوود
کریستوفر هاگوود
کریستوفر هاگوود که «فون کارایانِ موسیقی کهن (early music)» نامیده می شود در عرصه بین المللی به عنوان یکی از تأثیر گذارترین حامیان جریان تاریخی موسیقی کهن شناخته شده است. او هم چنین به همین اندازه نیز به موسیقی قرن ۱۹ و ۲۰ علاقه مند است و به خصوص توجه ویژه ای به مکتب نئوکلاسیک (مارتینو، استراوینسکی، بریتن، کپلند، تیپت و هونگر) داشته است.

هاگوود مهارت های موسیقیایی دقیق و عالی خود را به طور یکسان، در تمامی آثارش به کار می گیرد. او همواره تلاش می کند تا نیت و هدف آهنگ ساز را در نت نویسی و اجرا کشف و باز آفرینی کند.

مجله موسیقی بی بی سی در توصیف او می نویسد: «نام هاگوود با درجه عالی نوازندگی و کیفیت کار پژوهشی هم معنی شده است.»

او در دهم سپتامبر ۱۹۴۱ در ناتینگهام انگلستان به دنیا آمد.

در حالیکه در کالج پمبروک در دانشگاه کمبریج مشغول به تحصیل در رشته موسیقی بود در کلاس های ادبیات کلاسیک نیز شرکت می کرد و با مدرک لیسانس از این دانشگاه فارغ التحصیل شد.

او سپس زیر نظر ریموند لپارد (Raymond Leppard) و ترستون دارت (Thurston Dart) و بعد ها زیر نظر رافائل پویانا (Rafael Puyana) و گوستاو لئونهاردت (Gustav Leonhardt) به تحصیل رهبری و اجرا پرداخت. او همچنین با دریافت بورس شورای آموزشی و فرهنگی بریتانیا به مدت یک سال در پراگ به تحصیل پرداخت.

هاگوود در بازگشت مجددش به کمبریج بود که با کریستوفر مانرو آشنا شد. او در سال ۱۹۶۷ همراه با دیوید مانرو (David Munrow) گروه موسیقی کهن (Early Music Consort) را تأسیس کردند. هاگوود در این گروه هارپسیکورد می نواخت. او در سال ۱۹۷۳ آکادمی موسیقی باستانی (Academy of Ancient Music) را پایه گذاری کرد که زمینه تخصصیش اجرای موسیقی باروک و موسیقی کلاسیک کهن با سازهای قدیمی (Period Instruments) بود. گروه موسیقی کهن با درگذشت مانرو در سال ۱۹۷۶ از هم پاشید اما هاگوود فعالیت های اجرا و ضبط خود را با آکادمی موسیقی باستانی ادامه داد.

او از سال ۱۹۸۱ مرتبا در ایالات متحده به رهبری پرداخته است. هاگوود از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱ مدیر هنری انجمن هندل و هایدن بوستون بوده و از آن زمان لقب رهبر برجسته (Conductor Laureate) را از آن خود نموده است. او هم چنین از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ مدیر هنری جشنواره موتسارت در مرکز باربیکن در لندن و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ مدیر موسیقی ارکستر مجلسی سن پائول در مینسوتا بوده است.

هاگوود رهبری اپراهای بسیاری را نیز بر عهده داشته است. اولین رهبری اپرای او به اپرای دن جیووانی در سن لوئیس میسوری بر می گردد. او با اپرای ملی برلین ،لا اسکالا در میلان، اپرای سلطنتی استکهلم، خانه سلطنتی اپرا در کاونت گاردن، فستیوال تابستانی اپرای Chorégies d’Orange و اپرای بزرگ هاستون همکاری کرده است.

او با اپرای استرالیا و در سال ۱۹۹۴ Idomeneo و در سال ۱۹۹۷ La Clemenza di Tito را رهبری کرد. هاگوود در سال ۲۰۰۹ به خانه سلطنتی اپرا بازگشت تا ارکستر عصر روشنگری (Orchestra of the Age of Enlightenment) را در اجرای Dido and Aeneas از پورسل (Purcell) و Acis and Galatea از هندل را رهبری کند.

2 دیدگاه

  • ramtin
    ارسال شده در خرداد ۲۹, ۱۳۹۰ در ۱۲:۰۵ ق.ظ

    be gofteye khodetoon gofto goye harmonik haft sale shod vali be nazare man hich taghire khassi nakard masalan bejaye in ke faghat tozih bedin yekam note hatoon ro bishtar konid va ye bakhsh dorost konin ta beshe ahang haye mokhtalef mesle classic rock va jazz goosh dad va downlode kard

  • امیر
    ارسال شده در خرداد ۲۹, ۱۳۹۰ در ۹:۰۹ ب.ظ

    خوب این مقاله را خواندم ولی من که تا حالا موزیک بدون کلام خیلی زیاد گوش کردم تا حالا هیچ اثری از ایشون به گوشم نخورده تو ارشیوم هم ندارم حداقل اسم لاتین ایشون را مینوشتید تا بتونم کارهای ایشون را دانلود کنم

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

کتاب «نت و تجزیه‌ و تحلیل تکنوازی ماهور یحیی زرپنجه» منتشر شد

انتشارات نارون، کتاب «نت و تجزیه‌وتحلیل تکنوازی ماهور یحیی زرپنجه»، با نت‌نگاری و تجزیه تحلیل مازیار کنعانی و ویرایش و اجرای فایل صوتی حمیدرضا حسن‌پور منتشر کرد. در این کتاب یکی از پیچیده ترین و تکنیکی ترین تکنوازی های تار یحیی زرپنجه، آنالیز و نت نویسی شده است.

یادی از نوازنده کلیمی، یحیی زرپنجه (III)

در هر حال کسی هرگز فکر نمی کرد که او با آن بنیه سالم و جوان به این زودی از دست برود و اگر در «جزوات یادی از هنرمندان» (چاپ شده در سال ۱۳۵۷) یادی از او نیامده بود، شاید همین مقدار اطلاعات هم از او در دسترس نبود. از بازماندگان زرپنجه کسی باقی نیست. یحیی زرپنجه مطربی عاشق از نسلی دیگر و دورانی فراموش شده است که همچون صفحات کهنه اش تنها عده ای معدود را آشناست.

از روزهای گذشته…

نمسابقه آهنگسازی بین المللی «دوم آگوست»

نمسابقه آهنگسازی بین المللی «دوم آگوست»

مسابقه آهنگسازی بین المللی “دوم آگوست” (Concorso 2 Agosto) در شهر “بولونیا” ایتالیا از سال ١٩٩۴ توسط تئاتر شهرداری بولونیا راه اندازی شده و هر سال برگزار می گردد. جوایز این مسابقه برای نفرات اول تا سوم به ترتیب ۵٠٠٠ یورو، ٢۵٠٠ یورو و ١۵٠٠ یورو به همراه مدال مسابقه و اجرای قطعات آهنگسازان در میدان شهر بولونیا در تاریخ دوم آگوست می باشد.
فراخوان دهمین دوره مسابقات گیتار کلاسیک تهران، ۸ و ۹ شهریور ۹۳

فراخوان دهمین دوره مسابقات گیتار کلاسیک تهران، ۸ و ۹ شهریور ۹۳

دهمین دوره مسابقات گیتار کلاسیک تهران، در تاریخ ۸ و ۹ شهریور ۱۳۹۳ برگزار می شود. برگزار کننده این دوره از جشنواره گیتار کلاسیک تهران همچون دوره های گذشته، کیوان میرهادی است.
در‌آمدی بر دیسکوگرافی و کتابشناخت ردیف دستگاه‌های موسیقی ایران (I)

در‌آمدی بر دیسکوگرافی و کتابشناخت ردیف دستگاه‌های موسیقی ایران (I)

مهم‌ترین بخش کارگان (رپرتوار) موسیقی کلاسیک ایران که همچنان از دوره‌ی پیش از ضبط موسیقی (مکتوب و صوتی) در دسترس قرار دارد ردیف دستگاه‌های موسیقی ایران است. با توجه به اهمیت یافتن ردیف به عنوان ماده‌ی اصلی آموزشی پس از دهه‌ی ۱۳۴۰ شمسی و همچنین خطر از دست رفتن قسمت اعظم این میراث کلاسیک در آن سال‌ها، وزارت فرهنگ و هنر و رادیو و تلویزیون ملی وقت تلاش‌هایی در زمینه‌ی ضبط و نغمه‌نگاری ردیف از اجرای استادان بزرگ موسیقی ایرانی به عمل آورد.
یادی از استاد حسینعلی ملاح‌

یادی از استاد حسینعلی ملاح‌

در ژورنال گفتگوی هارمونیک، بارها مطالبی از زنده یاد حسینعلی ملاح خوانده اید. این مطالب به خاطر اهمیت شان از مجلات قدیمی به روی سایت قرار می گیرند. برای آشنایی شما با این نویسنده و موسیقیدان فقید، مطلبی از زنده یاد علی تجویدی که به مناسبت درگذشت ایشان در مجله «کلک» شماره ۲۹ و در تاریخ مرداد ۱۳۷۱ نوشته شده، میخوانید.
طالب خان شهیدی، فراسوی تمامی مرزها

طالب خان شهیدی، فراسوی تمامی مرزها

طالب خان شهیدی آهنگساز شهیر تاجیک در ۱۳ مارس ۱۹۴۶ در شهر دوشنبه متولد شد. وی فرزند Ziyodullo Shahidi بنیانگذار آکادمی موسیقی حرفه ای تاجیکستان می باشد. طالب خان از سن ۱۴ سالگی شروع به یادگیری موسیقی پرداخت. وی در سال ۱۸۶۵ از مدرسه موسیقی شهر دوشنبه و در زمینه آهنگسازی که زیر نظر Uri Ter-Osipov اداره میشد فارغ التحصیل شد.
Bossa Nova موسیقی قشر مرفه یا ملی گرا !

Bossa Nova موسیقی قشر مرفه یا ملی گرا !

آمریکای لاتین دنیای ریتم های پر انرژی و زیبا می باشد و Nova Bossa یکی از آشناترین این ریتم ها برای ما ایرانی ها است. بوسا نوا ریتمی است که معولا” با سرعت معتدل – نه کند و نه تند – اجرا می شود، این ریتم که ریشه در فرهنگ غنی برزیل دارد در حدود سالهای ۱۹۵۰ هنگامی که تغییرات سیاسی وسیعی در کشور برزیل رخ داد و اقتصاد این کشور رو به شکوفایی گذاشت، به تدریج جایگزین ریتم قدیمی تر Samba شد.
پیکر طلیعه کامران به خانه ابدی رسید

پیکر طلیعه کامران به خانه ابدی رسید

تشییع پیکر زنده یاد طلیعه کامران، بانوی نوازنده، شاعر و نقاشِ پیشکسوتِ کشورمان، صبح چهارشنبه ۲۴ اسفند ماه، با حضور تعداد کم شماری از هنرمندان در محوطه موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. در این مراسم چهره های هنری ای چون میلاد کیایی، عباس مشهدی زاده، حمیدرضا عاطفی، مهدی حسینی، علیرضا میرعلینقی، کوروش متین، کیومرث پیرَگلو، امیرآهنگ هاشمی، شهاب مِنا، محمدرضا شرایلی و نوید گوهری حضور داشتند.
رضا سامانی: از نوجوانی در کنار این هنرمندان بزرگ بودم

رضا سامانی: از نوجوانی در کنار این هنرمندان بزرگ بودم

رضا سامانی از نوازندگان سازهای کوبه ای است که با وجود جوانی توانسته در نقاط مختلف اروپا به ویژه همراه گروه ضربانگ در کنسرت های گوناگون شرکت کند. وی علاقه بسیاری به تدریس و آموزش دارد و در پرتو فعالیتهای او شمار قابل توجهی از نوجوانان ایرانی در اروپا و حتی نوازندگان خارجی سازهای کوبه یی با سازها و ریتمهای ایرانی آشنا شده اند.
ویلن مسیح

ویلن مسیح

در سال ۱۷۷۵ پائولو با کوزیو دی سالابو (Cozio di Salabue) قراردادی برای فروش تعدادی ساز که از مغازه و کارگاه پدر باقی مانده بود، بست که یکی از بهترین مجموعه های ساز در طول تاریخ بوده است. اگرچه پائولو قبل از واگذاری کامل مالکیت سازها به سالابو از دنیا رفت با اینحال سالابو مالک آنها شد. تا سال ۱۸۲۷ سالابو سازها را نگه داشت تا آنکه به لوجی تاریسیو (Luigi Tarisio) ایتالیایی فروخت، شخصی که تجارتی مهم را با ساز ویولن فراهم کرد؛ اگرچه هیچ گاه سازها را با خود به همراه نمی برد اما با صحبت کردن با خریداران در پاریسی وارد میشود.
چه مقدار تمرین، چه مقدار پیشرفت (V)

چه مقدار تمرین، چه مقدار پیشرفت (V)

با توجه به زمان و وقتِ محدودِ اکثرِ علاقه مندان به موسیقى، امکانِ این نیست که بتوانند شیوه ى تمرینِ خود را از شیوه ى تمرینِ حرفه ای ها الگو بردارى کنند. چراکه آنها تمامِ وقت و زندگى خود را در راستاى اینکار گذاشته اند و طبیعى است که مقدار تمرین آنان بسیار بیشتر از افراد دیگر باشد.