کنسرتوی گمشده

نام پرویز محمود با دوره‌ای تب آلود از تاریخ موسیقی ایران عجین شده است. دوره ای که تغییرات بزرگ اجتماعی و سیاسی در سطح کلان با عث تغییر در ساختار مدیریت فرهنگی و پس از آن تغییر در مدیریت نهادهای موسیقایی (از جمله هنرستان موسیقی) شد. نام او را در آثار تاریخ نگاران ایرانی بیشتر به دلیل مخالفت پیگیرش با تدریس موسقی ایرانی در برنامه هنرستان موسیقی (و حذف دروس موسیقی ایرانی از برنامه) در دوره ریاستش بر هنرستان وهمچنین تاسیس و رهبری ارکستر سمفونیک تهران در سال ۱۳۲۲ می‌توان دید.

تحت تاثیر این دو نگاه جنجالی آنچه که تخصص و فعالیت اصلی محمود بود اغلب اوقات از دیدها پنهان مانده یا در اکثر متون فقط اشاره‌ای کوتاه – در حد معرفی نام قطعات – به آن شده است. محمود را به یقین می‌توان بهترین آهنگساز موسیقی سمفونیک ایرانی در دوره‌ی خودش به حساب آورد که متاسفانه تا امروز آثارش درکوران حوادث از آن نوع که در جهان سوم مرسوم است یا از بین رفته‌اند یا در دسترس قرار نداشتند، تا اینکه موسیقی شناس و رهبر برجسته ایرانی مقیم اروپا (منوچهر صهبایی) موفق شد تنها اثر باقیمانده از پرویز محمود را از دانشگاه محل تحصیل محمود در آمریکا بدست آورد و موجبات آشنایی موسیقی‌دانان و موسیقی دوستان را با این اثر پس از ۵۱ سال فراهم آورد.

کنسرتینو برای ویلن و ارکستر اثری است یک موومانی که برای ویلن و ارکستر سمفونیک ساخته شده است و در حقیقت مانیفست محمود در زمینه نوشتن آثاری با تکنیک های موسیقی سمفونیک و با استفاده از موسیقی ایرانی است این اثر در سال ۲۰۰۳ بوسیله ارکستر فیلارمونیک بلغارستان و به رهبری منوچهر صهبایی و تکنوازی آریا صهبایی اجرا شده و به وسیله شرکت Aryens EMS در اروپا منتشر شده است و قرار است که در ایران نیز منتشر شود.

کنسرتینو برای ویلن وارکستر در مد همایون و بر اساس امکانات گامهای تعدیل شده، نوشته شده است تم اولیه آن از ابتدای دانگ دوم همایون شروع می‌شود، از همان ابتدا مشخص است که آهنگساز به همایون به عنوان یک مد یعنی یک سری از فواصل با ترتیب خاص نگاه می‌کند- که این سری برای این قطعه عبارت از می-فا-سل دیز-لا-سی-دو-ر است- نه آنطور که در موسیقی ایرانی مرسوم است (به عنوان دستگاه) .

تم اول تمی رمز آلود است که از معکوس کردن حرکت ملودیک مرسوم در دستگاه همایون به دست آمده است تم اول از نت “سی” آغاز می‌شود و با “لا بمل” خاتمه پیدا می‌کند در همین زمان ارکستر با نمایش فاصله اول و پنجم مد همایون “می” بستر هارمونیک جالبی برای شروع قطعه فراهم می‌کند و انتظار رمزآلود موجود درملودی را افزایش می‌دهد. تم اول در طول این کنسرتینو به تناوب در دگره‌ها یا بدون تغییرظاهرمی‌شود و همین موضوع باعث همبستگی اثر از نظر فرم می‌شود.

از دیدگاه هارمونی کل اثر دارای ترفندی جالب از کنتراست میان صدای ویلن و ارکستر است – که بخشی از آن به دلیل فرم کنسرتینو است وبخش دیگری از آن حاصل تمهید آهنگساز برای آفریدن فضایی نزدیک به مد همایون است – به این صورت که برای گوش‌های آشنا به موسیقی ایرانی گاه صدای ارکستر(بخش هارمونی) تداعی‌گر فضای دستگاه همایون است ودر همان زمان ملودی ویلن کمرنگ کننده همین فضا و گاه برعکس.

از لحاظ هارمونی تاکید محمود بر استفاده از فواصل دوم بزرگ نشان می‌دهد که او شناخت درستی از کارکرد (فونکسیون) نتهای مختلف در مد همایون داشته است و بر عکس بسیاری از آهنگسازان هم دوره و یا پس از خودش زندانی استفاده از دستورات هارمونی تیرس نیست بلکه سعی کرده است که با آفرینش فضای هارمونیک بر اساس ملودی و مد همایون امکان همنشینی بیشتری برای عنصر هارمونی با این مد ایرانی فراهم آورد و از این نظر اثر محمود چه به لحاظ تقدم تاریخی و چه به لحاظ کیفیت یکی از نمونه‌های قبل اعتناست .

در رنگ آمیزی به کار رفته برای ارکستراسیون این اثر از تکنیک‌های مرسوم در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ استفاده شده و به طور مشخص تاثیر آهنگسازانی چون واگنر، استراوینسکی و کرساکف و همچنین شیوه مرسوم آهنگسازی در آمریکای دهه ۱۹۵۰ به خصوص در استفاده پرحجم و احساساتی از گروه سازهای زهی یا بادی (از آنگونه که بعدها در فیلم های دوره طلایی هالیوود مرسوم شد) در آن به چشم می‌خورد. از بررسی نوع و جایگاه استفاده‌ی محمود از این تکنیکها پیداست که آهنگساز جریان‌‌های مقبول آهنگسازی زمان خود را به خوبی می‌شناخته و در به کارگیری آن تبحر کافی داشته است.

audio fileبشنوید قسمتی از کنسرتینوی پرویز محمود را با رهبری منوچهر صهبایی و ویولون سولوی آریا صهبایی

فرم در این کنسرتینوی یک موومانی بر اساس تکرارمتناوب تم A و به شکلABA1C است. فرم این اثر برعکس ملودی و تا حدودی هارمونی از منطق دستگاه همایون پیروی نمی‌کند و فراز و فرود های آن بیشتر تابع فهم شخصی آهنگساز از ماده ملودیک دستگاه همایون است. کنسرتینو پس از اتمام دو قسمت اول و یک کادانس زیبا در میانه با تکرار دوباره بخش اول به صورت تغییر یافته و روی نت شاهد یا تونیک مد مورد نظر محمود، “می”، به پایانی قاطع و موفق می‌رسد.

از نکات قابل توجه در این CD اجرای بسیار زیبای منوچهر صهبایی و نیز زحمات بسیار زیادی است که این موسیقی‌شناس و رهبر ارکستر ایرانی برای بازسازی و معرفی آثار سمفونیک آهنگسازان ایرانی متحمل می‌شود که ارزش این اثر هنری را دوچندان می‌کند همچنین معرفی نوازنده جوان، آریا صهبایی – هر چند که قبلا در دوره نوجوانی آثاری از این نوازنده منتشر شده بود – از نکات بسیار جالب این اثر است.

از آریا صهبایی نوجوان آثاری پیش از این شنیده شده بود اما این اثر ( و همچنین کنسرتو شماره ۱ از پاگانینی که در همین CD ضبط شده است) نشان از ظهور یک نوازنده توانا با درک موسیقایی بسیار فرهیخته دارد که در جوانی و کمی زود به بیان شخصی در ارائه آثار رسیده است .

در مجموع کلیه مطالب گفته شده نشان می‌دهد که ضبط واجرای این اثر را می‌توان به عنوان یک اتفاق مهم در موسیقی سمفونیک ایرانی به شمار آورد به خصوص که پیدا شدن پارتیتور این اثر بی شباهت به اکتشافات انجام شده در حوزه باستان شناسی نبوده است.

فرهنگ و آهنگ شماره ۴

20 دیدگاه

  • یکی
    ارسال شده در فروردین ۲۲, ۱۳۸۵ در ۵:۰۴ ب.ظ

    پیشنهاد میکنم ،بخشی رو که مربوط به کپی کردن از مجله روزنامه و سایتهای دیگر هست رو اگه واقعآدوست دارین تو سایت بذارین ،جداشون کنید؛اینجوری بهتره.اینجادفتر روزنامه که نیست!

  • گفتگوی هارمونیک
    ارسال شده در فروردین ۲۲, ۱۳۸۵ در ۶:۱۹ ب.ظ

    دوست عزیز، آقای آروین صداقت کیش اخیرآ به جمع نویسندگان ثابت سایت پیوسته اند و بنا به درخواست ایشان برخی مطالب مورد نظرشان که قبلآ در نشریات منتشر شده است بتدریج در سایت قرار خواهد گرفت. سیاست های سایت گفتگوی هارمونیک در جهت تقویت معلومات علاقمندان به موسیقی و گسترش فرهنگ موسیقی در کشور است، که یکی از آنها تهیه آرشیوی از نوشته های مفید دست اندرکاران این هنر بر روی وب است، چرا که اگر کسی به فکر جمع آوری آنها نباشد پس از مدتی در مجلات کاغذی به تاریخ سپرده خواهند شد و از دسترس علاقمندان بیرون خواهند آمد. بنابراین مدیران سایت اینگونه تشخیص داده اند که دست به چنین اقدامی بزنند، مطمئن باشید بزودی شاهد نوشته های جدیدی از ایشان و دیگر نویسندگان مطرح جامعه موسیقی کشور در گفتگوی هارمونیک خواهید بود.

  • saeed1922
    ارسال شده در فروردین ۲۲, ۱۳۸۵ در ۷:۲۳ ب.ظ

    بسیار جالب بود. مرسی

  • پژمان اکبرزاده
    ارسال شده در فروردین ۲۲, ۱۳۸۵ در ۷:۴۷ ب.ظ

    با سپاس از مطلب جالب اقای صداقت کش ولی یک بخش از نوشته ایشان مایه شگفتی من شد : “صهبایی موفق شد تنها اثر باقیمانده از پرویز محمود را از دانشگاه محل تحصیل محمود در آمریکا بدست آورد و موجبات آشنایی موسیقی‌دانان و موسیقی دوستان را با این اثر پس از ۵۱ سال فراهم آورد…”

    باید به اطلاع نویسنده مطلب و همچنین دیگر علاقه مندان برسانم آقای منوچهر صهبایی به کلی از وجود این کنسرتینو در بایگانی دانشگاه ایندیانا بی خبر بودند و من این پارتیتور را با صرف وقت فراوان و همچنین کسب اجازه کتبی از خانم روت محمود (همسر پرویز محمود) بدست آوردم. آقای حسین دهلوی نیز از شاهدان این قضیه اند چون پیش از ارسال پارتیتور به سوییس برای آقای صهبایی پارتیتور را به ایشان نشان دادم. آقای صهبایی کمی پس از دریافت پارتیتور آنرا با ارکستر فیلارمونیک پلودیو در بلغارستان اجرا کردند. البته روی جلد سی دی نوشته شده “ارکستر دولتی بلغارستان” که دروغ محض است. آقای منوچهر صهبایی در همان زمان فرمودند در جلد سی.دی خواهند نوشت داستان پیدا شدن این پارتیتور را ولی نه تنها در بروشور چنین اشاره ای به این داستان ها نشد بلکه در مصاحبه ها با تمام خبرگزاری ها همه کارها را به نام خودشان جا زدند و این جدا مایه تاسف است. ایشان همواره از حق ناشناسی موجود در جامعه ایران سخن می گویند ولی با این کار نشان دادند خودشان از همه حق ناشناس تر هستند. متاسفانه این روحیه در برخی از ما وجود دارد که می خواهیم همه چیز را به نام خودمان جا بزنیم. ایشان کارهای پیانوی لومر را هم خودشان با پیانو اجرا کرده اند و هر کس گوش کند متوجه اجرای خشک و سرد می شوند چون آقای صهبایی یک ابواییست حرفه ای است و نه پیانو. به هر حال اینها حقایقی بود درباره این کنسرتینو. این رفتارهای باعث می شود که دیگر هیچکس با هیچکس همکاری نکند. تقریبا همین وضعیتی که الان گرفتارش هستیم! با سپاس و احترام – پژمان اکبرزاده

  • ارسال شده در فروردین ۲۲, ۱۳۸۵ در ۸:۵۷ ب.ظ

    چه اطلاعات جالبی!!!!

  • motalebi
    ارسال شده در فروردین ۲۲, ۱۳۸۵ در ۹:۱۸ ب.ظ

    aghaye akbarzadeh che mostanadat va dalayeli baraye in harfatoon darin?va chegooneh esbateshoon mitoonin bokonin?

  • پژمان اکبرزاده
    ارسال شده در فروردین ۲۲, ۱۳۸۵ در ۱۰:۴۶ ب.ظ

    اجازه نامه کتبی از همسر پرویز محمود و تمام مکاتبات با دانشگاه ایندیانا موجود است و در صورت تمایل این سایت از همین طریق منتشرشان خواهم کرد. – با احترام – پژمان اکبرزاده

  • sheyda
    ارسال شده در فروردین ۲۳, ۱۳۸۵ در ۱۱:۲۰ ق.ظ

    be nazar miyad ke moosighi irani say mikone khodesho tooye charchoob-haye classic kharbi azmayesh kone che az lahaze,form che orchestr ,harmony,…bezare;
    baraye bache-hayee ke alaghe be ahangsazi daran,ayande in kar ro chetor mibinid?
    injur kar ha baraye yek shenavande classic harfe taze-ee joz rangamizi sharghi ke tooye harmony un be andaze classic kare jedi nashode,jazab hast?
    ghasde man faghat dunestan hast,na tayeed mikonam na rad.
    ba tashakor.

  • rasool
    ارسال شده در فروردین ۲۴, ۱۳۸۵ در ۹:۴۸ ب.ظ

    salam khili khoob bood mamnonam chon be darde man khoorddddd
    mamnonam

  • shuhin
    ارسال شده در اردیبهشت ۲, ۱۳۸۵ در ۱۱:۲۵ ب.ظ

    baba shma biaeed ahang sazaie jadido bebinid oona ro vel koni ma adamaee mese parviz mahmood ziad darim amma …..

  • ناشناس
    ارسال شده در خرداد ۲۲, ۱۳۸۵ در ۳:۳۷ ق.ظ

    مصاحبه آقای صهبایی را خواندم … ایشان ظاهرا خود راقانونگذار موسیقی فرض کرده اند وبه خود اجازه داده اندبه سهولت برای آهنگسازان و هنرمندان ایرانی دستورالعمل صادر کنند : باید و نباید و تعیین تکلیف کردن و این همه ادعا بخصوص در کارهنر از یک ذهن بسته خبر می دهد که با دکترا گرفتن و پروفسور شدن از فلان و بهمان آکادمی هم درمان شدنی نیست …

  • ناشناس
    ارسال شده در خرداد ۲۲, ۱۳۸۵ در ۳:۴۰ ق.ظ

    از همه خنده دار تر استفاده از لغت اکول=echole
    در مصاحبه آقای پروفسور-دکتر صهبایی است . آدم متحیر
    مشود که نمی شد از کلمه سبک یا مکتب استفاده کرد ؟

  • عرفان
    ارسال شده در فروردین ۲۳, ۱۳۸۶ در ۱۲:۲۵ ق.ظ

    عجب!!!!واقعا که بعضی ها چه اعتماد به نفسی دارند اگر حرفهای آقای اکبر زاده رو قبول کنیم که صحیح باشه.

  • بی صدا
    ارسال شده در دی ۲۰, ۱۳۹۲ در ۱۰:۰۳ ب.ظ

    در مورد آقای آریا صهبایی
    هنوز سولیستی برایش زود است سوتی او را در اجرا قسمت نخست Allegro molto کنسرتوی مندلسون هنوز بیاد دارم.
    وقتی اجرایش را با اجرای سولیست های دیگر مقایسه می کنم می بینم کمتر داینامیک صدا را رعایت می کند.
    اجرایش برای سولیستی ضعیف است.
    دانلود اجرای Allegro molto
    http://www.sahbai.com/music/cd01t1sw.mp3

  • بی صدا
    ارسال شده در دی ۲۰, ۱۳۹۲ در ۱۰:۰۶ ب.ظ

    آقای آریا صهبایی از فرصت های خداد دادی استفاده می کند

  • بی صدا
    ارسال شده در دی ۲۰, ۱۳۹۲ در ۱۰:۳۲ ب.ظ

    بعد از شنیدن اجرای مندلسون فهمیدم که او را به عنوان سولیستی در ارکستر ها چپانده اند تا اینکه خودش به چنین درجه ای رسیده باشد بی نوا جوانانی که استعداد دارند ولی پارتی ندارند

  • ارسال شده در دی ۲۰, ۱۳۹۲ در ۱۱:۵۱ ب.ظ

    دوست عزیز، می دانید این کنسرتو را ایشان در چه سنی اجرا کرده اند؟!

  • بی صدا
    ارسال شده در دی ۲۱, ۱۳۹۲ در ۱:۳۶ ب.ظ

    سجاد جان می دانید این کنسرتو بدون تصحیح در قالب سی دی ارائه شد به بازار

  • بی صدا
    ارسال شده در دی ۲۱, ۱۳۹۲ در ۱:۴۰ ب.ظ

    ارائه ی همچین اجرایی در مقابل نوازندگان نوجوان اروپا نیاز به اعتماد به نفسی در حد کوه دارد.
    مطمئنا در ارکستر ها صلاحیت سولیستی به همچین نوازنده ای داده نمی شود حال می دانید چرا می گویم چپانده شده یعنی چه؟؟؟

  • xyz
    ارسال شده در دی ۲۱, ۱۳۹۲ در ۱۰:۳۷ ب.ظ

    مجبور نبوده تو اون سن بزنه! وقتی میگن مثلا هایفتز در ۷ سالگی مندلسون زد یا یازده سالگی چایکوفسکی زده معنیش این نیست با هر کیفیتی یا به زور و خرج باباجونش. می تونین به اجراهای اون در سنین پایین گوش کنین تا فرق ماجرا را متوجه بشین

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

آواز بنان (IV)

او غزلی را اجرا کرده است با ردیف «نشینم» (۲) که غزل‌سرا به جای «ببوسم»، «نشینم» را انتخاب کرده و بنان با چنان مهارتی این غزل را اجرا کرده که زهر و ابتذال کلمه را گرفته و این کاری است که از عهده همه کس برنمی‌آید.

نماد‌شناسی عود (VII)

ابن سینا در کتاب خود «شفا» (کتاب ریاضیات) (۲۲) بخش زیادی از فصل مربوط به آلات موسیقی را به بحث کوک و فواصل و فیزیک صدا اختصاص داده و در آن بیان کرده‌است که عود بهترینِ سازها و محبوب‌ترینِ آنها نزد مردم است. (۲۳) مضاف بر این در ادامه‌ راجع به تعداد سیم‌های عود می‌گوید که ما پیش‌تر آن را در یکی از افسانه‌هایی با نگاهی تن-نمایانه برای عود یافتیم: او می‌گوید که عود گاهی دارای ۵ جفت سیم است اما بیشتر ۴ جفت سیم دارد(۲۴) و در هر دو صورت سیم‌های این ساز معمولاً با یک فاصله‌ی چهارم نسبت به هم کوک می‌شوند.(۲۵)

از روزهای گذشته…

حرکت سیال ذهن در آلبوم شش جهت و برون شش

حرکت سیال ذهن در آلبوم شش جهت و برون شش

انسان در آستانه هزاره سوم در حوزه موسیقی میل شگفت انگیزی به جهت مکاشفه ظرفیتهای بومی و ملی به خصوص در تعامل با ملتهای دیگر پیدا کرده است. به گمان من به رغم تلاشهای گسترده تا این مقطع آنچنان که شایسته و بایسته باشد، تلاشی جامع و جهانشمول صورت نگرفته است؛ از یک طرف نیازهای فرهنگی و هنری و از طرف دیگر به حکم ضرورت تاریخ میبایست با رویکردی دیگر گونه با حفظ صیانت از هویت فرهنگی ملی و آئینی به جهت اعتلای موسیقی به بهسازی حیات هنری جامعه پرداخت.
شیرالی: به دنبال ریشه هایم می گردم

شیرالی: به دنبال ریشه هایم می گردم

چند سالیست که هنرمندان موسیقی ایران بنا به دلایلی دیگر دغدغه ای برای انتشار صوتی آثارشان در بازار موسیقی نیستند و این آثار را به صورت آلبوم یا تک ترک در وب سایت های مختلف، به صورت رایگان ارائه می دهند. به تازگی پیمان شیرالی نوازنده و آهنگساز، در وب سایت خود چند آلبوم با نوازندگی خود را برای دانلود علاقمندان قرار داده است؛ در مورد این اتفاق با او گفتگو می کنیم.
لوئیس آرمسترانگ

لوئیس آرمسترانگ

در سال ۱۹۰۲ بدنیا آمد، موسیقیدانی بود که بیشترین تاثیر را در قرن بیستم بروی موسیقی، بخصوص Jazz گذارد. به Satchmo (ساچمو مخفف Satchel Mouth) معروف بود و امروزه در رده بزرگان فلسفه، هنر، سیاستمداران و … در مقام مقایسه آورده میشود.
نگاهی گذرا به کتاب‌های آموزش هارمونی <br>متنشر شده در سال‌های اخیر (۸۹-۸۳) قسمت پنجم

نگاهی گذرا به کتاب‌های آموزش هارمونی
متنشر شده در سال‌های اخیر (۸۹-۸۳) قسمت پنجم

نکته‌ی دیگری که در این چند کتاب به وضوح دیده می‌شود این است که به غیر از [۱] و [۹] که کاملا بر اساس یک نظم تاریخی مشخص و هویدا مباحث هارمونی را چیده‌اند و خواننده را علاوه بر آشنایی با فنون و دستورات با روند تحول و تکامل آن‌ها آشنا می‌سازد، دیگر کتاب‌ها کم و بیش پیچیده‌تر شدن آکوردها و حل‌ها را مبنای چیدمان مباحث قرار داده‌اند. طبیعی است که در این بین گاهی روند پیچیده‌تر شدن با روند تحول تاریخی هم جهت است و گاه خیر. همچنین به غیر از [۱] و [۹] در کمتر کتابی اشاره‌ای واضح به نحوه‌ی استفاده‌ی یک دستور یا روش در دوره‌ یا آثار یک آهنگساز خاص شده.
مصاحبه ای با رنه فلمینگ (III)

مصاحبه ای با رنه فلمینگ (III)

تا چندی پیش من تنها اجرای زنده داشتم. شما روی صحنه می روید و باید تمام تلاش خود را بکنید و امیدوارید که نتیجه شرمگینانه نباشد! دو سال پیش در یک استودیو، لولو (Lulu) و ووزچ (Wozzeck) را به همراه لوین (Levine) اجرا و ضبط کردم که اخیرا تکثیر شده است و این اولین کار ضبط من از آثار موتسارت با ماکراس (Mackerras) بوده. بیشتر آثار اپرایی برای ضبط من تا حدی غیر معمول بودند و با صدای خیلی زیر…
دومینگو رکورد دار تنور

دومینگو رکورد دار تنور

خوزه پلاسیدو دومینگو امبیل (Plácido Domingo) یکی از خوانندگان تنور میباشد که شهرت عمده ای به واسطه اجراهای بینظیرش در میان مخاطبان کلاسیک و حتی عام پیدا کرده است. وی یکی از فعالترین خوانندگان اپرا در سطح بین الملل میباشد و تاکنون نقش های بسیاری را در اپرا به اجرا گذاشته است در مارس سال ۲۰۰۸ وی صد و بیست و ششمین نقش خود را بر روی صحنه اجرا نمود که یک نوع رکورد محسوب میشود و از بسیاری از خوانندگان تنور دنیا نیز پیشی گرفته است.
خبر شوکه کننده برای ویولنیست ها؟! (II)

خبر شوکه کننده برای ویولنیست ها؟! (II)

امروزه نام هایی مانند آنتونیو استرادیواری، جوزپه گورانری و نیکولو آماتی در سراسر دنیا برای ویولنیست ها احترام می آورد، اینان شاید بزرگترین ویولن سازان تاریخ بوده اند. برخی از اعضای خانواده، وابسته ها یا دنباله رو های این سه شخص شهرتی قابل مقایسه اما کمتر از آنها بدست آورده اند. این سه ویولن ساز در دوره ای که دوره طلایی ویولن سازی بود زندگی می کردند یعنی حدود سال ۱۵۵۰ تا ۱۷۵۰ در شهر کرمونای ایتالیا که به خصوص به مرکز تولید مشهور بود.
گفتگو با فیلیپ میرس (I)

گفتگو با فیلیپ میرس (I)

این مسئله برای من اهمیتی ندارد. من احساساتم را درباره موسیقی با نسبت آهنگ ها به هورن فرانسوی مدیریت نمی کنم. یکی از قطعه های مورد علاقه ام «دیورتیمنتو برای سازهای زهی» (Divertimento for Strings) ساخته بارتوک (Bartok) است. این قطعه، ساز هورن را شامل نمی شود! فکر می کنم که این یک قطعه عالیست. باور کنید که در نظر گرفتن موسیقی با توجه به سازی که می نوازید فقط آن را محدود می کند. اما درباره آهنگ سازانی که از نظر من حرفی برای گفتن دارند باید بگویم که من با موزار و برامس احساس هم سلیقگی می کنم.
گروه ریمونز (VI)

گروه ریمونز (VI)

ایرا روبینز (Ira Robbins) و اسکات ایسلر (Scott Isler) از گروه Trouser Press جنبش ریمونز را اینگونه توصیف کردند: “تنها با چهار عضو و سرعت بسیار بالا! ریمونز نیویورک، انفجاری بود در موسیقی راک دهه ۷۰، آنها مجددا موسیقی را متحرک سازی کردند. استعداد فوق العاده آنها باعث شد که زیبایی شناسی موجود در موسیقی پاپ را با افزودن ماهیتی مخرب و فرهنگی شوخ و ریتم گیتار مینیمالیستی از نو بسازند.”
رمضان: به اجرای آثار معاصر علاقه داشتم

رمضان: به اجرای آثار معاصر علاقه داشتم

نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با لیلا رمضان، نوازنده و مدرس پیانو درباره فعالیت های اخیرش، این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است. لیلا رمضان مدتی است که مشغول ضبط و اجرای آثار آهنگسازان ایرانی برای ساز پیانو است و اخیراً هم با یکی از انتشارات‌های معتبر موسیقی کلاسیک در فرانسه یک CD از این آثار ضبط و منتشر کرده است.