آلفرد اشنیتکه (Alfred Garyevich Schnittke) متولد 24 نوامبر سال 1934، یک آهنگساز یهود روسی- آلمانی بود. پدرش روسی تباری متولد فرانکفورت و مادرش یک Volga German متولد روسیه بود . (Volga German یکی از نژادهای آلمان است که مردمانش در نزدیکی رودخانه Volga می زیستند و اکثریت آنها در قرن های 19 و 20 به کشورهای آمریکایی، برزیل و دیگر کشورها مهاجرت کردند.)

آلفرد اشنیتکه در روسیه متولد شد و از سال 1946 تحصیلات موسیقی اش را در شهر وین، جایی که پدرش به حرفه روزنامه نگاری و مترجمی مشغول بود، آغاز نمود.

در سال 1948 به همراه خانواده به مسکو مهاجرت کرد و تحصیلاتش را در رشته آهنگسازی در سال 1961 در Moscow Conservatory – بهترین مدرسه موسیقی مسکو – تحت تعلیم اساتید بزرگی چون Evgeny Golubev به پایان رساند و از سال 1962 تا سال 1972 در آنجا به تدریس مشغول بود. پس از آن به ساختن موسیقی فیلم روی آورد، در همان سالها مسیحی شد و عقاید مذهبی شدیدش تاثیر بسیاری بر موسیقی اش به جا گذاشت.

اشنیتکه در زمره شخصیت هایی بود که حکومت روسیه دائما آنها را تحت نظر داشت، تا حدی که اولین سمفونی او توسط مجمع آهنگسازان ممنوع اعلام شد. در سال 1980 پس از اینکه از شرکت در رای گیری این مجمع سر باز زد، دولت خروجش از روسیه را ممنوع کرد.

در سال 1985 در اثر سکته به حال کما فرو رفت. هر چند در آن زمان پزشکان مرگ او را حتمی اعلام نمودند، اما او توانست تا حدی بهبودی یافته و مجددا به آهنگسازی بپردازد. در سال 1990 روسیه را ترک کرد و هامبورگ را برای اقامت برگزید. سلامتی اش دائما در مخاطره بود، مجددا دچار سکته شد و سرانجام در سوم آگوست سال 1998 چشم از جهان فرو بست.

قسمتی از "تانگو" اثر اشنیتکه

اشنیتکه در ابتدای کارش به شدت از Dmitri Shost تاثیر می گرفت، اما به محض ملاقات با آهنگساز ایتالیایی به نام Luigi Nono تکنیک ثابتی را در خلق آثارش برگزید. از میان آثار این سال ها می توان به Music for Piano and Chamber Orchestra در سال 1964 اشاره نمود. سپس با سبک جدیدی که آنرا "polystylism" نامید به کارش ادامه داد. این سبک همانگونه که از نامش بر می آید تلفیقی است از موسیقی سبک های مختلف، کلاسیک و نو. او خود در این مورد اظهار داشته:" هدف اصلی من ترکیب موسیقی جدی و موسیقی سرگرم کننده است و در این راستا آنچه در توان دارم به کار خواهم گرفت."

اولین کنسرتی که اشنیتکه در آن از سبک فوق استفاده نمود دومین سوناتای ویولن Quasi una sonata در سال 1968-1967 بود. او در آثاری چون اولین سمفونی حماسی اش (epic First Symphony) طی سالهای 1969 تا 1972 و نیز اولین Concerto Grosso در سال 1977 به گسترش این سبک همت گمارد.

کوئینتت پیانوی او که طی سال های 1972 تا 1976 که به یاد و خاطره مادر تازه درگذشته اش تقدیم شده نیز در ادامه همین سبک اوست.

در دهه هشتاد به تدریج با حضور هنرمندان مهاجری چون Gidon Kremer و Mark Lubotsky که نوازندگان برجسته ویولن بودند، شهرت اشنیتکه جهانی شد. در این دوران علی رغم بیماری دائمی، او آثار ماندگار بسیاری خلق کرد که از آن میان می توان به دومین (1980) و سومین (1983) کوارتت String Quartets و String Trio در در سال 1985 و the Faust Cantata در سال 1983 که بعدها در اپرای او به نام Historia von D. Johann Fausten استفاده شد، باله Peer Gynt در سالهای 1985 تا 1987، سمفونی های سوم، چهارم ، پنجم و ویولا در 1985، به علاوه اولین کنسرتوهای ویلنسل(1986-1985) او اشاره نمود.

قسمتی از سمفونی کرال شماره 2 اثر اشنیتکه

اشنیتکه با تحلیل رفتن هر چه بیشتر قوای جسمی، به تدریج به هنرمندی تبدیل منزوی شد و سبک موسیقی اش نیز از این بحران بی تاثیر نماند، از این تاریخ به بعد، غم و اندوه آشکارا در کلیه آثارش شنیده می شود.

کوارتت چهارم (1989) و سمفونی های ششم (1992)، هفتم (1993) و هشتم (1994) نمونه بارزی از آثار دوران بیماری اوست. در سال 1994 اشنیتکه بر اثر سکته تقریبا فلج شد و دیگر قادر به ادامه کار آهنگسازی نبود، هر چند در سال 1997 چند اثر کوتاه از او به چشم می خورد. متاسفانه مرگ به او مجال به پایان رساندن سمفونی نهم اش را نداد و پس ازمرگش این اثر نیمه تمام رها شد.

اپراهای اشنیتکه عبارتند از :
The Eleventh Commandment : 1962
تنظیم Queen of Spades اثر چایکوفسکی : 1977
Life with an Idiot : 1991
Historia von D. Johann Fausten : 1994- 1991
Gesualdo : 1993

en.wikipedia.org