در سال 1963 سانی بوی به همراه سایر هنرمندان بلوز دز مجموعه تورهای دور اروپا با نام American Folk Blues Festival شرکت کرد و به گواهی نقدهای چاپ شده در مطبوعات آن زمان از موفقترین چهره های این تور بود. سانی بوی غیر از اینکه نوازنده فوق العاده ای بود شگردهای نمایشی جذابی هم داشت که محبوبیتش را بین تماشاگران اروپایی بیشتر می کرد.

مثلا هنگام نواختن سازدهنی آن را یک وری داخل دهانش می گذاشت (مثل سیگار) و گاهی ساز را به حالت افقی کاملا به داخل دهانش فرو می برد و با دهان بسته (و لبخندی بزرگ و مضحک!) صدای ساز را درمی آورد یا از این عجیب تر می توانست همزمان دو سازدهنی بنوازد: یکی با دهان و دیگری با بینی (با بینی بزرگش!). در آن زمان نهضت احیای بلوز (Blues Revival) به تازگی در اروپا شکل گرفته بود و هنرمندان بلوز از عزت و احترام زیادی برخوردار بودند. سانی بوی هم که شرایط را باب میلش می دید پس از اتمام تور در بریتانیا ماند و به اجرای برنامه با گروه های راک جزیره مانند The Yardbirds و The Animals پرداخت و چند کار هم با Chris Barber (نوازنده برجسته ترومبون و از پیشگامان British Blues ) ضبط کرد. بخشی از این آهنگها بعدها در آلبومی به نام Sonny Boy Williamson In Europe منتشر شد.

سانی بوی حتی در برهه ای به فکر اقامت دائم در اروپا افتاده بود و یکی از آخرین آهنگ هایی که در سال 1964 در بریتانیا (با گیتار Jimmy Page ) ضبط کرد نامش بود: I'm Trying to Make London My Home . ولی عاقبت دوری از وطن را طاقت نیاورد و در اواخر سال 1964 به می سی سی پی بازگشت تا اجرای King Biscuit Time را که ربع قرن پیش شروع کرده بود دوباره از سر بگیرد.

Sonny Payne مجری وقت رادیو KFFA که فکر می کرد در اروپا به سانی بوی خیلی خوش گذشته و قصد اقامت در آنجا را داشته است از بازگشت او شگفت زده شده بود. یکبار بعد از برنامه پرسیده بود: "چرا برگشتی؟" و سانی بوی جواب داده بود: "اومدم خونه تا بمیرم. میدونم که حالم خوش نیست." Sonny Payne پرسیده بود: "از کجا میدونی که قراره بمیری؟" و Sonny Boy گفته بود: "ما مثل فیل ها هستیم. میدونیم."

پس سانی بوی دلیل مهمتری برای بازگشت به خانه داشت: گویی بازآمده بود تا مرگ را دریابد. در ماه های آخر عمرش به کمک دوستان قدیمش Houston Stackhouse گیتاریست و Peck Curtis درامر (همان دو نفری که در تصویر مربوط به King Biscuit Time می بینبد) به سیر و سیاحت از مناطق جنوبی و دیدار از دوستان و آشنایان مشغول بود و گاهی وقتش را به ماهی گیری می گذراند. در همان زمان (اوایل سال 1965) گروه The Band در شهر هلنا بود. Levon Helm خواننده/درامر گروه در همان حوالی به دنیا آمده و با شنیدن صدای سانی بوی در برنامه King Biscuit Time بزرگ شده بود.

آنها خیلی علاقه داشتند سانی بوی را از نزدیک ببینند و با هم برنامه داشته باشند. از بخت خوش سانی بوی در آن زمان در هلنا به سر می برد و گروه توانستند با کمی پرس و جو در یکی از کافه های محلی پیدایش کنند و حتی با هم یک اجرای زنده ترتیب دهند. در آن شب سانی بوی مرتب به داخل یک قوطی خالی تف می کرد.

بعدها Robbie Robertson (گیتاریست کانادایی گروه)تعریف کرد که : "اول فکر می کردم که دارد تکه های جویده تنباکو را بیرون می دهد ولی آخر شب دیدم که قوطی خالی پر از خون شده بود." روز 25 می 1965 دوستانش منتظر بودند تا برای اجرای برنامه به رادیو بیاید. وقتی از او خبری نشد به خانه اش رفتند و او را در بسترش مرده یافتند. پیکرش را در گورستان شهر Tutwiler می سی سی پی به خاک سپردند که دو خواهرش ساکن آنجا بودند. در سال 1980نامش وارد تالار افتخارات بلوز (Blues Hall of Fame) شد.

Jean-Jacques Milteau نوازنده برجسته فرنسوی و پدر Blues Harp فرانسه در مورد Sonny Boy تعبیر جالبی دارد. وی می گوید: "به زعم من اگر فهرستی از مهمترین "سازندگان" قرن بیستم را تهیه کنیم، Sonny Boy هم باید در این فهرست باشد."

تا هنگام مرگ در سال 1965، Sonny Boy Williamson با بسیاری از بزرگترین های بلوز، از Robert Johnson و Big Joe Williams در دهه 30 گرفته تا Eric Clapton (با گروه The Yardbirds)، Jimmy Page (از گروه Led Zeppelin) و Robbie Robertson (از گروه The Band) و Eric Burdon (ازگروه The Animals) و نیز گروه The Allman Brothers در سالهای آخر نوازندگی كرده بود. برنامه King Biscuit Time هم که او در سال 1941 پایه گذاری کرد هنوز در حال پخش است و تاکنون با بیش از 15000 برنامه پخش شده، عنوان پردوام ترین برنامه موسیقی رادیویی را در ایالات متحده به خود اختصاص داده است.

آنچه او با سازی كوچك و ده سوراخه به نام ساز دهنی خلق كرد، تاثیری بی مانند بر موسیقی بلوز، R&B و راك در دهه 50 تا 60 و سالهای بعد از آن گذاشت. به خصوص برخی از گروههای راك انگلیسی دهه 60 مثل John Mayall‌و گروه Blues Breakers و یا The Yardbirds ونیز گروه Led Zeppelin متاثر از نوازندگانی چون Sonny Boy Williamson II آثار ماندگاری خلق كردند كه خود تبدیل به آهنگهایی كلاسیك شدند. مثلا یکی از Hit های گروه Led Zeppelin آهنگ One Way Out بود که در اصل ساخته سانی بوی بود و در نسخه اصلی با گیتار Buddy Guy اجرا شده بود. به قسمتی از این آهنگ گوش دهید.

به One Way Out توجه کنید

همچنین بسیاری از نوازندگان برجسته سازدهنی در دهه 1960 و بعد به طور مستقیم یا غیرمستقیم تحت تاثیر هنر وی بوده اند. بزرگانی چون Little Walter ، Junior Wells ، James Cotton ، Billy Boy Arnold و بسیاری دیگر از این دسته اند. سانی بوی زمانی در پاسخ به Billy Boy Arnold که پرسیده بود برای بهتر شدن نوازندگیش باید چه کار کند گفته بود:
"Just play it boy, 'cause if you don't play your harp nothin' gonna happen"

منابع:
وب سایت www.allmusic.com
وب سایت www.sonnyboy.com
وب سایت www.kingbiscuittime.com
وب سایت www.planetharmonica.com
کتاب Deep Blues نوشته Robert Palmer
مجله Guitar One شماره May 2005
یادداشتهای داخل جلد (Liner Notes) آلبوم King Biscuit Time به قلم Paul Oliver