جاکو پاستاریو، نابغه دنیای جز

Jaco Pastorius 1951 – 1987
Jaco Pastorius 1951 – 1987
ژاکو پستوریوس (jaco pastorius) را شاید بتوان در زمره آخرین نوازندگان و آهنگسازان جز قرن بیستم به حساب آورد که تاثیر گسترده ای بر دنیای موسیقی داشته اند. در موارد بسیار، از تبلیغات تلویزیونی گرفته تا آخرین آلبوم های گروههای راک، اجراهای متقاوتی از آثار این هنرمند را می شنویم. بدون شک شان و منزلت او از تمامی القاب مختلفی که در گوشه و کنار به او نسبت داده اند، بالاتر است. در حقیقت ژاکو معنای واقعی جاز را به دوستداران موسیقی نشان داد و به جرات می توان گفت: ” او در نوع خود نوازنده ای بی همتاست.”

اعلام حضور جدی او در دنیای موسیقی از سال ۱۹۷۶ با انتشار آلبوم “Jaco Pastorius ” به وقوع پیوست، پس از آن به مدت ده سال پی در پی آثار مختلفی را روانه بازار نمود. او نه تنها نقش گیتار الکتریک را به نوعی دستخوش تغییر نمود، بلکه در اکثر آثار درخشان موسیقی جز آن دوران، نقشی را ایفا نموده است.

ژاکو پستوریوس، متولد اول دسامبر سال ۱۹۵۱، نوازنده و آهنگساز صاحب نام موسیقی جز است که عمده شهرتش را مدیون تکنیک و سبک نوازندگی اش بوده است. تاثیر او بر نوازندگی مدرن بر هیچ یک از دوستداران موسیقی پوشیده نیست، برخی او را یکی از خلاق ترین نوازندگان گیتار به شمار می آورند. پستوریوس در عین اینکه یک نابغه موسیقی بود، از بیماری روانی رنج می برد. او در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۸۷ زندگی را بدرود گفت.

ژاکو پستوریوس، در پنسیلوانیا متولد شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی اش را در مدارس کاتولیک سپری نمود و در همان سالها به خدمت کلیسا درآمد. در دوران دبیرستان فعالیت ورزشی بسیاری داشت و در چندین رشته مختلف از جمله: فوتبال، بسکتبال و بیسبال مهارت خاصی داشت. او نهایتا در سن ۱۵ سالگی از میان کلیه فعالیت هایش موسیقی را انتخاب کرد.

درسال ۱۹۷۰ او با تاثیر از افرادی چون Jerry Jemmott, James Jamerson به نوازندگی در گروه های مختلف جز و R&B مشغول شد. در سال ۱۹۷۴ ژاکو به همراه جمعی از دوستان نزدیکش به تدریج اجرا و ضبط آهنگ های مختلفی را آغاز نمود. Pat Metheny که بعدها به نوازنده گیتار معروفی بدل شد و نیز Paul Bley نوازنده پیانو و رهبر گروه، از دیگر نوازندگان گروه به شمار می رفتند.

audio file به قسمتی از “۳ Views of a Secret”توجه کنید

اولین آلبوم گروه به نام ” Jaco Pastorius ” در سال ۱۹۷۶ به بازار عرضه شد و در عرصه نوازندگی گیتار الکتریک یک واقعه غیرمنتظره بود، به طوری که در آن زمان بسیاری از دست اندرکاران موسیقی آنرا بهترین آلبوم bass دانستند. مدت کوتاهی پس از انتشار اولین آلبوم، از ژاکو برای پیوستن به یک گروه fusion به نام Weather Report دعوت به عمل آمد، از آن پس او تا سال ۱۹۸۱ در همین گروه و در کنار افرادی چون Joe Zawinul و Wayne Shorter به نوازندگی مشغول بود.

در همین دوران بود که پستوریوس یکی از محبوب ترین آلبوم های جز تاریخ موسیقی را با عنوان “Heavy Weather.”منتشر نمود. پس از آن نیز او پی در پی، چهار آلبوم قابل توجه دیگر در کنار خواننده و آهنگساز پرآوازه Joni Mitchell با عناوین :” Hejira” در سال ۱۹۶۷، “Don Juan’s Reckless Daughter”در ۱۹۷۷ ، Mingus در ۱۹۷۹ و بالاخره آلبوم Shadows and Light در سال ۱۹۸۰ ، به دنیای موسیقی عرضه کرد. حضور پستوریوس و سبک منحصر بفردش در آلبوم Hejira بیش از سه آلبوم دیگر نمایان است.

در سال ۱۹۸۱ در حین حضور در Weather Report او کار بر روی آلبوم های تک نوازی اش را آغاز نمود، ” Word of Mouth ” به عنوان دومین آلبوم انفرادی او توسط Warner Brothers منتشر شد و بدین وسیله او به همگان نشان داد که مهارتش تنها در نوازندگی نهفته نیست. در سال ۱۹۸۲ ماحصل برگزاری توری در ژاپن را باعناوین ” TwinsII ” و ” TwinsI ” منتشر کرد و متعاقب آن خلاصه ای از اجراهای این تور را با نام ” Invitation ” در آمریکا منتشر نمود. در سال ۱۹۸۴ ، ژاکو کار بر روی سومین آلبوم انفرادی خود تحت عنوان ” Holiday for Pans ” را آغاز نمود، اما متاسفانه این آلبوم هیچگاه منتشر نشد.

در اواسط دهه هشتاد، به تدریج اختلالات روانی در شخصیت پستوریوس پدیدار گشت و با زیاده روی در مصرف الکل و مواد مخدر روز به روز وخیم تر شد. مشکلات روانی و اعتیاد او زندگی هنری و نوازندگی اش را تحت الشعاع قرار داد. متاسفانه به تدریج از عرصه موسیقی رانده شد و طی این سال ها او به ناچار در کلوپ های شبانه به نوازندگی مشغول شد. در سپتامبر ۱۹۸۷ در زد و خوردی که در یک کلوپ های شبانه روی داد ، مدیر کلوپ او را به شدت مضروب کرد، پستوریوس دچار ضربه مغزی شد و به حال کما فرو رفت. ده روز پس از این واقعه، او در سن ۳۵ سالگی زندگی را بدرود گفت.

jacopastorius.com

8 دیدگاه

  • من
    ارسال شده در مهر ۲۳, ۱۳۸۵ در ۳:۰۱ ب.ظ

    با این که نمی شناختمش ولی یک نوع قرابت و نزدیکی با هاش احساس کردم.

  • ناشناس
    ارسال شده در اردیبهشت ۱۱, ۱۳۸۶ در ۵:۴۶ ق.ظ

    من تازه با موسیقی جز دارم آشنا میشم فکر کنم شروع خوبی باشه.

  • khashayar
    ارسال شده در مرداد ۱۶, ۱۳۸۶ در ۹:۵۵ ق.ظ

    jaco is great bass player in the world.

  • khashayar
    ارسال شده در مرداد ۱۶, ۱۳۸۶ در ۱۰:۰۰ ق.ظ

    من نوازنده گیتار باس هستم و مدتهاست در مورد جز تحقیق میکنم ۲ سال است که دارم کتاب ژاکو پستوریوس میزنم بی نهایت سخته .ژاکو پستوریوس یکی از بهترین از نوازندههای باس در دنیاست

  • میثم
    ارسال شده در دی ۴, ۱۳۸۶ در ۱۱:۰۳ ب.ظ

    salam khashayar khobi..shoma shirazzi nistin

  • مهيار
    ارسال شده در دی ۶, ۱۳۸۷ در ۱۰:۵۵ ق.ظ

    سحر عزیز ممنون و متشکر درباره برترین گوره جز فیوژن تاریخ Weather Report چیزی بنویس.ممنون

  • ارسال شده در بهمن ۹, ۱۳۸۸ در ۲:۳۱ ق.ظ

    Jaco Pastorius بهترین آلبومشه. اجراش با Lagrene هم قابل تامله

  • نگار
    ارسال شده در اسفند ۱۰, ۱۳۸۸ در ۱۱:۳۱ ب.ظ

    با سلام تلفظ نام اشتباه آورده شده
    صحیحش
    جاکو پاستاریو
    است
    در درگیری در کافه، مدیر کافه او را مجروح نکرد، مامور حفاظت کلوپ او را زد

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

بیابانگرد: تقلید باعث بوجود آمدن آسیب های جسمی و هنری می شود

چون متدهای مدونی برای آموزش تکنیک آوازی نداشته ایم و فقط از طریق گوش هست که جوانان به شنیدن صدایی که استایل نادرست و تکنیک ناقص هستند عادت می کنند و آنها را الگو خودشان می کنند و این جریان باعث می شود، تکنیک و استایل افت کند و متاسفانه تقلید تا آنجاست که علاوه بر تقلید جنس صدا، از فیگور ظاهری هم و نوع آرایش مو خوانندگان دیگر هم تقلید می کنند!

گزارش از نقد آلبوم عطاریه (II)

پورقناد در پایان گفت: به نظر من آلبوم عطاریه به جز در قطعه «سرچشمه» به صورت خودخواسته سعی کرده پا را فراتر از فرم های شناخته شده نگذارد. در این اثر قطعات «سرچشمه» و دو تصنیف در آواز بیات ترک که از قدرت ملودیک قابل قبولی برخوردار است، بهترین آثار این آلبوم محسوب می شوند. وی همچنین با انتقاد از اجرای بعضی از بخش های متر آزاد این اثر به صورت بداهه گفت: بخشی از آواز های این آلبوم خوشبختانه به صورت طراحی شده ارائه شده بود که کیفیت قابل قبولی داشت ولی ظاهرا در بخش هایی از آلبوم بداهه نوازی انجام شده که بهتر است امروز از این کار اجتناب شود چراکه به خاطر تکرار مکررات، دچار کلیشه و اشباع شده ایم.

از روزهای گذشته…

درباره کتاب «شورانگیز» (I)

درباره کتاب «شورانگیز» (I)

چاپ دوم کتاب و سی‌دی «شورانگیز: آشنایی مقدماتی با دستگاه‌های موسیقی ایرانی برای سنتور» به گزینش، نت‌نگاری و تنظیم رامین صفایی توسط نشر خنیاگر منتشر شد. شورانگیز، ‌چنان‌که از نامش برمی‌آید، تلاشی است برای برانگیختن شور و شوق هنرجویان سنتور برای یادگیری دستگاه‌ها و ردیف موسیقی ایرانی؛ کتابی است برای هنرجویانی که می‌خواهند با کلیتی از دستگاه‌های موسیقی ایرانی و مهم‌ترین گوشه‌های آن آشنایی یابند و همۀ دستگاه‌ها و آوازهای ردیف را به‌جز نوا و راست‌پنجگاه در بر دارد.
پیترو ماسکانی (II)

پیترو ماسکانی (II)

کانتات “In Flinda” به “Pinotta” تغییر یافت و برای شرکت در مسابقه موسیقی کنسرواتوار پیشنهاد شد اما به دلیل ثبت نام دیر هنگام پذیرفته نشد. در سال ۱۸۸۴، ماسکاگنی “Ballata” برای تنور و پیانو، “M’ama non m’ama”، قطعه هزل نشاط انگیزی برای سپرانو و پیانو، “Messagio d’amore” و “Alla luna” را ساخت.
فرجامی ققنوس‌وار؟ (I)

فرجامی ققنوس‌وار؟ (I)

کنسرت گروه «عارف»، واقعه‌ای است که در فضای موسیقی ایرانی به سختی می‌توان از آن گذشت. بازگشت «مشکاتیان» بزرگ آن‌هم پس از این همه مدت توجه شنوندگان موسیقی را به خود جلب کرد. امسال را باید سال کنسرت‌های بزرگ نام گذاشت؛ سالی که بسی از موسیقی‌دانان مشهور سال‌های انقلاب و استادان امروز را نه کنار هم اما دست‌کم در یک سال جمع کرد.
جایگاه رهبر (I)

جایگاه رهبر (I)

دو سال پیش، وقتی ارکستر سمفونیک تهران هنوز از داشتن رهبر دائم محروم بود و در حالتی مشوش و سردرگم به سر میبرد، مطلبی با عنوان”ارکستر بی رهبر” چاپ شد که این مقاله در مورد ارکستری صحبت میکرد که بدون رهبر کار میکند و در سطح مطلوبی به فعالیت میپردازد.
سرگذشت کتاب من و کپی رایت در ایران (II)

سرگذشت کتاب من و کپی رایت در ایران (II)

یکی از روزها، برای دیدار دوست عزیزم، نوازنده چیره دست تار و سه تار به آموزشگاه او رفتم. در حین گفتگوها درباره “مهارت نوازندگی” و سرگذشت آن، به استاد عزیز توضیح دادم. ایشان به من پیشنهاد داد با توجه به اینکه تمام هزینه چاپ و انتشار را به عهده گرفته‌ام، خودم ناشر کتاب شوم. سپس با یکی‌ از شاگردان خود که در کار چاپ و نشر کتاب بود و نوازنده خوب سه‌ تار نیز به حساب می‌آمد، تماس گرفت… آقای پرهیزگار به آنجا آمد.
“من خجالتی نیستم” (I)

“من خجالتی نیستم” (I)

پیر بولز (Pierre Boulez) آهنگساز و رهبر فرانسوی، متولد ۲۶ مارچ ۱۹۲۵ است. بولز آهنگساز و رهبری است که بهتانها و نقدهای زهردار فراوانی را نسبت به خود در روزنامه ها و اخبار موسیقی طاقت آورده، با این وجود وی معتقد است مخالفت مفید است. بولز نه تنها از پروژه خود صرف نظر نکرد بلکه به دنبال دریافت تائید عمومی نسبت به طرز تفکرخویش نیز نبود. نظریات آتش افروز وی مبنی بر آنکه موسیقی کلاسیک معاصر دهه های ۵۰ و ۶۰ که راهکارهای جدی و مفید شونبرگ را دنبال نکرده اند “به دردنخور” هستند و “بهترین راه حل برای رشد اپرا از بین بردن تالارهای اجرای اپرا است” باعث مشکل و دشمن تراشی برای وی می شوند.
آیین نکوداشت هنر رزم و بزم ایران برگزار می شود

آیین نکوداشت هنر رزم و بزم ایران برگزار می شود

آیین نکوداشت هنر رزم و بزم ایران و دومین گردهمآیی هنرجویان آکادمی تخصصی آواز به مناسبت تولد شاعر گرانمایه استاد امیر هوشنگ ابتهاج (ه. الف. سایه) در ششم اسفند ماه در منطقه ی زیبا و کوهستانی برغان کرج بر گزار می گردد. این مراسم ویژه هر سال با مدیریت علی خدایی پایه گذار آکادمی آواز در همین روز برگزار می شود.
پری ثمر (I)

پری ثمر (I)

مطلبی که پیش رو دارید، در سال ۱۳۴۸ درباره پری ثمر خواننده نامدار ایرانی اپرا نوشته شده است و در آن به شرح حال و فعالیت های او در آن برهه از زمان میپردازد. خواندن این مطلب استثنایی در مورد این خواننده اپرا که توسط نویسنده ای ناشناس در مجله کاوه مونیخ نوشته است، خالی از لطف نیست.
انتشار سومین آلبوم نورا جونز:Not Too Late

انتشار سومین آلبوم نورا جونز:Not Too Late

نورا جونز Nora Jones را با آلبوم های “Come Away with Me ” و ” Feels Like Home ” که به ترتیب در سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۴ منتشر شده اند، می شناسیم. آلبوم اول هشت جایزه گرمی را در سال ۲۰۰۳ برایش به ارمغان آورد و بیش از بیست میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رسید.
بررسی اجمالی آثار شادروان <br />روح الله خالقی (قسمت چهارم)

بررسی اجمالی آثار شادروان
روح الله خالقی (قسمت چهارم)

این اثر بگفته خود خالقی در مصاحبه سال ۱۳۴۰ که قبلا از آن سخن رفت، نخستین موسیقی بدون آواز است که او آنرا پسندیده و به دور نینداخته است و آنرا “رنگارنگ۱” نامیده است. این آهنگ بعده ها بوسیله بیژن ترقی ترانه گذاری شده و بر اساس کلام او به نامهای فوق شهرت یافته اما آقای ترخی خود این اثر را “گلریزان” نامیده است.