Posts by آروین صداقت کیش
مروری بر آلبوم «مجموعههای ایرانی آرشیو فنوگرام برلین»
سنجهی تغییرات بزرگ «مجموعهی ایرانی آرشیو فونوگرام برلین ۱۳۱۹-۱۳۰۲» سندی منحصر به فرد است. این را حتا با یک نگاه ساده به فهرست قطعهها میتوان دریافت. تاریخ ضبطها چنان قدیمی است که اغلب مشابهی نمیتوان برایش جست. مجموعه، صدای آواز وزیری را در خود دارد که هیچکجای دیگر نیافتهایم. ضبطها با دقتی موسیقیشناسانه انجام شده […]
مروری بر «پارتیتورخوانی ۳: سرنا»
درست از همان لحظه که فانفارِ آغازِ آوای کهن، همان فاصلههای پنجم ساده با درهم شدن فضایی کاملا آشنا مهیا میکند تا بعد در جریان سخن گفتن ترومپت ریزپردهای و بافت تقلیدی ارکستر به زبان نقشمایههای ردیف گشوده شود، دست و پنجه نرم کردن رضا والی با یک منطق موسیقایی به چشم میآید. دو دهه از گرایش آهنگساز نوگرای ایرانی به متن ردیف میگذرد (گرایش پیشین بیش از هر چیز مطابق رسم زمانه به ملودیهای مشخص محلی یا مُدها به شکل آزاد بود)، و او طیف بزرگی از تجربهها را (عمده درجریان «خوشنویسی»ها) پشت سر گذاشته و به اینجا رسیده است.
تاریخ ادبیات عالمانه در موسیقی (۳)
به طور مشخص فهرستنویسی و توصیف مختصر رسالاتی تألیفشده در شبهقارهی هند برای خوانندهی آشنا به موسیقیشناسی امروزی در ایران جالب توجه است. در دستیابی به این وجه تمایز تخصص مؤلف در زبان سانسکریت هم به کمک او آمده، به وجه تمایز کارش رنگی تازه داده و آن را مؤکد کرده است.
مروری بر آلبوم «اپرای رستم و سهراب»
رستم و سهراب، این تراژیکترین قلهی حماسههای فارسی را لوریس چکناوریان به هیات اپرایی درآورده و برای دومین بار منتشر کرده است. اجرای پیشین (ضبط سال ۲۰۰۰) را انتشارات هرمس سالی پس از ضبط منتشر کرده بود. این اجرای تازه با تکخوانهایی متفاوت (و به همین دلیل با لهجهی برآمده از آواخوانی و تاکید متفاوت) و البته همان ارکستر و کر و احتمالا رهبری خود آهنگساز، گویا نسبت به اجرای پیشین نسخهای دگرگون شده است (۱).
تاریخ ادبیات عالمانه در موسیقی (۲)
در نوشتههای فارسی امروزی وقتی حرف از ادبیات و موسیقی به میان میآید عادت کردهایم دنبال تحقیقاتی برویم که عمدتاً در پی رد پای اصطلاحات موسیقایی در آثار ادبی به مفهوم هنری آن هستند اما این کتاب از آن نوع نیست. در مقام مقایسه کتاب فلاحزاده کم و بیش رویکردی معکوس در پیش میگیرد و دگرگونیهای ادبی متنهای تخصصی موسیقی را در کانون توجه میآورد و تطور زبان آنها را بررسی میکند.
تاریخ ادبیات عالمانه در موسیقی (۱)
حتی پیش از این که به کیفیت ترجمه یا محتوای علمی کتاب «مکتوبات فارسی در باب موسیقی، قرن پنجم تا نهم هجری» بپردازیم این کتاب نکتهای در خور توجه دارد؛ روند درست و مرسوم کار دانشگاهی. اصل کتاب که بیش از یک دهه پیش منتشر شده پایاننامهی دکتری مؤلف، مهرداد فلاحزاده بوده است. مترجم، سهند سلطاندوست نیز چنان که خود مقدمهی کوتاهش بر کتاب اشاره میکند در جریان کار روی پایاننامهی کارشناسی ارشدش با این منبع مهم آشنا شده و به ترجمهی آن همت گماشته است.
مروری بر «کنسرت کوارتت زهی رسپینا»
رپرتوار فاشکننده است. هر چه انتخاب میکنیم ما را در بوته آزمایش میگذارد و عیار کارمان را هویدا میکند، مخصوصا اگر با عادت و تمرکز کاری ما همخوان نباشد. این وضعیت را بهویژه گروههایی که بر یک دورهی سبکشناختی از موسیقی متمرکزند هنگامی تجربه میکنند که آثاری از دورههای دیگر برمیگزینند؛ بیش از همه آنها که رپرتوار استاندارد دورههای کلاسیک و رومانتیک را هدف میگیرند درحالیکه بیشتر به دورههای دیگری میپردازند.
مروری بر کنسرت «چند شب نی و قانون»
از مجموعه کنسرتهای «چندشب»، «چندشب نی و قانون» اجرا شد. به این معنا که برگزارکنندگان تکنوازیهای نی و قانون را در میان هم رج زده بودند؛ هر شبی دو از این و دو از آن و روی هم سه شب. از نیها بگذریم زیرا نه آنچنان رویدادی در نواختنشان بود نه اجرای کلاسیکی که بتوان به تفسیر حوالتش داد؛ یکی دو نفر اجرای نسبتا شستهرفتهای کردند و همان که آموخته بودند و هستند را به نمایش گذاشتند، بی کم و کاست (بیشتر در شب سوم).
مروری بر «کنسرت ارکستر هنرستان دختران»
اکنون کموبیش یک دههای از خاموش شدن فرامرز پایور -که افزون بر بسیاری چیزهای دیگر پدر گروهنوازی ایرانیاش هم میخوانند- سپری شده است. اگر او همچنان زنده بود و به گوشش میرسید این روزها زیر پوست شهر چه میگذرد شاد میشد از این که کار او -که اگرنه آغازگر مطلق که یکی از مهمترین پلههای رشد گروهنوازی ایرانی بود- چنین پژواکی یافته و پلههای دیگری بر رشدش افزوده شده است. اگر استاد پیر نوجوانانی را میدید که از پس اجرای گروهنوازیهایی با تنظیمهای پرکار بر میآیند شاد و راضی میرفت از چیزی که آیندگان به کار پیشینیانی چون او افزودهاند.
مروری بر آلبوم «پرترهی آهنگساز در جوانی»
«پرترهی آهنگساز در جوانی» گذشته از هر چیز، حتا گذشته از مرور تاریخچهی زندگی هنرمند، خبر از برآمدن یک آهنگساز میدهد و میگوید اگر سرگذشت آهنگسازش به همین منوال پیش برود که از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۵ رفته (تاریخ قطعههای آلبوم)، در آینده از «امین شریفی» آوازهای بلند خواهیم شنید.

