یویو ما، نوآوری در ویلنسل (II)

یویوما
یویوما
از سال ۱۹۹۸ تا به امروز یویوما عمده تلاش خود را به پروژه جاده ابریشم اختصاص داده و در این راه کنسرت های متعددی با هدف ترویج مبادلات فرهنگی در این مسیر کهن تجاری مابین آسیا و اروپا، برگزار نموده است. در حقیقت این پروژه نه تنها تجسمی است از آرزوی دیرینه او در مورد احیای زنجیره تبادلات فرهنگی ما بین موسیقیدانان غرب و شرق، بلکه بیانگر ارتباط موجود بین سبک های کلاسیک و معاصرغربی و آسیایی است.

یویو ما بیش از آنچه از یک نوازنده کلاسیک انتظار می رود به اجرای قطعات مدرن پرداخته و علاوه بر اجراهای کلاسیک، به قطعاتی از موسیقی باروک، موسیقی bluegrass آمریکایی، ملودی های چینی که موسیقی متن فیلم Crouching Tiger Hidden Dragon از آن جمله است، تانگوهای آرژانتینی آستور پیازولا، موسیقی برزیلی و قطعات مینیمالیستی فلیپ گلس نیز پرداخته است. از فعالیت های اخیر یویو ما در سال ۲۰۰۶ می توان به همکاری اش در اجرای موسیقی متن فیلم ” خاطرات یک گیشا Memoirs of a Geisha ” اشاره کرد.

هم نوازی یویو ما با آهنگسازان متعدد، از استفان آلبرت Stephen Albert تا جان ویلیامز John Williams ، گواهی است بر حمایت او از موسیقی معاصر. در عین حال اجرای آثاری از بتهوون، برامس، موزار، دورژاک ، فوره و شومان در کنار افرادی چون امانوئل اکس ، ایساک ایشترن و جیمی لاردو، از نکات برجسته زندگی هنری اوست. شاید اجرایی از موسیقی معاصر در سالن کنسرت Kennedy Center با عنوان “Heaven, Earth, Mankind: Symphony 1997” نمونه مناسبی از فعالیت های یویو ما در حوزه های مختلف موسیقی به شمار رود.

او بر این عقیده است که موسیقی تنها وسیله سرگرم نمودن مخاطبان نیست و نوازنده باید این توانایی را دارا باشد که با اجرای هر قطعه به قلب شنوندگان رسوخ کند؛ به همین دلیل یویو ما هنر خود را وسیله تفسیر و انتقال اندیشه اش می پندارد. او آموخته که در تمامی کنسرت ها تمام توان و مهارت خویش را به کار گیرد تا خاطره ای به یاد ماندنی از قطعه اجرا شده در ذهن مخاطبان حک نماید. شاید او تنها موسیقیدان کشور چین باشد که نبوغش سبب شده بسیاری او را بهترین نوازنده ویولن سل حال حاضر جهان به حساب آورند.

در کنار فعالیت های فوق، یویو ما قسمتی از وقت خود را به نوازندگان جوان اختصاص می دهد، تورهای مختلفی که با هدف توسعه طرح های آموزشی، برگزاری کلاس های استادی و جلسات غیر رسمی که با حضور دانشجویان و مخاطبان در سراسر جهان برگزار می کند، از جمله اقدامات او در زمینه ترویج و ترغیب هنرجویان است.

یویو ما حتی از دنیای کودکان نیز غافل نمانده و در داستان موزیکال Lulie the Iceberg که موسیقی آن توسط جفری استوک Jeffrey Stock ، آهنگساز آمریکایی نوشته شده، شرکت جسته است. در این کار، گروهی از هم سرایان به همراه یک ارکستر و نیز هنرمندانی چون پاملا فرانک Pamela Frank ، نوازنده ویولن و پاول وینتر Paul Winter نوازنده ساکسیفون در کنار یویو ما حضور داشته اند.

یویو ما در زمره نوازندگانی است که تکنولوژی مدرن امروزی را با آغوش باز پذیرا شده و آن را به منزله یک پل ارتباطی که زمان، جغرافیا و فرهنگ را به هم متصل می نماید، تلقی می کند. چنین نگرشی سبب شده در برخی از اجراهایش از تکنیک های دیجیتال بهره جوید و آنرا پنجره ای به روح افراد در عصر تکنولوژی و ارقام قلمداد نماید.

یکی از بارزترین وجوه تمایز این نوازنده ، جستجوی دائمی و به کار گیری شیوه های مدرن و متعدد در یافتن روشی است که او را قادر به برقراری ارتباطی مستقیم با مخاطبان بنماید، همان مخاطبانی که در نظر یویو ما از اهمیت بسزایی برخوردارند.
پرلمن، بارنبویم و یویوما
او به عنوان یکی از برجسته ترین نوازندگان ویولن سل عصر حاضر در بسیاری از پایتخت های معروف جهان با معتبرترین ارکسترها و بزرگترین رهبران جهان به هنرنمایی پرداخته است. به علاوه به دلیل نقش برجسته ای که در اشاعه موسیقی کلاسیک در جوامع متعدد ایفا نموده، به عنوان پرچمدار این عرصه به شمار می رود.

Audio File قسمتی از تریبل کنسرتو بتهوون با اجرای بارنبویم (رهبر و نوازنده پیانو)،یویوما (ویلنسل)، پرلمن (ویولن)

یویوما تا کنون بیش از ۵۰ آلبوم منتشر کرده و کسب ۱۵ جایزه Grammy نشانه فعالیت های گسترده این هنرمند در زمینه های مختلف موسیقی است. بسیاری از آلبوم های منتشر شده او در لیست پرفروش ترین آلبوم های موسیقی قرار گرفته اند.

علاوه بر آثار ضبط شده بی شمار، یویو ما طی مجموعه ای متشکل از ۶ فیلم که “Yo-Yo Ma: Inspired by Bach,” نام دارند به بررسی آثار باخ و تاثیراتش بر دنیای موسیقی پرداخته است.

در ژانویه ۲۰۰۶ کوفی عنان، دبیر کل سازمان ملل متحد، نام این هنرمند را به عنوان پیام آور صلح و دوستی اعلام نمود. از میان آلبوم های او می توان به موارد زیر اشاره نمود:
آلبوم Classic Yo-Yo که یکی از بهترین آلبوم های اوست و یویو ما در این اثر به روشنی نبوغ و مهارت خود را ارائه می نماید. Simply Baroque II که به اجرای قطعاتی از موسیقی باروک می پردازد. آلبوم Obrigado Brazil اجرایی از ملودی های برزیلی است . آلبوم های Bach: Six Unaccompanied Cello Suites ، Made in America، Great Cello Concertos، Brahms: Sonatas for Cello & Piano، Soul of Tango – The Music of Astor Piazzolla، Silk Road Journey: When Strangers Meet و Yo-Yo Ma Plays Ennio Morricone از دیگر آثار برجسته این هنرمند به شمار می روند.

5 دیدگاه

  • ali
    ارسال شده در دی ۹, ۱۳۸۵ در ۸:۱۷ ق.ظ

    ey kash bakhsh e foroshgah dar site ro rah andazi mikardid

  • حامی
    ارسال شده در دی ۱۰, ۱۳۸۵ در ۷:۰۴ ب.ظ

    چقدر خوب میشد در مورد موزیسین new ageکیتارو صحبت میکردید.

  • آیدا
    ارسال شده در مرداد ۱۱, ۱۳۸۶ در ۹:۵۴ ب.ظ

    سلام عالی بود اگه میشه آهنگ هایتان بیشتر باشد ممنون

  • محمد
    ارسال شده در اسفند ۱۷, ۱۳۸۶ در ۴:۲۳ ب.ظ

    سلام عالی بود اگر می تونید آهنگهای سنتی هم به سایت اضافه کنید

  • کوهسار
    ارسال شده در مرداد ۱۷, ۱۳۸۸ در ۱۲:۴۹ ب.ظ

    تبریک بخاطر مطالب خوبتون.موفق باشین

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

ریتم و ترادیسی (I)

ریتم و ترادیسی دو روشِ فهم نظم های زمانی در جهان پیرامونِ ما را در تباین با هم قرا می دهد: فهم مستقیم به-واسطه ی قوه ی ادراک، و فهم غیر مستقیم به واسطه ی تجزیه و تحلیل. «ریتم» به دستگاه ادراکی ای که امکان مشاهده و دریافتِ بی دردِسرِ پدیده های ریتمیک را در اختیار افراد قرار می دهد گریز می زند، درحالیکه «ترادیسی» ابزارهای ریاضی ای را که برای کشف نظم ها و مطالعه ی الگوها مورد استفاده قرار می گیرد پیشِ روی می گذارد.

موسیقی و شعر در «گرگیعان و گرگیعان» (II)

بیرون‌رفتن مردم از خانه و برگرفتن و دورافکندن کلوخ در آخرین روز ماه شعبان به احتمال فراوان به نشانه ترک عیش و عشرت و باده‌نوشی در ماه مبارک روزه‌گیران و دورکردن دیو گناه باده‌نوشی از خود بوده است و این آیینی بازمانده از دوره پیش از اسلام بوده که با دگرگونی نظم و روال زندگی عادی مردم در تغییر ماه همراه بوده است (۲) و یا جشن «هالووین» در فرهنگ غربی. «هالووین» یک جشن مسیحیت غربی و بیشتر سنتی می‌باشد که مراسم آن سه شبانه‌روز ادامه دارد و در شب «۳۱ اکتبر» (نهم آبان) برگزار می‌شود. بسیاری از افراد و مخصوصا کودکان و نوجوانان در این شب با چهره‌های نقاشی شده، لباس‌های عجیب یا لباس‌های شخصیت‌های معروف، چهره و ظاهری که آن به‌نظرشان ترسناک باشد خود را آماده جشن می‌کنند و برای جمع‌آوری نبات و آجیل به در خانه دیگران می‌روند. این جشن را مهاجران «ایرلندی» و «اسکاتلندی» در سده نوزدهم با خود به قاره آمریکا آوردند. (۳)

از روزهای گذشته…

پرآرایش و رامش و خواسته (II)

پرآرایش و رامش و خواسته (II)

در چند سال اخیر، انتشار آثاری چون “اپرای عاشورا”، “اپرای مولوی”، “سِفرِ عسرت” و “سیمرغ” این مساله را به روشنی نمایانده که موسیقی دستگاهی ایرانی علی رغم دیدگاه های رایج که آن را فاقد توانایی های دراماتیک و بیانی گسترده می داند، دارای ظرفیت های بالقوه ی فراوانی است. نوعی از این احساس نیاز به بیان احساسات نو در اثری آوانگارد مانند “سفر عسرت” بروز می یابد و شکل دیگر آن در اثر نوجویانه ی دیگری مانند “سیمرغ” (هر چند در این میان، هستند کسانی که این نیازها را به شکلی سطحی تر پاسخ می دهند). بدین ترتیب، می توان چنین نتیجه گیری کرد که توصیف احساسات وسیع موجود در اشعار شاهنامه و چگونگی تصویر کردن این احساسات و خود صحنه های موجود در داستان های شاهنامه توسط موسیقی ایرانی که دارای پیشینه ی متفاوتی – دست کم در صد و پنجاه سال اخیر – است، یکی از چالش هایی است که کمتر کسی خود را در حد رویایی با آن دیده است.
کنترباس (I)

کنترباس (I)

دوبل باس یا همان کنترباس، سالهای سال است که بعنوان بزرگترین ساز زهی، عضو جدایی ناپذیرارکسترهای سمفونیک قلمداد می شود. علاوه بر آن از زمان پیداش موسیقی Jazz استفاده از این ساز در ارکسترهای کوچک و بزرگ Jazz بعنوان یک عامل اصلی نگهدارنده ریتم، در کنار درامز و نیز اجرای سولو همواره مورد توجه بوده است.
شارل کوشلین: «ساعت های ایرانی» برای پیانو

شارل کوشلین: «ساعت های ایرانی» برای پیانو

شارل کوشلین (۱۸۶۷-۱۹۵۰) در یک خانواده مرفه در پاریس تولد یافت و فعالیت های خود را در نظام آغاز کرد. پس از یک دوره بیماری، از سال ۱۸۸۹ به موسیقی پرداخت و چندی بعد در کنسرواتوار پاریس نزد گابریت فوره (Gabriel Fauré) ژول ماسن (Jules Massenet) و آندره گدالگ (André Gédalge) به تحصیل پرداخت. کوشلین در ۱۹۰۹ انجمن موسیقی مستقل Societe Musicale Independante را تشکیل داد. از آثار او می توان به پنج سمفونی، چهار پوئم سمفونیک، سه آواز برای ارکستر و سه کوارتت زهی اشاره کرد. وی کتابی نیز در زمینه ارکستراسیون نگاشته است.
گفتگویی با جولیان بریم (II)

گفتگویی با جولیان بریم (II)

خیلی خوب یادم هست که استرس بسیاری داشتم. اما به محض اینکه شروع به اجرا کردم و اشتیاق مردم را دیدم به خودم مسلط شدم و خیلی از کار خودم لذت بردم. من قطعات خیلی مشکلی را برای اجرایم آماده کرده بودم. خوب یادم می آید که از پونس(Ponce)، سونات کلاسیک (Sonata Classica) را اجرا کردم که یک سونات بسیار مشکل با ۴ موومان است و چند قطعه از تورینا (Turina) و کمی هم از باخ، که الان یادم نمی آید که چه قطعاتی بود. یک برنامه خیلی متنوع ازقطعات مختلف بود.
«موسیقاب» (I)

«موسیقاب» (I)

«شب» در شعر منوچهری، مفهومی عام دارد و نشانی از فردیت و زمان و مکان شاعر در آن نیست. اما آن گاه که نیما «شب» را توصیف می‌کند، چیزی از «من»ِ نیمای آن روزگار و آن محیط با خود دارد. چنین پنداشتی حاصل برخورد بی‌واسطه و شخصی هنرمند با پیرامون‌اش است. تجربه‌های شخصی یک آهنگساز نیز در مواجهه با محیط پیرامون‌اش، به آفرینش واقعیتی موسیقایی می‌انجامد: خلق جهانی موسیقایی در برابر جهان واقع. همچون داستان‌نویسی که در برخورد با جهان واقع، جهانی داستانی خلق می‌کند. بنابراین اگر در یک نظام فرهنگی، همانند یک کارگاه صنعتی، محصولات مشابهی تولید شود، در حقیقت «شخصی‌یت»ها و «فردیت»ها از بین رفته‌‌است.
به چه سبکی سنتور بنوازیم؟ (II)

به چه سبکی سنتور بنوازیم؟ (II)

زمانی که ما سعی می کنیم یکی از سبکها را و فقط یکی را، هم برای نوازندگی و هم برای شنیدن انتخاب کنیم طبیعی است خود را از ویژگی های خوب دیگر سبکها محروم کرده ایم. آیا نمیتوان بی تعصب از تمامی شیوه ها و سبکهای نوازندگی لذت برد؟ من فکر می کنم این موضوع ارتباط به دیدگاه یک نوازنده و اطلاعات و سواد او نسبت به موسیقی دارد.
حنانه: ما از یکسری قوانین فیزیکی لذت میبریم

حنانه: ما از یکسری قوانین فیزیکی لذت میبریم

پس از منتشر شدن نوشته هایی از امیرعلی حنانه، موسیقیدان و نظریه پرداز در زمینه هارمونی و تئوری موسیقی ایران، سئوالاتی مطرح شد که امروز در سایت پاسخ های ایشان را میخوانید. مجموعه سئوالات حاضر توسط امیر آهنگ مطرح شده است. امیر آهنگ متولد سال ۱۳۴۸ در تهران است که پس از اتمام دوره دبستان وارد هنرستان موسیقی متوسطه در رشته ویولون شد و در سال ۱۳۶۶ از هنرستان موسیقی فارغ التحصیل گشت. ایشان مدتی نیز نزد استاد مرتضی حنانه به تحصیل در رشته آهنگسازی پرداخته اند و در حال حاضر رهبر چندین گروه کر مختلف را به عهده دارند و به فعالیتهای هنری فرهنگی نیز میپردازد.
مجله رولینگ استون

مجله رولینگ استون

یکی از مشهورترین مجلات در زمینه موسیقی Rolling Stone میباشد که همیشه در ارائه برترین آهنگ های سال و یا انتخاب برترین ترانه های قرن و غیره در صدر اخبار بوده است. اما جالب است تا بیشتر با این مجله و اهداف آن آشنا شویم، بالاخص مخاطبان ایرانی و رسانه ها که بسیاری از مطالب خبریشان این مجله میباشد. در سال ۱۹۶۷ و در سانفرانسیسکو آمریکا دو نفر به نامهای Jann Wenner و Ralph J. Gleason این مجله را تاسیس نمودند و اصلا اینطور فکر نمیکردند، روزی مجله آنها بعنوان برترین مجله در زمینه موسیقی روز مطرح شود.
نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (IX)

نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (IX)

باید توجه داشت که فرهنگ در ابعاد کلی و عامش، مجموعه ای مفصل و چند لایه است که در یک دایره خاص و مشخص نمی گنجد. از یک طرف بزرگ ترین دایره فرهنگی، بعد از گذشتن از محدوده های نژاد، زبان و دین، همان محدوده جهانی یا فرهنگ بشری است و از طرف دیگر به دایره های فرهنگی کوچک تری بر می خوریم، مانند دایره فرهنگی لهجه ای خاص، به عنوان مثال لهجه یزدی فقط در محدوده شهرستان یزد یک وسیله ارتباطی و در نتیجه مشخص کننده محدوده ای فرهنگی با تاریخچه و ویژگی های خاص خود است و در پی دایره فرهنگی تنگ تری، در همین یزد، به محله «گَورها» یا گبرها یا زرتشتی ها بر می خوریم با ویژگی ها، زبان، لهجه و تاریخ فرهنگی خاص خودشان و بالاخره در همین سمت، کوچک ترین دایره های فرهنگی، قبیله، خانواده تا ویژگی های فرهنگی یک فرد خاص قابل شناسایی هستند. نتیجه این بررسی را می توان در تز زیر خلاصه کرد:
گفتگو با پولینی (V)

گفتگو با پولینی (V)

پلینی هنوز هم چپی است و از اینکه برلوسکنی این چنین قدرت را در دست گفته است اظهار تأسف می کند. «اوضاع الآن با اوضاع دهه شصت فرق کرده است اما هنوز هم وحشتناک است. برلوسکنی دارد با تصویب قانون هایی که در مغایرت با دموکراسی هستند قدم به قدم به سوی دیکتاتور شدن پیش می رود. آنچه دارد رخ می دهد نمایش خنده دار و کاملا مضحک، شرم آور و همچنین خطرناک است و به نظر می رسد که حزب چپ هم ضعیف تر از آن است که مخالفتی کند. به عبارت هنری، اوضاع بسیار اسفناک است. درست است که با یک بحران مالی روبرو هستیم اما دولت نیز با فرهنگ مخالف است. قطع بودجه سازمان های موسیقیایی توسط دولت، ادامه فعالیت را برای آن ها تقریبا غیر ممکن ساخته است که این امر فاجعه ایست که نباید رخ می داد.»