سالی بدون همایونپور (III)

منوچهر همایونپور در حال کنسرت
منوچهر همایونپور در حال کنسرت
همایون­پور از جمله معدود خوانندگانی بود که نه مقلد و پیرو، بلکه مبدع و پیشرو بود. کسی بود که با طرح استفاده از ملودی­های فوکلور و بهره­گیری از آ­ن­ها در هیأتی فاخر، نام خود را در بین چند خواننده تأثیرگذار قرار داد. عمده کلام­گذاری­ها بر روی ملودی­های بومی و حتی تنظیم­های آن­ها کار خود همایون­پور بود. نمونه بارز این طراحی را می­توان در نغمه بیستون (ای گل چه زیبایی) یافت. این آهنگ ملهم از آهنگ کردی با مطلع «آی برار چه هاتی» بود که همایون­پور در کودکی آن را شنیده و حتی خواندن آن­را از نخستین تجربه­های کودکی خود می­دانست.

همایون­پور خود پس از جست­وجو در اشعار کلاسیک و نوین شعری را بر روی این آهنگ بر می­گزیند که به زعم خود بیشترین سازگاری را با واقعیت ملودی و زیبایی­شناسی زمانه خود داشته باشد. شعری از «عبدالله جوانشیر» را بر می­گزیند که سال­ها زبان­زد عام و خاص بود، تا جایی که صفحه این اثر از پرفروش­ترین صفحات زمانه محسوب می­شد. هر کجا می­رفت وی را به عنوان خواننده این اثر نشانه می­کردند و حتی در محافل خصوصی برای وادار کردن وی به خواندن، نغمه این ترانه را با ساز می­نواختند. هم­چنانه که ابوالحسن صبا و حسن کسایی در محفل خصوصی به سال ۱۳۳۵ با نی و سه­تار به استقبال این ترانه رفتند. اثری که به واقع یکی از نمونه­های اعلای تلفیق شعر و موسیقی در سده اخیر محسوب می­شود.

audio file صفحه بیستون همراه با آوازی در افشاری

اما در این­جا نمی­توان از ترانه معروف نوای چوپان [/ بچه چوپان] گذر کرد. ترانه­ای که سال­های سال زبان­زد عام و خاص بود و اجراهایی متفاوتی از آن به عمل آمد. این آهنگ در اصل تمی محلی بود که همایو­ن­پور ضمن بازسازی، آن­را به شکل­های مختلف و با ارکستر­ها مختلف خواند. نخستین­بار در سال ۱۳۲۹ با شعری از «هوشنگ شهابی» با مطلع «به وقت سحر که چشمک زند ستاره به آسمان­ها / شود آبی آسمان روشنی دود، سوی بوستان­ها»، (احتمالاً) به همراهی ارکستر ابراهیم منصوری اجرا و بار دوم آ­ن­را در سال ۱۳۳۷ با شعری از «محمود ثنایی» متخلص به شهرآشوب («محمود ثنایی» (متخلص به شهرآشوب) متولد ۱۳۰۳ در اصفهان، درگذشت آذر ۱۳۶۱٫ از دیگر ترانه­­های وی می­توان به اثر معروف ساز شکسته ( دیگر از تو بانگ طرب / کی برخیزد نیمه شب ) با صدا و آهنگ بانو دلکش اشاره کرد.) با ارکستری به رهبری حسین یاحقی اجرا کرد که اجرای آن آشوبی در بین مردم ایجاد کرد، تا جایی­که به گفته مسئولان رادیو پخش مجدد آن کمتر در مورد ترانه­ای رخ داد.

بسیاری از مردم تا اسم نوای چوپان را می­شنیدند مانند همایون­پور آن­را زمزمه می­کردند: به شب، لحظه­ای که در، دامن افق، سرکش از ستاره / کند با فسونگری، سوی عاشقان، هر زمان نظاره . شبان با نوای نی، گویدت خوش از، کوه و از کناره / که از کس نشانه، در این گردش زمانه، کجا مانده جاودانه . اگر همایون­پور تنها همین اثر در کارنامه خود باقی می­گذارد، نام وی هم­چنان بر تارک تاریخ آواز ایران باقی می­ماند.

audio file نوای چوپان با صدای همایون­پور

البته بعدها این آهنگ دستخوش برداشت­های سیاسی و انقلابی نیز گشت، تا جایی که گروه موسیقی «آفتاب‌کاران جنگل» به سرپرستی «اسنفدیار منفردازه» [احتمالاً با شعری از بیژن جزنی] تنظیم و کلام گذاری مجدد و در سال ۱۳۵۶ اجرا و پخش شد. سرودی بسیار تأثیرگذار و جذاب که بسیاری از انقلابیون در آن زمان ملودی آن را با سوت می­نواختند.

«سرودی که آیندگان و دل‌شکستگان را بشارت روییدن سحر و لبخند آزادی می‌داد و با موج چشمه و آهو، از ستیز ستاره می‌گفت و از کبوتری که تمام شب در پرواز بود و شاخه‌ای سرخ و گرده‌افشان بر لب داشت.» سرود خون ارغوان‌ها از این قرار است: زده شعله بر چمن در شب وطن خون ارغوان­ها / تو ای بانگ شورافکن تا سحر بزن شعله تا کران­ها . که در خون خستگان، دل شکستگان، آرمیده طوفان / به آیندگان نگر در زمان نگر . قفس را بسوزان، رها کن پرندگان را، بشارت­دهندگان را / که لبخند آزادی خوشه شادی با سحر بروید.

audio file خون ارغوان­ها (گروه آفتاب­کاران)

دیگر اثر مشهور فوکلوریکال همایون­پور ترانه بختیاری – لری است که وی عین آن­را البته با اندکی تصرف در شعر و گویش (گویش همایون­پور استانده و شهری­تر است) اجرا کرده است.

audio file بشنویید این ترانه را

شعر این اثر از این قرار است: هر کجا سنگ گپی ماله لرونه / هر کجا لر بچه شیرین زبونه . ای دایه دایه جونم هم گل خوبون می سونوم / ای دایی دایی مستم زان گل دو سر من دستم . بی خبر دیدم تو را از رنج و زحمت روزی / که تو هم یک دم چون من از درد و محنت روزی . کردی زبس بد تو با من غمزه و نازه و مستانه / جانم برون شد از غم پر شده از غم پیمانه ( برگردان عبارات نخستین به این ترتیب است: هر جا سنگ بزرگ و [کار دشوار] است بدانید حتما یک لری در آن­جا حضور دارد. لر هر کجا برود شیرین زبانی خود را بهمراه دارد. دایه جانم! می­روم گل زیبایی را می­یابم. ای دایه من اراده کنم یک گل عجیب در دستم ظاهر می شود …)

آثار فوکلوریکال همایون­پور الگوی بسیار خوبی برای بسط و گسترش ترانه و تم­های محلی در هیأت ارکسترال است. به طور نمونه همین ایده و طراحی ذکر شده بعدها مورد الهام استاد مرتضی حنانه قرار گرفت و بر اساس همین اثر همایون­پور، حنانه اثری را در دهه ۵۰ با عنوان «والس بختیاری» ارائه می­دهد. البته حنانه بنا داشت (مانند استفاده «ناصر مسعودی» در اثر گیلکی آلاتی تی) از خود همایون­پور به عنوان خواننده اثر استفاده کند، اما همایون­پور به واسطه سکوت چندین ساله خود از خواندن اثر، سرباز زد و حنانه اثر را بدون کلام تنظیم و اجرا می­کند. اما اصل اثر مبتنی بر همان اجرای همایون­پور است.

audio file والس بختیاری اثر مرتضی حنانه

همایون­پور همچین اثری را ملهم از تم معروف کردی (به نام ورگیری) با کلام «جلال­الدین اعتمادی» با عنوان بی­قرار در ابوعطا طراحی و بازسای می­کند. اثری با این مطلع «کَردی از هجرت، آخر دیوانه مرا، گشتم چون مجنون / از باده غم پر شد پیمانه، زپا افتادم اکنون». که در سال ۱۳۳۱- ۱۳۳۲ توسط ارکستر مرتضی گرگین­زاده اجرا و به وسیله کمپانی شهرزاد ضبط و پخش شد. اثری که به زعم مجله موزیک ایران مهم­ترین واقعه موسیقی سال و بهترین آهنگ محلی سال گشت. آوازه اثر به حدی بود که «سرژ آزاریان» فلیمساز ارمنی – ایرانی از همایون­پور برای بازی در فیلمی با نام «گلنساء» دعوت به عمل می­آورد.

همایون­پور ضمن بازی کوتاهی (به همراهی بازی و خوانندگی «قاسم جبلی») در این فیلم دو ترانه از آثار خود از جمله اثر «بی­قرار» را می­خواند. روزنامه اطلاعات هفتگی در مورخ ۲۱ آبان ۱۳۳۳ درباره اثر «بی­قرار» می­نویسد: اصل این آهنگ کردی و خود آن­را تنظیم و با تغییراتی آن­را اجرا کرده است؛ این اولین آهنگی است که وی را به شهرت رسانید و جزءِ معروف­­­ترین و پرفروش­ترین آهنگ­های روز بوده است، از ترانه­هایی که شهرت فراوان دارند و بر صفحه ضبط شده­اند، ترانه لیلی [ در صف خوبان چون امیری تو / بین مهرویان بی­نظیری تو ]، بچه چوپان، ای گل چه زیبایی هستند و تازه­ترین او «در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد» را می توان نام برد.

audio file ترانه بی­قرار

آثار محلی – فوکلور همایون­پور همواره رپرتواری مرجع محسوب می­شود. همچنان­که زمانی پورفسور کورن استاد موسیقی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه کالفرنیا همراه با تنی چند از همکاران و شاگردانش برای مطالعه و جمع­آوری موسیقی محلی به ایران آمده بود، «روبیک گریگوریان» رئیس هنرستان موسیقی، همایون­پور را بهترین مرجع این حوزه معرفی می­کند. حتی تعدادی از آهنگ­های محلی با صدای وی توسط این هیأت ضبط می­شود.

audio file صفحه­ای به همراهی ویلون و ارکستر صبا (در دهه ۲۰)

روزنامه اطلاعات هفتگی آن­سال­ها در این­باره می­نویسد: «منوچهر همایون‌پور، جوان بیست و شش ساله‌ای که آواز روح‌پروری دارد. وی چند سالی است شهرت بسزایی به‌دست آورده و در بین هنرمندان جوان مشخص و انگشت‌نما شده است. فرزند سرهنگ همایون‌پور می‌باشد. او بیشتر ارزش هنری خود را مرهون راهنمایی‌های استاد ارجمند «ابوالحسن صبا» می‌داند و چون در بروجرد متولد شده و بیشتر کودکی خود را در نواحی غرب گذرانیده است علاقه و احاطه کاملی به آهنگ‌های محلی آن دیار دارد و با کشش‌های به‌جا و ابتکار، حق هر آهنگ را با صدای گرم و دل‌نشین خود ادا می‌کند.

دکتر کرون، استاد فن موسیقی و هنرهای زیبای دانشگاه کالیفرنیا که برای مطالعه موسیقی ایران به تهران آمده است و قصد دارد آهنگ‌های محلی ایران را جمع‌آوری کند، هنر همایون‌پور را ستوده و از او تشویق و تقدیر زیاد نموده و آتیه درخشانی را در صورت ادامه کار، برای این هنرمند جوان پیش‌بینی کرده است…»

۸ – آوازه منوچهر همایون­پور آن­هم در زمانه­­­­ای که امکان عرضه هنر از طریق رسانه­های صوتی و تصویری بسیار محدود بود، بسیار شگفت­انگیز می­نماید. اعجاب آن­جا برانگیخته می­شود که تمامی پیشگامان آواز سده اخیر همه حضور کاملی در آن عصر دارند؛ آن­جا که فروش صفحات همایون­پور بیست ساله و چند ساله با فروش صفحات کسانی چون قمر، ادیب، تاج، بدیع­زداه و … هماورد دارد! اما خواننده جوان ما درست در فصل برداشت و بارش خود برای همیشه از موسیقی رسمی وداع می­کند.

audio file بشنویید صحبت­های قوامی درباره همایون­پور (۱۳۴۸)

دیگر برای همگان مثل روز روشن است که وی چه دلیل (در سال ۱۳۳۸)از موسیقی رسمی کناره­گیری کرد (و یا کناره­گیری کردند!). اما همین بس که به تعبیر حسین قوامی ماهی دریایی بود که حوزچه­ای مانند رادیو توان شناوری وی را نداشت.

14 دیدگاه

  • سحر
    ارسال شده در اردیبهشت ۳, ۱۳۸۶ در ۱۱:۲۰ ق.ظ

    مطلبی بسیار جالب و خواندنی است، اما متاسفانه در تایپ آن بی دقتی شده است. کلمات به یکدیگر چسبیده و نامفهوم شده اند و متاسفانه بدون دقت سردبیر، به همین شکل در سایت قرار گرفته اند.
    از جمله این موارد میتوان به “بهرههگیری”، “کلامگذاری” و “تجربههای” در همان پاراگراف اول و “جمعآوری” در میانه مطلب اشاره نمود.

  • ارسال شده در اردیبهشت ۳, ۱۳۸۶ در ۱:۰۵ ب.ظ

    روی IE مطلب درست دیده میشود احتمالا بروزر شما نیم فاصله ها را نمی خواند.

  • ارسال شده در اردیبهشت ۳, ۱۳۸۶ در ۳:۱۲ ب.ظ

    سلام.با تشکر از سایت و مطالب خوبتون،لطفا در مورد چگونگی پذیرش هنرجوی هنرستان موسیقی سوره مطلبی در وبلاگ درج کنید.باز هم تشکر

  • امير
    ارسال شده در اردیبهشت ۴, ۱۳۸۶ در ۷:۱۰ ق.ظ

    هنرمند گرامی عباس شاپوری خیلی غریب از میان ما رفت وهیج رسانه یا نهادی از وی چیزی ننوشت.
    خواهشمند است از در برنامه های بعدی یادی از این هنرمند با ذوق بکنید.

  • فريد دهدزي
    ارسال شده در اردیبهشت ۵, ۱۳۸۶ در ۹:۴۹ ب.ظ

    برخی از دوستان گفتند سالگرد وفات استادمان منوچهر همایون¬پور است، اکثر دوستان یا در سفر و یا غیر قابل دسترس بودند. بنابراین قرعه به نام من یک لاقبا افتاد. دیدم عجب همایون¬پور در چه مظلومیتی فوت کرد. هم فوتش غریبانه بود و هم سالمرگش غریبانه برگزار شد.
    بنده هم در جایی بودم که چندان دسترسی زیادی به منبع نداشتم و بیشتر به حافظه خود بسنده کردم. اما باید اعتراف کنم مطالب چندان منسجم نیست، ایده¬های پراکنده¬ای هست که همواره در کنار نام استاد همایون¬پور در ذهنم متبادر می¬شد. البته پراکندگی مطالب بیشتر به خاطر بزاعت مزجات و کسالت جزئی نگارنده است که امیدوارم همایون¬پور با آن بلندی طبعش بر من ببخشاید. بنابراین نگاشته حاضر نه در شأن مخاطبان و نه در شأن استادمان همایون¬پور است. اما ایده¬های پراکنده مقاله حاضر را مطمئناً بعدهای در رساله در خورتری توسعه خواهم داد. اما این وجیزه ناچیز را به پیرو و شاگرد وی «حسین علیشاپور» تقدیم می¬کنم.

  • ليلا
    ارسال شده در اردیبهشت ۶, ۱۳۸۶ در ۶:۲۴ ق.ظ

    حق با شما است.
    ما هنرمندانی داریم که کمتر یادی از آنها میشود.
    همایونپور، عباس شاپوری، جواد لشگری، بزرگ لشگری، کریم فکور، محمد میرنقیبی و دیگر اساتیدی که کمتر سخنی از آنها به میان می آید.
    امیدوارم این سایت مجال خوبی برای معرفی بشتر این عزیزان فراموش شده باشد.

  • حسین علیشاپور
    ارسال شده در اردیبهشت ۸, ۱۳۸۶ در ۹:۳۸ ق.ظ

    بسیار از لطف و پی گیری دهدزی عزیز سپاسگزارم.

  • مونا رحمانی
    ارسال شده در اردیبهشت ۱۱, ۱۳۸۶ در ۲:۵۴ ب.ظ

    من از دوستان و همکارن قدیم نویسونده این مقاله هستم.
    خوشحالم که هنوز وی می نویسد و مثل همیشه پربار و روان و خوشخوان می نویسد.
    آشنایی من با منوچهر همایونپور به صفحه ای بر می گردد که نویسنده همین مقاله به من داد. صفحه ای بود در دشتی که بسیار من را جذب کرد. بعدها قرار شد فرید آثار خصوصی از وی به من بدهد که دیگر فرید را ندیدم.
    اگر به غیر از اثر دیری زیها اثری هست ممنون می شوم که بهخ من بدهید.
    در ضمن ای کاش نویسنده بیشتر ببنویسد و کمتر قائم شود.

  • ارسال شده در خرداد ۱۶, ۱۳۸۶ در ۲:۱۰ ب.ظ

    سلام.
    من این مطلب را درباره مطلب راز موفقیت نامجو نوشتم که البته مثل اینکه شما نظرخواهی در این رابطه را بستید.
    هرچند که من از طرفداران کارهای نامجو هستم(کارها) اما از نوشته شما هماستفاده کردم.
    به نظرم کارهای نامجو رو باید واکاوی جامعهشناسی کرد تا تحلیل موسیقیایی.
    من این کار رو در وبلاگم تا حدودی انجام دادم.
    به نظرم توجه به تاریخچه زندگی نامجو هم میتونه خیلی موثر باشه.
    در مصاحبه خوابگرد با نامجو با تفکراتش بیشتر آشنا میشیم.
    بدرود

  • عسل
    ارسال شده در تیر ۲۴, ۱۳۸۷ در ۵:۳۰ ب.ظ

    لتفا اگه میشه بگین برای ورود به هنرستان موسیقی از چه مقطعی باید شروع کرد؟
    مثلا مد الان اوال دبیرستان هستم می تونم از الان وارد بشم وچی کار بلید بکنم؟

  • ارسال شده در بهمن ۲۰, ۱۳۸۷ در ۷:۵۱ ب.ظ

    با عرض سلام
    من از مطالب شما استفاده کردم و کارهای استاد همایون پور را در وبلاگ خودم گذاشتم.اما منبع رو ذکر کردم.امید وارم ناراحت نشید.چون کارهای استاد واقعآ زیباست.

  • مهرزاد
    ارسال شده در بهمن ۲۸, ۱۳۸۷ در ۳:۳۲ ق.ظ

    سلام . سالها بدنبال این آهنگ میگشتم . خاطره های زیادی داشتم که امشب به مرحمت شما تجدید شد . خون ارغوانها همیشه جاریست . موفق باشید

  • hasan zemani poor
    ارسال شده در بهمن ۱۲, ۱۳۸۹ در ۱۰:۳۶ ق.ظ

    site besyar khoobi ast

  • وحید
    ارسال شده در شهریور ۱۲, ۱۳۹۳ در ۸:۳۸ ب.ظ

    ببخشید ولی صدای بمی که تو ترانه خون ارغوان هاست با صدایی که در بقیه ست خیلی فرق داره این علتش چیه؟

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

تحقیقی درباره باربد؛ موسیقیدان دوره ساسانی (VI)

نمونه اولین چکامه در منظومه درخت آسوریک آمده که تا زمان ما حفظ شده است. باربد را بزرگترین شخصیت ناقل فهلویات به شمار آورده اند. یکی از شکلهای معمول شعری و موسیقی زمان باربد پتواژه بوده است. پتواژه از دو واژه پت و واژه یعنی سخن بزرگ تشکیل شده متن آن از اشعار ستایشی و وصفی ترکیب یافته، بیشتر به قصیده های منبعده ی اسلامی شباهت داشت.

مروری بر آلبوم «لیله راست»

برخورد مستقیم گوش ایرانی با نغمات موسیقیِ عربی، در دوره‌ای (دهه‌های۴۰و۵۰) در کنارِ اشتهار ام‌کلثوم در ایران، در شاخه‌ی منحصربه‌فردی از موسیقی مردم‌پسند در خوانده‌های خوانندگانی چون قاسم جبلی یا داود مقامی و بعد از انقلاب بیش از همه عموماً در تلاوت قرآن بوده‌است. «لیله راست» (شبِ مقامِ راست) فرصتِ شنود و مواجهه‌ی مستقیم با اثری از موسیقی عرب را برایمان فراهم کرده‌است.

از روزهای گذشته…

معرفی کوتاهِ کتاب «مکتب های کهن موسیقی ایران» نوشته محسن حجاریان

معرفی کوتاهِ کتاب «مکتب های کهن موسیقی ایران» نوشته محسن حجاریان

کتابِ در سال ۱۳۹۳ توسط نشر گوشه در تهران منتشر شده است. نویسنده ی کتاب که دکترای قوم موسیقی شناسی دارد و از او مقالات متعددی به انگلیسی و فارسی به خصوص در کتاب سال شیدا چاپ شده است نویسنده ی کتاب های «مقدمه ای بر موسیقی شناسی قومی» (۱۳۸۷)، «موسیقی جهان»(۱۳۸۹)، «موسیقی وشعر»(۱۳۹۲)، و مترجمِ «مردم شناسی موسیقی سرخپوستان آمریکا» (۱۳۸۸) است و کتاب «مردم شناسی و موسیقی» را در دست انتشار دارد.
بهترین نقطه برای قرار دادن پیانو در خانه کجاست؟

بهترین نقطه برای قرار دادن پیانو در خانه کجاست؟

برای اینکه بهترین نقطه برای قرار دادن پیانو را در خانه پیدا کنید، لازم است بدانید که کجا نباید این ساز را بگذارید. در این مطلب شما را راهنمایی می کنیم تا یک جای کاملاً مناسب برای پیانو خود پیدا کنید.
آفتاب آمد دلیل آفتاب

آفتاب آمد دلیل آفتاب

چهارشنبه هفته گذشته عصمت باقرپوربابلی (دلکش) از بهترین خوانندگان زن ایران در سکوت رسانه های خبری درگذشت! و شاید مرگ او پایانی باشد بر خوانندگان صاحب سبک زن که سالها بخش بزرگی از موسیقی آوازی ایران را در سیطره داشته اند.
انتخاب ساز- قسمت سوم

انتخاب ساز- قسمت سوم

۹- فیزیک بدن و قدرت بدنی نوازنده از مواردی هستند که بایستی در انتخاب ساز مورد توجه جدی قرار بگیرند. بسیاری از سازها برای نواختن یا حتی نگهداریشان در هنگام نواختن توسط نوازنده توان بدنی بالایی رامی طلبند و از طرف دیگر نباید از نقش فیزیک بدن نوازنده نیز غافل شد، زیرا این امر در کوتاه مدت و دراز مدت تاثیرات زیادی را دارد.
گوستاو هولست، آهنگساز سرشناس انگلیسی (II)

گوستاو هولست، آهنگساز سرشناس انگلیسی (II)

وقتی در حدود سال ۱۹۰۰ شخصا با شعر و موسیقی مشرق زمین آشنا گردید، احساس کرد که از ترجمه فیتز جرالد از اشعار خیام و نیز از رنگ آمیزی های افراطی در ارکستر به عنوان وسیله ای جهت ایجاد احوال مشرق زمینی، راضی نیست. او زبان سانسکریت و چیزهایی از تئوری موسیقی هندیان را آموخت. کارهای عمده هولست از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۲ در واقع موسیقی گذاری روی متونی است که خودش از ریگ ودا یا سایر نسخه های خطی برهمایی ترجمه کرده بود. جذاب ترین این کارها یک اپرای مجلسی سی دقیقه ای به نام ساویتری (۱۹۰۸) است که مضمون به ویژه جالب و نابی دارد اما متاسفانه وقفه هایی که احساسات گرایی های آن دوره هولست در آن پدید آورده، آنرا کمی کدر می کند.
از کافه تا رودکی (II)

از کافه تا رودکی (II)

مهمترین عنصر گروه موسیقی در سفره خانه از نظر مراجعین، تماشاچیان و مدیر سفره خانه خواننده گروه است. با توجه به مشاهدات عینی در سه سفره خانه ی متفاوت در پایین شهر وسط شهر و بالای شهر تهران آشکارا می توان به محبوبیت بالای خواننده در میان شنوندگان، صاحبان سفره خانه ها و همچنین عوامل پذیرایی و کارکنان پی برد. بر خلاف گروه نوازندگان که در اکثر سفره خانه ها پوششی بصورت لباس فرم با نقوش سنتی خاص دارند و هنگام اجرا روی صندلی های خودشان می نشینند، خواننده ی گروه با پوششی دلخواه که غالبا کت وشلواری است با رنگ های متفاوت برای هر شب، به هنگام اجرا روی صحنه راه می رود و مستقیما با تماشاچیان در حین اجرا گفتگوی مختصری دارد.
اجرای کوارتت زهی بهزاد رنجبران در میلواکی (آمریکا)

اجرای کوارتت زهی بهزاد رنجبران در میلواکی (آمریکا)

در روز ۱۹ آوریل ۲۰۰۵، کوارتت زهی هنرهای زیبا (Fine Arts Quartet) ، کوارتت زهی شماره ۱ اثر بهزاد رنجبران – آهنگساز ایرانی – در شهر میلواکی در آمریکا به اجرا درخواهد آمد.
توماس آلبینونی آهنگساز ونیزی

توماس آلبینونی آهنگساز ونیزی

توماس آلبینونی (Tomaso Albinoni) در سال ۱۶۷۱ در ونیز متولد شد. او فرزند کوچک خانواده ثروتمندی بود، پدرش تاجر و ملاک بود و برخلاف نظر خانواده ترجیح داد تا در زندگی به موسیقی بپردازه تا تجارت و بازرگانی. او موسیقی را از سن ۹ سالگی با ساز ویلن و آواز آغاز کرد و به دلیل وضعیت خوب مالی که داشت برخلاف اغلب موسیقیدانان نیازی به کار کردن برای امرار معاش نداشت و این نقطه قوتی برای او بود چون می توانست روی موسیقی تمرکز بیش از حد داشته باشد.
جک برایمر، سلطان انگلیسی کلارینت (II)

جک برایمر، سلطان انگلیسی کلارینت (II)

یک روز برایمر ساعت ۴ مدرسه را ترک کرد تا به دعوت بیچام به منزل او در سن جانز وود برود. بیچام از او پرسید: «چه چیزی را بنوازیم پسرم؟» در نتیجه این گزینش، برایمر به یکی از اعضای بخش سازهای بادی ارکستری تبدیل شد که قرار بود اجرای تروجان ِ برلیوز (Berlioz) آن از تلوزیون پخش شود. این گروه سازهای بادی، موسیقی بی نظیری را اجرا کرد که کیفیت فوق العاده ای داشت. یکبار هم طی اجرا بیچام بر روی سکو و استرائوس بین تماشاچیان شاهد اجرای آهنگ “دون جوئان” خود بود.
دستانم یاریم نمی کنند (I)

دستانم یاریم نمی کنند (I)

امروزه یکی از شایعترین معضلات عضلانی که گریبان نوازندگان را می گیرد (به خصوص نوازندگانی که بصورت حرفه ای موسیقی را دنبال می کنند)، سندروم کرامپ نویسندگان یا نوازندگان (Writers Cramp) می باشد. این سندروم بصورت انقباض عضلانی به خصوص در دو ناحیه شست دست و ساعد بوجود می آید و باعث اختلالات حرکتی در دست نویسندگان، نوازندگان و تمامی کسانی که بصورت دائمی از انگشتان دست فعالیتی تکراری را طلب میکنند، می شود.