گزارشی از نشست پایگاه های اطلاع رسانی
موسیقی کلاسیک ایران در شیراز

افتتاحیه ی نشست رسمی پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی کلاسیک ایران روز چهارشنبه ۲۶ اردیبهشت ۸۶ با حضور تعدادی از وبلاگ نویسان و صاحبان پایگاه های مجازی و حضور عده ای از علاقه مندان به موسیقی و همچنین دکتر مسیح افقه، استاد دانشگاه و مدیر گروه موسیقی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز، مجیدروزی طلب، مدیر آموزشگاه آزاد موسیقی تماشاگه راز و شهرام ممتحن، مدیر آموزشگاه آزاد موسیقی آبنوس و رییس انجمن موسیقی فارس برگزار شد.

در ابتدای نشست، عبدالرضا زارعی، مدیر اجرای نشست، در مورد روند کلی کارهای اجرایی مربوط به نشست و همچنین اهداف آن صحبت کرد. در ادامه روزی طلب و ممتحن هر یک درباره نقش سایت و وبلاگ ها در رشد واعتلای موسیقی کلاسیک ایراد سخنرانی کردند. سپس ایشان در سخنان خود به جایگاه پایگاه های اطلاع رسانی به طور مفصل توضیحاتی داد و در ادامه به نقش تحقیق و پژوهش در توسعه فرهنگ موسیقی اشاره و تاکید کرد که باید جامعه فرهنگی و هنری و علمی ایران، موسیقی را به عنوان یک علم بپذیرد و به طور صرف، نسبت به آن به شکل تفننی و تفریحی نگاه نشود.

وی همچنین از صاحبان وبلاگ و سایت ها خواست به تحقیقات مفیدی که دانشجویان رشته ی موسیقی انجام می دهند، توجه عمیق داشته باشند و از آن به عنوان مطالب برگزیده در مجموعه های مجازی خود استفاده کنند.

در پایان دکتر افقه به تأثیر عمیق روابط بین این دوستان و مراکز پژوهشی علمی نیز که در راستای موسیقی ایران فعالیت می کنند، تأکید نمود. در ادامه مراسم افتتاحیه، هنرمندان جوان دانشکده موسیقی شیراز به اجرای برنامه بصورت دو نوازی تار و کمانچه پرداختند. پس از اجرای موسیقی سجاد پورقناد سردبیر مجله “گفتگوی هارمونیک” پشت تریبون قرار گرفت و تاریخچه ای از ورود موسیقی ایران و موسیقیدانانش به روی فضای مجازی مطالبی را ارائه کرد.

در پایان مسعود مصلی نژاد، نوازنده و سازنده تار به اجرای قطعاتی از موسیقی محلی فارس پرداخت و به این صورت، نخستین نشست رسمی صاحبان پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی پایان یافت.

در این نشست ها بخاطر خلف وعده مسئولین موسیقی شهر شیراز در تحویل تالار حافط شیراز برای برگزاری این نشست، برنامه در تالار کوچک آموزشگاه آبنوس برگزار شد که از نظر صدا برداری و طراحی به هیچ وجه جوابگوی چنین برنامه ای نبود، ضمن اینکه این برنامه به خاطر همین مشکل یک ماه هم به تاخیر افتاده بود و خلف وعده دوباره مسئولین در شیراز، برای علاقمندان موسیقی اینترنتی دلگیر کننده بود.

روز پنجشنبه، نشست های تخصصی صبح با حضور اعضای جامعه مجازی حوزه موسیقی در تالار سبز کوچک آموزشگاه آبنوس برگزار شد که طی آن تعدادی از وبلاگ نویسان به بیان عقاید و طرح مقاله های خود پرداختند. در ابتدای نشست فرید دهدزی، نویسنده نشریه تخصصی موسیقی مقام موسیقایی، روزنامه اعتماد ملی و … با موضوع قابلیت ها، نقصان ها، راهکارها در بحث وبلاگ های موسیقی و راهی به سوی تشکیل NGO ها، بحث را آغاز کرد.

وی فقدان استراتژی و هدفمندی را در این راستا بسیار خطرناک توصیف نمود و آن را آفتی برای سایت ها و وبلاگ های موسیقی دانستند و در ادامه به پرهیز از موازی کاری و طرح گفتارهای شخصی و احساسی تاکید کرد. در ادامه عطا نویدی یکی دیگر از شرکت کنندگان با طرح مقاله ای با عنوان نقد رسانه های مجازی و غیر مجازی در ترویج موسیقی ایرانی، راهکارهایی را به رسانه های جمعی و رسمی و حتی غیررسمی پیشنهاد نمود.

نشست بعد از ظهر پنج شنبه نیز در همان مکان قبلی برگزار شد که در این برنامه آروین صداقت کیش، از اعضای نویسندگاه پایگاه موسیقی “گفتگوی هارمونیک” و از مدرسین موسیقی در شیراز و تهران، با مقدمه ای از تاریخچه ساخت وبلاگ و سایتهای موسیقی و تفکیک اهداف بوجود آمدن آنها، به جنبه های علمی اطلاع رسانی و استفاده از پایگاه های مجازی در دنیای امروزه پرداخت.

در ادامه لازم به ذکر است در میان این برنامه ها، گفتگوهای بسیاری ما بین اعضای پایگاههای اطلاع رسانی صورت گرفت که نتایج پرباری را به عنوان اولین نشست دربرداشت. اعضای شرکت کننده در این هم اندیشی بعد از بازدید از مجموعه تاریخی تخت جمشید در آموزشگاه موسیقی تماشاگه راز گرد هم آمدند و نتایج نشست را به تحلیل پرداختند.

مراسم اختتامیه هم با جمع بندی نهایی اهداف نشست و اجرای دو نوازی ویولن رجا محمدی و محمد بناکار نوازنده تنبک همراه بود. پس از آن آواز خوانی مجید روزی طلب با تار مصلی نژاد و ایراد سخن و بیان خاطره از سوی استاد رحیم فتح علی زاده، پیر موسیقی محلی فارس، بر طراوت مراسم اختتامیه افزود. پایان بخش برنامه اجرای دونوازی نی و سه تار، توسط علی نجفی و سجاد پورقناد از نویسندگان “گفتگوی هارمونیک” بود. پس از پایان برنامه، نخستین نشست پایگاه های مجازی موسیقی سراسر کشور با “شام مهربانی” پایان یافت. در مقالات آینده به مقالاتی که در این نشست مطرح شد بیشتر میپردازیم.

5 دیدگاه

  • ناشناس
    ارسال شده در اردیبهشت ۳۰, ۱۳۸۶ در ۹:۳۵ ب.ظ

    omid ast in neshastha bishtar edameh yabad.

  • Babak
    ارسال شده در اردیبهشت ۳۱, ۱۳۸۶ در ۲:۴۰ ب.ظ

    zende bashid

  • westmusic
    ارسال شده در تیر ۴, ۱۳۸۶ در ۳:۵۳ ب.ظ

    mamnun

  • paria
    ارسال شده در تیر ۲۳, ۱۳۸۶ در ۱۰:۳۸ ق.ظ

    اگه بتونی یه جایی تو سایتتون طراحی کنی برای عضو شدن یا جمع کردن برای بچه هایی که موسیقی بلذن ازشون تو مراسما و همایشا استفاده کنین

  • گفتگوی هارمونیک
    ارسال شده در تیر ۲۳, ۱۳۸۶ در ۵:۰۲ ب.ظ

    پریسا دقیقا منظورت چیه؟

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

برخی از مشکلات پزشکیِ نوازندگانِ سازهای بادی‌برنجی (V)

بسیاری از نوازندگان سازهای بادی‌برنجی دچار دردهای مختلفی هستند. آن‌ها از دردِ مچ، بازو، التهاب تاندون‌ها، مشکلات شانه، کشیدگی گردن و کمردرد و پشت درد مزمن رنج می‌برند. به این آسیب‌ها که ناشی از تکرار حرکات یکسان یا نشستن طولانی مدت در یک موقعیتِ ثابت یا هر دو مورد است، آسیب‌های استفادۀ مکرر می‌گویند و مسلماً بهترین رویکرد، پیشگیری از بروز چنین آسیب‌هایی است. نوازندگان سازهای بادی‌برنجی از بازوها به‌صورت مکرر در جلوی بدن استفاده می‌کنند. از این‌رو به مرور زمان، عضلات جلویی شانه و سینه قوی و عضلات پشتی شانه و پشت ضعیف می‌شوند. عضلات قوی کوتاه‌تر می‌شوند درحالی‌که عضلات ضعیف بلندتر می‌شوند. این عدم تعادل منجربه درد در ناحیۀ بازوها، شانه‌ها، قفسۀ سینه، گردن یا پشت می‌شود. اما راه حل ساده است: تمرینات کششی برای عضلات در جلوی بدن و تقویت عضلات در پشت بدن. پرورش عضلات این نواحی منجر به کمک به عضلاتی می‌شود که کشش‌ها را متحمل می‌شوند.

گزارش مراسم رونمایی «ردیف میرزاعبدالله به روایت مهدی صلحی» (VI)

مسئلۀ بعدی دربارۀ نت‌کردن ردیف در آن عصر است که به قصد حفظ و نگهداری ردیف به‌عنوان یک میراث انجام شده است و بَعد آموزش. در حالی‌که الآن کاملاً برعکس است. با این‌همه وسایل ضبط و ثبت که امروزه در اختیار داریم مسئلۀ حفظ ردیف‌ها مطرح نیست؛ آموزش آن مطرح است که باید بیشتر به این بُعد توجه شود.

از روزهای گذشته…

شکوری: برای آهنگسازی تصویر سازی می کنم

شکوری: برای آهنگسازی تصویر سازی می کنم

موضوع های مختلفی می توانست باشد مثل طبیعت یا اتفاقاتی که در زندگی رخ می دهد، چه برای بنده و یا برای اطرافیانم یا در شهری که ساکن هستم و همچنین در دنیا؛ معمولا تصویر سازی می کنم، حتما وقتی که قطعه را می خوانم و می نویسم، تصویر سازی می کنم و مدتها با آن ایده زندگی کرده ام، مانند یک جنین که در دل یک مادر رشد می کند، یک قطعه هم برای من آرام آرام بزرگ می شود و به مرور زمان راه را خودش پیدا می کند که من در آن دست نداشته ام ولی آن ایده اول را من داده ام و باید آن بذر را خوب کاشته باشم و آن قطعه راه خود را پیدا می کند، مثلا یک قطعه برای فلوت و پیانو که برای بنده آهنگسازی اش سخت بود؛ ولی تصویری که از آن داشتم، به نظر من مثل یک شمع بود که در تمام موجودات وجود دارد و ما را می برد، به نام این قطعه فکر کردم و به نام «شعله جان» رسیدم. این نور خودش را نمایان کند و شروع می کند به زندگی کردن، با خوشحالی وارد زندگی می شود… یادم است زمانی که این قطعه را می ساختم و یک ماه قبل تمام شد… دیگر به جایی رسیدم که گمان می کردم نمی دانم این شعله مرا با خود می برد؛ به این شعله گفتم دست مرا بگیر و هر کجا خواستی با خودت ببر، بعد جالب است بدانید یک چیزهای در ملودی اش به وجود آمد که اصلا خودم گمان نمی کردم چنین چیزی بوجود بیاید؛ در انتها هم مثل نور زندگی که یک لحظه تمام می شود، خاموش شد.
چند تصویر از حضور نوازندگان در شهر تهران: ایستگاه‌های مترو (III)

چند تصویر از حضور نوازندگان در شهر تهران: ایستگاه‌های مترو (III)

ایستگاه قیطریه: ماجرای نوازندگان ایستگاه قیطریه هم در نوع خود جالب است. خودبسندگی و سیستم کمابیش پیچیدهٔ نوازندگان این نقطهٔ شهر تهران تا آن‌جا پیش رفته بود که نوازنده‌ها، که به‌ندرت یک‌نفر بودند، گاه در نوبت می‌ماندند و بین خودشان وقت تعیین می‌کردند. این‌جا برخلاف متروی انقلاب نوازنده‌ها تنها قطعات بسیار شناخته‌شده را اجرا نمی‌کردند و به‌هیچ‌وجه به سبک‌هایی خاص محدود نبودند. از سه سال پیش که رفت‌و‌آمدم به این ایستگاه شروع شد، چندوچون این اجراها تفاوت‌های زیادی کرده است. اوّلین آن‌ها معمولاً دو نوازندهٔ گیتار بودند که بیرون فضای ایستگاه می‌ایستادند.
جایگاه «گوشه» در موسیقی کلاسیک ایرانی (II)

جایگاه «گوشه» در موسیقی کلاسیک ایرانی (II)

ردیف های مکتب خانواده ی فراهانی با روایت های گوناگون کمتر از ۴۰۰ گوشه دارند مانند ردیف سازی میرزا عبدلله (نزدیک به ۲۵۰ گوشه به روایت برومند و نزدیک به ۳۹۰ گوشه به روایت منتظم لحکما) و ردیف آوازی عبدلله دوامی ( ۱۸۸ گوشه) و محمود کریمی (نزدیک به ۲۲۳ گوشه). واژه ی ”نزدیک” برای آن است که در نام گذاری بعضی گوشه ها اختلاف نظرهایی وجود دارد مثلن گوشه ی رضوی دستگاه شور در ردیف محمود کریمی به روایت ارفع اطرائی دارای بخش های نغمه، تحریر جواد خوانی و فرود است (اطرائی، ،۱۳۶۹ ۸-۱۰) اما در روایت مسعودیه با دو نام و دو گوشه ی متفاوت مشخص شده اند:‌ یکی «رضوی» و دیگری «رضوی با تحریر جوادخانی» (مسعودیه،‌ ۶،۲۵۳۶-۸) یا اینکه در روایت ارفع اطرائی گوشه هایی وجود دارند (مانند درآمد نوع دیگر در ماهور صفحه ی ۱۵۸ ) که در کتاب محمد تقی مسعودیه وجود ندارند.
زود یاد بگیرید (II)

زود یاد بگیرید (II)

وقت زیادی را صرف نواختن هر صفحه نکنید. زمان تمرین روی تریوی سیویلش، درست در همان ابتدا گرفتار شدیم. بنابراین تصمیم گرفتیم از بخش پایانی شروع کنیم، به این شکل کارمان بسیار ساده تر شد و اعتماد به نفس پیدا کردیم. بعد که قسمت اول را نواختیم؛ خیلی بهتر از قبل بود چون توانستیم آن را با کل موومان متناسب کنیم.
گروه اسکراک – اتصال به گذشته

گروه اسکراک – اتصال به گذشته

یکی از جنبه های هیجان آور پروژه کر تلفیقی با موسیقی فولک آذربایجان برای نورژی ها؛ جستجو در گذشته و ریشه هایشان بود. چرا که در سال ۱۹۹۵، باستان شناس و محقق نروژی به نام ثور هیردال (Thor Heyerdahl)، مقاله ای در آذربایجان اینترنشنال (Azerbaijan International) به چاپ رساند و در آن برای اولین بار از “شک رو به تزاید” خود سخن گفت.
زنان موسیقی یا موسیقی زنان! (I)

زنان موسیقی یا موسیقی زنان! (I)

مطلبی که پیش رو دارید، در پاسخ به مقاله ی کلید در دوزخ، نوشته ی فرشاد توکلی در سایت زنان موسیقی نوشته شده است.)
چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (IX)

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (IX)

در ادامه آدرنو به شیوه ی کارکرد نظامِ تولیدِ صنعتیِ موسیقی (صنعت ضبط) می پردازد و آن را با نقطه نظرات خود بسط و گسترش می دهد. (این بخش ها که در زیر شماره های [۱۷] تا [۲۰] در متنِ اصلی آمده است، می تواند برای پژوهشگران عرصه ی موسیقی که قصد پژوهش در موسیقی های وابسته به صنعت ضبط را دارند بسیار گره گشا و یاری رسان باشد؛ چرا که امروزه این نظام ها به شکل بسیار گسترده تر و پیچیده تری از زمان آدرنو (دهه ی ۴۰ و ۵۰ میلادی) مشغول به تولید بخش بزرگی از منابعِ شنیداریِ جهان اند).
به دنبال نگاه (III)

به دنبال نگاه (III)

اما توجه واقعی به موسیقی‌های غیر دستگاهی در ایران تقریبا از دهه‌ی ۴۰ شمسی آغاز شده است. زمانی که تحت تاثیر جریان قوم‌موسیقی‌شناسی در غرب (۱۱) نگاه‌ها معطوف نواحی مختلف ایران شد. ذخیره‌ای عظیم از ماده‌ی موسیقایی کاوش نشده که در اختیار پژوهش‌گران قرار داشت. اکنون دیگر خطر احساس می‌شد . تغییرات سریع در جامعه‌ی سنتی ایران (تحت تاثیر اصلاحات ارضی و …) باعث ترک گسترده‌ی روستاها شده بود. همه‌گیر شدن وسایل ارتباط جمعی نیز اثر خویش را باقی می‌گذاشت. هر چند که در دوره‌ی مورد بحث بیشترین نگرانی از مرگ یک سنت موسیقایی، معطوف به موسیقی دستگاهی بود اما جامعه‌ی دانشگاهی و روشن‌فکری وقت تا حدودی نسبت به این موضوع عکس‌العمل نشان داد.
هستی و شناخت در منظر هنر (III)

هستی و شناخت در منظر هنر (III)

در جایی دیگر می گوید: آب کم جو، تشنگی آور به دست”. عقل هستی حضوری بی کران از قدرت می آفریند که ما صفات حاصل از آن را همان صفات خداوند تعریف می کنیم یعنی این خداوند است که صاحب عقل اول است. او در تمامی قلمرو هستی به همین دلیل حضور دارد و حضورش را به صورت ظهور گوهر عشق در ما آشکار می سازد.
«جایزه بین‏ المللی پیانوی باربد» در شیراز

«جایزه بین‏ المللی پیانوی باربد» در شیراز

نخستین دوره جایزه بین المللی پیانوی باربد، ٢٢ تا ٢۴ دیماه ١٣٩۵، توسط انجمن شیراز فیلارمونیا، با حمایت گالری و کارخانه پیانوی باربد و همکاری مؤسسه فرهنگی هنری شهرآفتاب و اساتید کنسرواتوار شهر پاریس (Conservatoire de la ville de Paris) در شیراز برگزار می شود.