دوشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۸۶
ستاره های موسیقی راک- با شیوه زندگی ویرانگرانه خود- واقعا بیش از افراد عادی در معرض مرگ قبل از سنین کهنسالی قرار دارند. تحقیقی که بر روی بیش از 1000 هنرمند موسیقی راک بریتانیایی و آمریکای شمالی و در محدوده زمانی دوران الویس پریسلی Elvis Presley تا امینم Eminem خواننده رپ، انجام گرفته است، نشان میدهد که این افراد دو تا سه برابر بیش از جمعیت عادی در خطر مرگ زودرس قرار دارند.
بنا به گزارش محققان مرکز بهداشت و سلامت عمومی در دانشگاه لیورپول، در طی سالهای 1956 و 2005، در بین 1064 موسیقیدان مورد مطالعه، 100 مورد مرگ وجود داشته است.
علاوه بر الویس پریسلی، از جمله افرادی که از دست دادنشان در موسیقی راک ضایعه جبران ناپذیری بود، میتوان به جیم موریسون Jim Morrison خواننده گروه Doors، جیمی هندریکس Jimi Hendrix اسطوره گیتار، ستاره گروه T Rex مارک بولان Marc Bolan و کورت کوبین Kurt Cobain گروه نیروانا اشاره کرد.
بیش از یک چهارم این موارد منجر به مرگ به دلیل مصرف بیش از اندازه مشروبات الکلی و مواد مخدر بوده است.
تحقیق مذکور به وضوح نشان میدهد که تعداد قابل توجهی از ستارگان موسیقی راک در خطر مرگ ناشی از شیوه خود ویرانگرانه زندگی خود هستند.
به گفته مارک بلیس Mark Bellis سرپرست این تحقیق، این پرسش پیش می آید که آیا این افراد-علی رغم استعداد فراوان موسیقی- شایسته قرار گرفتن در مقام الگو هستند و آیا شرکت کردن آنان در برنامه های وسیع تبلیغات ضد مواد مخدر، فایده ای دارد؟
در این گزارش آمده است:" در صنعت موسیقی، فاکتورهایی چون اضطراب، حرکت از محبوبیت به گمنامی و قرار گرفتن در محیطی که مواد مخدر و الکل به سادگی در دسترس هستند، همه میتوانند به اعتیاد و رفتارهای مرگ آور دیگر منجر شوند".
بالاترین خطر
بنا به نتایج تحقیق، موسیقیدانان در پنج سال اول پس از کسب شهرت، بیش از همیشه در معرض خطر هستند و آمار مرگ و میر در این دوران سه برابر بیش از حد عادی است.
هندرکس، بون اسکات Bon Scott از گروه AC/DC و سید ویشز Sid Vicious نوازنده پانک/راک از جمله افرادی هستند که در طی 5 سال اول شهرت خود درگذشته اند.
اما خطر شدید مرگ در میان هنرمندان بریتانیایی تا 25 سال پس از اولین موفقیت بزرگشان، به همان قدرت اولیه باقیست و آنها پس از گذشت ربع قرن تازه وارد فضای عادی زندگی میشوند.
اینجاست که باید به کهنه کاران موسیقی راک مانند راجر دالتری Roger Daltrey 63 ساله از گروه The Who که ترانه های مشهور خود I hope I die before I get old و My Generation را در سال 1965 اجرا کرد، آفرین گفت و برایشان عمری طولانی آرزو کرد!
اما این حالت در آمریکای شمالی دیده نمیشود، زیرا اهالی سالخورده موسیقی راک تقریبا دوبرابر بیش از همسن و سالان خود در اثر ایست قلبی و سکته میمیرند.
جری گارسیا Jerry Garciaاز گروه the Grateful Dead کارل ویلسون از گروه Beach Boys و جانی رامون Johnny Ramone گروه Ramones ، ستارگان راک آمریکایی هستند که همه در دهه 50 زندگی درگذشته اند.
بلیس میگوید که یکی از دلایل بالا بودن تعداد درگذشتگان در میان موسیقیدانان آمریکایی میتواند تقاضای زیاد افراد این قاره برای تشکیل مجدد گروههای قدیمی، تورهای متعدد و برنامه هایی باشد که این افراد را به مدت بسیار بیشتری در محیط زندگی پر خطر "راک اند رول" نگه میدارد.
msnbc.msn.com
شهریور ۱۹م, ۱۳۸۶ at ۱۰:۴۲ ب.ظ
چند مدت قبل در یکی از کامنتهام نوشته بودم به نظر میرسه سبک موسیقی روی خلق و خوی موسیقیدان (حالا یا خواننده) اثر بذاره و شخصیت اونو تحت شعاع قرار بده و برعکس . . . .ولی این مطلب به شدت از طرف مخاطبین سایت و حتی یکی از نویسنده های سایت رد شد. . . ولی حلا میبنم که . . .
شهریور ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۱:۴۳ ق.ظ
mersi
شهریور ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۵:۳۳ ق.ظ
به نام خدا
————————————————–
محیط کار خیلی مهمه.
به نظر بنده این اتفاقات بیشتر به علت مصرف مواد مخدر،مشروب،LSDو… است. البته سبک hard rockوبعضی موسیقی های خشن این سبک را هم نباید نادیده گرفت به هر حال تاًثیر شدیدی در روحییه افراد مخصوصاٌ نوازنده های Guitar Electric داره.
اما گمان میکنم مرگ زود رس فقط مربوط به اهالی موسیقی راک نباشه در سبک های دیگر هم سراغ دارم.
————————————————–
شهریور ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۱۲:۱۶ ب.ظ
درود
حالا که ما فهمیدیم سبک راک چیه اینو باید بشنویم.
من برای اهالی راک و خودم آرزوی سلامتی می کنم.
شهریور ۲۱م, ۱۳۸۶ at ۲:۴۸ ب.ظ
این مسئله نشان دهنده این واقعیت است که موسیقی راک برای سلامتی روان و جان انسان مضر است و پیامی جز جنون و حرکات شیطانی ندارد.
شهریور ۲۱م, ۱۳۸۶ at ۲:۵۱ ب.ظ
به نظر من که هر کسی از زنده بودنش به غلط استفاده کنه مثل اعتیاد به مواد و الکل عمرش کوتاه میشه و ربطی هم به سبک راک یا چیز دیگه ای نداره و هر کسی هم آدم سالمی باشه و از عمرش به درستی استفاده کنه می تونه بیشتر عمر کنه حتی اگه نوازنده هوی متال باشه!!!
شهریور ۲۱م, ۱۳۸۶ at ۱۰:۵۰ ب.ظ
زندگیه هیجان انگیز ولی کوتاه بهتر از زندگی از نوع
کسالت بار و طولانیشه
شهریور ۲۱م, ۱۳۸۶ at ۱۱:۱۱ ب.ظ
شايد دليل اينكه در انگليس،ستارگان پس از حدود بيست وپنج سال از اولين موفقيت ،دوباره وارد زندگي عادي ميشوند شكست و تسليم آنان در برابر زندگي منظم و يكنواخت انگليسي باشد. اما در آمريكا زور ستارهها به زندگي كه به آن اعتراض داشتهاند ميچربد و در همان زندگي آنارشيستي ميميرند.شايد براي گروهي زود مردن مهم نباشدو لذت بردن جالب تر باشد.
به هر حال و به نظر بنده بد و مضر دانستن سبكهايي از موسيقي كاملا سليقه اي است. بنابراين از دوستان خواهشمندم دست كم به موسيقيهايي كه از آن خوششان نميآيد برچسب مضر بودن نزنند.
از بحث جالبي كه مطرح كردهايد بسيار سپاسگزارم.
شهریور ۲۱م, ۱۳۸۶ at ۱۱:۱۹ ب.ظ
mahdi jan khaste nabashi
شهریور ۲۲م, ۱۳۸۶ at ۱:۵۹ ق.ظ
hasan rast mige. hich rabti be rock nadare, kolli az mardom haminjoori mimirand va rocker ham nistand. hala chon ina maroof hastand, margeshoon mesle toop seda mikone. dalile digash ham, dashtane zendegie rahat va bi daghdaghe va bi masooliat va poole faravoon va khiale rahate ke baes mishe ziad az mashroob va mavadde mokhadder estefade konan. na khode ROCK’N ROLL. NAAA GHOLAAAAM?
شهریور ۲۲م, ۱۳۸۶ at ۱:۱۸ ب.ظ
مایکل هاتچنس از قلم افتاد ! (تو گزارش اصلی)
شهریور ۲۴م, ۱۳۸۶ at ۶:۴۷ ق.ظ
جف بوکلی و فرانک زاپا رو یادتون رفت ذکر کنید
شهریور ۲۴م, ۱۳۸۶ at ۱۲:۵۵ ب.ظ
به اعتقاد من مرگ زود رس مبتلابه هنرمندان و اندیش مندان در دورانهای مختلف تاریخ بوده و هست . و باز به گمان من این قضیه حتی خیلی مشکوکه ، هیچ فکر کردین اگر موجودی مثل موتزارت در سیو چند سالگی نمیمرد ؟!!!! چه اتفاقاتی میافتاد ؟ آیا موسیقی دوران ما اینچنین بود ؟ یا اگر البرت کامو ، و یا بسیارانی در وادی هنر دچار مرگ زود رس نمیشدند به راستی جایگاه انسان مدرن کجا بود ؟ پاسخ من برای این سئوال اینست که شاید در جایی دیگر به وجود چنین موجوداتی بیشتر از زمین نیاز باشد .
شهریور ۲۵م, ۱۳۸۶ at ۱۲:۳۶ ب.ظ
مطلبی که آقای بابک میگه هم درسته، ما همیشه اتفاقاتی رو به خاطر میسپاریم که به دلیلی، خاص و ویژه شده اند. اما نکته ای که هست اینه که چرا این ستاره های موسیقی همیشه به مرگهای غیر طبیعی از بین رفته اند؟ حتی اگر در اثر الکل و مواد مخدر هم نبوده، مثل آب خوردن تصادف کرده یا هواپیماشون سقوط میکرده..شاید به قول خانم یا آقای gorkh در جای دیگری کارهای مهمتری داشته اند.
اینها کسانی هستند که “عرض” ندگیشون بسیار بیشتر و پربارتر از “طول” اون بوده. و مهم همینه.
به هر حال، من که شخصا از همه اونها و آثار زیبایی که در هر زمینه خلق کرده اند ممنونم…ایکاش مدت بیشتری زندگی میکردند.
شهریور ۲۵م, ۱۳۸۶ at ۱۱:۳۵ ب.ظ
سلام
اینو باید بگم که نوع موسیقی که افراد انتخاب می کنن به نوع شخصیتشون مربوطه و موسیقی راک نوعی از موسیقیه که خیلی احساساتش شدید و خشنه.برای همین افرادی که به موسیقی راک روی میارن اکثرا از زندگی توو این دنیای الکی و طرف شدن با افراد الکی بیزارن.دلیل ایست قلبی این افراد هم احساساته قوی شونه.برای همه افراد طایفه ی راک درود میفرستم و آرزوی موفقیت دارم.
مهر ۱م, ۱۳۸۶ at ۷:۱۹ ب.ظ
Agha mohsen, khedmatetun arz konam ke jeff buckley bar asare ye hadese dargozasht na mavado alkolo in chiza.
Sale ۱۹۹۵ ke tarafaye shab dar rahe khoone bud, az baghale roodkhuneye mississippi rad mishod ke havase abtani mikone, vali mota’sefaneh ghargh mishe unam dar ۲۸ salegi
مهر ۲۴م, ۱۳۸۶ at ۸:۳۲ ق.ظ
baaad az ۲۵ sal adam faramush mishe va shohratesh az bein mire
آبان ۲م, ۱۳۸۶ at ۱۰:۵۸ ب.ظ
salam., faghat moteasefam ke tu ye site takhasosie music eminem ke ye khannadeye rap va hip hope rock talaghi mishe…. vay be hale ma
agar mikhayd barrasi konid ye masaleyio dorost barrasi konid
آبان ۱۵م, ۱۳۸۶ at ۱۲:۳۵ ق.ظ
in ye moghayese amarie faghat hamin!!va ma’ani khasi ham nadare einahoo ini ke begin kasi az ۷ rooz hafte biroon khoonast bishtar emkan dare tasadof kone ta ye piremardi ke hamash too khoonast!!!
khob musician haye rock ya inghadr too tour o ina hastan ke havapeimashoon soghoot mikone ya mashineshoon tasadof mikone(buddy holly, jim croce)va ya etefaghaye dige barashoon miofte bazziashoon ham ke mavad mokhader o alkol o side effect haye mashhoor shodane ke kareshoono misaze!!!be har hall az adamaye adddi bishtar dar ma’araze khatar hastan!!
khielia ham hastan ke allan taraf ۷۰ hastan halleshoon ham az ma kheili behtare!!!che rabti dare
be comment ballaii begam shoma be kalame “Mahdoode Zamani” ghabl oon tavajoh kon!!!
اسفند ۲۹م, ۱۳۸۶ at ۵:۵۳ ب.ظ
چرت و پرت و تعصب بی جا کافیه لطفا ، مگر چارلی پارکر با آن موسیقی پاپش در بیمارستان روانی بستری نبود ( و به دلیل اعتیاد و مصرف مشروبات الکلی خیلی زود مرد ) ؟ مگه فرانک زاپا ، نابغه ی موسیقی کلاسیک مدرن ، تجربی ريال راک و جاز ئ حتی آوانگارد جوانمرگ نشد ؟ گاهی وقتها ، همونطور که افرادی که زیاد در گیر هنر و فلسفه و مفهوم زندگی هستن به دلیل درک بالاشون و شاید هم ظرفیت این ادراک رو نداشتن دست به خود ویرانگری می زنن . مگه نیک درک ( به اون آرومی و سادگی ) و با موسیقی فولک ( که شباهات زیادی به موسیقی سنتی خود ما داره ) خودکشی نکرد ؟
به شخصه از کسانی که بدون شناخت کافی از موسیقی مدرن و هنری جهان و عدم توانایی در تفاوت قائل شدن اون با موسیقی تجاری در مورد موسیقی مدرن غربی صحبت می کنن و خودشون رو عقل کل می دونن متنفرم . تعصب وحشتناکه رفقا ، مخصوصا اگر سواد و بینشی پشتش نباشه . در حقیقت کار شما مثل اینه که مثلا رباعیات خیام شجریان رو با آهنگ های جواد یساری صرفا به این دلیل که توی هر دوی اونها از ساز قانون یا سازهای آرشه ای استفاده شده یکی بدونید .
فروردین ۱۷م, ۱۳۸۷ at ۹:۰۶ ب.ظ
منم موافقم : زندگیه هیجان انگیز ولی کوتاه بهتر از زندگی از نوع
کسالت بار و طولانیشه . . . روح تمامی بزرگان موسیقی راک و متال شاد . کرت کوبین - جیم موریسون - سید برت - چاک شولداینر - دایمبگ دارل و . . .
فروردین ۲۸م, ۱۳۸۷ at ۱۱:۰۶ ب.ظ
من عاشق آهنگهای جیم موریسن ، پینک فلوید ، نیروانا و … هستم . اما نبظر من آنها بهیچ عنوان الگوی خوبی برای زندگی نیستند و فقط باید از موزیکشان لذت برد، درست همانطور که شما از در ساختمانی که مهندس زبر دستی ساخته زندگی میکنید ولی الزاما از هر کاری که او کرده تقلید نمیکنید.
لطفا این مطالب مالیخولیایی مثل رفتن به دنیای دیگر و غیره را تمام کنید .