مرگ زودرس برای اهالی موسیقی راک

ستاره های موسیقی راک- با شیوه زندگی ویرانگرانه خود- واقعا بیش از افراد عادی در معرض مرگ قبل از سنین کهنسالی قرار دارند. تحقیقی که بر روی بیش از ۱۰۰۰ هنرمند موسیقی راک بریتانیایی و آمریکای شمالی و در محدوده زمانی دوران الویس پریسلی Elvis Presley تا امینم Eminem خواننده رپ، انجام گرفته است، نشان میدهد که این افراد دو تا سه برابر بیش از جمعیت عادی در خطر مرگ زودرس قرار دارند.

بنا به گزارش محققان مرکز بهداشت و سلامت عمومی در دانشگاه لیورپول، در طی سالهای ۱۹۵۶ و ۲۰۰۵، در بین ۱۰۶۴ موسیقیدان مورد مطالعه، ۱۰۰ مورد مرگ وجود داشته است.

علاوه بر الویس پریسلی، از جمله افرادی که از دست دادنشان در موسیقی راک ضایعه جبران ناپذیری بود، میتوان به جیم موریسون Jim Morrison خواننده گروه Doors، جیمی هندریکس Jimi Hendrix اسطوره گیتار، ستاره گروه T Rex مارک بولان Marc Bolan و کورت کوبین Kurt Cobain گروه نیروانا اشاره کرد.

بیش از یک چهارم این موارد منجر به مرگ به دلیل مصرف بیش از اندازه مشروبات الکلی و مواد مخدر بوده است.

تحقیق مذکور به وضوح نشان میدهد که تعداد قابل توجهی از ستارگان موسیقی راک در خطر مرگ ناشی از شیوه خود ویرانگرانه زندگی خود هستند.

به گفته مارک بلیس Mark Bellis سرپرست این تحقیق، این پرسش پیش می آید که آیا این افراد-علی رغم استعداد فراوان موسیقی- شایسته قرار گرفتن در مقام الگو هستند و آیا شرکت کردن آنان در برنامه های وسیع تبلیغات ضد مواد مخدر، فایده ای دارد؟

در این گزارش آمده است:” در صنعت موسیقی، فاکتورهایی چون اضطراب، حرکت از محبوبیت به گمنامی و قرار گرفتن در محیطی که مواد مخدر و الکل به سادگی در دسترس هستند، همه میتوانند به اعتیاد و رفتارهای مرگ آور دیگر منجر شوند”.

بالاترین خطر
بنا به نتایج تحقیق، موسیقیدانان در پنج سال اول پس از کسب شهرت، بیش از همیشه در معرض خطر هستند و آمار مرگ و میر در این دوران سه برابر بیش از حد عادی است.

هندرکس، بون اسکات Bon Scott از گروه AC/DC و سید ویشز Sid Vicious نوازنده پانک/راک از جمله افرادی هستند که در طی ۵ سال اول شهرت خود درگذشته اند.

اما خطر شدید مرگ در میان هنرمندان بریتانیایی تا ۲۵ سال پس از اولین موفقیت بزرگشان، به همان قدرت اولیه باقیست و آنها پس از گذشت ربع قرن تازه وارد فضای عادی زندگی میشوند.

اینجاست که باید به کهنه کاران موسیقی راک مانند راجر دالتری Roger Daltrey 63 ساله از گروه The Who که ترانه های مشهور خود I hope I die before I get old و My Generation را در سال ۱۹۶۵ اجرا کرد، آفرین گفت و برایشان عمری طولانی آرزو کرد! اما این حالت در آمریکای شمالی دیده نمیشود، زیرا اهالی سالخورده موسیقی راک تقریبا دوبرابر بیش از همسن و سالان خود در اثر ایست قلبی و سکته میمیرند.

جری گارسیا Jerry Garciaاز گروه the Grateful Dead کارل ویلسون از گروه Beach Boys و جانی رامون Johnny Ramone گروه Ramones ، ستارگان راک آمریکایی هستند که همه در دهه ۵۰ زندگی درگذشته اند.

بلیس میگوید که یکی از دلایل بالا بودن تعداد درگذشتگان در میان موسیقیدانان آمریکایی میتواند تقاضای زیاد افراد این قاره برای تشکیل مجدد گروههای قدیمی، تورهای متعدد و برنامه هایی باشد که این افراد را به مدت بسیار بیشتری در محیط زندگی پر خطر “راک اند رول” نگه میدارد.

msnbc.msn.com

48 دیدگاه

  • امیر
    ارسال شده در شهریور ۱۹, ۱۳۸۶ در ۱۰:۴۲ ب.ظ

    چند مدت قبل در یکی از کامنتهام نوشته بودم به نظر میرسه سبک موسیقی روی خلق و خوی موسیقیدان (حالا یا خواننده) اثر بذاره و شخصیت اونو تحت شعاع قرار بده و برعکس . . . .ولی این مطلب به شدت از طرف مخاطبین سایت و حتی یکی از نویسنده های سایت رد شد. . . ولی حلا میبنم که . . .

  • negar
    ارسال شده در شهریور ۲۰, ۱۳۸۶ در ۱:۴۳ ق.ظ

    mersi

  • mp2123
    ارسال شده در شهریور ۲۰, ۱۳۸۶ در ۵:۳۳ ق.ظ

    به نام خدا
    ————————————————–
    محیط کار خیلی مهمه.
    به نظر بنده این اتفاقات بیشتر به علت مصرف مواد مخدر،مشروب،LSDو… است. البته سبک hard rockوبعضی موسیقی های خشن این سبک را هم نباید نادیده گرفت به هر حال تاًثیر شدیدی در روحییه افراد مخصوصاٌ نوازنده های Guitar Electric داره.
    اما گمان میکنم مرگ زود رس فقط مربوط به اهالی موسیقی راک نباشه در سبک های دیگر هم سراغ دارم.
    ————————————————–

  • علی
    ارسال شده در شهریور ۲۰, ۱۳۸۶ در ۱۲:۱۶ ب.ظ

    درود
    حالا که ما فهمیدیم سبک راک چیه اینو باید بشنویم.
    من برای اهالی راک و خودم آرزوی سلامتی می کنم.

  • ارسال شده در شهریور ۲۱, ۱۳۸۶ در ۲:۴۸ ب.ظ

    این مسئله نشان دهنده این واقعیت است که موسیقی راک برای سلامتی روان و جان انسان مضر است و پیامی جز جنون و حرکات شیطانی ندارد.

  • حسن
    ارسال شده در شهریور ۲۱, ۱۳۸۶ در ۲:۵۱ ب.ظ

    به نظر من که هر کسی از زنده بودنش به غلط استفاده کنه مثل اعتیاد به مواد و الکل عمرش کوتاه میشه و ربطی هم به سبک راک یا چیز دیگه ای نداره و هر کسی هم آدم سالمی باشه و از عمرش به درستی استفاده کنه می تونه بیشتر عمر کنه حتی اگه نوازنده هوی متال باشه!!!

  • رضا
    ارسال شده در شهریور ۲۱, ۱۳۸۶ در ۱۰:۵۰ ب.ظ

    زندگیه هیجان انگیز ولی کوتاه بهتر از زندگی از نوع
    کسالت بار و طولانیشه

  • ارسال شده در شهریور ۲۱, ۱۳۸۶ در ۱۱:۱۱ ب.ظ

    شاید دلیل اینکه در انگلیس،ستارگان پس از حدود بیست وپنج سال از اولین موفقیت ،دوباره وارد زندگی عادی می‌شوند شکست و تسلیم آنان در برابر زندگی منظم و یکنواخت انگلیسی باشد. اما در آمریکا زور ستاره‌ها به زندگی که به آن اعتراض داشته‌اند می‌چربد و در همان زندگی آنارشیستی می‌میرند.شاید برای گروهی زود مردن مهم نباشدو لذت بردن جالب تر باشد.
    به هر حال و به نظر بنده بد و مضر دانستن سبکهایی از موسیقی کاملا سلیقه ای است. بنابراین از دوستان خواهشمندم دست کم به موسیقی‌هایی که از آن خوششان نمی‌آید برچسب مضر بودن نزنند.
    از بحث جالبی که مطرح کرده‌اید بسیار سپاسگزارم.

  • moochi
    ارسال شده در شهریور ۲۱, ۱۳۸۶ در ۱۱:۱۹ ب.ظ

    mahdi jan khaste nabashi

  • babak
    ارسال شده در شهریور ۲۲, ۱۳۸۶ در ۱:۵۹ ق.ظ

    hasan rast mige. hich rabti be rock nadare, kolli az mardom haminjoori mimirand va rocker ham nistand. hala chon ina maroof hastand, margeshoon mesle toop seda mikone. dalile digash ham, dashtane zendegie rahat va bi daghdaghe va bi masooliat va poole faravoon va khiale rahate ke baes mishe ziad az mashroob va mavadde mokhadder estefade konan. na khode ROCK’N ROLL. NAAA GHOLAAAAM?

  • پیمان
    ارسال شده در شهریور ۲۲, ۱۳۸۶ در ۱:۱۸ ب.ظ

    مایکل هاتچنس از قلم افتاد ! (تو گزارش اصلی)

  • محسن
    ارسال شده در شهریور ۲۴, ۱۳۸۶ در ۶:۴۷ ق.ظ

    جف بوکلی و فرانک زاپا رو یادتون رفت ذکر کنید

  • gorkh
    ارسال شده در شهریور ۲۴, ۱۳۸۶ در ۱۲:۵۵ ب.ظ

    به اعتقاد من مرگ زود رس مبتلابه هنرمندان و اندیش مندان در دورانهای مختلف تاریخ بوده و هست . و باز به گمان من این قضیه حتی خیلی مشکوکه ، هیچ فکر کردین اگر موجودی مثل موتزارت در سیو چند سالگی نمیمرد ؟!!!! چه اتفاقاتی میافتاد ؟ آیا موسیقی دوران ما اینچنین بود ؟ یا اگر البرت کامو ، و یا بسیارانی در وادی هنر دچار مرگ زود رس نمیشدند به راستی جایگاه انسان مدرن کجا بود ؟ پاسخ من برای این سئوال اینست که شاید در جایی دیگر به وجود چنین موجوداتی بیشتر از زمین نیاز باشد .

  • آلما
    ارسال شده در شهریور ۲۵, ۱۳۸۶ در ۱۲:۳۶ ب.ظ

    مطلبی که آقای بابک میگه هم درسته، ما همیشه اتفاقاتی رو به خاطر میسپاریم که به دلیلی، خاص و ویژه شده اند. اما نکته ای که هست اینه که چرا این ستاره های موسیقی همیشه به مرگهای غیر طبیعی از بین رفته اند؟ حتی اگر در اثر الکل و مواد مخدر هم نبوده، مثل آب خوردن تصادف کرده یا هواپیماشون سقوط میکرده..شاید به قول خانم یا آقای gorkh در جای دیگری کارهای مهمتری داشته اند.
    اینها کسانی هستند که “عرض” ندگیشون بسیار بیشتر و پربارتر از “طول” اون بوده. و مهم همینه.
    به هر حال، من که شخصا از همه اونها و آثار زیبایی که در هر زمینه خلق کرده اند ممنونم…ایکاش مدت بیشتری زندگی میکردند.

  • gitaro
    ارسال شده در شهریور ۲۵, ۱۳۸۶ در ۱۱:۳۵ ب.ظ

    سلام
    اینو باید بگم که نوع موسیقی که افراد انتخاب می کنن به نوع شخصیتشون مربوطه و موسیقی راک نوعی از موسیقیه که خیلی احساساتش شدید و خشنه.برای همین افرادی که به موسیقی راک روی میارن اکثرا از زندگی توو این دنیای الکی و طرف شدن با افراد الکی بیزارن.دلیل ایست قلبی این افراد هم احساساته قوی شونه.برای همه افراد طایفه ی راک درود میفرستم و آرزوی موفقیت دارم.

  • R-ash
    ارسال شده در مهر ۱, ۱۳۸۶ در ۷:۱۹ ب.ظ

    Agha mohsen, khedmatetun arz konam ke jeff buckley bar asare ye hadese dargozasht na mavado alkolo in chiza.
    Sale 1995 ke tarafaye shab dar rahe khoone bud, az baghale roodkhuneye mississippi rad mishod ke havase abtani mikone, vali mota’sefaneh ghargh mishe unam dar 28 salegi

  • sa
    ارسال شده در مهر ۲۴, ۱۳۸۶ در ۸:۳۲ ق.ظ

    baaad az 25 sal adam faramush mishe va shohratesh az bein mire

  • mehrdad behrad
    ارسال شده در آبان ۲, ۱۳۸۶ در ۱۰:۵۸ ب.ظ

    salam., faghat moteasefam ke tu ye site takhasosie music eminem ke ye khannadeye rap va hip hope rock talaghi mishe…. vay be hale ma
    agar mikhayd barrasi konid ye masaleyio dorost barrasi konid

  • ناشناس
    ارسال شده در آبان ۱۵, ۱۳۸۶ در ۱۲:۳۵ ق.ظ

    in ye moghayese amarie faghat hamin!!va ma’ani khasi ham nadare einahoo ini ke begin kasi az 7 rooz hafte biroon khoonast bishtar emkan dare tasadof kone ta ye piremardi ke hamash too khoonast!!!
    khob musician haye rock ya inghadr too tour o ina hastan ke havapeimashoon soghoot mikone ya mashineshoon tasadof mikone(buddy holly, jim croce)va ya etefaghaye dige barashoon miofte bazziashoon ham ke mavad mokhader o alkol o side effect haye mashhoor shodane ke kareshoono misaze!!!be har hall az adamaye adddi bishtar dar ma’araze khatar hastan!!
    khielia ham hastan ke allan taraf 70 hastan halleshoon ham az ma kheili behtare!!!che rabti dare

    be comment ballaii begam shoma be kalame “Mahdoode Zamani” ghabl oon tavajoh kon!!!

  • کامیار
    ارسال شده در اسفند ۲۹, ۱۳۸۶ در ۵:۵۳ ب.ظ

    چرت و پرت و تعصب بی جا کافیه لطفا ، مگر چارلی پارکر با آن موسیقی پاپش در بیمارستان روانی بستری نبود ( و به دلیل اعتیاد و مصرف مشروبات الکلی خیلی زود مرد ) ؟ مگه فرانک زاپا ، نابغه ی موسیقی کلاسیک مدرن ، تجربی ریال راک و جاز ئ حتی آوانگارد جوانمرگ نشد ؟ گاهی وقتها ، همونطور که افرادی که زیاد در گیر هنر و فلسفه و مفهوم زندگی هستن به دلیل درک بالاشون و شاید هم ظرفیت این ادراک رو نداشتن دست به خود ویرانگری می زنن . مگه نیک درک ( به اون آرومی و سادگی ) و با موسیقی فولک ( که شباهات زیادی به موسیقی سنتی خود ما داره ) خودکشی نکرد ؟
    به شخصه از کسانی که بدون شناخت کافی از موسیقی مدرن و هنری جهان و عدم توانایی در تفاوت قائل شدن اون با موسیقی تجاری در مورد موسیقی مدرن غربی صحبت می کنن و خودشون رو عقل کل می دونن متنفرم . تعصب وحشتناکه رفقا ، مخصوصا اگر سواد و بینشی پشتش نباشه . در حقیقت کار شما مثل اینه که مثلا رباعیات خیام شجریان رو با آهنگ های جواد یساری صرفا به این دلیل که توی هر دوی اونها از ساز قانون یا سازهای آرشه ای استفاده شده یکی بدونید .

  • کسری
    ارسال شده در فروردین ۱۷, ۱۳۸۷ در ۹:۰۶ ب.ظ

    منم موافقم : زندگیه هیجان انگیز ولی کوتاه بهتر از زندگی از نوع
    کسالت بار و طولانیشه . . . روح تمامی بزرگان موسیقی راک و متال شاد . کرت کوبین – جیم موریسون – سید برت – چاک شولداینر – دایمبگ دارل و . . .

  • علیرضا
    ارسال شده در فروردین ۲۸, ۱۳۸۷ در ۱۱:۰۶ ب.ظ

    من عاشق آهنگهای جیم موریسن ، پینک فلوید ، نیروانا و … هستم . اما نبظر من آنها بهیچ عنوان الگوی خوبی برای زندگی نیستند و فقط باید از موزیکشان لذت برد، درست همانطور که شما از در ساختمانی که مهندس زبر دستی ساخته زندگی میکنید ولی الزاما از هر کاری که او کرده تقلید نمیکنید.
    لطفا این مطالب مالیخولیایی مثل رفتن به دنیای دیگر و غیره را تمام کنید .

  • ناشناس
    ارسال شده در مرداد ۱, ۱۳۸۷ در ۴:۲۰ ب.ظ

    Ye So Aal Daaram Va Mikhaam Azaaye Bahs. Tooye İnjaa Behesh Javaab Bedan.Pas Cheraa Pas Az İn Hame Margo Miro Sokhano Harfo Hadis; Azaaye Goruh Haaee Chon Dire Streets Va Pink Floyd Va Khode Michael Jackson Va Va Va ………… Hanuzam Ke Hanoze Namordan?İnaaro Miporsam Chon İn Afraad Hamkaaraame Hastan Albatte İno Ham Begam Man Saakene İraan Neestam Va Ahle Sued;Malmo Hastam Va Naaraahatam Az İn Hame Harfo Hadise Naa Be Jaa.Haalaa Be Soaalam Javaab Bedin?!

  • مجید
    ارسال شده در مرداد ۱۹, ۱۳۸۷ در ۷:۵۴ ب.ظ

    سلام
    مرگ زود رس در موسیقی راک شرف داره
    به ۴۰۰ سال زندگی با این سبک های مسخره
    امروزی
    زنده باد راک…

  • نوید
    ارسال شده در شهریور ۲۲, ۱۳۸۷ در ۸:۳۶ ب.ظ

    به نظر من هیچ موسیقی راکی مثل کوئین نمیشود

  • آریا
    ارسال شده در آذر ۸, ۱۳۸۷ در ۹:۵۰ ب.ظ

    مرگ فردی مرکوری از گروه Queen بر اثر بیماری آمیزشی ایدز مطرح نشد!
    این به شخصیت آدما بستگی داره. چه طوره که اعضای گروه های پرسروصدایی مثل Led Zeppelin, Dire Straits, Pink Floyd, Kiss‎ با این که شیطونی شون رو هم کردند (موزیک تند، طرفدار، سکس، یک کم هم مخدر-جات!) هنوز سرومروگنده خدمتمون تشریف دارند؟ من فکر می کنم هرچند هیجان خوبه، آدم آرامش هم نیاز داره(مثلا خانواده). سنت ستیزی رو باید منطقی پیش برد نه فله ای، تا جایی که آدم با خودش هم دربیفته

  • آریا
    ارسال شده در آذر ۸, ۱۳۸۷ در ۱۰:۰۹ ب.ظ

    الیور استون یه فیلمی داره به نام The Doors درباره ی جیم موریسون پیشنهاد می کنم ببینید. با خوب و بد اون نوع زندگی آدمو کمی آشنا می کنه.
    البته چندان واقع گرایانه نیست با توجه به شهرت “نویسنده و کارگردان”ش به “تحریف گر تاریخ”

  • IZZY
    ارسال شده در دی ۲۴, ۱۳۸۷ در ۱۱:۱۳ ب.ظ

    من با مجید موافقم :D
    ولی دلیل اینکه مرگشون زودگذره غیر از مواد میشه نداشتن آرامشو زندگی پر از هیجانو دونست

  • ارسال شده در بهمن ۱۴, ۱۳۸۷ در ۴:۱۹ ب.ظ

    in marge zood ras nist residan be arameshe

  • Mohammad
    ارسال شده در خرداد ۱, ۱۳۸۸ در ۱۲:۲۸ ق.ظ

    mamnun az chizi ke neveshti.mesle hamishe inja afradi omadan va goftan ke music rock asabi mikone adamo ya inke sheytaniee ke bazam adam mifahme ke ina hichi az music halishoon nist ke music rocko migam sheitani.nemikham varede bahs besham faghat baraye hameye rock baza arezoooye salamati daram ke marge har kodoomeshoon mesle kurt dimebag cliff ya kheiliaye dige zarbeye bozorgi be ma zade.Rock On 4 Ever

  • کیمیا
    ارسال شده در تیر ۱۷, ۱۳۸۸ در ۳:۵۲ ب.ظ

    من همه سبک موسیقی رو گوش میدادم اما وقتی با راک آشنا شدم فهمیدم تا الان فقط الکی زندگی میکردم.بنظر من توی این سبک چیزی هست که با دنیای واقعی آشنا میشی واسه همین هرکسی قادر نیست درک کنه.و به همه اونایی که راک گوش میدن میگم خیلی باحالن.

  • بهروز
    ارسال شده در مرداد ۲۹, ۱۳۸۸ در ۱۲:۴۹ ق.ظ

    برای کسی که میگه راک شیطانیه متاسفم
    زنده باد سبک اعتراض به خرافات و دیکتاتور

  • ارسال شده در مهر ۲۰, ۱۳۸۸ در ۲:۳۷ ق.ظ

    مرگ زودرس موسیقیدانان راک دلایل مختلفی میتونه داشته باشه مثل شرایط زمانی و مکانی معیشتی زندگی ستارگان راک اما به نظر من یکی از مهمترین دلایلش در روحیه و فلسفه موسیقی راک هستش. حمله‌ی بی اغماض به سنت(تمام وجوه سنت: اخلاق- مذهب- اجتماع- سیاست- خانواده و…)، تاکید بسیار بر آزادی فردی از هر نوع، اندیشه‌های افراطی و…
    این باعث صرف انرژی حیاتی بیش از حد در مقطع زمانی کوتاهی از عمر ستارگان راک میشه که در نهایت به مرگ زودرس خودخواسته یا ناخواسته و یا به انفعال و گوشه گیری منجر میشه در بهترین حالت هنرمند به گرایشات میانه روی گرایش پیدا میکنه.
    همونطور که میدونید مرگ زودرس در میان ستارگان راک میانه رو و یا نرم(soft) کمتر پیش میاد. خودم رو که نگاه میکنم میبینم تنها به عنوان یک «شنونده» موسیقی راک که البته سعی کردم در آغاز با فلسفه اون آشنا بشم دیگه اون انرژی هفت هشت سال پیش رو واسه ساعتهای متمادی گوش دادن به موسیقی مثلاً متالیکا، موتورهد و یا دیاموند هد ندارم نه اینکه بدم بیاد واقعاً بعد از یک ساعت شنیدنش کم میارم بلکه بیشتر راکهای ملایم رو گوش میدم.
    در پایان باید بگم بیشتر کسانی که در ایران موسیقی راک رو تایید و رد میکنن از روی سطحی نگری و ناآگاهی و تعصب برخورد میکنن هرچند هستند گروههای راکی که انطورند. اما اونا یا راک رو مساوی با شیطان پرستی میدونن و یا در صورت تایید برداشتشون از راک خلاصه میشه توی اصطلاح گوپیس گوپیس. در حالی که از بعضی احساسات و اندیشه‌های عمیق انسانی توی شعر و موسیقی راک غافلند.

  • رضا
    ارسال شده در آذر ۳, ۱۳۸۸ در ۱۱:۳۳ ق.ظ

    به نظر من در مواجهه با انواع جذابیتها به دلیل کمبود اطلاعات واین موضوع که جوانی دوره ی حساسی است جوانان دچار نوعی هیجانات کاذب میشوند بویژه با آن همه تبلیغات.لذا بنظر بنده راه مقابله با انواع تهاجمات فرهنگی افزایش آگاهی جوانان و آشنایی بیشتر با دین مبین اسلام است.

  • پدرام
    ارسال شده در بهمن ۱۶, ۱۳۸۸ در ۷:۰۹ ب.ظ

    سلام.
    مثل اینکه بعضی دوستان دید خیلی بدی نسبت به راک دارند!چراشو نمیدونم اما مطمئنا به خاطر اینه که آشنایی زیادی با این سبک ندارند.
    دوستان عزیز راک یه دنیاست!
    هم خوبی داره هم بدی. هم زشتی داره هم زیبایی. حالا چون بعضی افراد به دلایل مختلف چیزای مزخرفی رو وارد این سبک کردن بگیم این سبک شیطانیه!
    کی گفته راک خشنه؟! مگه Hotel california و always with me always with you (جو ستریانی) و هزارتا آثار دیگه رو نشنیدین؟
    حتما نه که این طور بد قضاوت میکنید. من خودم اول این طور فکر میکردم اما با کمی تحقیق نظرم به کلی مثبت شد!
    پس بیاید با گرایش به سمت آثار پاک و زیبای راک حال کسانی رو قصد لطمه زدن و کثیف کردن این سبک رو دارند بگیریم!!;)

  • حامد
    ارسال شده در بهمن ۲۱, ۱۳۸۸ در ۱۲:۵۲ ق.ظ

    من با یاسر موافقم.چون من هم الان مانند ۷ ۸ سال پیش که ۲۴ ساعت با rock وhard rock هایی چون metallica/iron maiden/pink floyd/led zeppelin…زندگی میکردم و حتی با اهنگهاشون مثل لالایی شب میخوابیدم ، نمیتونم بیشتر از ۳ ۴ تا اهنگ ازشون گوش کنم.چون دیگه انرژی سابق رو ندارم.چون به نظر خودم که دقت کردم موسیقی راک(از هر مدلش) انرژی زیادی از ادم طلب میکنه و میگیره.به خاطر ماهیت خشم و اعتراضی که داره.واسه همینم هست که اکثر گروه ها رو نگاه کنین فعالیت زیادی روی سن دارن (بال پایین پریدن هاودویدن ها,,,)و زود هم خاموش میشن.مانند عشقی که زود روشن میشه,فوران میکنه و بعد سریع خاموش میشه.
    این مسئله رو حتی میشه از فاصله زمانی بین البوم هاشون و تفاوتش با خواننده مثلا پاپ یا رپ تشخیص داد.
    حالا تو این مسئله اون عده ایشون که قدرت تحمل بالاتری دارن تا اخر عمر خوانندگی ادامه میدن (که متوسط ۲۰ ساله )[مقایسه کنید با متوسط عمر خوانندگی در پاپ]؛ و اونهایی که استقامت کمتری دارن و از این انرژی تخلیه میشن برای جبران خلا درونیشون روی به اعتیاد و الکل و سایر چیزهای اعتیاد اور میکنن که میشه امثال elvis prisley/jim و بقیه افراد فوق.hendrix

  • ارسال شده در اسفند ۲۲, ۱۳۸۸ در ۱۲:۱۶ ب.ظ

    من واقعا متاسفم که مطالب دروغین نویسنده رو که معلوم نیست از کجا اورده باور میکنید.

  • علی
    ارسال شده در فروردین ۱۵, ۱۳۸۹ در ۱۰:۱۷ ب.ظ

    آقا این چرندیاتو باور نکنین
    اصولا هر چیزی که اعث لذت میشه خطرناکه حسن
    بابا چه نیستیم این حرفا چیه
    برید حالتو بکنبن

  • Aless
    ارسال شده در خرداد ۲, ۱۳۸۹ در ۱۱:۴۷ ب.ظ

    موسیقی نعمتی هست که فقط فقط با راک قابل نمایش هست
    من که دوست دارم زندگی کنم اما لذت بخش

  • kave
    ارسال شده در تیر ۱۵, ۱۳۸۹ در ۱۲:۵۴ ب.ظ

    راک یعنی زندگی شرفتمندانه یعنی به مردم احترام گذاشتن کسی که راک نمی دونه از زندگی عقب هستش جاهعه گریزه اون زودتر میمیره

  • ارسال شده در دی ۲۳, ۱۳۸۹ در ۲:۵۹ ب.ظ

    ولی خیلاشون یه عالم عمر کردن ولی خیلی سر حالن انگار هیچوقت نمیمیرن!!

  • مجید
    ارسال شده در بهمن ۴, ۱۳۹۰ در ۳:۴۳ ق.ظ

    freddie mercury از queen رو یادتون رفت

  • مهدی
    ارسال شده در اسفند ۶, ۱۳۹۰ در ۱۱:۱۹ ب.ظ

    {دوران خوبی داشتم،بسیار خوب ومن خوشحال و مفتخرم. اما از سن هفت سالگی، به کلی از همه ی انسان ها متنفر شدم.تنها به این دلیل که به نظر می رسید برای مردم بسیار آسان است که ادامه بدهند و همدلی داشته باشند.فکر می کنم تنها به این دلیل که من مردم را دوست دارم برای آن ها احساس تأسف می کنم…}این بخشی از متن دستخط خودکشی کرت کوبینه.هر ادمی با خوندن اون یادداشت متوجه میشه دنیا برای روح چنین انسان هایی جایی بسیار کوچیک و حقیره.به قول دکتر شریعتی این ادم ها هرچه باشند از زمین فاصله دارند و این خودش کلام اول عرفانه{نقل به مضمون}.پیشنهاد میکنم فیلم ساعت ها با بازی نیکول کیدمن رو ببینید.داستان نویسنده صاحبنام ویرجینیا وولف هست که در نهایت زیر بار فشار ساعت های تکراری زندگی در اوج شهرت خودش رو در رودخانه غرق میکنه.و باز هم به قول کوبین بهتره به یکباره خاموش شد تا ذره ذره محو!

  • شهاب
    ارسال شده در اردیبهشت ۲۶, ۱۳۹۱ در ۱۲:۲۹ ب.ظ

    سلام به همه دوستان
    به همه دوستانی که علاقه دارند موسیقی رو از دید کاملا علمی برسی کنند و مضرات و فوائد اونو دقیق و کملا عقلانی برسی کنند توصیه می کنم صحبتهای دکتر رافئی پور رو درمورد موسیقی دراینترنت پیدا کنند و دانلود کنند قول می دم نظرت شما کاملا در مورد موسیقی عوض میشه و با دید کاملا عقلانی و دینی موسیقی رو می بینید

  • پرهام
    ارسال شده در تیر ۲۶, ۱۳۹۲ در ۱۱:۰۰ ق.ظ

    به نظر من اصلا سبک موسیقی راک ومتال هیچ ربطی به این مسئله نداره. من سالهاست که این سبک رو گوش میدم و هیچ اثر بدی به جز کر شدن گوش نداره. دلیل مرگ زود هنگام این افراد زندگی نسبتا پر از فشار روانی و استرس و زندگیشان پر از اتفاقات است. خیلی از این افراد ( بخصوص توی سبک متال) افرادی هستند که خیلی افکار فلسفی و عرفانی دارند و شاید به حقایقی پی برده اند که باعث شده برای فرار از ان و یا فرار از این همه فشار های روانی دست به مصرف مشروبات الکلی و یا مواد مخدر بزنند.که گاهی منجر به چنین اتفاقاتی میشود.

  • firozeh
    ارسال شده در تیر ۳۱, ۱۳۹۲ در ۲:۰۸ ب.ظ

    bf sabeghe manam eteghad dasht be falsafey dalter va rak va hamam amali bod shadid va alkoli ham bod .ta hododi doroste in ghazaya .

  • عبد الله
    ارسال شده در بهمن ۴, ۱۳۹۲ در ۷:۵۳ ب.ظ

    افرین به خودم-الان ۲۸ سالمه-بنده یه چند سالی موسیقی گوش دادم تا سن ۲۱ سالگی تا این که تو این سالها میدیدم که تو نماز تمرکز ندارم.وقتی هم مو سیقی گوش میدادم احساس میکردم خون تو مغزم جمع شده و اعصابم حسابی میریخت به هم-احساس میکردم سرم داره میترکهیه روز عصبانی شدم زدم هرچی سیدی میدی بود همه رو از وسط نصفش کردمو دیگه هیچ موسیقی ای رو گوش نمیدادمحتی مویسقی های تلوزیون-از اون موقع هیچی گوش نمیدم -زنده باد اسلام که هزار و اندی سال پیش نسخه برا بشر پیچیده که بشر تازه به علتش پی میبره-شایدم قبلا پیبرده اما یه عده ادمای مریض مغرض نمیذارن ملت با خبر شن-سازمان ارشاد هم که شل مادر زاد تشریف دارن خدا شفا شون بده انشا الله

  • یلدا
    ارسال شده در اردیبهشت ۳۱, ۱۳۹۳ در ۶:۲۹ ب.ظ

    عاقای عبدالله خان شما مشکل ذهنی داری عزیز گردن موزیک ننداز
    من ۱۶ سالمه از ۹ سالگی دارم گوش میدم خیلیم ساللم !!!وضعیت درس و اخلاق و اینامم عالیه پس ربطی نداره بااینکه خودم ویولن کار میکنم…

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XVII)

اغلب ضعف های نگارندگان نت و اجراکنندگان از روی نت مشترک است. تقویت شناخت نظری و در نهایت تسلط عملی به مواردی که به عنوان ضعف های مشترک نوازندگان و نگارندگان مطرح می گردد، به ارتقاء کیفیتِ نتِ نگارش یافته و اجرای مطلوب تر و نزدیکتر به اصل قطعه از روی نت می انجامد. حال به صورت تیتروار، و نه به شکل مرتب بر اساس اولویت، مواردی را معرفی میکنم(بدیهی است فهرست زیر بسیار ناقص است و حالت کامل تر آن در کتابی که در دست نگارش دارم، آمده):

سال‌ها بدون وقفه کار و همکاری با سولیست‌های برجسته‌ی دنیا (IV)

خب می‌دانید که من بیشتر از 40 اثر اپرایی در بازار‌های بین‌المللی موسیقی دارم و خوانندگان این آثار هم معروف هستند. من مانند آقای کارایان اعتقاد دارم که کار یک رهبر در رهبری اپرا مشخص می‌شود. هیچ‌وقت اپراهایی را که ضبط کرده‌ام از بازار‌های بین‌المللی خارج نشده است؛ زیرا کارهای موفقی بوده است. با «گویری جونس»، «دکاناوا»، «گئو ادام» باریتون معروف و «ساردینرو» که با کارایان هم زیاد کار می‌کرد و با «آراگال» تنور معروف نیز کار کرده‌ام. خوانندگانی که با آنها کار کردم بیشتر از نسل جدید هستند چون آواز مانند ساز تا سنین بالا نمی‌تواند کیفیت عالی داشته باشد. البته «برامبری» خواننده‌ی سیاه‌پوست که هشتاد‌ساله بود با من هفت، هشت سال پیش در فستیوال اتریش خواند، ولی این اتفاق به‌ندرت می‌افتد. نام بسیاری از این سولیست‌ها را فراموش کرده‌ام و شما که یادآوری می‌کنید بعضی را به‌خاطر می‌آورم. بالاخره سال‌هاست بدون وقفه مشغول کار هستم.

از روزهای گذشته…

روش سوزوکی (قسمت سیزدهم)

روش سوزوکی (قسمت سیزدهم)

سه سالی که کوجی می بایستی در شرابخانه به عمویش کمک می کرد مسیر تربیتی ای را که در توکیو طی کرده بود، به راه دیگری انداخت. به طور اساسی راه تربیتش را دگرگون شده بود. با تاسف ما متوجه شدیم که رفتارش با اطراف و محیط زیستش ناپسند است، به این دلیل ابتدا شروع کردیم به سرزنش و توبیخ، کار دیگری می توانستیم بکنیم؟ اما توبیخ و سرزنش کار خوبی نیست و باید از این رفتار خودداری می کردیم. یکی از روزها که کوجی در مدرسه بود، همگی ما به یک قول و قراری رسیدیم. در آن سه سال کوجی محیط زیست سخت و آداب و معاشرت ناشایست و بدی را تجربه کرده بود.
بیایید موسیقی بسازیم – ۱

بیایید موسیقی بسازیم – ۱

بسیاری از دوستان بارها طی ارسال نامه راجع به روشهای ساده برای آهنگسازی سئوالاتی را مطرح کرده اند، سعی می کنیم طی چند نوشته بدون آنکه خود را درگیر مسائل پیچیده تئوری نماییم، با حداقل معلومات تئوری روشی را برای اینکار ارائه کنیم. در این نوشته با ذکر یک مثال کوچک به بیان ایده کلی می پردازیم و در نوشته های آینده سعی در تهیه قطعات بلند موسیقی خواهیم کرد.
تئوری بنیادین موسیقی (قسمت چهارم)

تئوری بنیادین موسیقی (قسمت چهارم)

گاه در یک قطعه به نت هایی غیر از ضریب دو نیاز میشود. نقطه یکی از ابزار های ایجاد نت هایی به این شکل میباشد. هر گاه نقطه ای در سمت راست نت قرار دهیم دیرندآن نت معادل نفصف ارزش آن نت به آن اضافه میشود.
نوربخش: رسالت استاد، پرورش هنرمند در نوازندگی است

نوربخش: رسالت استاد، پرورش هنرمند در نوازندگی است

من معتقدم هنر در جریان آموزش نوازندگی باید به تدریج در فرد پرورش یابد؛ در صورتی نوازندگی دارای ویژگی ها و شاخصه های هنری می گردد که در طی دوران و سالیان آموزش ساز، در این زمینه برای شخص تلاش شده باشد و در واقع این امر را یک روند تدریجی می دانم و در این راستا فکر می کنم کلاس نوازندگی، صرفا نباید به کلاس تدریس “تکنیک نوازندگی” ساز تبدیل شود.
یویو ما از جاده ابریشم می گوید

یویو ما از جاده ابریشم می گوید

از آلبوم های Appalachian Journey و Soul of the Tango گرفته تا Simply Baroque یویو ما همواره به عنوان یکی از مطرح ترین نوازندگان ویولن سل معاصر از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده و در تلاش بی وقفه اش جهت عبور از حد و مرزها یک لحظه نیز از پای ننشسته است. در حال حاضر او رهبری پروژه جاده ابریشم را عهده دار است، پروژه ای فرهنگی – تحقیقاتی که اهالی موسیقی کشورهایی را که این مسیر کهن تجاری از آنها عبور می کند، گرد هم آورده است.
سر کالین دیویس (I)

سر کالین دیویس (I)

دیویس در سال 1927 در ویبریج در سِری به دنیا آمد. او در سال 1980 نشان شوالیه و در سال 2009 نشان موسیقی ملکه را دریافت نمود. او موفق به دریافت جایزه های بین المللی زیادی شد و برای تفسیرهایش از موتسارت، سیبلیوس و برلیوز مشهور بود. در مصاحبه ای با روزنامه گاردین در سال 2002، دیویس می گوید که وقتی که رهبری نمی کند به یک بافنده حریص تبدیل می شود و ژاکت های گلدار و ظریفی که همسر و دخترهایش در روز مصاحبه به تن داشتند نیز دست بافت او بودند. دیویس با خنده می گوید که «فکر می کنم که بین بافتنی کردن و رهبری کردن شباهتی وجود دارد. برای ایجاد طرحی مانند این باید آهسته رو و زحمتکش باشید، همچنین برای کار موسیقی نیز باید همینگونه بود.»
نگاهی به آلبوم و کنسرت «به زمین و آفتاب» (I)

نگاهی به آلبوم و کنسرت «به زمین و آفتاب» (I)

مدتی است که از اجرای کنسرت “به زمین و آفتاب” ساخته دکتر سعید شریفیان و همینطور انتشار این اثر می گذرد. شنونده آشنا با موسیقی با مرور آثار این آهنگساز به خوبی درمی یابد که او هرگز در یک جا نمانده است و با استفاده از مد گردی های مختلف در دستگاه های موسیقی ایرانی و نیز استفاده از تکنیک های روز موسیقی دنیا، فضای موسیقی گذشتگان را با دانش خود درنوردیده و با شکستن قواعد پذیرفته شده، چه در موسیقی کلاسیک غربی و چه در موسیقی دستگاهی ایران، علاوه بر تاکید این نکته که «ذات هنر عدم سکون و حرکت به سوی کشف ناشناخته هاست»، با رویکردی مدرن آثاری بسیار منحصر بفرد را بوجود آورده است و این به معنای رسیدن به سطحی عالی در توانایی هنری است.
صمدپور: شش نرم افزار آموزشى منتشر کرده ام

صمدپور: شش نرم افزار آموزشى منتشر کرده ام

مى توانم بگویم که یادم نیست چطور! موسیقى درونى ترین لایه ى حس و وجود من بود و شخصى ترین انتخاب. هرچند نمى دانم که با این حس عمیق چه کرده ام و چقدر موفق بوده ام. در خانه اى بزرگ شدم که انواع و اقسام سازها در آن بود به لطف برادرهاى بزرگ تر! ولى بازى کردن با سازها از بچگى عادت شد و بعدتر جنگ مقدارى رشته ى پیوندم با موسیقى را براى چند سالى گسست تا دوباره از ١۴ سالگى با تار آموختن را شروع کردم و بالاخره راضى شدم در ١٧ سالگى به کلاس آقاى ظریف بروم.
بنی گودمن، پادشاه سوئینگ (II)

بنی گودمن، پادشاه سوئینگ (II)

ترکیب کلارینت نوازی گودمن و موسیقی هندرسون و تمرین بسیار خوب آنان باعث درخشش فراوان گودمن در اواسط سالهای 1930 شد و لقب “پادشاه سوئینگ” (King of Swing) در این زمان به وی داده شد. در اوایل 1935 آوازه برنامه های رادیویی گودمن از نیویورک بسیار دیر به شنوندگان سواحل شرق رسید. گروهی که برای سفری به آمریکا برای اجرا رفتند بسیار ضعیف بود.
آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XV)

آسیب شناسیِ کاربرد نت در موسیقی کلاسیک ایرانی (XV)

ذیل عنوان فرهنگ های شفاهی توضیح دادیم که این فرهنگ ها، حداقل تاکنون یعنی قرن 20 میلادی، از عواملی غیرمشابه فرهنگ های غیر شفاهی استفاده می کرده اند. در سالهای نخستین هزاره جدید و با تغییراتی که در زندگی افراد به وجود آمده و مانند گذشته دسترسی آسان و دائم به استاد برای آموختن صحیح و کامل به روش سینه به سینه وجود ندارد، ما را به این اعتقاد میرساند، که آوانگاری و نت نگاری و همچنین استفاده از نوارکاست، سی دی، دی وی دی تصویری و… در آموختن و انتقال میراث گذشتگان می تواند بسیار مؤثر باشد. ‌‌