مجله رولینگ استون

یکی از مشهورترین مجلات در زمینه موسیقی Rolling Stone میباشد که همیشه در ارائه برترین آهنگ های سال و یا انتخاب برترین ترانه های قرن و غیره در صدر اخبار بوده است. اما جالب است تا بیشتر با این مجله و اهداف آن آشنا شویم، بالاخص مخاطبان ایرانی و رسانه ها که بسیاری از مطالب خبریشان این مجله میباشد. در سال ۱۹۶۷ و در سانفرانسیسکو آمریکا دو نفر به نامهای Jann Wenner و Ralph J. Gleason این مجله را تاسیس نمودند و اصلا اینطور فکر نمیکردند، روزی مجله آنها بعنوان برترین مجله در زمینه موسیقی روز مطرح شود.

شاید مهمترین اتفاق برای شکل گیری آن ریسک بزرگی بود که Jann Wenner انجام داد و از خانواده اش مبلغ ۷۵۰۰دلار قرض نمود تا بتواند به ایده هایش در رسیدن به مجله ای متفاوت برسد و این چنین هم شد و آن سرمایه در حال حاضر میلیون ها دلار سود برای آنها به همراه آورده است.

برخلاف سبک و سیاق نشریات آن زمان و گرایشات سیاسی افراطی که وجود داشت، رولینگ استون سعی نمود تا بصورت استانداردهای روزنامه نگاری سنتی فعالیت نماید و شاید جالب باشد بدانید که اولین مخاطبان و در حقیقت تبلیغ کنندگان آن هیپی ها بودند!

در اولین شماره از مجله Wenner در سرمقاله اش مینویسد:” این مجله تنها در مورد موسیقی نیست بلکه مجله ایست درباره مسائل مرتبط و تاثیر گذار بر روی موسیقی”

هرچند برخلاف این عنوان باید گفت که رولینگ استون مجله ای بود که بر طبق سیاست روز عمل میکرد. اما مهمترین نکته در مورد ارولینگ استون تاثیر عمیقی بود که بر روی موسیقی دهه ۷۰ گذاشت و فرهنگ موسیقی عامیانه و پاپ را در بین عموم مردم گسترش داد.

بسیاری از نویسندگان سابق آن مانند : P. J. O’Rourke و Kurt Loder در حال حاضر در کانال مشهور MTV مشغول به فعالیت میباشند و یکی از نکاتی که این مجله از آن به هیچ عنوان استفاده نمیکرد موسیقی بود! بلکه حواشی مربوط به دنیای موسیقی بود که بیشتر مورد انعکاس قرار میگرفت تا خود موسیقی. داستانهای دنباله دار نیز یکی از مواردی بود که موجب مقبولیت بیشتر مجله از سوی عامه مردم بود.

شاید دادن عنوان مجله زرد موسیقی برای رولینگ استون عجیب نباشد. در دهه ۱۹۹۰ و با آمدن نشریاتی چون FHM و Maxim رولینگ استون شروع به رقابت با آنها نمود و در اولین کار یکی از بهترین نویسنگان مجله FHM با نام Ed Needham را استخدام نمودند .

این مجله بیشتر بر روی خوانندگان جوان خود توجه مینمود، مطالب عامیانه در زمینه های فیلم و هنرپیشگان آن زمان، آن هم با استفاده از جاذبه های جنسی بیشتر از موسیقی در مجله نمود داشت و این به مذاق اهالی واقعی موسیقی خوش نیامد و انتقادات بسیاری صورت گرفت که در عوض مجله بیشتر به جنبه های ظاهری مجله توجه نشان داد که بسیار هم موثر واقع شد و فروش آن را به بیش از یک میلیون در هر نسخه رساند و مطالب سیاسی روز و داستان و حواشی موسیقی نیز همانند گذشته به چاپ میرسیدند.

هر چند این مجله همواره مورد توجه بسیاری بوده است و جوایز متعددی را به خود اختصاص داده اما انتقادات بسیاری از جانب اهالی فن و مطلع در زمینه موسیقی و روزنامه نگاری بر آن وارد است. بعنوان مثال توجه بیشتر بر روی حواشی دنیای موسیقی و زندگی شخصی موزیسین ها و روابط آن ها با یکدیگر تا بررسی کیفیت آثار منتشر شده یکی از نقاط ضعف این نشریه میباشد.

تفکر شخصی و توجه به موزیسن هایی که در بسیاری از مواقع کار موفقی نداشته اند و یا سالهاست که یا از دنیا رفته اند و یا فعالیت نمی نمایند از جمله توجه بیش از حد به اوزی آزبورن و نیروانا در مقابل عدم توجه به گروههای موفق در دهه ۷۰ که تا بحال نیز به فعالیت خود ادامه داده اند.

به بیشترین گروه یا افرادی که عکس روی جلد این مجله بوده اند توجه نمایید:
* John Lennon
* Tina Turner
* The Beatles
* Jimi Hendrix
* Otis Redding
* Donovan
* Jim Morrison
* Janis Joplin
* Paul McCartney
* Eric Clapton

غرض ورزی های شخصی در انتخاب بهترین آلبوم ها و ترانه ها و عدم توجه به نظرات مخاطبان نیز از جمله دیگر نقاط ضعف این مجله میباشد.

در حال حاضر نیز این مجله بیشتر به سمت و سوی موسیقی هیپ هاپ رفته است و شامل مقالاتی در مورد هنرپیشگان هالیوود است تا موزیسین های موسیقی راک و پاپ و همانند MTV با تبلیغات وسیع تجاری توانسته است با خود را بعنوان یکی از معتبرترین مجلات موسیقی جهان مطرح سازد در حالیکه در واقع اصلا این چنین نیست. اگر نگاهی به عکسهای این مجله در زمینه موسیقی بیندازیم میتوانیم متوجه شویم.

استفاده ابزاری از خوانندگان بالاخص خوانندگان زن یکی از شیوه های جلب مخاطب از طرف این نشریه میباشد و هر چند بر روی جلد رفتن هر کسی در رولینگ استون نیز گام بزرگی در جهت مشهور شدن آن شخص میباشد. خواننده مشهور آمریکایی بریتنی اسپیرز نیز از طریق این مجله به شهرت رسید در زمانی که وی تنها ۱۷ سال سن داشت، رولینگ استون با استفاده از عکسهای غیراخلاقی این خواننده را در صدر اخبار روز موسیقی قرار داد و یا جانت جکسون که بیشتر از آنکه ترانه هایش سرو صدا برپا کند، عکسش بر روی جلد مجله بیشترین انعکاس را در جامعه موسیقی داشت.

در هر حال گروههای موسیقی معتبر و با استاندارد بالا هیچ موقع محبوب رولینگ استون نبودند، همانند ام.تی.وی که کمتر به گروه های فعال در عرصه موسیقی میپردازد.

6 دیدگاه

  • ارسال شده در بهمن ۶, ۱۳۸۶ در ۱۱:۲۲ ب.ظ

    تبلیغات لعنتی تمام دنیا رو گرفته

  • علیرضا
    ارسال شده در بهمن ۱۹, ۱۳۸۶ در ۱:۳۲ ق.ظ

    رولینگ استون مجله بدی نیست، میتواند از هر جاذبه ای هم که خواست استفاده کند و البته مجله زرد هم هست و این هم اشکالی ندارد ولی وقتی اسمش را مجله موسیقی میگذارد واقعا اعصاب مرا خورد میکند.

  • نويد
    ارسال شده در مهر ۱۹, ۱۳۸۷ در ۱۲:۵۹ ب.ظ

    هیچ گروه راکی مثل کوئین نمیشود

  • داور
    ارسال شده در دی ۲۹, ۱۳۸۷ در ۱۱:۴۳ ق.ظ

    پس حتما لیست کذایی برترین گیتاریست های تاریخ مجله رولینگ استون را که موجب تفریح همگان شده است را دیدید؟
    در این لیست مثلا گیتاریستی درجه سه به اسم دوان المان نفر دوم و اسطوره های راک و بلوز مانند خداوند بلوز مودی واترز ته جدول جا دارند.

  • مجید
    ارسال شده در فروردین ۱۴, ۱۳۸۹ در ۸:۴۲ ب.ظ

    به نظرمن بعضی ازلیستها ونظراتش واقعابیخود.مثلانمیدونم چه عشقی به باب دیلن دارن که آهنگاشوبه عنوان بهترین آهنگ تاریخ انتخاب کردن؟؟! یادیگه اینکه درلیست گیتاریستهاش اسمهایی هستن که آدم شاخ درمیاره!! آخه جای گیلمور اونجاست؟؟!
    ۸۲؟؟؟؟؟!!

  • ارسال شده در دی ۲۳, ۱۳۸۹ در ۲:۴۰ ب.ظ

    اخه جایه انگوس یانگ گیتاریست ای سی دی سی باید ۹۷ باشه؟
    واقعا لیست ۱۰۰ تا گیتاریست برترشون مسخرس.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر مجموعه‌ی «رنگ‌های قدیمی»

«رنگ‌های قدیمی» شامل ۶۵رنگ (از سال۱۲۸۴ تا ۱۳۱۶ از ضبط‌هایی که در دسترس گردآورنده بوده) و یک متنِ شش‌صفحه‌ای­‌ست‌ که بدون آن و با پالایش صوتی بهتر، می‌توانست محصولی دست­‌کم خنثی به‌دست دهد. متن، نتیجه‌گیری‌های نامستدلی دارد. چند نمونه:

تحقیقی درباره باربد؛ موسیقیدان دوره ساسانی (VII)

نخچیرگان به مجموع الحان سی گانه ی باربد شامل می شد. باربد آفریننده ترانه های نوروزی نیز به شمار می رود. از این ترانه ها می توان به فرخ روز، سروستان، ارغنون، لبینا اشاره کرد. آثار باربد را موسیقیدانان قرون بعدی چون شعبه، جنس، آوازه، و شاخه های مهم مقام ها توضیح و توصیف کرده اند، عبدالقادر مراغه ای در مقاصد الالحان ماهیت تاریخی و موسیقی لحن و آثار باربد را خاطرنشان نموده و آن را زمینه دوره اول تشکیل مقام ها شمرده است.

از روزهای گذشته…

موسیقی قوالی (II)

موسیقی قوالی (II)

مدت اجرای هر آهنگ قوالی بین ۱۵ تا ۲۰ دقیقه است.اگرچه طولانی ترین آهنگ قوالی که به صورت رسمی منتشر شده است ۱۱۵ دقیقه طول می کشد(Hashr Ke Roz Yeh Poochhunga ساخته عزیز میان قوال).فاتح علی خان درخشنده ترین چهره در موسیقی قوالی در سطح جهان حداقل ۲ آهنگ با بیش از ۶۰ دقیقه طول دارد.
گاه های گمشده (II)

گاه های گمشده (II)

حال مناسب است که معانی لغوی این واژگان با استناد به لغت نامه ها و فرهنگ های معتبر منعکس شود. قابل ذکر است که در اینجا تنها معانی مرتبط با بحث ارائه شده است.
ارکستر فیلارمونیک لندن (I)

ارکستر فیلارمونیک لندن (I)

ارکستر فیلارمونیک لندن (LPO) یکی از شاخص ترین ارکسترهای انگلستان می باشد که در تالار جشنواره سلطنتی قرار دارد، به علاوه LPO اصلیترین ارکستر جشنواره اپرای Glyndebourne می باشد. همچنین ارکستر LPO در Congress Theatre، East Bourne و Brighton Dome کنسرت داده است. این ارکستر در سال ۱۹۳۲ توسط سر توماس بیکام (Sir Thomas Beecham) شکل گرفت و اولین کنسرت آن در ۷ اکتبر ۱۹۳۲ در تالار ملکه لندن بود. رهبر بنیانگذار آن مالکوم سرجنت (Malcolm Sargent) بوده، در سالهای ابتدایی، ارکستر توسط پال بیرد (Paul Beard) و دیوید مک کالوم (David McCallum) رهبری می شد، همچنین از جمله نوازندگانی که ارکستر را مدیریت می کردند، آنتونی پینی (Anthony Pini)، رینالد کل (Reginald Kell)، لئون گُسنس (Léon Goossens)، گیون بروک (Gwydion Brooke)، جفری گیلبرت (Geoffrey Gilbert)، برند والتون (Bernard Walton) و جیمز برادشو (James Bradshaw) بودند.
نگاهی به موسیقی Jazz در آذربایجان ، قسمت اول

نگاهی به موسیقی Jazz در آذربایجان ، قسمت اول

موسیقی Jazz در آذربایجان شوروی، توسط ارکستر ملی State Popular Orchestra که به نام جز ملی (State Jazz) نیز شهرت دارد پایه گذاری شد.
صهبایی: ما فعلا” در ایران یک اکول خاص نداریم!

صهبایی: ما فعلا” در ایران یک اکول خاص نداریم!

بدنبال تهیه مطالب “آخرین پرچمدار” و “ترجیح میدهم بیشتر آثار ایرانی ضبط شود” اینک در این مطلب قسمت دوم مصاحبه با منوچهر صهبایی موسیقیدان معاصر را میخوانید.
سایه روشن تاریخ موسیقی ما (II)

سایه روشن تاریخ موسیقی ما (II)

برخی مسائل تاریخ‌نگاری موسیقی (و همچنین تاریخ هنر) با تاریخ عمومی یکی هستند و برخی نیز متفاوت. تاریخ هنر از لحاظ روش‌ها و قلمروهایی که بر آن‌ها تمرکز دارد شبیه تاریخ عمومی است؛ در این‌جا هم محک زدن منابع، روایت تاریخی، تغییرات و علیت‌ها، زندگی‌نامه و دوره‌بندی (۲) تاریخی رواج دارد، اما بین تلقی مدرن از تاریخ هنر و تاریخ عمومی یک تفاوت عمده هست و آن هم این که موضوع کار در این جا بیشتر اثر هنری است تا هر چیز دیگری.
ساز دهنی (I)

ساز دهنی (I)

سازدهنی‌ها، همه جا هستـنـد؛ در فیلم‌هایی از جنــگ جهانـی دوم ۱ در فیلم‌هایی از جنگ‌های داخلی آمریکا ۲ در فیلم‌هایی راجع به افسردگی و ماتم ۳ و به همین ترتیـب شمـا می ‌توانیـد سازدهنی‌ هـا را درکـارخانـه ‌هـای ماشین ‌سازی، در دسته گانگسترها و در جیب گاوچران‌ های آوازخوان، پیدا کنید.
گریگوریان: حضوری دربرگیرنده (I)

گریگوریان: حضوری دربرگیرنده (I)

گریگوریان گرم است، خوب است و حضورش پرکنده و در برگیرنده است. دربرگیرنده محیط و آدمهای دور و برش، و به همین دلیل در یک رابطه، در یک گفت و شنود، اوست که حاکم است. راطه را خودش رهبری میکند. سئوالها را مطابق میل با حوصله خودش تغییر میدهد و هر چه دلش میخواهد میگوید، اصلا بعضی پرسشها را نشنیده میگیرد و به حرف خودش ادامه میدهد.
“رازهای” استرادیواری (XII)

“رازهای” استرادیواری (XII)

مدل های اورجینالی که در اختیار ما هستد به همراه ابعاد آنها؛ نمونه های مربوط به ویولون که تاریخ آنها ذکر نشده است. تمام این نمونه ها مربوط به دوران قبل از سال ۱۶۸۹ می باشند. مدل هائی که با حروف MB و S مشخص شده اند مدل هائی هستند که ویژگیهای آثار نیکلو آماتی را دارا هستند و برای ساخت نخستین ویولونهای استرادیواری بکار رفته اند که امروزه به عنوان ویولن های شبه آماتی شناخته می شوند. حروف نشان دهنده modello buono (مدل خوب) و Seconda (مدل دوم) بیانگر مدل هائی هستند که باید به عنوان اولین و دومین ساخته های استاد مورد توجه قرار گیرد.
مایکل آنجلو، نوازنده سریع گیتار الکتریک

مایکل آنجلو، نوازنده سریع گیتار الکتریک

مایکل آنجلو یکی از مشهور ترین گیتاریست های جهان است؛ مجله Guitar One Magazine وی را سریعترین گیتاریست تمامی دوران نوازندگی نامید. اعجوبه ای که مهارت و تکنیکش امریست غیر قابل تصور. نوازنده ای که هم با دست راست میتواند بنوازند و همان کار را نیز با دست چپ انجام دهد استفاده از گیتار موازی (دارای ۴ دسته) و اجرای آن بنظر امری نمایشی بیاید اما وی این ایده را با مهارت اعجاب انگیزش به امری عملی و قابل اجرا مبدل نمود.