حفظ کنیم یا نه؟ (II)

همسر متکاف، امیلی والهوت، نوازنده ویلون سل است و با ارکسترشان برخی از آثار قرون شانزدهم و هفدهم را اجرا می کند. اعضای ارکستر به این نتیجه رسیده اند که واکنش شنوندگان زمانی که آنها از نت استفاده نمی کنند خیلی بیشتر است:“ شنوندگان عاشق دیدن این صحنه هستند.”

البته او تصدیق می کند:“ من هیچ تفاوت خاصی بین اجرای با نت و بدون آن حس نمی کنم. البته برای حفظ شدن نت ها باید بیشتر تمرین کنیم که این آگاهی ما را نسبت به کل قطعه به خصوص کنترپوآن بیشتر می کند.”

والهوت هم علاقه خاصی به اجرای بدون نت ندارد. او اعتراف می کند:“ این کار مرا خیلی عصبی می کند، اما فکر می کنم مردم آن را ترجیح میدهند. ” در مقابل متکاف فواید زیادی برای حفظ کردن بیان می کند:“ اجرای از حفظ تضمین می کند که اثر را در حد معینی تمرین و آماده کرده اید. با این کار نمی توان به خود اجازه داد که از مقابل هیچ چیز در اثر بی تفاوت بگذریم.”

به نظر من حفظ کردن در فهم ساختار قطعه و آشنایی با تمام جنبه های آن بسیار مفید است. چند سال پیش مجبور شدم بخش زیادی از سوییت باخ را حفظ کنم. این کار برایم درست مثل شکنجه بود. اگر قطعه درست حفظ نشود اجرا خیلی بد خواهد بود. بنابراین شاید مجبور شوید بخشی را چندین بار تکرار کنید و از کنار نت های فراموش شده نمی توانید به سادگی بگذرید.

در آن زمان معلم بسیار صبوری داشتم که با صبر بی انتهای خود مجبورم کرد بدون نت بنوازم. اگر در یک میزان مشکلی به وجود می آمد برای اینکه از درستی عملکرد دست چپم مطمئن شوم، به ناچار انگشت گذاری هر نت را بالای آن می نوشتم. حتی در نهایت انگشت گذاری کل قطعه را نوشتم. این اثر خیلی پیچیده و اجرایش از حفظ برایم مشکل بود. هیچ وقت احساس نکردم بدون نت راحت می توانم آن را بنوازم.

همان طور که شنکمن می گوید، قطعه ای که انتخاب می کنیم هم در تصمیم گیری برای حفظ کردن یا نکردن آن موثر است. به نظر او برای مثال در کنسرتوهای مجلسی به علت پاس کاری زیاد سولیست و ارکستر استفاده از نت واقعا اعتماد به نفس خاصی به نوازنده می دهد. :“اما در اجرای کنسرتو اپوس ۱۵ بتهوون استفاده از نت آزادی عمل و هیجان کافی برای اجرا را از من می گیرد.”

او که نوازنده یکی از ارکسترهای مجلسی است خاطرنشان می کند:“ اعضای ارکستر به هم کاملا اعتماد دارند؛ اگر زمان کافی برای تمرین داشته باشیم حتی می توانیم سخت ترین قطعه ها را بدون نت اجرا کنیم.” او معتقد است این اجراها به آنها حرکت خود انگیخته می دهد و اضافه می کند:“البته این در مورد کوارتت بارتوک نمی تواند درست باشد! چون شنیده ام که بارتوک برخورد بسیار بدی داشت با نوازندگانی که یکی از کوارتت های زهی اش را از حفظ اجرا کردند؛ او معتقد بود آنها به دلیل استفاده نکردن از نت نتوانستند نوآنس پارتیتور را در آورند.”

حال سوال اینجاست که اجرای بدون نت تا چه حد می تواند دقیق باشد؟ میرون لوتزک هم در این مورد می پرسد:“ آیا هدف ارایه موسیقی جذاب است یا تنها اجرای مو به موی ایده های آهنگساز؟ آیا ما هم می توانیم مثل نوازنده های جاز، موسیقی اجرا کنیم؟”

به نظر می رسد بیشتر از آنکه جواب بدهم، سوال کردم. مسلم است که دانش آموزان باید برای تقویت توانایی نت خوانی خود، آثار را حفظ کنند. اگر اجرای بدون نت را دوست دارید یا برایتان سخت نیست، با تمرین این توانایی در شما پیشرفت خواهد کرد. به نظر من اجرای از حفظ نباید مهنای موسیقی را تحت الشعاع قرار دهد.

منبع:
مجله استرینگز

2 دیدگاه

  • ارسال شده در اسفند ۲, ۱۳۸۶ در ۸:۴۹ ق.ظ

    سلام
    به نظر من هم نواختن یک اثر از حفظ برتری نوازنده سولیست می باشد و این کار برای شنونده خیلی جذاب و شگفت انگیز است .
    http://www.pedypedy.blogfa.com

  • abtin
    ارسال شده در اسفند ۳, ۱۳۸۶ در ۶:۳۸ ب.ظ

    ba arze salam va mazerat az inke darkhastam rabti be in matlab nadare.mikhastam begam dar site jaye matlabi dar morede “VADIM REPIN” navazandeye bozorge violon khalie.merci

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پیرگلو: نسبت به گذشته افت داشتیم

در آن زمان من هم ماندم و به هر حال یک سری مسائل خانوادگی هم بود، برادرم فوت شده بود و دختراشان را باید نگه می داشتم، مادرم هم که سرطان گرفته بودند و فوت کردند، این شد که فعلا دیگر ماندگار شدم.

ویژگی‌های رابطه‌ی موسیقی و برآمدن دولت-ملت مدرن در ایران (VI)

این گواه کوتاه نشان می‌دهد پیش از تولد دولت-ملت مدرن هم تصوری از یک فرهنگ موسیقایی که بتوان آن را «موسیقی ایرانی» خواند در مراکز اصلی شهری، یعنی تجمع‌گاه‌های قدرت و ثروت، وجود داشت. با یک جستجوی سردستی نیز دست‌کم تا میانه‌ی دوره‌ی قاجار می‌توان پیشینه‌ی چنین مفهومی را عقب برد. برخلاف نمونه‌های اروپایی در ایران این زبان موسیقایی نه تنها ممنوع (۲۵) یا گمشده نبود بلکه حمایت‌شده و رسمی هم بود. موسیقی دستگاهی افزون بر تمایز بسیار روشن از موسیقی اروپایی، به قدر کافی از همتایانش، یعنی حوزه‌های موسیقایی عربی و ترکی نیز فاصله گرفته بود.

از روزهای گذشته…

بررسی مقایسه‌ای آثار آریستوگزنوس تارنتی و ابونصر فارابی (V)

بررسی مقایسه‌ای آثار آریستوگزنوس تارنتی و ابونصر فارابی (V)

آریستوگزنوس همچنین قاعده‌ی «تحدید موضوع» (۱۱) را به کار می‌برد تا موضوع دانشی را که در حال شکل دادن به آن است تعریف کند و نشان دهد که چه چیزی موضوع مورد بررسی آن است و چه چیزی نیست. و درست از همین نقطه است که او از معلم‌اش ارسطویی‌تر می‌شود (Anderson 1980: 81) (12)، چرا که ارسطو تقریبا نظر فیثاغورثیان را پذیرفته و نغمه‌شناسی را بخشی از ریاضیات فرض کرده بود. اما آریستوگزنوس با استفاده از قواعدی که نام‌شان بردیم موفق می‌شود دانش نغمه‌شناسی را کاملا خودمختار نگهدارد و ضوابط و معیارهای آن را تا آنجا که ممکن است به حوزه‌ی همین دانش محدود کند (۱۳).
اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (VII)

اِدیت پیاف، گنجشککِ آواز فرانسه (VII)

سال ۱۹۶۱ به درخواست برونو کوکَتریس (Bruno Coquatrix)، ادیت پیاف در اُلمپیایِ پاریس (Olympia de Paris) که به خاطر مشکلات مالی در حال ورشکستگی بود، یک سری کنسرت برگزار کرد که جزِ, به یادماندنی ترین و متأثر کننده ترین کنسرت هایش بود. ادیت با اجرای این برنامه ها، اُلمپیا را از ورشکستگی نجات داد اما وضعیت جسمی خودش بسیار وخیم بود و بیماریِ آرتریت او را از کاراُفتاده کرده بود و تنها با تزریق مقدار زیادی مورفین می توانست به خواندن ادامه دهد و خود را بر روی صحنه سر پا نگه دارد.
ظرایف آرشه (I)

ظرایف آرشه (I)

هر آرشه بسته به میزان عواملی چون چگالی، فشردگی بافتی و مقاومت چوب و نیز منحنی انحنا در راستای طولی که بر اساس آن طراحی و ساخته شده به میزان مشخصی توسط پیچ انتهایی بایستی سفت شود که در آن مقدار، بهترین پاسخ برای تکنیک های پرشی آرشه بدست می آید.
جلسه نقدِ «نقد موسیقی» در خانه هنرمندان برگزار می‌شود

جلسه نقدِ «نقد موسیقی» در خانه هنرمندان برگزار می‌شود

جلسه ویژه نقد و بررسی نقد در موسیقی با عنوان «نقد نقد در موسیقی ایران» روز پنجشنبه ۵ مهرماه در خانه هنرمندان برگزار می‌شود. این نشست با حضور علیرضا میرعلینقی منتقد و مورخ موسیقی، مهران مهرنیا نوازنده آهنگساز و پژوهشگر، آروین صداقت کیش منتقد و پژوهشگر موسیقی، سجاد پورقناد سردبیر سایت هارمونی‌تاک و کامیار صلواتی پژوهشگر موسیقی به همت کانون پژوهشگران خانه موسیقی برگزار می‌شود.
نگاهی به اپرای مولوی (II)

نگاهی به اپرای مولوی (II)

موسیقی اپرای مولوی بر اساس موسیقی دستگاهی تصنیف شده است و اولین اثر در این فرم است که از تمام دستگاه های موسیقی ایرانی در آن استفاده شده است. در این اثر آواز کلاسیک ایرانی و آواز کلاسیک غربی در کنار هم قرار گرفته است و این همنشینی با وجود تفاوت بسیار در تکنیک و رنگ صوتی، کاملا یکدست به گوش میرسد. با وجود مبنا قرار داشتن موسیقی دستگاهی ایران، عبدی از تکنیک های موسیقی مدرن غافل نبوده و این اثر بر خلاف اکثر آثار موسیقی سمفونیک ایرانی، مکتب گرا نیست و در تمام قسمتهای این اپرا از تکنیکهای خاصی که در آهنگسازی مدرن معنا پیدا میکند، استفاده شده است.
تاریخچه آموزش موسیقی به کودک در دنیا (III)

تاریخچه آموزش موسیقی به کودک در دنیا (III)

در بینابین سالهایی که دالکروز و ارف متد های خود را به جهان ارائه می کردند، زولتان کودای(Zoltán Kodály) اهل مجارستان بخاطر ضعف آموزش موسیقی در کشورش اقدام به تدریس روشی در جهت ارتقای سطح آموزش موسیقی نمود و در سال ۱۹۰۶ دست به کار تحقیق و انتشار آوازهای مجاری شده و معتقد بود برای اینکه بخواهیم موسیقیدانی را تربیت کنیم بهترین راه، انتقال میراث موسیقائی هر کشور به کودکانش می باشد؛ او فراگیری موسیقی را برای کودکان ضروری می دانست.
آلبوم «آب» منتشر شد

آلبوم «آب» منتشر شد

«آب» عنوان سومین آلبوم سه تار نوازی از «ابوسعید مرضایی» نوازنده و نواساز است که شامل قطعاتی برای دونوازی سه‌تار و تمبک است؛ ابوسعید مرضایی به عنوان نواساز و «فربد یداللهی» به عنوان نوازنده سازهای کوبه‌ای و تمبک، زوج هنری این مجموعه هستند. دیگر آلبوم مرضایی که در همکاری با فربد یدالهی ساخته شده بود «خاک» نام داشت.
خاطراتی در مورد حسین تهرانی

خاطراتی در مورد حسین تهرانی

حسین تهرانی از نوادر موسیقی ایرانی و زنده کننده تنبک، قلب تپنده موسیقی ایرانیست. تهرانی جزو انگشت شمار موسیقیدانان ایرانیست که مردم عامی هم با نامش سازش را به یاد می آورند.
میشل لگراند

میشل لگراند

میشل لگراند موسیقیدان بزرگ معاصر فرانسوی، از جمله بزرگترین موسیقیدانان غیر آمریکایی موفق است که کارهایش همواره در فهرست بهترینهای آمریکا قرار داشته؛ نکته جالب اینجاست که این موضوع از اولین کارهای او در آمریکا با موسیقی بسیار زیبای “I Love Paris” در سال ۱۹۵۴ آغاز می شود و تا بعد ادامه دارد.
وضعیت حاکم برسازندگان ساز

وضعیت حاکم برسازندگان ساز

براستی امروز در کجای تاریخ سازگری ایران در مقایسه با روند معمول نظام آموزشی متدوال در دنیا و یا در حداقل رعایت اصول استاندارد های جهانی به لحاظ علمی و تجربی به سر می بریم؟ گذشته سازگری ما وابسته به کدام پشتوانه مکتوب و قابل تدریس وهمچنین قابل نقد و بررسی می باشد؟ آیا به جز وجود سازهای متعدد که بوسیله سازندگان معروف در دهه های گذشته تولید شده اند، چه آثار دیگری به جهت منبع وماخذ برای استفاده و بهره وری موجود می باشد؟