اپراى (فاوست) اثر چارلز گونو، اثرى غنى از ملودى هاى زيبا اما با عمق احساسى بسيار کم است. يک اجراى جديد از اين اثر در سالن اپراى مترو پوليتن به روى صحنه رفته است. تمام چشم ها به ساخته آندرى شربان دوخته شده بود. ممکن است هدف او کم اهميت جلوه دادن سبک کار گونو باشد، که البته اين کار جداً سخت است.

طرح اصلى داستان چيزى شبيه به اين است: پسرى با شيطان ملاقات مى کند، شيطان به او کمک مى کند که دخترى را اغوا کند، سپس دختر حامله مى شود، پسر به جهنم رفته و دختر توبه مى کند و به بهشت مى رود.تنها شانس موفقيت (فاوست) تکيه روى موسيقى ملايم و بى پيرايه آن است که متاسفانه در اجراى جديد، به جاى آن با رگبارى از مضامين بصرى روبه رو هستيم که البته بعضى از آنها بسيار عالى و خيره کننده و اما بعضى ديگر بسيار احمقانه اند. شربان همين کار را در اجراى يک اپراى فرانسوى ديگر به نام «Benvenuto Cellini» اثر برليوز، در فصل قبل انجام داد و به خاطر افراط زيادش در جلوه هاى بصرى بسيار ملامت شد.

براى مثال در صحنه دوم در ميدان ده، آشوبى از رنگ ها و حرکت ها برپاست. اما آيا واقعاً اين صحنه به آنها احتياج دارد؟ يا در صحنه سوم به جاى اينکه مارگريت تنها وارد صحنه شود، مجبور است نقش فردى را بازى کند که افراد شرور، در حالى که آواز اندوهناک و حسرت بارى براى شاه مى خواند، او را دستگير مى کنند.صحنه چهارم بايد ترسناک ترين صحنه اپرا مى بود. جايى که شيطان مارگريت را که حامله است، مسخره مى کند و او را از عبادت کردن براى بخشيده شدن، باز مى دارد.

بشنوید قسمتی از این اپرا را

اما به جاى آن شربان در اين صحنه شيطان و گروهش را نشان مى دهد که پيوسته در حال حرکت هستند و اين صحنه بيشتر از ترسناک بودن، اکتيو است.صحنه سوم اين اپرا با دوئت عشق خاتمه يافت. موسيقى مسحورکننده گونو به مارگريت شانس توبه کردن و شروع زندگى جديد را داد و شنوندگان هم از آن بسيار لذت بردند. در اجراى جديد (فاوست)، شما اجراى بهترين خوانندگان و نوازندگان را خواهيد ديد.دن پيپ، خواننده باس آلمانى نقش مفيستو فلس را اجرا کرد. او صداى خارق العاده با حالت سحرکننده اى دارد.

بشنوید قسمتی از این اپرا را

بسيار عالى آواز مى خواند که البته به اندازه کافى براى نقشش ترسناک نبود.سويلى اليسوکوسکى خواننده سوپرانو بود که نقش مارگريت را داشت. او با اجراى عالى خود و صداى شيرين، درخشان و لرزانش آسيب پذيرى و صبر زنان را به خوبى نشان مى داد. اجراى نقش فاوست بايد براى روبرت آلاگفا خواننده تنور فرانسوى سيسيلى، بسيار راحت و طبيعى مى بود ولى اضطراب کاملاً در صدايش موج مى زد و حتى در مواقعى از کوک خارج مى شد. او در محدوده زيادى از نت هاى بالا صدايش زنگ دار و يا خش دار مى شد.

ديميترى هو راستووسکى خواننده باريتون نقش والنتين برادر نگهبان مارگريت را داشت و کريستين جپسون، خواننده متسوسوپرانوى آمريکايى به نقش سيبل روحيه و سرزندگى خاصى داده بود. او حمايت هاى زيادى از دور از مارگريت مى کرد.رهبرى اولين اجراى اين اثر در سالن اپراى مترو پوليتن را جيمز لوين به عهده داشت.

او با رتيتور اين اثر به اعضاى ارکستر و خوانندگان بسيار سختگيرانه و مانند يکى از بزرگترين شاهکارهاى موسيقى کار کرد.«فاوست» نخستين اپرايى بود که در سالن اپراى مترو پوليتن اجرا شد. زمان افتتاح اين سالن يعنى در سال ۱۸۸۳ اين اثر به روى صحنه رفت و طى ساليان دراز، اجراهاى بسيار متعددى از آن اجرا شد. اما در ۳۰سال اخير کمتر به اين اثر توجه شده است. به نظر نمى رسد اجراى جديد شربان از اين قطعه دوباره بتواند توجهات را به آن جلب کند.

منبع: نيويورک تايمز