ویلنسل (III)

سیم گیر (Tailpiece) و میله ی تکیه گاه (Endpin یا Spike): سیم گیر و میله ی تکیه گاه در بخش پایینی ساز جای دارند. سیم گیر به طور سنتی از چوب آبنوس یا دیگر چوب های سخت ساخته می شود، می توان آن را از پلاستیک یا استیل نیز ساخت. این قطعه از ساز، سیم ها را به انتهای پایینی ویلنسل متصل کرده و می تواند یک یا چند پیچ تنظیم دقیق کوک (Fine tuner) داشته باشد.

میله تکیه گاه از چوب، فلز یا فیبرکربن سخت ساخته می شود ویولنسل را در موقعیت نوازندگی نگه می دارد.

در دوره باروک ویولنسل میله تکیه گاه نداشت و آنرا بین ساق پاها نگه می داشتند. حدوداً در دهه ی ۱۸۳۰ یک ویولنسل نواز بلژیکی بنام Auguste Adrien Servais میله تکیه گاه را به کار گرفت و کاربرد آن را گسترش داد. میله تکیه گاه های امروزی جمع شونده و قابل تنظیم هستند.

در گذشته این قطعه را پس از نوازندگی از ساز جدا می کردند. واژه Endpin که به میله تکیه گاه اطلاق می شود، همچنین در مورد دکمه چوبی که در همین محل در همه اعضای خانواده ویولن وجود دارد نیز اطلاق می شود.

پیچ تنظیم دقیق کوک (Fine tuner) و سیم گیر (Tailpiece)
نوک میله ی تکیه گاه ویولنسل را گاهی با یک پوشش لاستیکی می پوشانند تا هم به عنوان یک محافظ از کند شدن نوک میله جلوگیری کند و هم مانع سر خوردن تکیه گاه روی کفپوش های صیقلی شود. روش ها و ابزارهای گوناگونی برای جلوگیری از مشکل سرخوردن تکیه گاه ابداع شده است.

چند گونه Endpin و ابزارهایی برای جلوگیری از سر خوردن آن
خرک (Bridge) و شکافهای صدا (F-holes): خرک سیم ها را بالاتر از بدنه ویولنسل نگه می دارد و ارتعاشات آنها را به صفحه رویی ساز و درون soundpost (میله چوبی که میان دو صفحه رویی و پشتی ساز قرار می گیرد) منتقل می کند.

خرک در محل خود چسبانده نمی شود، اما فشار سیم ها آن را در محل خود نگه می دارد.


خرک و شکاف های صدا
شکافهای F که بدلیل شکل ظاهریشان اینگونه نامگذاری شده اند، در دو طرف خرک قرار داشته و به عنوان بخشی از فرایند صدادهی امکان تبادل هوا بین داخل و خارج ساز را فراهم می کنند.

این شکافها همچنین به عنوان محلی هستند که دسترسی به فضای درونی ساز در راستای تعمیر و نگهداری را فراهم می کنند.

اجزاء داخلی ساز: ویولنسل در داخل دو قسمت عضو مهم دارد: bass bar که به پشت صفحه رویی ساز چسبانده شده است و یک میله ی چوبی به نام soundpost که به شکل یک گوه دو صفحه رویی و پشتی ساز را در فاصله ثابتی از هم نگه می دارد.

نمایی از استقرار Bass bar


Bass bar در زیر پایه صدای بم خرک قرار می گیرد و در تحکیم صفحه رویی ساز و همچنین انتشار نوسانات نقش ایفا می کند.

در مقابل Soundpost زیر پایه صدای زیر خرک جای گرفته و صفحه پشتی و رویی ویولنسل را به هم مرتبط می کند. Soundpost هم مانند خرک به ساز چسبانده نمی شود، اما با فشار خرک و سیم ها در جای خود نگه داشته می شود.

Bass bar و soundpost به کمک هم نوسانات سیم ها را به صفحه رویی ساز و در گستره کمتری به صفحه ی پشتی منتقل می کنند.

این دو صفحه در صدادهی ساز نقشی شبیه دیافراگم در صدا دهی بلندگو را ایفا می کنند.

2 دیدگاه

  • ارسال شده در بهمن ۱, ۱۳۸۷ در ۹:۵۴ ق.ظ

    سلام . خسته نباشید من به ساز ویلن سل خیلی علاقه دارم اما فعلا به هیچ جایی دسترسی ندارم و نمی دانم از کجا باید شروع کنم لطف کنید به وبلاگ من سری بزنید و نظرتان را راجع به ویلن سل و قیمتها و اینکه من باید چکار بکنم بنویسید . با تشکر از شما

  • ملودی
    ارسال شده در مهر ۳۰, ۱۳۸۸ در ۱:۱۶ ب.ظ

    سلام من از بازدید کنندگاه قدیمی شما هستم. و ساز تخصصیم ویلن و تازه می خوام از ۳ روز دیگه ویلن سل رو خودم و بدون کمک استاد شروع کنم. از شما مطالب در مورد آموزش اون می خواستم. البته این مطالب هم مفید واقع شد.
    [email protected]

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

بیانیه هیات داوران هفتمین جشنواره نوشتارها و وب‌سایت‌ها موسیقی

شکی نیست سلیقه عمومی و شناخت صحیح نسبت به موسیقی در جامعه نیازمند راهبری و هدایت فکری است و این مهم در سایه نگارش و انتشار مقالات، نقدها، یادداشت و گزارش‌های پر مغز در رسانه‌ها تقویت می‌شود. و همین اهمیت بوده است که هر گاه سخن جدی گفتن از موسیقی در رسانه‌ها جدی گرفته شد سطح سلیقه عمومی و دانش شنیداری جامعه نسبت به آنچه به نام موسیقی تولید می‌شود بالاتر رفت و امروز که جدیت این مهم رنگ‌باخته شاهد زوال سلیقه موسیقایی در جامعه هستیم.

بیانیه دبیر هفتمین دوره جشنواره نوشتار ها و وبسایت های موسیقی

هفتمین جشنواره‌ی رقابتیِ سایت‌ها و نوشتارهای موسیقی با تأخیری یک‌ساله، و با تجدیدِ نظر در ساختار و اساسِ جشنواره، سرانجام، جمعه ۲۴ اسفندماه ۱۳۹۷ اختتامیه‌ی خود را پشتِ‌سر گذراند. ازاین‌دوره برمبنای اساس‌نامه‌ی نو-دیوانِ جشنواره هیأتِ محترم اُمنا، به‌نمایندگیِ پژوهش‌گرِ ارجمند، آروین صداقت‌کیش مستقیماً هیأتِ داوران و دبیر هر دوره را انتخاب می‌کنند. امید است برمبنای این اساس‌نامه، جشنواره شاکله‌ی مشخص‌تر و منسجم‌تری به‌خود بگیرد.

از روزهای گذشته…

نقد تئوری «دودانگی» در مقام شناسی موسیقی ایرانی (IV)

نقد تئوری «دودانگی» در مقام شناسی موسیقی ایرانی (IV)

در ردیف دوره عالی شهنازی (در شور لا) هم به شور بم اشاره می شود و هم به صدای «می» که اشاره به پرده های سلمک یا دشتی است:
آیا وعده پرویز مشکاتیان عملی شد؟

آیا وعده پرویز مشکاتیان عملی شد؟

کنسرت گروه عارف به سرپرستی و آهنگسازی پرویز مشکاتیان به مدت چهار شب در تالار وزارت کشور همراه با استقبال نسبتا خوب هنردوستان، جمعه گذشته به پایان رسید. این برنامه در واقع کنسرتی بود که پرویز مشکاتیان بیش از یکسال و نیم پیش قول آنرا به سایتها و وبلاگهایی که تقاضا کرده بودند، فعالیت صحنه ای موسیقی اش را ادامه دهد، داده شده بود.
نقدى بر رسیتال پیانو لیلا رمضان در شیراز (II)

نقدى بر رسیتال پیانو لیلا رمضان در شیراز (II)

لیلا رمضان، به عنوان هنرمندى که از یک سو ریشه در خاک زایاى این سرزمین دارد و از سوى دیگر در بالاترین سطح فضاى آکادمیک موسیقى معاصر جهان کار مى کند، راوى شایسته ى ادبیات پیانوى معاصر زادبومش است.
نگاهی به اپرای مولوی (XI)

نگاهی به اپرای مولوی (XI)

ارکستر با پیتزیکاتو های ظریف زهی ها و همراهی هورن،‌ در تقابل با تامبورین یک قطعه کوتاه دوضربی را به اجرا می گذارند، شمس می خواند: « مخزن انا فتحنا برگشا، سر جان مصطفی را بازگو، مستجاب آمد دعای عاشقان، ای دعاگو آن دعا را بازگو» در پاسخ مولانا با همراهی دف، رقص کنان از عاشقی می گوید: «چون دهانم خورد از حلوای او، چشم روشن گشتم و بینای او. پا نهم گستاخ چون خانه روم، پا نلرزانم نه کورانه روم» پس از این گفته مولوی از هوش می رود…
فراخوان سومین جشنواره و جایزه همایون خرّم

فراخوان سومین جشنواره و جایزه همایون خرّم

موسیقی اصیل ایرانی همواره بخشی از هویت فرهنگ و هنر مشرق‌زمین بوده است. پیوند زیبای موسیقی فاخر ایرانی با آداب و سنن و شعر و ادب، میراثی ارزشمند برای مردم ایران‌زمین به ارمغان آورده است. به انگیزه حفظ و انتقال این میراث گرانبها به نسل جدید جامعه و به پاس زحمات بزرگان این عرصه، به لطف پروردگار، دو دوره جشنواره و جایزه موسیقی “نوای خرّم” را به یاد استاد شهیر موسیقی ایران، همایون خرم برگزار کردیم و اینک سومین دوره آن، با هدف ماندگاری و گسترش فرهنگ فاخر موسیقی اصیل ایران زمین، ارتقای بینش فرهنگی و هنری جامعه، ارایه‌ی الگوهای مناسب اخلاقی و حرفه‌ای و شناخت بیشتر هنرجویان نسبت به بزرگان هنری کشور و نیز بررسی میزان تأثیرپذیری آن‌ها از هنر این استادان، به همت “مؤسسه فرهنگی هنری رادنواندیش” و خانواده محترم استاد همایون خرّم، با همکاری دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در تاریخ ۱۵ تا ۱۷ دی ماه ۱۳۹۵ در تالار وحدت برگزار برگزار می‌گردد.
سرگذشت ارکستر سمفونیک تهران (VI)

سرگذشت ارکستر سمفونیک تهران (VI)

مرتضی حنانه در یادداشت های روزانه اش می نویسد: « با شکست اعتصاب، هنرستان عالی موسیقی، تمام آنچه را که به دست آورده بود از دست داد؛ تمام اساتید اهل چکسلواکی را اخراج کردند و سازهای ملی را با سازهای علمی در یک هنرستان با هم جمع کردند و سبب جنگ ملی و علمی (که می بایست با سازگاری کامل با هم ادامه می دادند) فراهم آوردند.
نگاهی به اپرای مولوی (XII)

نگاهی به اپرای مولوی (XII)

زهی ها آغازگر پرده هفتم اپرا هستند؛ پرده ای که «ملاقات» نام گذاری شده و گوشه ای از پرسش و پاسخ مولانا و شمس را به نمایش می گذارد. بخشی که زهی ها و به دنبال آن سولوی آوازی کلارینت اجرا می کند، با اینکه یادآور آغاز پرده پنجم یعنی «بازار» است ولی تفاوتی نامحسوس در این آغاز اتفاق می افتد که آن تاکید بر دومینانت گام ماژور است و البته در طول این بخش ایست و شاهد بارها تغییر می کند.
نقشه‌برداری موسیقایی (II)

نقشه‌برداری موسیقایی (II)

معماری را در دانشگاه فنی وین تحصیل کردم. در سال ۱۹۶۸ دیپلم گرفتم؛ بعد از ده سال کار و تجربه در نزد استادانم، در سال ۱۹۷۶، اوّلین کارم را که «تئاتر تجربی در خانه هنرمندان وین» بود، اجرا و از سال ۱۹۸۰ دفتری مستقل برای طرح و نظارت معماری در وین راه‌اندازی کردم و عضو کانون معماران و مهندسین اتریش هستم. اوّلین مقالۀ من به زبان فارسی با عنوان «پیدایش معماری مدرن در وین» در شماره ۴۷-۴۸ مجلۀه هنرْمعماری و در جولای ۱۹۷۹ در تهران منتشر شد.
چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (VII)

چهره ی آدرنو از قابِ اتنوموزیکولوژی (VII)

نکته ی دیگری که در این قسمت از نوشته های آدرنو به چشم می خورد شرح مفصل آدرنو در مثال هایی است که از موسیقی “جدی” اروپا (در اینجا بتهوون) ارائه داده است. این در حالی است که حتی یک نمونه ی شنیداری هم از موسیقی عامه پسند ذکر نکرده است. حداقل می توانست با قرار دادن دوک الینگتون (به عنوان نماینده ی موسیقی عامه پسند) در مقابل بتهوون تصویر واضح تری از آنچه قصد ابراز آن را دارد ارائه دهد.
پدرام فریوسفی: می خواهیم با ارکسترهای غربی مقایسه شویم

پدرام فریوسفی: می خواهیم با ارکسترهای غربی مقایسه شویم

آرشه گذاری را آقای گوران با نظر شف های ارکستر انجام می دهند که بخشی با حضور ارکستر و بخشی بدون حضور آنها انجام می گیرد.