تالار جشنواره رویال لندن

تالار جشنواره رویال (Royal Festival Hall) مکانی است با ۲۹۰۰ صندلی برای اجرای کنسرت، رقص و سخنرانی، در مرکز موسیقی Southbank واقع در شهر لندن. این تالار در کناره جنوبی رودخانه تامس که از پل هانگرفورد (Hungerford Bridge) فاصله چندانی ندارد، واقع شده است. ساختمانی درجه اول است و اولین ساختمان بعد از جنگ است که در آوریل ۱۹۸۸از آن حفاظت فراوانی شد. ارکستر فیلارمونیک لندن بیشتر کنسرتهای خود در شهر لندن خود را در این تالار (که بخشی از مرکز موسیقی Southbank است)، برگزار کرده است.

تالار رویال به عنوان بخشی از جشنواره بریتانیا توسط هلند، هانن و کابیتز (Hannen & Cubitts) برای شورای لندن (LCC) ساخته شد و بازگشایی آن در ۳ مه ۱۹۵۱ بود. زمانی که شورای بزرگ لندن (که جانشین LCC بود) از هم فرو پاشید، شورای هنرها (Arts Council) اداره تالار رویال را بر عهده گرفت.

در اواخر سالهای ۱۹۸۰ تالار طرح تازه ای را به نام سالنهایی برای عموم (‘open foyers’) اجرا نمود که آن باز کردن فضاهای مهم تالار در طول روز به روی عموم بود حتی اگر در آن زمان هیچ اجرایی نباشد! این کار بسیار مورد استقبال قرار گرفت و هم اکنون این سالنها بهترین مکانهایی هستند که توسط عموم در لندن استفاده می شوند.

هر ساله مرکز هنری Southbank جشنواره ای را به نام “Meltdown” برگزار می کند. امسال این جشنواره با برنامه های با شکوهی در تالار رویال و تالار ملکه الیزابت برگزارشد.

تاریخچه
سنگ اول بنای تالار را کلیمنت آتله (Clement Attlee) رئیس جمهور انگلستان در سال ۱۹۴۹ در محلی به نام Lion Brewery نهاد که خود آن مکان در سال ۱۸۳۷ ساخته شده بود. برنامه اصلی آن بود که آرتورو توسکانینی (Arturo Toscanini) کنسرتهای را به مناسبت گشایش آنجا رهبری کند اما او در سلامت به سر نمی برد و کنسرتهای افتتاحیه توسط سر مالکوم سر جنت (Sir Malcolm Sargent) و سر آدریان بولت (Sir Adrian Boult) رهبری شد. تالار رویال مکانی بود برای پخش برنامه های Eurovision Song Contest که توسط کیتی بویل (Katie Boyle) رهبری می شد.

طراحی سالن بسیار مدرن است، معمار اصلی آن هوگ کاسن (Hugh Casson) تصمیم گرفت که تنها از معماران جوان استفاده کند، این بنا توسط لزلی مارتین (Leslie Martin)، پیتر مورو (Peter Moro) و روبرت متیو (Robert Matthew) که از معماران بخش LCC بوده اند طراحی شده که مارتین، زمانی که در سال ۱۹۴۸ از او خواسته شد تا سرپرستی گروه طراحی را بر عهده گیرد، ۳۹ سال داشت. مارتین این بنا را همانند تخم مرغی درون جعبه طراحی کرد (برای جدا سازی فضاهایی با سقف قوس دار از فضاهای دیگر ساختمان و سر و صدا و لرزش های ناشی از خطوط رآه آهن) سر توماس بیکام نیز از طرح مشابه استفاده کرد و آن را مجمع جوجه بزرگ (giant chicken coop) نامید.

این ساختمان در سال ۱۹۶۴ به مکانی کاملا متفاوت بدل شد، با اضافه کردن تراسها و سالنهایی در کنار رودخانه که در یک طرف ساختمان واقع شده و پشت ساختمان را به رختکن اختصاص دادند. در بخش دیگر ساختمان که مقابل رودخانه واقع شده طرح مدرن اسکاندیناوی را از نمای اصلی ساختمان که در دید عموم قرار داشت زدودند و آن را با شیوه ای ساده و قوی جایگزین کردند.


ورودی اصلی ساختمان بر اثر آن تغییر تا حدی تحت تاثیر قرار گرفته بود و تغییرات نهایی، ایجاد پیاده رویی بتونی و شکیل بود در سمتی از ساختمان که در همسایگی تالار ملکه الیزابت بود که در سال ۱۹۶۷-۸ ساخته شده اند و آنها نیز جزو مرکز هنری Southbank محسوب می شوند.

ساختمان تالار بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ تعمیرات اساسی متحمل شد و آن تحت نظارت معمارانی همچون آلیز (Allies) و موریسُن (Morrison) بود که هدف آنان بهتر کردن مقاومت آکوستیک ساختمان بود که هدف دیگر آنان دسترسی داشتن افراد به تولیدات، انعطاف پذیر بودن فضای تالار کنفرانس، بهبود پایه ساختمان، فضای ورودی، کافه و طرز قرار گیری سالنها بود.

فضای ورودی سالن کنسرت تا قبل از تغییر دادن مدل ساختمان دست نخورده بود، دیوارها به فرمهای ساده تر و به شکل مستطیلی تبدیل شدند. این تغییرات در برابر مخالفینی که محافظین هنر قرن بیستم بودند انجام شد!

معماران ردیفی از ۶ مغازه در جهتی از ساختمان که رودخانه جریان دارد به همراه اداراتی در طبقه بالای آنها و پیاده رویی برای رفت و آمد آسانتر در کنار آن ایجاد کردند. این کار باعث آزاد شدن فضای اصلی ساختمان شد که از آن فضا تا قبل از آن به عنوان مغازه استفاده می شد. سالن در ژوئن ۲۰۰۷ به طور رسمی گشایش عمومی داشت( به همراه کنسرتی از گروه هوی متال Motörhead و همچنین جشنواره Meltdown توسط یارویس کوکر (Jarvis Cocker) نیز در آن زمان برگزار شد و تعمیرات انجام شده هزینه ای بالغ بر ۹۱ میلیون پوند برداشته است.)

مستندی از تعمیرات انجام شده در ساختمان تالار جشنواره رویال، ساخته شده با نام “این فردا است” (This Is Tomorrow) به کارگردانی پائول کلی (Paul Kelly) و تهیه کنندگی اندرو هینتون (Andrew Hinton). موسیقی فیلم توسط گروه سینت اتینه (band Saint Etienne) ساخته شده که آنها در اولین نمایش عمومی فیلم در سالن جشنواره، آن موسیقی را اجرا کردند.

مجسمه بزرگی از صورت و بالا تنه نلسون ماندلا، اثر یان والترز (Ian Walters) در سال ۱۹۸۵، در فضای بین تالار رویال و پل هانگرفورد نزدیک خطوط راه آهن دیده می شود. اصل آن از فایبر گلس (glass-fibre) ساخته شده و بعد از مدتی مجددا آن را از برنز ساختند. اسکیت بازان در محله تالار ملکه الیزابت جمع می شدند چرا که آنجا به عنوان بهترین منطقه لندن برای اسکیت بازان شناخته شده و حال به عنوان شاخصه قابل توجه مرکز Southbank به شمار می آید، احتمال می رود اگر این منطقه توسعه بیشتری یابد از این منطقه به جای دیگری منتقل شوند.

en.wikipedia.org

3 دیدگاه

  • ارسال شده در اسفند ۱۵, ۱۳۸۷ در ۱۰:۳۷ ب.ظ

    In hamoon Royal Albert Hall Hastesh ya fargh dare?Mamnoon

  • فرزین. ک
    ارسال شده در اسفند ۱۹, ۱۳۸۷ در ۱۰:۴۱ ب.ظ

    کاش مسئولین ما هم به جای ساخت مسجد و … دو تا از این جور تالارها میساختند!

  • mehdi_hessami@yahoo.com
    ارسال شده در اسفند ۳۰, ۱۳۸۷ در ۹:۳۵ ب.ظ

    shayad agar pish nahad besheh keh mardome donia dost daran opray ashora ro bebinan dorost besheh!!!!!!!!!!!!!!!!

    mehdi

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

شهرام صارمی از مدیریت اجرایی جشنواره موسیقی فجر استعفا کرد

در پی استعفای اعتراض آمیز علی ترابی، شهرام صارمی مدیر اجرایی سی و پنجمین جشنواره موسیقی فجر، یک روز پس انتصاب مدیر جدید دفتر موسیقی وزارت ارشاد با انتشار نامه‌ای سرگشاده از سمت خود استعفا کرد.

مروری بر آلبوم «سالنامه»

سالنامه در میان آثار فیاض، بیش از همه در مسیرِ «در گذر» است. علاوه بر مشابهت در فرایند آهنگسازی و نوعِ کنار هم نشاندنِ و برخورد با مواد و مصالح موسیقی، حضور صریحِ برخی نقش‌­مایه­‌های «در گذر»، مدگردی­‌های متنوع، استفاده از نوازندگانِ گروه در مقامِ خواننده و ساختار کلی مجموعه، این همانندی را پررنگ­‌تر می­‌کند.

از روزهای گذشته…

تئوری بنیادین موسیقی (قسمت اول)

تئوری بنیادین موسیقی (قسمت اول)

ما برای انجام بسیاری از کارهایمان، به قوانین و استانداردها رجوع می کنیم، وقتی در موسیقی از چیزی به نام نت یا نگارش موسیقی به میان می آید، بی شک لازم است تا استانداردی وجود داشته باشد تا توانایی خوانش آن برای همه قابل دسترسی باشد. در موسیقی قاعده و قراردادهایی وجود دارد و این قانون و قواعد در تمام دنیا به یک شکل ثابتی قابل دسترسی است. با کمک تئوری موسیقی، هنرمندان موسیقی (و بخصوص اهالی موسیقی کلاسیک)، موسیقی را اجرا و آنالیز میکنند.
تران وانکه، اتنوموزیکولوژیست ویتنامی

تران وانکه، اتنوموزیکولوژیست ویتنامی

تران وانکه (Tran Van Khe) یکی از بزرگترین استادان موسیقی سنتی ویتنام است که در بیست و چهارم ژوئن سال ۱۹۲۱ در خانواده ای با تاریخچه ای از چهار نسل موزیسین در ویتنام متولد شد. وانکه که پدر و مادر خود را در کودکی از دست داد سنت موسیقایی خانواده را از عمه خود “Tran Ngoc Vien” و دایی اش ” Nguyen Tri Khuong” فرا گرفت. وانکه فارغ التحصیل دکترای موسیقی شناسی از دانشگاه سوربن پاریس است؛ در «مرکز ملی پژوهش های علمی» (Centre National de la Recherche Scientifique) به پژوهش پرداخته و همچنین استاد دانشگاه سوربن و و عضو افتخاری شورای بین المللی موسیقی یونسکو بوده است.
پن فلوت (II)

پن فلوت (II)

شواهد وجود پن فلوت در اشعار اوید Ovid، شاعر یونان باستان و در میان تصاویر روی ظروف و مجسمه های سراسر اروپا دیده میشود. برای مثال در یک کولونی رومیان، سازی متشکل از ۷ نی که به شیوه دیاتونیک (وابسته به مقیاس کلید هشت آهنگى در هر اکتاو) کوک شده بود و همچنین شواهد مکتوبی از این ساز در چند کتابچه راهنما یافته شده است.
گفت و گویی کوتاه با پیمان سلطانی در باره آواز ایرانی

گفت و گویی کوتاه با پیمان سلطانی در باره آواز ایرانی

در یکی از روزهای گرم مرداد ماه، برای خرید کتاب به انتشاراتی ویستار واقع در میدان هفت تیر تهران رفته بودم، به طور اتفاقی پیمان سلطانی هم در آن جا حضور داشت. بعد از احوال پرسی مثل همیشه صحبت موسیقی به میان آمد و بحث بر سر آواز ایرانی بالا گرفت. پس از دقایقی صحبت، با خود اندیشیدم که چه خوب است این گفت و گو را به مصاحبه ای تبدیل کنم، اول خواستم به ایشان بگویم وقتی تعیین کنند که مفصل در این باره بحث کنیم اما با اطلاع از اینکه پیمان سلطانی مشغله ی کاری زیادی دارد و ممکن است به این زودی فرصتی برای این کار پیدا نشود، تصمیم گرفتیم بحث را در همان جا ادامه دهیم و از او خواستم چند دقیقه ای وقتش را به من دهد و او هم مثل همیشه با خوش رویی پذیرفت و گفت و گو را ادامه دادیم.
دیبازر: مدیون احمد پژمانم

دیبازر: مدیون احمد پژمانم

من الان این طور هستم چون الان این هستم. امکان دارد فردا این نباشم ولی الان اینم چون همینجا هستم ولی اینکه در موسیقی چرا نشانی از آن است چون برای من بخشی از جادوی موسیقی با کودک درون رابطه دارد که نمی خواهم یا دوست ندارم چیزی آن را سرکوب کند و احساس می کنم وقتی اجازه بروز در زمینه اجتماعی به این کودک درون می دهیم، انسان متعادلتر و سالمتر و راحت تری می شویم، شاید آن شیطنت در آنجا نشانه هایی از این قضیه باشد.
یادداشتی بر کنسرتِ «فوتِ ده‌سالگیِ ارکستر سازهای بادی تهران»

یادداشتی بر کنسرتِ «فوتِ ده‌سالگیِ ارکستر سازهای بادی تهران»

نیمه‌ی پر: هرچند حاصل ده سال عمر یک ارکستر باید باکیفیت‌تر از این باشد اما در ایرانِ اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود! حفظ کردن و تداوم فعالیت یک ارکستر، خود، کار صعبی‌ست. باید بر شانه‌ی این ارکستر زد و گفت دمتان گرم. و جای خوشحالی‌ست که بشنویم گروهی متشکل از انواع سازهای بادی، در اوضاع آشفته‌ی موسیقی در ایران، گیریم با موسیقی پاپیولارِ دهه شصت و هفتادِ غرب کنسرتی تدارک دیده‌اند؛ آن هم با نوازندگانی با میانگین سنی پایین و یک اجرای تماشاگرپسند صمیمی و بی شیله پیله که تکلیفش با خودش مشخص است.
لورنس هموند : اختراع کافی نیست

لورنس هموند : اختراع کافی نیست

داستان ارگ های Hammond به اطاق زیر شیروانی یک خواربار فروشی کوچک بر می گردد، به آن موقعی که حتی ایده داشتن ارگ الکترونیکی هنوز یک رویا بود.
ارسلان کامکار: کار کردن با یک رهبر خسته کننده است

ارسلان کامکار: کار کردن با یک رهبر خسته کننده است


متاسفانه در زمان فریدون ناصری که تا ده سال به عنوان رهبر ارکستر فعالیت می‌کرد، خیلی خسته شده بودیم؛ چرا که کار کردن با یک نفر برای انسان خسته کننده می‌شود. همچنین در آن زمان برنامه‌ریزی سالانه نداشته‌ایم و بدون برنامه‌ریزی کنسرت برگزار می‌کردیم و بی‌هدف تمرین می‌کردیم. همچنین کیفیت نوازنده‌ها و کمیت نوازنده‌ها نیز زیاد جالب نبود؛ به گونه‌ای که در آن زمان پنج نفر ویلن یک داشتیم اما الان ۱۶ نفر ویلن یک!همچنین شاید آن زمان ویلن آلتو سه نفر بودند اما اکنون این روند مانند چشمه جوشان است نوازنده‌ها می‌آیند و می‌روند.
چشمه ای جوشیده از اعماق (III)

چشمه ای جوشیده از اعماق (III)

برای پارت سکوت فرصتی است برای اندیشیدن. اندیشیدن به اینکه آیا چیزی برای گفتن داریم یا نه و اینکه آیا اساساً چیزی باید گفته شود یا نه؟ در چنین نگاهی اهمیت سکوت ها هیچ کم از گفته ها نخواهد بود و پارت نیز بر همین نکته تأکید دارد: سکوتها بسیار مهم اند. او سبکی که حاصل دوره سکوت خود بود را “تینتینابلی” (tintinabuli) نامید.
روش سوزوکی (قسمت سوم)

روش سوزوکی (قسمت سوم)

در بخش ما توکیوشیناگاواکه (TokioShinagawa) که آقای میازاوا آنجا را اداره میکرد، یک پرنده کوچک دم درازی داشتیم که برای بچه های کوچکتری که برای درس ویولون به اینجا می آمدند بسیار عزیز بود. از زمانی که خانم و آقای میازاوا این مرغ مینا (یا بلبل) را خریدند، از همان ابتدا زبان ژاپنی یادش دادند، مرتب می گفت من پیکومیازاوا هستم!