تالار جشنواره رویال لندن

تالار جشنواره رویال (Royal Festival Hall) مکانی است با ۲۹۰۰ صندلی برای اجرای کنسرت، رقص و سخنرانی، در مرکز موسیقی Southbank واقع در شهر لندن. این تالار در کناره جنوبی رودخانه تامس که از پل هانگرفورد (Hungerford Bridge) فاصله چندانی ندارد، واقع شده است. ساختمانی درجه اول است و اولین ساختمان بعد از جنگ است که در آوریل ۱۹۸۸از آن حفاظت فراوانی شد. ارکستر فیلارمونیک لندن بیشتر کنسرتهای خود در شهر لندن خود را در این تالار (که بخشی از مرکز موسیقی Southbank است)، برگزار کرده است.

تالار رویال به عنوان بخشی از جشنواره بریتانیا توسط هلند، هانن و کابیتز (Hannen & Cubitts) برای شورای لندن (LCC) ساخته شد و بازگشایی آن در ۳ مه ۱۹۵۱ بود. زمانی که شورای بزرگ لندن (که جانشین LCC بود) از هم فرو پاشید، شورای هنرها (Arts Council) اداره تالار رویال را بر عهده گرفت.

در اواخر سالهای ۱۹۸۰ تالار طرح تازه ای را به نام سالنهایی برای عموم (‘open foyers’) اجرا نمود که آن باز کردن فضاهای مهم تالار در طول روز به روی عموم بود حتی اگر در آن زمان هیچ اجرایی نباشد! این کار بسیار مورد استقبال قرار گرفت و هم اکنون این سالنها بهترین مکانهایی هستند که توسط عموم در لندن استفاده می شوند.

هر ساله مرکز هنری Southbank جشنواره ای را به نام “Meltdown” برگزار می کند. امسال این جشنواره با برنامه های با شکوهی در تالار رویال و تالار ملکه الیزابت برگزارشد.

تاریخچه
سنگ اول بنای تالار را کلیمنت آتله (Clement Attlee) رئیس جمهور انگلستان در سال ۱۹۴۹ در محلی به نام Lion Brewery نهاد که خود آن مکان در سال ۱۸۳۷ ساخته شده بود. برنامه اصلی آن بود که آرتورو توسکانینی (Arturo Toscanini) کنسرتهای را به مناسبت گشایش آنجا رهبری کند اما او در سلامت به سر نمی برد و کنسرتهای افتتاحیه توسط سر مالکوم سر جنت (Sir Malcolm Sargent) و سر آدریان بولت (Sir Adrian Boult) رهبری شد. تالار رویال مکانی بود برای پخش برنامه های Eurovision Song Contest که توسط کیتی بویل (Katie Boyle) رهبری می شد.

طراحی سالن بسیار مدرن است، معمار اصلی آن هوگ کاسن (Hugh Casson) تصمیم گرفت که تنها از معماران جوان استفاده کند، این بنا توسط لزلی مارتین (Leslie Martin)، پیتر مورو (Peter Moro) و روبرت متیو (Robert Matthew) که از معماران بخش LCC بوده اند طراحی شده که مارتین، زمانی که در سال ۱۹۴۸ از او خواسته شد تا سرپرستی گروه طراحی را بر عهده گیرد، ۳۹ سال داشت. مارتین این بنا را همانند تخم مرغی درون جعبه طراحی کرد (برای جدا سازی فضاهایی با سقف قوس دار از فضاهای دیگر ساختمان و سر و صدا و لرزش های ناشی از خطوط رآه آهن) سر توماس بیکام نیز از طرح مشابه استفاده کرد و آن را مجمع جوجه بزرگ (giant chicken coop) نامید.

این ساختمان در سال ۱۹۶۴ به مکانی کاملا متفاوت بدل شد، با اضافه کردن تراسها و سالنهایی در کنار رودخانه که در یک طرف ساختمان واقع شده و پشت ساختمان را به رختکن اختصاص دادند. در بخش دیگر ساختمان که مقابل رودخانه واقع شده طرح مدرن اسکاندیناوی را از نمای اصلی ساختمان که در دید عموم قرار داشت زدودند و آن را با شیوه ای ساده و قوی جایگزین کردند.


ورودی اصلی ساختمان بر اثر آن تغییر تا حدی تحت تاثیر قرار گرفته بود و تغییرات نهایی، ایجاد پیاده رویی بتونی و شکیل بود در سمتی از ساختمان که در همسایگی تالار ملکه الیزابت بود که در سال ۱۹۶۷-۸ ساخته شده اند و آنها نیز جزو مرکز هنری Southbank محسوب می شوند.

ساختمان تالار بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ تعمیرات اساسی متحمل شد و آن تحت نظارت معمارانی همچون آلیز (Allies) و موریسُن (Morrison) بود که هدف آنان بهتر کردن مقاومت آکوستیک ساختمان بود که هدف دیگر آنان دسترسی داشتن افراد به تولیدات، انعطاف پذیر بودن فضای تالار کنفرانس، بهبود پایه ساختمان، فضای ورودی، کافه و طرز قرار گیری سالنها بود.

فضای ورودی سالن کنسرت تا قبل از تغییر دادن مدل ساختمان دست نخورده بود، دیوارها به فرمهای ساده تر و به شکل مستطیلی تبدیل شدند. این تغییرات در برابر مخالفینی که محافظین هنر قرن بیستم بودند انجام شد!

معماران ردیفی از ۶ مغازه در جهتی از ساختمان که رودخانه جریان دارد به همراه اداراتی در طبقه بالای آنها و پیاده رویی برای رفت و آمد آسانتر در کنار آن ایجاد کردند. این کار باعث آزاد شدن فضای اصلی ساختمان شد که از آن فضا تا قبل از آن به عنوان مغازه استفاده می شد. سالن در ژوئن ۲۰۰۷ به طور رسمی گشایش عمومی داشت( به همراه کنسرتی از گروه هوی متال Motörhead و همچنین جشنواره Meltdown توسط یارویس کوکر (Jarvis Cocker) نیز در آن زمان برگزار شد و تعمیرات انجام شده هزینه ای بالغ بر ۹۱ میلیون پوند برداشته است.)

مستندی از تعمیرات انجام شده در ساختمان تالار جشنواره رویال، ساخته شده با نام “این فردا است” (This Is Tomorrow) به کارگردانی پائول کلی (Paul Kelly) و تهیه کنندگی اندرو هینتون (Andrew Hinton). موسیقی فیلم توسط گروه سینت اتینه (band Saint Etienne) ساخته شده که آنها در اولین نمایش عمومی فیلم در سالن جشنواره، آن موسیقی را اجرا کردند.

مجسمه بزرگی از صورت و بالا تنه نلسون ماندلا، اثر یان والترز (Ian Walters) در سال ۱۹۸۵، در فضای بین تالار رویال و پل هانگرفورد نزدیک خطوط راه آهن دیده می شود. اصل آن از فایبر گلس (glass-fibre) ساخته شده و بعد از مدتی مجددا آن را از برنز ساختند. اسکیت بازان در محله تالار ملکه الیزابت جمع می شدند چرا که آنجا به عنوان بهترین منطقه لندن برای اسکیت بازان شناخته شده و حال به عنوان شاخصه قابل توجه مرکز Southbank به شمار می آید، احتمال می رود اگر این منطقه توسعه بیشتری یابد از این منطقه به جای دیگری منتقل شوند.

en.wikipedia.org

3 دیدگاه

  • ارسال شده در اسفند ۱۵, ۱۳۸۷ در ۱۰:۳۷ ب.ظ

    In hamoon Royal Albert Hall Hastesh ya fargh dare?Mamnoon

  • فرزین. ک
    ارسال شده در اسفند ۱۹, ۱۳۸۷ در ۱۰:۴۱ ب.ظ

    کاش مسئولین ما هم به جای ساخت مسجد و … دو تا از این جور تالارها میساختند!

  • ارسال شده در اسفند ۳۰, ۱۳۸۷ در ۹:۳۵ ب.ظ

    shayad agar pish nahad besheh keh mardome donia dost daran opray ashora ro bebinan dorost besheh!!!!!!!!!!!!!!!!

    mehdi

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگاهی به کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی (II)

پیش از انتشار این کتاب، استادانی بودند که موسیقی ایرانی را اول با گوشه‌های مدال ردیف درس می‌دادند؛ کسی که مجدانه در این زمینه تا امروز فعال بوده، حسین عمومی نوازنده و مدرس موسیقی دستگاهی است. عمومی در کلاس‌هایش قبل از آموزش کل ردیف، درسی به نام «پیش‌ردیف» را تدریس می‌کند که در زمانی حدود ۲۰ دقیقه، کل گوشه‌های مدال ردیف را پشت هم می‌خواند. (۵)

فراخوان سیزدهمین جشنوارۀ ملی موسیقی جوان منتشر شد

در بخش «موسیقی دستگاهی ایرانی تار، تنبک، دف، سنتور، سه‌تار، عود، قانون، کمانچه، نی؛ در بخش «موسیقی کلاسیک» نوازندگان سازهای ابوا، پیانو، ترومبون، ترومپت، فلوت، کلارینت، کنترباس، گیتار، ویلن، ویلنسل، ویولا، هورن؛ و در بخش «موسیقی نواحی ایران» خوانندگان و نوازندگان سازهای زهی، بادی و کوبه‌ای از مناطق مختلف کشور به رقابت خواهند پرداخت.

از روزهای گذشته…

گفتگو با فروغ کریمی و حامد پورساعی

گفتگو با فروغ کریمی و حامد پورساعی

در تاریخ ۲ و ۳ مرداد ماه شاهد اجرای دو تن از نوازندگان برجسته کشورمان در خانه هنرمندان هستیم. پرفسور فروغ کریمی نوازنده فلوت مقیم اتریش که در مطالب گذشته به تفضیل در مورد ایشان صحبت کرده ایم، به همراه حامد پورساعی یکی از نوازندگان توانای گیتار کلاسیک کشورمان دو نوازی فلوت و گیتار را با اجرای آثاری از دوره های مختلف موسیقی، بر روی صحنه میبرند که این مصاحبه، ماحصل گفتگویی است که در یکی از تمرینهای این دو هنرمند. لازم به ذکر است، کلاسهای پرفسور فروغ کریمی در تاریخ ۴ الی ۸ مرداد ماه در تهران برگزار میشود، برای اطلاعات بیشتر به سایت خبری ایشان www.iranflute.ir مراجعه نمایید.
دلاور سهند (I)

دلاور سهند (I)

نوشته ای که پیش رو دارید، مقاله ای است از محمود خوشنام در باره «دلاور سهند» اولین اپرای ایرانی که توسط یک آهنگساز ایرانی نوشته شده است. این مطلب در مجله «نگین» شماره ۴۴ در تاریخ ۳۰ دی ۱۳۴۷ به انتشار رسیده است که امروز بخش اول آن را می خوانیم:
دیبازر: دوست ندارم پدیده ها را در قیاس با همدیگر بسنجم

دیبازر: دوست ندارم پدیده ها را در قیاس با همدیگر بسنجم

نمی دانم چرا باید در یک ریتم مسلسل واری مثل بسیاری افراد که در سینما یا موسیقی کار می کنند، بایستی هر سال آلبوم عرضه شود و دلیلی برای آن متوجه نشدم که این وقفه بخواهد پاسخی برای آن باشد. فکر می کنم هر وقت حرفی برای گفتن هست باید حرف زد و الان احساس می کنم که در قالب یک آلبوم به اندازه “بوم” حرفی برای گفتن داشتم که زدم.
موسیقی‌شناسی‌ای که نمی‌شناسیم (VIII)

موسیقی‌شناسی‌ای که نمی‌شناسیم (VIII)

بحث در این نکته که در یک شاخه‌ی علمی چه چیز یک «مفهوم» (۲۱) به حساب می‌آید، چه چیزی «موضوع» (۲۲) و چه چیزی «زمینه»‌ی (۲۳) کار، با درک معنی هر کدام از این مقولات در فلسفه‌ی عمومی و فلسفه‌ی علم ربط پیدا می‌کند (۲۴). به علاوه در بسیاری از موارد ممکن است نتوانیم یک موضوع را از یک مفهوم جدا کنیم.
بیلتیسم

بیلتیسم

پاول مکارتی (Paul McCartney)، جان لنون (John Lennon) و جورج هریسون (George Harrison) که هرسه نوازنده گیتار و خواننده بودند به همراه Ringo Starr نوازنده Drums همه در سالهای اول دهه ۱۹۴۰ در لیورپور انگلستان بدنیا آمدند و همگی در نوجوانی درس و مدرسه را رها کردند و خود را وقف موسیقی راک کردند.
صادقی: نوری از ابتذال گریزان بود

صادقی: نوری از ابتذال گریزان بود

نهم مرداد ماه سال ۱۳۸۹ ما پشت در بیمارستان جم… بنده و چند نفر از شاگردان استاد، خبر فوت ایشان را شنیدیم و البته شب خیلی تلخی برایمان بود؛ آن شب غم انگیز که همراه با خبر این ضایعه بزرگ برای جامعه موسیقی ایران بود، به منزل استاد رفتیم، برای عرض تسلیت به همسر ایشان. از فردای آن روز تلاش کرده بودیم که مراسم با شکوهی را برای بدرقه ایشان محیا کنیم البته به کمک خانه موسیقی ایران، استاد محمد سریر، جناب گنجی و دیگر دوستانشان و همینطور بدرقه بسیار خوب ملت هنر پرور که حضورشان، بسیار مراسم را با شکوه کرده بود. جناب محمد نوری فقط یک نام نبوده اند، چه از نظر شخصیت فردی و اجتماعی چه هویت هنری؛ ایشان در سال های دور هم به ابتذال رایج در آن دوران نمی پرداخته اند و همیشه با استفاده از مضامین بسیار پر محتوا از بهترین شعرا زمان خودشان و همکاری با بهترین آهنگسازان دوره خودشان، سعی می کرده اند که آثاری را درست بکنند که جاودان و ماندگار شود و چیزی نزدیک به ۵ دهه این موسیقی زمزمه بشود.
مرور آلبوم «هشت آهنگ»

مرور آلبوم «هشت آهنگ»

تنظیم با اصولی که «فرامرز پایور»، مهم‌ترین و موفق‌ترین شخصیت در گروه‌نوازی موسیقی ایرانی نیمه‌ی نخست قرن، به یادگار گذاشته است برای سازآرایی آثار خودش خردمندانه است یا دست‌کم یکی از راه‌های منطقی (و نه لزوماً همراه با آزادی هنری) بازگشت به آثار استاد چیره‌دست فقید. «امیر رحمانیان» در آلبوم «هشت آهنگ» همین راه ظاهراً منطقی را برای رنگ‌آمیزی همه‌ی قطعه‌های کتاب «هشت آهنگ برای سنتور» رفته است، قطعاتی که اگر از دور به کارگان باقی‌مانده از پایور بنگریم، تنها مشابهتشان جای نگرفتن در مجموعه‌های دیگر است (گرچه دلیل کنار هم آمدنشان از نظر تاریخی دقیقاً این نیست).
واریاسیون روی ii-V-I، قسمت دوم

واریاسیون روی ii-V-I، قسمت دوم

در ادامه مطلب تئوری قبل راجع به واریاسیون های مختلف روی توالی آکورد ii-V-I در اینجا به چند مورد رایج دیگر اشاره می کنیم.
اپرای آیدا (II)

اپرای آیدا (II)

اپرای آیدا در کشورهای آمریکای لاتین و آمریکای جنوبی (۱۸۷۳)، ایالات متحده (۱۸۷۳،۱۸۸۶، ۱۹۴۹)، آلمان (۱۸۷۴)، اسپانیا (۱۸۷۴)، اتریش (۱۸۷۴)، مجارستان (۱۸۷۵)، لهستان (۱۸۷۵)، فرانسه (۱۸۷۶)، روسیه (۱۸۷۵)، پراگ (۱۸۷۵)، انگلستان (۱۸۷۶)، موناکو (۱۸۷۷)، استرالیا (۱۸۷۷)، سوئد (۱۸۸۰) و برزیل (۱۸۸۶) نیز اجرا شد.
در خانه عنایت الله شیبانی با استاد سه تار، احمد عبادی (I)

در خانه عنایت الله شیبانی با استاد سه تار، احمد عبادی (I)

نوشته ای که پیش رو دارید، از کتاب “خاطرات هنرمندان” نوشته پرویز خطیبی انتخاب شده و سعی شده قسمتی از آن حذف نگردد تا کاملا فضای زمان وقوع ماجرا و همچنین نوع نگارش این نویسنده حذف شود: سال ۱۳۲۷، جمشید شیبانی در آمریکا به سر میبرد، همان سال اولین صفحات سی و سه دور او در لس آنجلس ضبط شد که حاصل همکاری من و کریم فکور و خود او بود. پیش از آن من و حسین استوار و پرویز محمود قراردادی بسته بودیم تا در انگلستان اقدام به ضبط صفحه کنیم ولی متاسفانه بنابر دلایلی این کار انجام نگرفت.