شکوری: ساعت های طولانی تمرین می کردم

شهره شکوری
شهره شکوری
نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با شهره شکوری آهنگساز و مدرس و نوازنده‌ پیانو، این گفتگو در برنامه نیستان در شبکه فرهنگ انجام شده است. شهره شکوری هم اکنون در انگلیس زندگی می کند و به آهنگسازی، نوازندگی و تدریس پیانو می پردازد.
لطفا درمورد خودتان بفرمایید، چطور موسیقی را آغاز کردید و در ایران از محضر چه استادانی استفاده کردید؟

موسیقی را بعد از انقلاب شروع کردم و به دلیل اینکه که تا سالها از هنرستان و دانشکده موسیقی خبری نبود و من هم در شهرستان کوچکی در شاهرود بودم و در این شهر معلمی نبود، خیلی دیر موسیقی را شروع کرده ام. استاد اول من وارطان ساهاکیان بودند و بعد از چند سال به محضر آقای مصطفی کمال پورتراب رفتم؛ هر ۱۰ روز یک بار می آمدم نزد ایشان و باز برمی گشتم که آن موقع ۸ تا ۱۰ ساعت این رفت و برگشت زمان می برد؛ ۴ سال نزد ایشان درس گرفتم و وقتی ساکن تهران شدم چند سالی با صداو سیما همکاری داشته ام.

برای برنامه کودک و فیلم و نزد خانم مارکاریان بودم که همیشه مدیون ایشان هستم بخاطر نوع تدریس شان. ایشان دیدن و شنیدم من را تغییر داد، درک من را از موسیقی دگرگون کرد.

زمانی که نزد ایشان رفتم همه چیز را از اول شروع کردم و بخاطر همین مثلا نوع حرف زدنم، نشستن و راه رفتن و… همه چیز تغییر کردن تا آن چیزی که می گفتند را بفهمم. چون دیر آموختن موسیقی را شروع کرده بودم، خیلی تمرین زیاد می کردم، روزی ۶-۸ ساعت. به این صورت که چهار صبح بیدار می شدم هارمونی و تئوری کار می کردم بعد هم نوازندگی می کردم.

درمورد ادامه تحصیلاتتان در خارج از کشور صحبت کنید، چه استادانی داشتید و متد های تدریس استادان ایرانی و استادانی که خارج از ایران داشتید چقدر تفاوت داشت؟
من در انگلیس تحصیل موسیقی را ادامه دادم؛ از کالج ترینیتی مدرک معلمی پیانو را گرفتم. به نظرم تفاوتی که بین تدریس موسیقی در ایران و اروپا است، این است که آنها خیلی تاکید روی گوش دادن موسیقی می کنند مثلا اگر سونات کار می کردم باید حتما این فرم را با اجرای نوازندگان مختلف می شنیدم تا ساختار این فرم را بفهمم؛ در ضمن وقتی همه اینها را گوش می دهیم، بعد باید آن چیزی که خودمان حس می کنیم را درون اش بگذاریم؛ به نظرم تاکیدی که استادان اروپایی روی این موضوع دارند خیلی زیاد است. آنجا نواختن در جمع خیلی رایج است، باید بتوانیم راحت باشی و در برابر دیگران بنوازید.

شما هم ایران هم در خارج، شاگردان زیادی درس دادید، یک مسئله که در ایران وجود دارد و باعث شک و شبه هنرجوبان موسیقی و مخصوصا سازهای غربی می شود این است که خیلی از هنرجویان اعتقاد دارند، در خارج از کشور سال به سال متدهای آموزش موسیقی تغییر می کند و متدهایی که ما اینجا با آنها برخورد داریم و استادان تدریس می کنند، دیگر در غرب وجود ندارد و کلا منسوخ شده است، آیا چنین چیزی صحت دارد؟ یعنی شما وقتی که در اروپا دنبال یه متد می گردید مثل بیر یا هانون یا متدهای شبیه آن، دیگر اصلا آنها وجود ندارند و در دسترس نیستند و کسی آنها را تدریس نمی کند.
متدها که زیاد هستند ولی خیلی از این متدها هم موفق نیستند یعنی یه دوره ای و می آیند و کسی هم آنها را نمی خرد… متدهای قدیمی مثل بیر چون موزیکال نیستند زیاد طرفدار ندارند ولی با همه اینها مثلا شاگردهایی که من داشتم، می دیدم که آنها را کار کرده اند مخصوصا کسانی که از خاور دور بودند یا آنهایی که روس بودند البته نه اینکه از اول تا آخر بشینند و بزنند بلکه بنا به ضرورتی که برای کارشان دارند، یک سری از این متدها را تمرین می کنند و به نظر من الان به برکت اینترنت می شود خیلی چیزها را خواند و دید و فهمید. بخشی از این مسیر را شاگرد باید به کمک استادش طی کند و بقیه مسیر را خودش بر اساس تحقیقات اش باید یاد بگیرد و کمبد هایش را جبران کند.

یک دیدگاه

  • ارسال شده در اسفند ۱۵, ۱۳۹۶ در ۱۱:۵۰ ق.ظ

    راز موفقیت تلاش بسیاره

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

پیرگلو: ۷ سال شب تا صبح کار می کردم

بعد از آن در دانشگاه ملبورن که فوق لیسانسم را تمام کرده بودم، بلافاصله پرفسور مارگارت کارتومی با من صحبت کرد و گفت می توانی دکترایت را با من در دانشگاه موناش شهر ملبورن بگذرانی؛ این دانشگاه یکی از بهترین دانشگاه های استرالیا است و دانشگاه ملبورن و موناش جزو ۵۰ دانشگاه برتر جهان هستند. من با پروفسور کارتومی شروع کردم و مدرک دکترا ام را گرفتم که تقریبا ۷ سال این پروژه به طول انجامید؛ دلیل ۷ سال شدن دکترایم هم این بود که مجبور بودم برای گذراندن زندگی شب ها تا صبح در پمپ بنزین کار کنم و بعد بروم دانشگاه تا ۱ الی ۲ بعداز ظهر و دوباره بیایم ۳ تا ۴ ساعت بخوابم!

ویژگی‌های رابطه‌ی موسیقی و برآمدن دولت-ملت مدرن در ایران (V)

بدین‌سان اگر شکی پژوهشگرانه در وجود نوعی همگرایی سیاسی-اقتصادی ملی تا پیش از سپیده‌دم اوج گرفتن ملی‌گرایی در سده‌ی نوزدهم هست، که هست (و در مورد ایران در اوایل سده‌ی بیستم)، درباره‌ی شکلی از همگرایی فرهنگی-زبانی شک کم‌تری می‌توان داشت. به بیان دیگر دست‌کم نزد کسانی که در آن دوران می‌زیستند و ردپایی از اظهار نظرهایشان باقی مانده، هویت موسیقایی موضوعی قابل تشخیص بوده است.

از روزهای گذشته…

گزارش جلسه سوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (V)

گزارش جلسه سوم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (V)

به عنوان مثالی از گفتاورد در زمان تعریف، نوشتارهایی از «محسن حجاریان» و «فرهاد فخرالدینی» معرفی شد اما با توجه به این که محتوای فنی این نقدها و ضد نقدها مبتنی بر رسالات عبدالقادر مراغی و … است، در جلسه‌ی این هفته گفتاوردی از لحاظ تکنیکی آسان‌تر (و البته مشهورتر) خوانده شد. این گفتاورد گزیده‌ای است از مقاله‌ی «لغزش از کجا شروع شد؟» نوشته‌ی «محمدرضا لطفی» در کتاب سال شیدا شماره‌ی اول و «نقدی بر مقاله لغزش از کجا شروع شد؟» نوشته‌ی «کیوان ساکت» در ماهنامه‌ی هنر موسیقی شماره‌های ۲۲، ۲۳ و ۲۴ که به ترتیب در زیر آمده است:
کلودیو آبادو در هشتاد سالگی درگذشت

کلودیو آبادو در هشتاد سالگی درگذشت

کلودیو آبادو رهبر هشتاد ساله ایتالیایی امروز صبح پس چندین ماه مقاومت در برابر بیماری در منزلش در بولونیا در ایتالیا درگذشت. به گفته خانواده اش او در آرامش و در حضور اعضای خانواده اش چشم از جهان فرو بست. آبادو از سوی رئیس جمهور این کشور به عنوان سناتور مادام العمر پارلمان گمارده شده بود. مردم ایتالیا او را یکی از بزرگترین و قابل احترام ترین شخصیت های فرهنگی این کشور به شمار می آورند.
آنه آکیکو مییرز

آنه آکیکو مییرز

این تصویر آنه آکیکو مییرز (Anne Akiko Meyers) است، ویولونیست مشهور بین المللی معاصر که در سرتا سر آمریکا، اروپا، آسیا و استرالیا کنسرت داده است و آثار ضبط شده وی در تمام نقاط تکثیر شده است. اجراهای او آنقدر نو و تازه هستند که تماشاچیان بسیاری را جلب می کند. او جهت اجرای آثار آهنگسازانی همچون دیوید باکر (David Baker)، مسون بیتز (Mason Bates)، جنیفر هیگدون (Jennifer Higdon)، جان کریگلینتو (John Corigliano)، ناتان کاریر (Nathan Currier)، رُدی الیاس (Roddy Ellias)، جوود گرین اشتین (Judd Greenstein)، کارال آدامئوس هارتمان (Karl Amadeus Hartmann)، آروو پارت (Arvo Part)، مانوئل پُنس (Manuel Ponce)، سومی ساتو (Somei Satoh)، تدی شاپیرو (Teddy Shapiro)، جوزف اسشوانتر (Joseph Schwantner) و ازیکوویل وینائو (Ezequiel Viñao) انتخاب شده است.
ویلهم فورت ونگلر، موسیقی در زمان جنگ (II)

ویلهم فورت ونگلر، موسیقی در زمان جنگ (II)

در سال ۱۹۴۵ موقعیت وی بحرانی تر شد چرا که پلیس گشتاپو او را به شدت تحت فشار قرار داده بود، از این روی، به سوئیس گریخت. در این دوره بیشتر روی آهنگسازی کار می کرد. آثارش شامل آثاری برای پیانو، ارکستر و سونات بود. تا دسامبر ۱۹۴۶ وی موضع خود را مبنی بر طرفداری و مشارکت با سوسیالیستهای ملی مشخص کرد.
اولین دکتر موسیقی (I)

اولین دکتر موسیقی (I)

حســین ناصحی در سال ۱۳۰۴ در خانواده ای هنردوست به دنیا آمد. مادرش از شاگردان استاد درویش خان بود و تار می نواخت. به همین جهت ذوق موسیقی او از اوان کودکی پرورش یافت. وی از ســن ۱۴ سالگی با ورود به هنرستان عالی موسیقی و انتخاب ساز ترومبون زیر نظر اســتاد چک «ژوزف اسالدک» مشغول تحصیل گردیــد و پس از مــدت کوتاهی به همکاری با ارکســتر رادیو به سرپرستی پرویز محمود پرداخت. او جزو شاگردان ممتازی بود که به دعوت دولت ترکیه و با بورســیه هنرستان برای ادامه تحصیل روانــه آنکارا گردید و در آنجا زیر نظر اســتاد «کاظم آکســس» از شاگردان برجســته «بلا بارتوک» آهنگساز شهیر مجارستان به همراه دوست دیرینه اش ثمین باغچه بان به فراگیری آهنگسازی پرداخــت.
بحیرایی: صدا و سیما در معضل خواننده سالاری نقش داشته

بحیرایی: صدا و سیما در معضل خواننده سالاری نقش داشته

این سوال شما برمیگردد به یک معضل بزرگ به نام خواننده سالاری که ما متاسفانه سالهاست، با آن دست به گریبان هستیم. من خودم به عنوان یک خواننده، به هیچ وجه از این قضیه خوشنود نیستم و اصلا دوست ندارم که اثری را که با زحمت شبانه روزی آهنگساز شکل گرفته، به نام خواننده بشناسند و در نتیجه، خواننده دستمزد بیشتری را نسبت به آهنگساز اثر و یا حتی نوازندگان آن اثر دریافت کند. این مسله تنها مربوط به آلبومهای موسیقی نیست و ما متاسفانه شاهد هستیم که خوانندگان عزیز در خیلی از موارد، برای کنسرتها هم دستمزد بسیار بالاتری را از بقیه اعضای گروه دریافت میکنند که این واقعا دور از انصاف است.
هیجان یک اجرای جدید “کنسرت نی‌نوا” (I)

هیجان یک اجرای جدید “کنسرت نی‌نوا” (I)

اجرای مجدد یک قطعه در فضای موسیقی‌ای که آهنگسازی، به مفهوم یک فرآیند آفرینشی از پیش تعیین شده جزء سنت‌های رسمی و از خصوصیات اصلی آن به حساب نمی‌‌آید، اتفاقی جالب و هیجان انگیز است. این هیجان زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم مدت زمانی بسیار طولانی شنوندگان به نوعی با استبداد موسیقایی تنها اجرای موجود کنار آمده‌اند.
به دنبال نگاه (III)

به دنبال نگاه (III)

اما توجه واقعی به موسیقی‌های غیر دستگاهی در ایران تقریبا از دهه‌ی ۴۰ شمسی آغاز شده است. زمانی که تحت تاثیر جریان قوم‌موسیقی‌شناسی در غرب (۱۱) نگاه‌ها معطوف نواحی مختلف ایران شد. ذخیره‌ای عظیم از ماده‌ی موسیقایی کاوش نشده که در اختیار پژوهش‌گران قرار داشت. اکنون دیگر خطر احساس می‌شد . تغییرات سریع در جامعه‌ی سنتی ایران (تحت تاثیر اصلاحات ارضی و …) باعث ترک گسترده‌ی روستاها شده بود. همه‌گیر شدن وسایل ارتباط جمعی نیز اثر خویش را باقی می‌گذاشت. هر چند که در دوره‌ی مورد بحث بیشترین نگرانی از مرگ یک سنت موسیقایی، معطوف به موسیقی دستگاهی بود اما جامعه‌ی دانشگاهی و روشن‌فکری وقت تا حدودی نسبت به این موضوع عکس‌العمل نشان داد.
رونمایی و اجرای آلبوم «به زمین و آفتاب» اثر محمد سعید شریفیان

رونمایی و اجرای آلبوم «به زمین و آفتاب» اثر محمد سعید شریفیان

آثار مجلسی جدید محمد سعید شریفیان در مجموعه ای با عنوان «به زمین و آفتاب» طی مراسمی با حضور تعدادی از هنرمندان و اساتید موسیقی به همراه اجرای زنده برخی از آثار این مجموعه با همراهی پیانو: بهنام ابولقاسم و کوارتت زهی «شهرزاد» در خانه هنرمندان در تاریخ سه شنبه ۹۲/۷/۱۶ ساعت ۱۸ رونمایی و اجرا میشود.
راپسودی آبی – قسمت اول

راپسودی آبی – قسمت اول

Rhapsody in Blue قطعه ای است که در سال ۱۹۲۴ توسط جورج گرشوین (George Gershwin) برای تک نوازی پیانو و ارکستر جز نوشته شده و در آن از ترکیب عناصر موسیقی کلاسیک با مفاهیم برگرفته از موسیقی جز به وضوح قابل مشاهده است.