آگوستین باریوس مَنگوره، گیتاریست و آهنگساز پاراگوئه ای

آگوستین باریوس (1885 - 1944)
آگوستین باریوس (1885 - 1944)
مقاله ای که پیش رو دارید ترجمه ای از شایان نوروزی است درباره آگوستین باریوس مَنگوره، گیتاریست و آهنگساز پاراگوئه ای:
گیتاریست و آهنگساز ویرتئوز نیمه اول قرن بیستم بود که در شهر کوچک سَن خوان باتیستا (San Juan Bautista) در کشور پاراگوئه و در یک خانواده بزرگ که به موسیقی و ادبیات بسیار اهمیت می دادند متولد شد. آگوستین از سن کم شروع به نواختن گیتار کرد و تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه جِزُویتْ (Jesuit) – جایی که از ساز گیتار برای فراگیری هارمونی استفاده می کرد – به پایان رساند. نخستین آموزگار رسمی وی گوستاوُ سوسا اِسکالده (Gustavo Sosa Escalda) بود که آگوستین جوان را با روش های نوازندگی سور (Sor)، آگوادو (Aguado) و همچنین قطعاتی از تارگا (Tarrega)، وینِس (Vinas)، آرکِس (Arcas) و پارگا (Parga) آشنا کرد. آگوستین باریوس در سن ۱۳ سالگی به عنوان یک نابغه شناخته شد و بورسیه ناسیونال کالِجیو (Colegio Nacional) در شهر آسوونْسیون (Asunción) را دریافت نمود.

در آنجا علاوه بر موسیقی، در زمینه ریاضیات، روزنامه نگاری و ادبیات برجسته شد. وی همچنین شروع به فراگیری خوشنویسی کرد و در هنر گرافیک نیز بسیار با استعداد بود.

باریوس یک دوستدار فرهنگ و هنر بود و می گویند که گفته است: «کسی که در سرچشمه فرهنگ و هنر شنا نکند، نمی تواند یک گیتاریست شود.» وی علاوه بر زبان اسپانیایی به زبان گُرانی (Guarani) نیز سخن می گفت که زبان بومی کشور پاراگوئه می باشد. همچنین فرانسوی، انگلیسی و آلمانی می خواند و به دلیل تیزهوشی و استعدادی که داشت به فلسفه، شعر و عرفان بسیار علاقه مند بود. هر روز تمرین می کرد و کار کردن در بیرون، به ویژه در بار (Bar) را بسیار دوست می داشت.

آگوستین انسانی گرم، خوش قلب، خودجوش و از نظر موسیقایی یک بداهه پرداز بی نظیر بود. از همین روی داستانهای بسیاری درباره ذوق و هنر او در بداهه نوازی (بیشتر در کنسرت) گفته شده است. توانایی شگفت انگیز باریوس به عنوان یک آهنگساز این امکان را برایش به وجود آورد که بتواند بیش از ۳۰۰ قطعه برای ساز گیتار بنویسد.

audio file بخشی از اجرای قطعه “La Catedral” با نوازندگی جان ویلیامز (John Williams) در آلبوم “The Great Paraguayan” را بشنوید

در موسیقی او به روشنی، خلاقیت الهام بخش آمیخته با آگاهی کافی از قابلیت های هارمونیک گیتار را در می یابیم. آگاهی از دانش هارمونی باریوس را قادر می ساخت تا بتواند به عنوان یک آهنگساز در چندین سبک آهنگسازی کند: باروک، کلاسیک، رومانتیک و موسیقی توصیفی. وی پرلود (Prelude)، اِستادی (Study)، سوئیت (Suite)، والتس (Waltz)، مازورکا (Mazurka)، تِیْرِنْتِلا (Tarantella) و رومانزا (Romanza) بسیاری را تصنیف کرده است که بیشتر آنها توصیف فیزیکی اشیا یا تم های تاریخی – فرهنگی می باشند. معروف ترین قطعه او به نام دایانا گُرانی (Diana Guarani) بازآفرینی مجدد جنگ سه گانه اِلایِنْسْ (Alliance) مربوط به سال ۱۸۶۴ در پاراگوئه می باشد که به صورت کامل با توپ ها، اسب ها، درام ها، مارش ها و انفجارها اجرا می شود! وی همچنین به خوبی موسیقی پاپ می نواخت و بسیاری از آهنگسازی هایش بر اساس فرم آهنگ ها و رقص هایی بود که از سراسر ایبروآمریکا (Iberoamercia) الهام گرفته بود. مانند:
کواَکا (Cueca)، چُرو (Choro)، اِستیلو (Estilo)، مَکْسِکْسْ (Maxixe)، میلانْگا (Milonga)، پِریکان (Pericon)، تانگو (Tango)، زامبا (Zamba) و زَپِتی آدُ (Zapateado)

آگوستین در سال ۱۹۳۲ خود را به عنوان نیتسوجا (Nitsuga) تلفظ وارونه آگوستین (Agustin) – پاگانی نی گیتار از جنگل های پاراگوئه – معرفی نمود. نیتسوجا یک فرمانده افسانه ای گُرانی بود که در برابر تسلط اسپانیا ایستادگی کرد. وی به مدت چندین سال از نام مستعارش استفاده کرد، ولی در نهایت آن را کنار گذاشت و خود را آگوستین باریوس مَنگوره (Agustin Barrios Mangore) نامید.

audio file بخشی از اجرای قطعه “La Catedral” با نوازندگی جان ویلیامز (John Williams) در آلبوم “The Great Paraguayan” را بشنوید

باریوس علاوه بر پاراگوئه، در کشورهای آرژانتین، اروگوئه، برزیل، ونزوئلا، کاستاریکا و السالوادور زندگی کرده است. وی همچنین به صورت مدوام از سال ۱۹۱۰ تا هنگام مرگش در کشورهای شیلی، مکزیک، گواتمالا، هندوراس، پاناما، کلمبیا، کوبا، هائیتی، جمهوری دومنیکن و ترینیداد کنسرت برگزار کرده است. در سالهای ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ در اروپا اقامت داشت و به نوازندگی در کشورهای بلژیک، آلمان، اسپانیا و انگلستان مشغول بود.

گویا بیش از ۱۰۰ اثر آگوستین باریوس هنوز باقی مانده است که به صورت دست نویس یا دیسک های ۷۸ rpm می باشند و بیش از ۳۰ قطعه ضبط شده با چهار برچسب متفاوت عرضه شده است. او علاوه بر قطعات خودش، بیش از ۱۰۰ قطعه که شامل قطعات استاندارد رپرتوار گیتار در آن زمان بود را اجرا کرده است. مانند تنظیم قطعاتی از:
باخ (Bach)، هایدن (Hyden)، موتسارت (Mozart)، بتهوون (Beethoven)، شوپن (Chopin)، آلبنیز (Albeniz)، گرانادوس (Granados) و همچنین قطعاتی از: سور (Sor)، آگوادو (Aguado)، جولیانی (Giuliani)، چُسْتْ (Coste)، تارگا (Tarrega)، تورروبا (Torroba) و تورینا (Turina)

در پایان می توان به دلیل گسترش منطقی سطح تکنیک های ارائه شده در آثار استادانی چون فرناندو سور و فرانسیسکو تارگا و همچنین افزایش قابلیت های گیتار به سطوح بالاتر بیان و توانایی تکنیکی، قدردان آگوستین باریوس بود. میراث گرانبهای این نابغه موسیقی چیزی است که او برای تمامی دوستداران گیتار به یادگار گذاشته است.

یادداشت هایی برای قطعه لاکَتِدْرال (La Catedral) اثر آگوستین باریوس مَنگوره
این قطعه یک شاهکار از آگوستین باریوس می باشد که نسخه اصلی آن را در سال ۱۹۱۴ و در دو موومان نوشته است: «آندانته رِلیجیوسو (Andante Religioso)» و «اَلِگرو سولِمْنْ (Allegro Solemne)».

داستان نوشتن این دو موومان به تجربه الهام بخش باریوس از کلیسای سَن خوزه (San Jose) در شهر مونته ویدئو (Montevideo) در کشور اروگوئه باز می گردد.

audio file بخشی از اجرای قطعه “La Catedral” با نوازندگی جان ویلیامز (John Williams) در آلبوم “The Great Paraguayan” را بشنوید

یک روز که از جلوی کلیسا گذر می کرد، قطعه ای پر عظمت از باخ که با ارگ کلیسا در حال نواخته شدن بود را شنید. آندانته رِلیجیوسو بیانگر این احساس می باشد. به محض پایان یافتن قطعه، باریوس به آرامی فضای روحانی اطراف کلیسا را ترک کرد و ناگهان دوباره در خیابان شلوغ گام برداشت… شلوغی جهان زودگذر غیر روحانی. اَلِگرو سولِمْنْ بازنمایی این احساس متضاد است.

۲۴ سال بعد، یعنی در سال ۱۹۳۸ در شهر هاوانا (Havana) در کشور کوبا، آگوستین پرلود این قطعه را نیز نوشت: با عنوان «سادِیدْ (Saudade)» – اختصاصی برای همسرم گلوریا. سپس این پرلود را به دو موومان قبلی اضافه کرد و این فرم ۳ قسمتی را در سال های پایان عمرش به روی صحنه برد.

نسخه های بسیاری از قطعه لاکَتِدرال وجود دارند که تمامی آنها دارای اختلافات اندکی می باشند. این تفاوت ها نمایانگر دیدگاه نوازنده است.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

گفت و گو با جان کیج (IX)

شما پاسخ این پرسش را می دانید. بخشی از تاریخ شده است. آلن کا پرو (Allan Kaprow) عنصر زمان را بیشتر و بیشتر در کارهایش وارد کرد. در حالت عادی یک موزیسین بر اساس میزان، آهنگش را می نویسد و سپس فیگورهای مترونومیک را برای واحدهای میزانی تعیین می کند. در نتیجه آندانته، لارگو و همه این موارد را داریم. در قطعه ای به نام موسیقی تغییرات (Music of Changes) که برای کتاب تغییرات (Book of Changes) ساخته بودم تمام چیزهایی که می توانستم در یک قطعه موسیقی تشخیص دهم دستخوش شانس شده اند.

رمضانیان: انتقاد مثلِ آتشی به سایر نقاط زبانه می‌کشد

وقایع روزها و ما‌ه‌های گذشته، هم‌چنین سانحه‌‌ی اسف‌بار سقوط پرواز شماره ۷۵۲ اوکراین باعث شده تا برخی از فعالان عرصه‌های مختلف هنری اعم از سینما، موسیقی، و هنرهای تجسمی طی روزهای اخیر واکنش‌های متفاوتی به این وقایع داشته باشند. در همین راستا برخی از هنرمندان، برگزاری کنسرت‌هایشان را لغو کرده‌اند و عده‌ای دیگر از حضور در رویدادهای هنری پیش‌رو انصراف داده‌اند. این رویه البته انتقادهایی را هم ازسوی مردم و برخی از فعالان در پی داشته است. در این میان به تازگی برگزیدگان «جشنواره موسیقی دانشجویی صبا» نیز از حضور در جشنواره موسیقی فجر انصراف داده‌اند. جشنواره‌ی موسیقی «صبا» که دانشکده‌ی موسیقی دانشگاه هنر برگزارکننده‌ی آن بود، یکی از رویدادهای نوپای دانشجویی است که امسال دومین دوره‌ی آن در مقیاسی بزرگ در قالب ۱۸ رویداد و طی دو هفته، به‌ دبیری پوریا رمضانیان برگزار شد و مورد استقبال جامعه‌ی موسیقی واقع شد.

از روزهای گذشته…

مرروی کوتاه بر تاریخ نگاری موسیقی ایرانی از ۱۳۰۰ تاکنون (IV)

مرروی کوتاه بر تاریخ نگاری موسیقی ایرانی از ۱۳۰۰ تاکنون (IV)

این اثر که به نظر من، نظام مندترین پژوهش در تاریخ موسیقی ایران تاکنون است و البته نه پایان پژوهش‏ها، با همکاری چندین پژوهشگر ایرانی و غیر ایرانی و با استفاده از منابع بسیار به نگارش در آمده است. جلد هجدهم که مطالب موسیقی را شامل می‏ شود شامل بخش‏های کلی زیر است: نگاه ی کلی به تاریخ موسیقی در ایران، در جستجوی موسیقی عصر سلجوقی، موسیقی دوران تیموریان، موسیقی دوره‏ ی صفوی، موسیقی دوران زندیه، تاریخ موسیقی قاجار و نهایتاً با بحثی در نفوذ موسیقی غربی به پایان می‏ رسد.
استفان گراپللی

استفان گراپللی

نام استفان گراپللی میتوانست تنها به خاطر نقش مهمش در کوینتت هات کلاب فرانسه، در کتاب تاریخ موسیقی جز جاودانه شود. دوران حرفه ای دیرپا و شیوه نواختن همیشه مشتاقانه گراپللی، نقش بسیار مهمی در تثبیت مقام ویولون به عنوان یک ساز موسیقی جز داشته است.
افق‌های مبهم گفت‌وگو (I)

افق‌های مبهم گفت‌وگو (I)

گفته‌اند موسیقی یک زبان بین‌المللی است. این جمله‌ی نسبتاً گمراه‌کننده را از آن روی تا سرحد از دست دادن معنا (یا پنهان‌کننده شدن به جای روشن‌کننده بودن) به کار می‌برند که گویی موسیقی پیامی را با خود از سازنده به شنونده منتقل می‌کند یا سرایت می‌دهد و مرزی نیز نمی‌شناسد. سرعت تأثیرگذاری عاطفی و اغلب بی‌واسطگی آن به بدیهی پنداشتن هر دو پاره‌ی این گزاره دامن می‌زند. بدین ترتیب اغلب به سادگی می‌پذیریم که موسیقی نوعی سازوکار انتقالی است (حتا گاه ارجاعی) که دریافتش با قوای ادراکی انسان سروکار دارد و بیش از هر رسانش‌گر (۱) دیگری می‌تواند از فراز وابستگی به جغرافیا و فرهنگ بگذرد، دست‌کم بیشتر از هر زبان واقعی دیگر که مردمان جهان با آن گفت‌وگو می‌کنند یا هر هنر شناخته‌شده‌ی دیگر که در بند زبان است.
توالی آکوردهای کروماتیک

توالی آکوردهای کروماتیک

توالی آکورد (Progression) معمولی ii-V-I را در نظر بگیرید. این توالی آکورد در تمامی سبکهای موسیقی کاربرد فراوان دارد و به همین دلیل استفاده ساده یا تکراری از آن در موسیقی اغلب باعث یکنواختی موسیقی می شود، اما شما می توانید با دادن تغییراتی در این توالی آکورد از آن بهره بیشتری ببرید.
آیا در آفریقا به اتنوموزیکولوژی نیازمندیم؟ (I)

آیا در آفریقا به اتنوموزیکولوژی نیازمندیم؟ (I)

آکین یوبا (Akin Euba) آهنگساز، موزیکولوگ و پیانیست نیجریه ای است، او در دپارتمان موسیقی وابسته به دانشکده هنر ها و علوم دیتریش دانشگاه پیستبورگ تدریس می کرد و در سال ۲۰۱۱ بازنشسته شد. یوبا در سال ۱۹۳۵ در لاگوس نیجریه متولد شد. در زندگینامه یوبا با عنوان «آکین یوبا: آشنایی با زندگی و موسیقی یک آهنگساز نیجریه ای» (Akin Euba: An Introduction to the Life and Music of a Nigerian Composer) که توسط جاشوآ یوزگوه (Joshua Uzoigwe) نوشته شده است، درباره پدر و مادر یوبا آمده که پدرش آلفائوس سوبیئی یوبا، در جوانی موزیسین فعالی بود.
در گذشت دایکا نیولین، آهنگساز و موسیقی شناس

در گذشت دایکا نیولین، آهنگساز و موسیقی شناس

خانم دایکا نیولین، موسیقی دانی که اولین سمفونی خود را در سن ۱۱ سالگی به وجود آورد و سپس یک آهنگساز و موسیقی شناس برجسته شده و در سنین ۷۰ و ۸۰ سالگی به نامتعارف ترین موزیسین پانک/راک مبدل شد، روز ۲۲ جولای در سن ۸۲ سالگی درگذشت. البته به کاربردن لغت “نامتعارف” نمیتواند برای بیان وجود بسیار خارق العاده او کافی باشد. او بسیار ریزنقش، درخشان و وحشی بود و معمولا با موهایی به رنگ آتش دیده میشد.
متبسم: راحت طلبی با ذات هنر مغایرت دارد

متبسم: راحت طلبی با ذات هنر مغایرت دارد

قبل از هر چیز سوال من درباره‌ی تغییر ذائقه‌ی موسیقایی شما است، به غیر از آثاری که در آن نقش نوازنده را بر عهده داشتید، خلق و خوی آهنگسازی شما در طی دهه‌ی گذشته، دستخوش تغییر شده است. این تغییر‌ها در روند ملودیک آثار شما و همچنین تنظیم قطعات و نوع ساز بندی همچنین انتخاب اشعار بسیار هویدا است، به عنوان مثال آلبوم‌های “سفر به دیگر سو”، “قیژک کولی”، “بوی نوروز”، “ماه عروس”، “به نام گل سرخ” از نظر آهنگسازی و حتی برخی اوقات نوازندگی هر کدام دنیای خاص خود را دارند.
نگاهی به اپرای مولوی (X)

نگاهی به اپرای مولوی (X)

در ادامه این پرده، همانطور که نظاره گر خلسه و سماع مولانا هستیم، ناگهان با تصویری عجیب روبرو می شویم، مولانا در همان حالت سماع ولی در میان کوچه آن هم در میان خنده و تمسخر مردمان! آری، کارگردان و نویسنده این اثر، باز با زیرکی به ما می گوید که تمام این تصاویر دل انگیز در ذهن مولوی روی داده و در این لحظه او را از منظری خارج از ذهن او می نگریم… کودکان با تمسخر او در کنار او می دوند و مریدان سابقش به نصیحت او می پردازند… در این صحنه بهروز غریب پور حتی صحنه را هم تغییر نمی دهد و فقط نورپردازی تغییر می کند!
خدایی: در آکادمی آواز، مستر کلاسهایی با شرکت استادان خواهیم داشت

خدایی: در آکادمی آواز، مستر کلاسهایی با شرکت استادان خواهیم داشت

برنامه های خوبی داریم در آکادمی آواز، اجرای کنسرت برای هنرجویان آواز برتر و تشکیل یک آرشیو قوی و بخش پژوهش و تحقیق در مورد شیوه های مختلف آواز؛ تشکیل یک گروه کر خوب و تشکیل یک گروه کر ایرانی برای کارهایی که قرار است ایرانی صدا بدهد و الان مجبورند برای این کارها از کرهایی استفاده کنند که با استیل آواز غربی میخوانند و آن نوع سونوریته و کاراکتر.
کنسرت علیزاده و گروه ضربانگ

کنسرت علیزاده و گروه ضربانگ

کاروان کنسرت های استاد حسین علیزاده و گروه ضربانگ به مادرید پایتخت اسپانیا رسید. “ضربانگ و علیزاده” از ۱۵ روز پیش یک تور اروپایی را از سالن فیلارمونی کلن آلمان آغاز کرده اند. این کنسرت سپس در مونیخ آلمان، سه شهر ایتالیا تکرار شد و سرانجام به مادرید رسید. هلند، ترکیه، اتریش و سوئد دیگر میزبانان این برنامه هستند.