“رازهای” استرادیواری (III)

بواسطه فضای موسیقایی که در اطراف Molinari در جریان بود، Sacconi توانست با بسیاری از ویولونیست‌ها و ویولون سلیست‌های این قرن ارتباط برقرار کند. این افراد چه در زمینه آگاهی پیدا کردن در مورد سازهای قدیمی و چه در زمینه سازهایی که در اختیار داشتند در زمره مراجعین وی قرار می گرفتند. او نام تمام مراجعینش را برای من ذکر کرد و مایل بود که من تمام آن‌ها را به همراه ویژگی‌ها و شخصیت هنری‌شان بیان کنم. اسامی این فهرست با لحنی آهنگین در کلام او طنین‌انداز شد و گویی بیانگر مرحله‌ای خاص از زندگی وی و روزهای بیاد ماندنی مواجه و رویارویی با مردمانی استثنایی بود.

افرادی چونCasals,Kreisler, Enescu, Heifetz, Elman : Cassado,Huberman,Flesch,Busch,Francescatti,Feuermann,Milstein,Piatigorski, Zimbalist,Salmond,Fournier,Szigeti, Stern, Menuhin, Oistrach, Ricci, Szeryng, Rostropovich, Primrose, Rose, Perlman, Accardo, Ughi, Zukerman, Du Pre. روابط او شامل تماس با آهنگ‌سازان بزرگ آن عصر، از Strauss گرفته تا Debussy , Zandonai, Respighi, Casella, Mascagni, Pizzetti نیز بود.

در سال ۱۹۳۷ ، Sacconi در مراسم یادبود دویستمین سالگرد مرگِ Stradivari که در Cremona برگزار می‌شد، ۱۵ ساز ساخته شده توسط این سازنده بزرگ و نیز ۱۵ ساز که اثر اجدادش بودند را از امریکا جمع آوری کرد تا دیگران بتوانند تمام آن‌ها را در کنار یکدیگر و در چنین موقعیت مناسبی مشاهده کنند. وی هم‌چنین یک کوارتت از سازهای خود را نیز به نمایش گذاشت که به خاطر آن‌ها – البته نه در مسابقه – مدال طلای شهر Cremona را دریافت کرد.

در سال ۱۹۶۵ ، شاگردان، همکاران و دوستان Sacconi در نیویورک جشنی به مناسبت بزرگداشت هفتادمین سال تولد وی برگزار کردند. در سال ۱۹۷۲ ، او تبعیت افتخاری شهر Cremona را دریافت کرد. در حال حاضر Sacconi در Point Lookaout در سواحل آتلانتیک و در ۷۰ کیلومتری نیویورک زندگی می‌کند.

او هر روز صبح زود به محل کار خود در House of Wurlitzer واقع در آسمان‌خراش Paramount در خیابان ۶۱ ، ۱۶ در لنیکلن سنتر می رود در حالی که بخشی از راه را با اتومبیل و بقیه آن را با قطار و مترو طی می‌نماید. کارگاه وی در اتاقی روشن و نورگیر به طول ۲۰ و عرض ۴ متر می باشد که در آن یک میز کار نیز در زیر پنجره‌ای که یک طرف اتاق را دربر گرفته و روبه خیابان باز می‌شود قرار دارد. آن سوی پنجره و در جهت مقابل، ساختمان با ابهت American Bible به چشم می‌خورد.

در کارگاه او لوتیرهای جوان تحت راهنمایی او کار می کنند که در میان آنها، یک امریکایی، یک انگلیسی، یک آلمانی، یک لهستانی و یک فرانسوی وجود دارند. در بین شاگردانش دختر خانم Wurlitzer و یک دختر آلمانی نیز حضور دارند. شاگردان Sacconi نیز اینک از شهرت و اعتبار خوبی برخوردارند، آقای Dario D’Atili اداره کننده خانه‌ای به همین نام است و آقای Charles Beare از لندن نیز همین طور. Sacconi به مدت ۴۰ سال در امریکا، تکنیک‌های ساخت ویولون را مطابق تعلیمات مدرسه کرمونا تدریس کرده است.

در نزدیکی موزه متروپولیتن (Metropolitan) در نیویورک دو ویولون Stradivari در اتاقی به نمایش گذاشته شده بودند. اما من آنقدر خوش‌شانس بودم که توانستم تعداد زیادی از این سازها را تحت راهنمایی Sacconi در اتاق وسیع House of Wurlitzer ببینم. اول از همه ویولون Hellier ساخت سال ۱۶۷۶ را که یکی ازارزشمندترین ویولون های Stradivari است و Sacconi نیز یک کپی از آن را در سال ۱۹۶۶ تهیه کرده، مشاهده کردیم و سپس نیز از دو ویولون سل به نام‌های Duport ساخت سال ۱۷۱۱ و Piatti متعلق به سال ۱۷۲۰ را که هر دو توسط Stradivari ساخته شده بودند دیدن کردیم. در زمان دیدار من از این آثار، دو ویولون دیگر Stradivari در آزمایشگاه و یکی نیز در کارگاه و تحت مرمت بود.

اثری از Carlo Bergonzi متعلق به سال ۱۷۳۲ و یک ویولای Andrea Amati نیزکه معرف تاریخ مدرسه Cremona بودند. علاوه بر تمام این سازها، من توانستم یک ویولون سل متعلق به سال ۱۷۲۵ ساخته شده توسط Mateo Goffriller ،و آثاری از Montagnona, Storioni, Pressenda, Ceruti و سازهای دیگری از لوتیرهای مدرن را ببینم و مجموعه‌ای از آرشه‌های، آرشه‌سازان معروف انگلیسی، فرانسوی نیز در محفظه‌ای شیشه‌ای به نمایش گذارده شده بودند که آرشه‌های Francois Tourte بر تمام آن‌ها برتری داشتند.

آرشیو Wurlitzer نیز بسیار جالب توجه است. این آرشیو تحت نظارت و محافظت Sacconi بوده و اطلاعاتی که وی درباره ساخت ویولون در طول مدت فعالیت خود در این مکان جمع‌آوری نموده در قالب کتب و دفاتری در آن نگهداری می‌شوند. من از کتب و دفاتری صحبت می‌کنم که شامل تصاویری از کلیه سازهای مورد رسیدگی House of Wurlitzer بوده‌اند، می‌باشند.

توضیحاتی نیز درباره تعمیرات انجام شده و نیز نحوه محافظت از این سازها در این کتب ذکر شده‌اند. یک کتاب ۱۵ جلدی در مورد ویولون‌های Stradivari و یک کتاب نیز درباره فرزندان او Francesco و Omoboro اختصاص یافته است. سه کتاب به Andrea Guarneri ، سه کتاب به Giuseppe Guarneri ، ۵ جلد به Guarneri del Gesu ، دو جلد به Carlo Bergonzi و پسرانش، یکی برای Andrea Amati و Gerelamo Amati و به Ruggeri ، Ceruti و Montagnana نیز هر یک ۲ کتاب اختصاص دارد. ۹۰ کتاب دیگر نیز در مورد لوتیرهای ایتالیایی و خارجی که از شهرت کمتری برخوردارند در این آرشیو موجود است.

تمام این کتب در طول ۲۰ سال دوم فعالیت Sacconi در نیویورک گردآوری شده‌اند. ما باید تجربیاتش را در House of Herrmann در فاصله سال‌های ۱۹۵۰ – ۱۹۳۱ را نیز در نظر بگیریم. این دوره از فعالیت وی در همین کتاب با ارایه اسناد و مدارک استثنایی تشریح خواهد شد. فعالیت وی در این مکان از سازهای وی و نیز از غریزه‌ای استنتاج می‌شود که موجب شده Sacconi هنوز هم حضور «استاد» را در مهارتها و هنرهای قدیمی احساس کرده و آموزه‌های Stradivari را برای همیشه معتبر نگهدارد.

یک دیدگاه

  • ناشناس
    ارسال شده در اسفند ۱۰, ۱۳۸۸ در ۳:۳۹ ب.ظ

    very goog

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

ریتم و ترادیسی (I)

ریتم و ترادیسی دو روشِ فهم نظم های زمانی در جهان پیرامونِ ما را در تباین با هم قرا می دهد: فهم مستقیم به-واسطه ی قوه ی ادراک، و فهم غیر مستقیم به واسطه ی تجزیه و تحلیل. «ریتم» به دستگاه ادراکی ای که امکان مشاهده و دریافتِ بی دردِسرِ پدیده های ریتمیک را در اختیار افراد قرار می دهد گریز می زند، درحالیکه «ترادیسی» ابزارهای ریاضی ای را که برای کشف نظم ها و مطالعه ی الگوها مورد استفاده قرار می گیرد پیشِ روی می گذارد.

موسیقی و شعر در «گرگیعان و گرگیعان» (II)

بیرون‌رفتن مردم از خانه و برگرفتن و دورافکندن کلوخ در آخرین روز ماه شعبان به احتمال فراوان به نشانه ترک عیش و عشرت و باده‌نوشی در ماه مبارک روزه‌گیران و دورکردن دیو گناه باده‌نوشی از خود بوده است و این آیینی بازمانده از دوره پیش از اسلام بوده که با دگرگونی نظم و روال زندگی عادی مردم در تغییر ماه همراه بوده است (۲) و یا جشن «هالووین» در فرهنگ غربی. «هالووین» یک جشن مسیحیت غربی و بیشتر سنتی می‌باشد که مراسم آن سه شبانه‌روز ادامه دارد و در شب «۳۱ اکتبر» (نهم آبان) برگزار می‌شود. بسیاری از افراد و مخصوصا کودکان و نوجوانان در این شب با چهره‌های نقاشی شده، لباس‌های عجیب یا لباس‌های شخصیت‌های معروف، چهره و ظاهری که آن به‌نظرشان ترسناک باشد خود را آماده جشن می‌کنند و برای جمع‌آوری نبات و آجیل به در خانه دیگران می‌روند. این جشن را مهاجران «ایرلندی» و «اسکاتلندی» در سده نوزدهم با خود به قاره آمریکا آوردند. (۳)

از روزهای گذشته…

وضعیت بانوان رهبر معاصر

وضعیت بانوان رهبر معاصر

پیشتر در مجله زنان موسیقی دو مقاله در باره وضعیت آهنگسازان معاصر زن منتشر شد. با وجود اینکه این مقاله ها با نگاهی به وضعیت و تعداد زنان آهنگساز در انگلیس تنظیم شده بودند اما کم و بیش بیانگر وضعیت این دسته از موزیسن ها در کل دنیا نیز بود؛ در همین راستا در یک سری مقاله با عنوان «وضعیت بانوان رهبر معاصر» به اوضاع رهبری زنان و کم و کیف آن می پردازیم.
اپرای راخمانینف

اپرای راخمانینف

حتما راجع به بیوگرافی سرگئی راخمانینف در روزنامه ها و سایتها و مجلات مطالب زیادی خوانده اید ولی در مورد اپراهای این موسیقیدان بزرگ، کمتر گفته شده است.
نقد تئوری پردازیِ داریوش طلایی (II)

نقد تئوری پردازیِ داریوش طلایی (II)

آنچه که در این ساختمان و ساختار «نگرشی نو»، جالب، و علمی است، و برای اولین بار در تئوری پردازیِ موسیقی ایرانی مطرح شده است، « ساختار مقامی دستگاها و آوازهایی است که ردیف بر آنها بنا شده است.» ؛ که در مقدمه این نوشته هم اشاره کردم، یعنی تفکیک آگاهانه سیستم ردیف ( آهنگ ها یا ملودی ها) از سیستم مقام ها. این یک قدم اساسی است در راه رسیدن به یک گفتمان علمی و تئوری پردازی در موسیقی ایرانی. در این ساختار «دستگاه» مجموعه ای از گوشه ها که هریک ملودی های خاصی دارند، نیست؛ بلکه یک سیستم پیچیده صوتی است که از چندین مقامِ مرتبط با هم ساخته شده است.
بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (IX)

بررسی تطبیقی سه نغمه‌نگاری مختلف ردیف میرزا عبدالله برای سنتور (IX)

با وجودی که هر سه از انواع مختلف دراب به عنوان تزیین استفاده کرده‌اند صداهای تشکیل دهنده یکسان نیست (نمونه‌ی ۱۸). در این مورد خاص به نظر می‌رسد که تفاوتی که در نوشته‌ی بهجت با دو نوشته‌ی دیگر موجود است حاصل سلیقه‌ی او در تنظیم برای سنتور بوده باشد، چرا که اجرای این نوع از دراب با تار چندان مرسوم نیست و با توجه به این‌که منبع اصلی وی به گفته‌ی خودش نواخته‌های برومند بوده، محتمل‌ترین حالت این است که دخالت سلیقه‌ی او را بپذیریم.
ترس از بداهه نوازی

ترس از بداهه نوازی

بسیاری از کسانی که نمی خواهند بداهه نوازی کنند بیشتر بیم آنرا دارند هنگام اجرا نت غلطی را بزنند که بد صدا باشد و یا چنانچه با یک گروه مینوازند از این موضوع میترسند که از هارمونی گروه عقب یا جلو بیفتند.
به بهانه انتشار کنسرت ارکستر مضرابی (I)

به بهانه انتشار کنسرت ارکستر مضرابی (I)

بالاخره پس از گذشت ۱۵ سال از اجرای ارکستر مضرابی در تالار وحدت به رهبری حسین دهلوی، دی وی دی این اثر توسط انتشارات ماهور، به انتشار رسید. اگرچه این دی وی دی نه از نظر صوت و نه تصویر در حد مطلوبی قرار دارد ولی در این کسادی بازار هنر، متاعی است، گرانبها! اولین نکته ای که پس از بالا آمدن منوی این لوح تصویری توجه بیننده را به خود جلب می کند، نامهای آشنای قطعات است، به صورتی که در اولین نگاه، متوجه می شوید که در این کنسرت قطعه جدیدی ساخته نشده بلکه همه قطعات، “تنظیم شده” برای ارکستر مضرابی هستند.
گزارش جلسه یازدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

گزارش جلسه یازدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

یازدهمین جلسه از «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» عصر چهارشنبه، ۲۸ فروردین ۱۳۹۲ در خانه‌ی موسیقی برگزار شد. جلسه‌ی یازدهم که به «نقد نشانه‌شناسانه‌ی موسیقی» اختصاص داشت آغاز مباحث میان‌رشته‌ای این کارگاه به شمار می‌آید. در این گونه مباحث نقد موسیقی ابزارهای یک رشته یا زیررشته‌ی دیگر را به‌کار می‌گیرد تا به دنیای درون اثر هنری پا بگذارد یا پیرامونش را بکاود.
ارکستر سمفونیک ترنتو

ارکستر سمفونیک ترنتو

ارکستر سمفونیک ترنتو (Toronto Symphony Orchestra) در سال ۱۹۲۲ شروع به فعالیت کرد، ترنتوکانونی فرهنگی است که بیش از سه چهارم قرن فعالیت داشته؛ ارکستر سمفونیک ترنتو یا TSO مشهورترین ارکستر سمفونیک کانادا است. TSO هر ساله بیش از ۱۲۵ کنسرت در تالار روی توماسن (Roy Thomson Hall) کانادا به روی صحنه می برند، در عین حال حضور بین المللی آن نیز بسیار چشمگیر است. از موفقیت های بزرگ آن تور فلوریدا در ژانویه ۱۹۹۹ بود که آن اجراها ضبط شد و در فروشگاههای موسیقی دنیا به فروش می رود.
ضیاالدین ناظم پور

ضیاالدین ناظم پور

متولد ۱۳۴۵ تهران آهنگساز، نوازنده رباب، نویسنده info@nazempour.com
جولیا فیشر، ویرتوز ویولون و پیانو (II)

جولیا فیشر، ویرتوز ویولون و پیانو (II)

شرکت پنتاتون (PentaTone) اولین سی دی فیشر را در پاییز ۲۰۰۴ روانه بازار کرد: این سی دی عبارت بود از ویولن کنسرتو های روسی به رهبری یاکوف کرایزبرگ و ارکستر ملی روسیه. این اثر فیشر نظر مساعد منتقدان را به خود جلب کرد و تنها در چند روز به یکی از پنج اثر کلاسیک پرفروش در آلمان تبدیل شد.