“رازهای” استرادیواری (III)

بواسطه فضای موسیقایی که در اطراف Molinari در جریان بود، Sacconi توانست با بسیاری از ویولونیست‌ها و ویولون سلیست‌های این قرن ارتباط برقرار کند. این افراد چه در زمینه آگاهی پیدا کردن در مورد سازهای قدیمی و چه در زمینه سازهایی که در اختیار داشتند در زمره مراجعین وی قرار می گرفتند. او نام تمام مراجعینش را برای من ذکر کرد و مایل بود که من تمام آن‌ها را به همراه ویژگی‌ها و شخصیت هنری‌شان بیان کنم. اسامی این فهرست با لحنی آهنگین در کلام او طنین‌انداز شد و گویی بیانگر مرحله‌ای خاص از زندگی وی و روزهای بیاد ماندنی مواجه و رویارویی با مردمانی استثنایی بود.

افرادی چونCasals,Kreisler, Enescu, Heifetz, Elman : Cassado,Huberman,Flesch,Busch,Francescatti,Feuermann,Milstein,Piatigorski, Zimbalist,Salmond,Fournier,Szigeti, Stern, Menuhin, Oistrach, Ricci, Szeryng, Rostropovich, Primrose, Rose, Perlman, Accardo, Ughi, Zukerman, Du Pre. روابط او شامل تماس با آهنگ‌سازان بزرگ آن عصر، از Strauss گرفته تا Debussy , Zandonai, Respighi, Casella, Mascagni, Pizzetti نیز بود.

در سال ۱۹۳۷ ، Sacconi در مراسم یادبود دویستمین سالگرد مرگِ Stradivari که در Cremona برگزار می‌شد، ۱۵ ساز ساخته شده توسط این سازنده بزرگ و نیز ۱۵ ساز که اثر اجدادش بودند را از امریکا جمع آوری کرد تا دیگران بتوانند تمام آن‌ها را در کنار یکدیگر و در چنین موقعیت مناسبی مشاهده کنند. وی هم‌چنین یک کوارتت از سازهای خود را نیز به نمایش گذاشت که به خاطر آن‌ها – البته نه در مسابقه – مدال طلای شهر Cremona را دریافت کرد.

در سال ۱۹۶۵ ، شاگردان، همکاران و دوستان Sacconi در نیویورک جشنی به مناسبت بزرگداشت هفتادمین سال تولد وی برگزار کردند. در سال ۱۹۷۲ ، او تبعیت افتخاری شهر Cremona را دریافت کرد. در حال حاضر Sacconi در Point Lookaout در سواحل آتلانتیک و در ۷۰ کیلومتری نیویورک زندگی می‌کند.

او هر روز صبح زود به محل کار خود در House of Wurlitzer واقع در آسمان‌خراش Paramount در خیابان ۶۱ ، ۱۶ در لنیکلن سنتر می رود در حالی که بخشی از راه را با اتومبیل و بقیه آن را با قطار و مترو طی می‌نماید. کارگاه وی در اتاقی روشن و نورگیر به طول ۲۰ و عرض ۴ متر می باشد که در آن یک میز کار نیز در زیر پنجره‌ای که یک طرف اتاق را دربر گرفته و روبه خیابان باز می‌شود قرار دارد. آن سوی پنجره و در جهت مقابل، ساختمان با ابهت American Bible به چشم می‌خورد.

در کارگاه او لوتیرهای جوان تحت راهنمایی او کار می کنند که در میان آنها، یک امریکایی، یک انگلیسی، یک آلمانی، یک لهستانی و یک فرانسوی وجود دارند. در بین شاگردانش دختر خانم Wurlitzer و یک دختر آلمانی نیز حضور دارند. شاگردان Sacconi نیز اینک از شهرت و اعتبار خوبی برخوردارند، آقای Dario D’Atili اداره کننده خانه‌ای به همین نام است و آقای Charles Beare از لندن نیز همین طور. Sacconi به مدت ۴۰ سال در امریکا، تکنیک‌های ساخت ویولون را مطابق تعلیمات مدرسه کرمونا تدریس کرده است.

در نزدیکی موزه متروپولیتن (Metropolitan) در نیویورک دو ویولون Stradivari در اتاقی به نمایش گذاشته شده بودند. اما من آنقدر خوش‌شانس بودم که توانستم تعداد زیادی از این سازها را تحت راهنمایی Sacconi در اتاق وسیع House of Wurlitzer ببینم. اول از همه ویولون Hellier ساخت سال ۱۶۷۶ را که یکی ازارزشمندترین ویولون های Stradivari است و Sacconi نیز یک کپی از آن را در سال ۱۹۶۶ تهیه کرده، مشاهده کردیم و سپس نیز از دو ویولون سل به نام‌های Duport ساخت سال ۱۷۱۱ و Piatti متعلق به سال ۱۷۲۰ را که هر دو توسط Stradivari ساخته شده بودند دیدن کردیم. در زمان دیدار من از این آثار، دو ویولون دیگر Stradivari در آزمایشگاه و یکی نیز در کارگاه و تحت مرمت بود.

اثری از Carlo Bergonzi متعلق به سال ۱۷۳۲ و یک ویولای Andrea Amati نیزکه معرف تاریخ مدرسه Cremona بودند. علاوه بر تمام این سازها، من توانستم یک ویولون سل متعلق به سال ۱۷۲۵ ساخته شده توسط Mateo Goffriller ،و آثاری از Montagnona, Storioni, Pressenda, Ceruti و سازهای دیگری از لوتیرهای مدرن را ببینم و مجموعه‌ای از آرشه‌های، آرشه‌سازان معروف انگلیسی، فرانسوی نیز در محفظه‌ای شیشه‌ای به نمایش گذارده شده بودند که آرشه‌های Francois Tourte بر تمام آن‌ها برتری داشتند.

آرشیو Wurlitzer نیز بسیار جالب توجه است. این آرشیو تحت نظارت و محافظت Sacconi بوده و اطلاعاتی که وی درباره ساخت ویولون در طول مدت فعالیت خود در این مکان جمع‌آوری نموده در قالب کتب و دفاتری در آن نگهداری می‌شوند. من از کتب و دفاتری صحبت می‌کنم که شامل تصاویری از کلیه سازهای مورد رسیدگی House of Wurlitzer بوده‌اند، می‌باشند.

توضیحاتی نیز درباره تعمیرات انجام شده و نیز نحوه محافظت از این سازها در این کتب ذکر شده‌اند. یک کتاب ۱۵ جلدی در مورد ویولون‌های Stradivari و یک کتاب نیز درباره فرزندان او Francesco و Omoboro اختصاص یافته است. سه کتاب به Andrea Guarneri ، سه کتاب به Giuseppe Guarneri ، ۵ جلد به Guarneri del Gesu ، دو جلد به Carlo Bergonzi و پسرانش، یکی برای Andrea Amati و Gerelamo Amati و به Ruggeri ، Ceruti و Montagnana نیز هر یک ۲ کتاب اختصاص دارد. ۹۰ کتاب دیگر نیز در مورد لوتیرهای ایتالیایی و خارجی که از شهرت کمتری برخوردارند در این آرشیو موجود است.

تمام این کتب در طول ۲۰ سال دوم فعالیت Sacconi در نیویورک گردآوری شده‌اند. ما باید تجربیاتش را در House of Herrmann در فاصله سال‌های ۱۹۵۰ – ۱۹۳۱ را نیز در نظر بگیریم. این دوره از فعالیت وی در همین کتاب با ارایه اسناد و مدارک استثنایی تشریح خواهد شد. فعالیت وی در این مکان از سازهای وی و نیز از غریزه‌ای استنتاج می‌شود که موجب شده Sacconi هنوز هم حضور «استاد» را در مهارتها و هنرهای قدیمی احساس کرده و آموزه‌های Stradivari را برای همیشه معتبر نگهدارد.

یک دیدگاه

  • ناشناس
    ارسال شده در اسفند ۱۰, ۱۳۸۸ در ۳:۳۹ ب.ظ

    very goog

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

مروری بر «کنسرت کوارتت کلنکه» سی و سومین جشنواره‌ی موسیقی فجر

از همان هنگام که لا-ر، دو نت کشیده‌ی سوژه‌ی اصلی مجموعه‌ی «هنر فوگ» باخ را ویلن نواخت مشخص بود که قرار است «کوارتت کلنکه» چه ردای متفاوتی (نسبت به اجرای مشهورتر کوارتت‌های اِمِرسون، جولیارد و کِلِر) بر تن این فوگ‌های به‌غایت هنرمندانه‌ی در معما رهاشده بپوشاند، و از آن بیشتر تا چه اندازه قرار است موسیقی با همان سوژه‌ی گشاینده همچون نوشدارو به یک کرشمه دیگر اجراهای جشنواره را (چهار اجرا که پیش از آن دیده بودم) از خاطر بزداید و به رویدادی در دل فرهنگسرای نیاوران تبدیل شود.

پهلوگرفته بر ساحل اقیانوس موسیقی ایران (X)

فرض کنید از این ۴۰۹۶ مجموعه در طی تقریبا چهارصد سال گذشته هر سال تنها از ۲۰ مجموعه مختلف استفاده شده است. این می‌شود ۸۰۰۰ مجموعه (۴۰۰*۲۰)؛ یعنی ۴۰۰۰ تا بالاتر از گنجایش سیستم. حال به‌طور فرضی سقف مصرف سیستم را پایین بیاوریم و فرض کنیم در هر سال ۱۵ مجموعه مختلف استفاده شده. این می‌شود ۶۰۰۰ مجموعه یعنی ۲۰۰۰ مجموعه بالا تر از گنجایش سیستم. باز سقف مصرف سیستم را پایین بیاوریم و فرض کنیم در هرسال از ۱۴ مجموعه مختلف استفاده شده. این می شود ۵۶۰۰ مجموعه.

از روزهای گذشته…

حراج یک جلد صفحه با امضای گروه بیتلز

حراج یک جلد صفحه با امضای گروه بیتلز

یک جلد صفحه ۳۳ دور که توسط هر چهار عضو گروه بیتلز Beatles امضا شده و به عنوان هدیه به خواهر جورج هریسون George Harrison اهدا شده بود، در یک حراج به قیمت بیش از ۱۱۵٫۰۰۰ دلار فروخته شد. مارک زاکارین Mark Zakarin رئیس حراجی آنلاین ItsOnlyRockNRoll.com در این باره گفته است که این فروش به خریداری که نامش فاش نشده است، رکوردی در قیمت فروش آلبوم امضا شده بیتلز در یک حراج عمومی بر جا گذاشته است. قیمت دقیق این روش ۱۵٫۲۲۸٫۸۲٫ دلار بوده است.
نت خوانی و اجرا

نت خوانی و اجرا

از نکاتی که در اجرای صحیح ترقطعات یاریگر نوازندگان است، نت خوانی آنهاست. در اغلب اوقات نوازندگان تمایلی به نت خوانی موسیقی مورداجرا دردوره ای که سرگرم تمرین آن هستند، ندارند.
باغلاما در قرن بیستم، حالتی بین تکامل و استانداردسازی (IV)

باغلاما در قرن بیستم، حالتی بین تکامل و استانداردسازی (IV)

تغییرات بر باغلاما محدود به موارد بالا نیست و تکنیک های پیشرفته ی نوازندگی باعث پدید آمدن نسل دیگری از باغلاما شد. نواختن سنتی، که بر اساس تک صدائی بنا شده است، به نواختن ملدی همراه با صداهایی که از سیم های دیگر تولید می شد تبدیل شد که نوعی چند صدائی را پدید آورد. در دهه ی هشتاد چنین نواختنی با تلاش های کمال اَراُغلو به خاطر ساخت باغلامای دسته کوتاه برای عارف ساق باعث به روز شدن باغلاما شد. برای نواختن ملدی با همراهی در سال ۱۹۹۱ م. باعث پدید آمدن نسل اول « اُغور ساز» شد که دارای تعداد سیم بیشتری است.
داستان دیدار بتهوون و لیست

داستان دیدار بتهوون و لیست

هر چند بتهوون در اواخر عمر خود قدرت شنوایی خود را تقریبا” بطور کامل از دست داده بود اما می گویند پس از آنکه در سیزدهم آوریل سال ۱۸۲۳ فرانتس لیست (Franz Liszt) کنسرت بسیار جذابی با پیانو اجرا کرد، بتهوون ۵۳ ساله که در آن زمان در محل کنسرت حضور داشت بر پیشانی این نوجوان ۱۲ ساله بوسه ای می زند و از نوازندگی فوق العاده او تشکر می کند.
Speak Softly Love

Speak Softly Love

نینو روتا (Nino Rota) در سال ۱۹۱۱ در میلان بدنیا آمد و تحصیلات اولیه موسیقی را در رم به اتمام رساند، اولین کار جدی او نوشتن اپرا در سن ۱۵ سالگی بود.
ویژگی های یک سنتور خوب (VI)

ویژگی های یک سنتور خوب (VI)

به طور کلی تا امروز، اینکه بین سازهای بسیار خوب کدام سازها واقعا درجه یک هستند قضاوت بسیار مشکل است تا وقتی که رشته ی “ساز سازی” و “ساز شناسی” به عنوان یک رشته حرفه ای نگریسته و کار نشود و اجماع نظرها اتفاق نیفتد و کیفیت سازها با سطوح مختلف استاندارد نشود ماجرا همین خواهد بود. بنابراین سازی که مثلا استادی قیمت یک میلیون تومان را برای آن تعیین می کند، استاد دیگر بعید نیست آن ساز را یک ساز متوسط تلقی کند و بیش از چهارصد هزار تومان بر روی آن قیمت نگذارد و این بازار آشفته تا به سرو سامان برسد سلیقه افراد همیشه به عنوان موثرترین چاشنی عمل خواهد کرد، به طوری که نتیجه آن کماکان دورتر شدن از مبحث استاندارد خواهد بود چرا که بازه ی سلیقه ی افراد بسیار گسترده و تابع عوامل گوناگون است.
والری گرگیف، رهبری آزار دهنده!

والری گرگیف، رهبری آزار دهنده!

والری ابیسالوویچ گرجیف (Valery Abisalovich Gergiev) متولد ۲ مه ۱۹۵۳، رهبر مشهور روس و مدیر اپرا است. گرجیف مدیریت هنری بسیاری از سازمانهای موسیقی را بر عهده داشته؛ مدیر تئاتر مارینسکی، رهبر ارکستر سمفونیک لندن و رهبر میهمان اصلی اپرای متروپالتن و نیز مدیر هنری جشنواره شبهای سفید در شهر پترزبورگ روسیه می باشد. گرجیف در مسکو به دنیا آمده، وی از همان کودکی آغاز به نواختن پیانو نموده، پیش از آنکه برای تحصیل به کنسرواتوار پترزبورگ در لنینگراد از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷ برود. استاد رهبری وی الیا موسین (Ilya Musin) یکی از بزرگترین استادان رهبری در تاریخ موسیقی روسیه بود.
خوانندگان ایتالیایی-آمریکایی (قسمت اول)

خوانندگان ایتالیایی-آمریکایی (قسمت اول)

به مدد رسانه ها و ابزارهای صوتی، چیزی نزدیک به یک قرن است که نوای اغواگر آوازخوانان ایتالیایی در سراسر جهان قلب میلیونها شنونده را تسخیر کرده است. پاواروتی Pavarottiو بوچلی Pavarotti، این تروبادورهایtroubadour (شاعران و نوازندگان دوره گرد قرون ۱۱ تا ۱۳اروپا) عصر جدید، سنت موسیقی ضبط شده را ادامه داده اند، این سنت با ضبط اولین صفحه گرامافون انریکو کاروزو Enrico Caruso1873-1921 خواننده تنور محبوب ایتالیایی، به سال ۱۹۰۳ در میلان آغاز شد. صفحه های European recording، آوای این خواننده بزرگ تنور را به خانه هزاران نفر آورد.
حنانه: عدالت این نیست که همه چیز بر گردن من باشد

حنانه: عدالت این نیست که همه چیز بر گردن من باشد

با ارکستر سمفونیک فارابی در رادیو تهران ضبط و در یوسنکو پخش شد، بعد هم ارکستر سمفونیک ایرلند آن را اجرا کرد که در رادیوی ایرلند پخش شد. فکر میکنم با کیفیت خوب هم نوار ضبط شده این ارکستر را روی ریل داشته باشم.
بیایید موسیقی بسازیم – ۱

بیایید موسیقی بسازیم – ۱

بسیاری از دوستان بارها طی ارسال نامه راجع به روشهای ساده برای آهنگسازی سئوالاتی را مطرح کرده اند، سعی می کنیم طی چند نوشته بدون آنکه خود را درگیر مسائل پیچیده تئوری نماییم، با حداقل معلومات تئوری روشی را برای اینکار ارائه کنیم. در این نوشته با ذکر یک مثال کوچک به بیان ایده کلی می پردازیم و در نوشته های آینده سعی در تهیه قطعات بلند موسیقی خواهیم کرد.