مارتين اسکورسيزی (Martin Scorsese) که دلبستگی و عشق عميقی به اين نوع موسيقی دارد و جا به جا آن را در برخی از فيلم هايش از جمله "آخرين والس"، "دار و دسته نيويورکی" و "گاو خشمگين" نشان داده، اخيرا مجموعه مستندی به نام "بلوز"را به سفارش شبکه چهار بی بی سی در هفت قسمت در باره ريشه های موسيقی بلوز و حوزه تاثير و نفوذ آن از کناره های می سی سی پی تا غرب آفريقا تهيه کرده است.

او کارگردانی هر قسمت را به يکی از کارگردان های برجسته سينمای جهان که دلبستگی شان را به موسيقی بلوز به نحوی در فيلم هايشان نشان داده اند، واگذار کرده است، از جمله کلينت ايستوود، ويم وندرس، مايک فيگيس و مارک لوين.

خود اسکورسيزی نيز کارگردانی يکی از قسمت های آن را به عهده گرفته است. اين قسمت که در واقع يکی از بهترين و زيباترين قسمت های مجموعه است، گويی که داری به خانه می روی (Feel Like Going Home) نام دارد و در واقع نوعی گرامیداشت و ادای دين به موسيقی بلوز ناحيه دلتا (Delta Blues) آمريکاست .

Feel Like Going Home
در اين فيلم اسکورسيزی، سفر کوری هريس (Corey Harris) يکی از چهره های برجسته معاصر بلوز آمريکا را که از می سی سی پی آغاز شده و به غرب آفريقا می رسد، پی گرفته و از اين طريق در صدد کشف ريشه های بلوز بر می آيد.

اسکورسيزی خود می گويد: "می خواستم تماشاگر را به همراه کوريس به زيارت می سی سی پی و آ فريقا ببرم. کوری نه تنها نوازنده خوبی است بلکه تاريخ بلوز را نيز خوب می داند."

در اين ميان اسکورسيزی جا به جا از نما های آرشيوی و ترانه های قديمی و نوستالژيک بلوز با صدای خوانندگان افسانه ای اين ژانر مثل مادی واترز (Muddy Waters) و جان لی هوکر(John Lee Hooker) استفاده می کند.

نکته مهم و قابل توجه اين مجموعه مستند اين است که اسکورسيزی، کارگردان ها را در انتخاب موضوع و شيوه روايت آن کاملا آزاد گذاشته است و هر يک از آنان بر اساس ذهنيت، نگاه و سبک ويژه شخصی خود با موسيقی بلوز مواجه شده و جنبه خاصی از آن را بر جسته ساخته اند.

< اسکورسيزی درباره ايده ساختن اين مجموعه می گويد: "با مارگارت باد تهيه کننده کمپانی کاپا سرگرم ساختن فيلم مستندی در باره اريک کلپتون بود يم به نام "هيچ چيز جز بلوز" (Nothing But Blues) که فکر ساختن اين مجموعه به ذهنم رسيد."

"به دنبال آن بود که از چند فيلمساز که هميشه مورد تحسين من بودند و هر يک ارادت خاصی به موسيقی داشتند، خواستم که دريافت شخصی خود را از تاريخ موسيقی بلوز ارائه کنند. به اين ترتيب می دانستم که نتيجه کار يک روايت خشک و رسمی از تاريخ بلوز نخواهد بود، بلکه روايتی اصيل، عاشقانه و موزائيکی ازاين تاريخ خواهد بود."

"همواره دلبستگی خاصی به اين نوع موسيقی داشته ام و اصولا فرهنگ داستانگوئی از طريق موسيقی ، هميشه برايم جذاب بوده است. موسيقی بلوز، طنين احساسی عميقی دارد و ريشه موسيقی مردم پسند آمريکائی به شمار می رود."

اسکورسيزی تمام قسمت های اين مجموعه را به قطعات موزائيکی تشبيه می کند که در نهايت ، تصويری ديناميک و پر تحرک از اين فرم هنر بومی آمريکا می سازد. در واقع اين مجموعه، يکی از بهترين نمونه های فيلم مستند است که تا کنون در باره معرفی و تاريخ يک نوع موسيقی ساخته شده است.

فيلم ها نه تنها بيننده مشتاق و علاقمند به موسيقی بلوز را با خود همراه ساخته بلکه به واسطه سبک تصويری متنوعشان و استفاده خلاقانه هر يک از کارگردان ها از نماهای آرشيوی و آهنگ ها و ترانه های قديمی و شورانگيز بلوز و ترکيب آنها با اجراهای زنده و گفتگو های جذا ب و تاثير گذار با چهره های نامدار و افسانه ای اين نوع موسيقی، حتی بينندگان عادی را نيز جذب خود می سازند.