پس از تم اول تم دیگری حول سه نت سی بکار- دو- دو دیز شکل می‌گیرد که حالتی کاملا متضاد تم اول دارد. نکته جالب توجه در تم دوم این است که تمام ویژگیهای این تم در تضاد با تم اول قرار می‌گیرد؛ اول از همه فواصل، همانطور که مشاهده می‌کنیم تم اول بیشتر بر فاصله های دوم بزرگ بنا شده است در حالی که تمامی فواصل موجود در تم دوم فاصله های دوم کوچک هستند. در ارکستراسیون نیز آهنگساز به پیروی از حالت ناآرام تم دوم بیشتر از سازهای بادی برنجی با حمایت سازهای کوبه‌ای استفاده می‌کند. دینامیک در این تم نقطه مقابل تم اول است. و همچنین الگوی ریتمیک که در تم اول به خوبی در جریان ملودی پنهان شده بود اینجا به عنوان عنصری واضح و آشکار خود نمایی می‌کند، آنقدر که حتی وقتی در یک واریاسیون در میانه‌ی هفت خوان تنها سازهای کوبه ای به اجرای حالت ریتمیک تم دوم می‌پردازند شنونده تم را به خوبی از روی الگوی ریتمیکش تشخیص می‌دهد.

در ادامه بخش دوم یا بخش ناآرام تم دوم با حفظ فواصل نیم پرده‌ای به سمت تُن‌های بالاتر حرکت می‌کند و با استفاده از این تکنیک آهنگساز جلوی تکراری و خسته کننده شدن این تم را می‌گیرد و همچنین امکان بسط قطعه و اتصال آن به بخش بعدی (آرامش) را فراهم می‌کند این هم یکی از نکاتی است که باعث تضاد میان تم اول و تم دوم می‌شود. به این صورت که هر گاه تم اول ظاهر می‌شود، آنرا در همان جای اول می‌یابیم در حالی که تم دوم ضمن آنکه حالت اصلی خودرا حفظ کرده است می‌تواند با فاصله از تن های اول نیز اجرا شود مانند دو میزان پس از آنکه تم دوم ظاهر شد این تم را با مرکزیت می بمل و به صورت ر - می بمل - می ، مشاهده می‌کنیم .

مورد جالب توجه دیگری که درباره تم موجود است آنست که این تم به گونه‌ای طراحی شده است که با تغییرات کوچکی در سازبندی آن این تم حالت خود را از حالت حماسی و نا آرام به فضای کاملا سرخوش و طنز گونه تغییر می‌دهد. در طول این اثر بارها شاهد این رفت و برگشت میان آرامش/ناآرامی و حالت طنز گونه هستیم. حالت طنز در اینجا از طریق حضور تامبورین، مثلث و بادیهای چوبی (مشخصا فلوت ها) به جای بادیهای برنجی و تیمپانی یا گاهی دیگر با استفاده از صدای فاگوت صورت می‌گیرد.

به طور کلی در تمامی قسمت‌های این اثر عنصر اصلی پیش برنده موسیقی تضادی است میان آرامش/ناآرامی از یک سو و جدیت/شوخی از سوی دیگر رخ می‌دهد و در این میان هنر آهنگساز در این است که بیشتر اوقات برای عبور از جدیت به شوخی از تغییر حالت یکی از دستمایه‌هایی را که قبلا در دوگانه آرامش/ناآرامی مورد استفاده قرار گرفته بود، به کار می‌گیرد و برای این قسمت طرح مستقل و جدیدی مطرح نمی‌سازد. این امر باعث می‌شود که یک دستی تماتیک اثر که به وسیله دوگانه متضاد آرامش/ناآرامی ساخته شده با تغییرات ناگهانی فضا برای ایجاد ضلع سوم مثلث تضادها مواجه نشود. حتی گاه طنز از این هم کمتر و فقط به صورت یک پاساژ کروماتیک حضور دارد.