اسکورسيزی در باره کار فيلمسازان ديگر اين مجموعه چنين قضاوت می کند:

"فيلم چارلز برنت، يک درام شخصی و شاعرانه در باره بلوز است که از ديد يک پسر جوان روايت می شود. ويم وندرس، فيلمی خا طره انگيز در باره گذشته، حال و آينده بلوز، از طريق زنده کردن خاطره سه خواننده بزرگ بلوز ساخته است."

"فيلم ديک پيرس (Dick Pearce) يک فيلم درخشان در باره شهر ممفيس (Memphis) و سلا طين بلوز آن چون بابي راش و بی بی کينگ (B.B.King) است. مارک لوين نيز با تمرکز روی چاک دی (Chuck D) و مارشال چس، بلوز شيکاگو را تصوير کرده است. مايک فيگيس که خود نيز موسيقيدان است، فيلم خود را در باره ريشه های بلوز بريتا نيا ساخته است و کلينت ايستوود در فيلم خود نسبت به نوازندگان برجسته " پيانو بلوز" مثل جی مک شن (Jay Mcshann) و پاين تاپ پرکينز (Pinetop Perkin) ادای احترام کرده است."

روح يک مرد (The Soul of a Man)
ويم وندرس که مستند درخشان "بو ناويستا سوشال کلاب" را در باره موسيقی جاز کوبا در کارنامه خود دارد، در باره مشارکت خود در اين پروژه می گويد:

"مارتين اسکورسيزی، می خواست چند فيلم در باره بلوز بسازد. تا کنون هيچ پروژه ای مثل اين نبوده که هفت کارگردان مختلف در باره يک موضوع هفت فيلم مختلف بلند بسازند و هر فيلم از زاويه ديد متمايزی باشد و هر کارگردان بخشی از تاريخ و سرزمين بلوز را که خود می پسندد، انتخاب نمايد و هيچ محدوديت مضمونی و سبکی برای آنها وجود نداشته باشد. اين ايده مارتين، فوق العاده بود.من می دانستم که او يکی از عاشقان بلوز است ولی او مطمئن نبود که من هم يکی از آنها هستم."

فيلم وندرس، "روح يک مرد" ترکيبی از موسيقی بلوز و زيارتنامه شخصی اوست. فيلم داستان زندگی سه چهره افسانه ای بلوز يعنی اسکيپ جيمز (Skip James)، بلايند ويلی جانسون (Blind WillieJonson) و جی بی لنوار (J.B.Lenoir) را به شکل فيلم در فيلم با استفاده از ترکيب صحنه های باز سازی شده و نما های آرشيوی روايت می کند:

"به نظر من حقيقتی که در اين موسيقی نهفته است از هر حقيقت ديگری که تا کنون در باره آمريکا خوانده ام يا در فيلم ها ديده ام، حقيقی تر است. در اين فيلم سعی کردم بيشتر از وجه مستند، بر وجه شاعرانه آن تا کيد کنم. کيفيت شاعرانه ترانه ها و صدا ها مرا به وجد می آورد."

پيا نو بلوز (Piano Blues)
کلينت ايستوود نيز که همواره شيفته "پيانو بلوز" بوده، در فيلم خود با همين عنوان يعنی "پيانو بلوز" با نوازندگان برجسته بلوز همراه می شود. او دقايقی طولانی کنار پيانوی هنری گری (Henry Gray) می نشيند و عاشقانه به نواختن و خواندن او چشم می دوزد.

قسمتی از مصاحبه استوود با دیو بروبک (3MB)

ايستوود در باره علاقه اش به بلوز می گويد: "موسيقی بلوز همواره پاره ای از زندگی من بوده و در اين ميان پيانو جای خاصی داشته است. به علاوه موسيقی، هميشه نقش مهمی در فيلم های من بازی کرده است (برد، برايم Misty بنواز و پل های مد يسن کانتی) . اين مستند، اين فرصت را برايم فراهم کرد که بيشتر از آنکه به جنبه های سينمائی کار فکر کنم، بر روی موسيقی به عنوان يک موضوع متمرکز شوم."