برای ده‌سالگی مجله‌ی اینترنتی «گفتگوی هارمونیک»

شاید امروز دشوار بتوان موضوعی در حوزه‌ی موسیقیِ علمی یافت که با جستجوی اینترنتی آن به زبان فارسی، با لینکی از سایت «گفتگوی هارمونیک» برخورد نکرد؛‌ منبعی با بیش از ۳۰۰۰ عنوان نوشته که بیش از نیمی از آنها مقالات علمی قابل استنادند. «گفتگوی هارمونیک» را می‌توان نخستین سایت کاملاً تخصصی موسیقی در ایران دانست. نخستین گامی که پس از سپری شدن ده سال، هنوز هر روزه، به روز می‌شود و یک دهه، بی وقفه به حرکت خود ادامه داده است؛ گام‌هایی که تنها به همت چند نویسنده‌ی فعال در حوزه‌ی ‌موسیقی تداوم یافته است. این مداومت در شرایطی محقق شده است که این سایت در پنج سال گذشته (یعنی نیمی از طول دوران فعالیت سایت تا مقطع حاضر) هیچگونه پشتوانه‌ی مالی نداشته است. اما این تداوم، صرفاً بقا نبوده و چند وی‍ژگی مهم را در خصوص فعالیت و بار محتوایی این وبگاه باید در نظر داشت:


۱- رویکرد انتقادی با بیانی علمی و تخصصی:
اگر پست های خبری، مصاحبه‌ها و در برخی موارد انگشت‌شمار نوشته‌های مناسبتی (برای نمونه در سوگ یک استاد و …) را کنار بگذاریم، باقی نوشته‌های سایت تماماً مستند و با زبانی علمی و تخصصی نگاشته شده‌اند و رویکرد سایت همواره این بوده است که به دور از حواشی به رخدادهای موسیقی با دیدی علمی و تخصصی نگاه کند و از هرگونه نقد و نظر غیر موسیقایی پرهیز کند.


۲- پرداختن به تمامی ژانرهای موسیقی ضمن پرهیز از ورود به عرصه‌ی پاپ موسیقی:
منظور از این مورد، عدم ورود به حوزه‌ی موسیقی پاپ نیست؛‌ چرا که موسیقی پاپ خود بخشی متمایز را در این سایت به خود اختصاص داده است. بلکه ملاک قرار ندادن سلیقه‌ی عام موسیقی و عدم الزام به جذب مخاطب هرچه بیشتر است. با پیگیری مداوم مطالب سایت،‌ مشهود خواهد بود که محتوای مقالات، دغدغه‌های موسیقایی نویسندگان سایت است. این مسأله باعث می‌شود مخاطبان سایت نیز به طریق اولی از عام به خاص گزین شوند. به بیان دیگر علاقمندان جدی‌تر و بویژه آنها که خود دست و قلمی در موسیقی دارند،‌ بیشتر امکان استفاده از مطالب سایت را خواهند داشت.

۳- واکنش نشان دادن به جریان‌های موسیقی کشور:
برخی از موسیقیدانان ایرانی در طی چند دهه‌ی اخیر به عنوان موسیقیدانان جریان ساز و پیشرو شناخته شده‌اند اما اغلب آنها پس از گذشت چند دهه کماکان همان اندیشه‌های موسیقایی چند دهه‌ی قبل خود را دنبال می‌کنند. سوال این است که اگر حرف و اندیشه‌ای سی یا چهل سال پیش، نو محسوب می شده،‌ با گذشت چند دهه و تغییرات بنیادینی که در تمام شئونات زندگی ما رخ داده، چگونه همان حرف نیز امروز می‌تواند نو قلمداد شود؟ گذشته از این، در موسیقی غرب نیز تاریخ موسیقی پر است از موسیقیدانانی (از قبیل بتهوون،‌ مالر، ‌اشتوکهاوزن، ‌پارت،‌ بولز،‌ پندرسکی و …) که دوره‌های فکری گوناگون و گاه بسیار متفاوتی را تجربه کرده اند. این در حالی‌ست که موسیقیدان نوگرای دیروز ما نه تنها موسیقی سه دهه‌ی گذشته‌ی خود را امروز نیز نو و پیشرو می‌پندارد بلکه هیچ جریان و حرف تازه‌ای را نیز در موسیقی نمی‌شنود و هیچ واکنشی به آنها نشان نمی‌دهد و راه خود را می‌رود. در چنین فضایی،‌ “گفتگوی هارمونیک” سعی نموده است که تمام جریان‌های جدی موسیقی کشور را رصد و در مورد آنها دست به نقد و بررسی بزند.

با وجود اینکه بی‌تردید تمام نویسندگان سایت در چنین تلاشی (که در شرایط نا امیدکننده‌ی جامعه‌ی ما بسیار کمیاب است) سهیم اند اما نیکوست که نقش دو تن از آنها برجسته‌تر شود و مورد تأکید قرار گیرد. این دو نویسنده هر کدام ده درصد از نوشته‌های سایت را به رشته تحریر در آورده‌اند. نخست «آروین صداقت کیش» که در طول سال‌های گذشته پرکارترین نویسنده‌ی سایت بوده و گذشته از اینکه این موسیقیدان، بیش از یک دهم کل مطالب سایت را نوشته است، رکورددار بیشترین تعداد مقاله‌ی علمی در این سایت نیز هست و دوم «سجاد پورقناد» که به عنوان سردبیر سایت فعالیت دارد و گذشته از پرکار بودن او در نوشتن مقالات،‌ تمام امور نرم افزاری و سخت افزاری سایت نیز به عهده‌ی اوست.

امید که این تک شاخه، که در سیطره‌ی سیاهی روزگارمان، تا حال سعی نموده‌است تا رو به سوی دانایی داشته باشد، زین پس نیز از یاد نبرد که سرشت او گردن افراشتن به سوی نور است؛ گریز از این تاریکیِ تودرتو است؛ گریز از ظلمت و جهل و عوام‌زدگی‌ای که شاخه‌های نارس و تکیده را به حضور خود عادت داده‌است.

شب با گلوی خونین،‌ خوانده ست دیر گاه
دریا نشسته سرد
یک شاخه
در سیاهی جنگل
به سوی نور
فریاد می‌کشد

موسیقی ایرانیان

منتشری: لاله زار را به ابتذال کشاندند

اینکه چرا لاله زار به این روز افتاد، داستان جالبی دارد که خود استاد مهرتاش آنرا برایم تعریف کرد و در این اواخر خودم عینا آن را مشاهده کردم. استاد مهرتاش تعریف کرد:
وزارت فرهنگ و هنر وقت به تئاتر تهران که آثار ملی و ایرانی مثل خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، لنبک آبفروش، شیرین و فرهاد و زندگی شاه عباس را اجرا می کرد، کمک مالی می کرد تا سرمایه گذاری تئاتر بازگشت مالی داشته باشد و هزینه هایش تامین گردد. تئاتر مجاور ما که نمی توانست با ما رقابت کند، توسط کسی -که الان در سریال های تلویزیونی در حال بازی است و در آن موقع مدیر داخلی تئاتر تهران بود- از ترکیه تعدادی رقاصه آورد که فضای لاله زار را عوض کرد، زیرا مردم این چیز ها را در تئاتر ندیده بودند و این باعث شد که تعدادی از جوان هایی که مفهوم تئاترهای ما را متوجه نمی شدند جذب شوند و صف های طولانی تشکیل شود.

استاد می گفت که این تئاتر در آن زمان شبی ۲۰۰۰ تومان فروش داشت در حالیکه ما ۲۰۰ تومان هم فروش نداشتیم. وقتی نتوانستیم درآمدها و هزینه ها را تنظیم کنیم، مجبور شدیم تئاتر را تعطیل کنیم. وقتی در سال ۳۹-۴۰-۴۱ به آنجا رفته بودیم، استاد به جز به مناسبت های خاصی مثل دعوت از افراد پرورشگاه، تئاتر دیگری به روی صحنه نیاورد. این باعث شد که تئاتر پارس هم این کار را انجام داد و فضای لاله زار عوض شد.

فیلم ها هم جایشان را به فیلم های عربی و هندی مبتذل دادند و سبک و سیاق لاله زار را به هم ریختند و این روند ادامه داشت که استاد مجبور به اجاره تئاتر شد. کسی که اجاره کرده بود هم همین روش استاد را می خواست انجام دهد، بنابراین فقط نمایش های سیاه بازی یا کنسرت قاسم جبلی و… بود که آنجا اجرا می شد.
فقط در برهه ای از زمان و زمانی که ما در جامعه باربد کلاس می رفتیم، گروهی به نام محمد علی جعفری آمد که تئاترهای ترجمه شده فرنگی را اجرا می کردند و شامل حیدر سارمی، محمد مالی، مهدی علیمحمدی، شهلا ریاحی، پوران مهرزاد، خود شخص جعفری و نوری بودند که آنها نیز با توجه به جو تغییر یافته، نتوانستند ادامه دهند و لاله زار به همین سبک تا سال ۵۷ ادامه پیدا کرد.
تئاتری که آتش زدند جامعه باربد بود چون در ابتدای لاله زار قرار داشت. خاطره ای که استاد با بازگو کردن آن، اشک از چشمانش جاری می شد را نقل می کنم: سیگار فروشی به مدت ۲۰ سال دکه سیگارش را درکنار درب جامعه باربد قرار می داد و پاسبان ها او را جمع می کردند و او به ما پناه آورد که: «به خاطر گذران زندگی و خرج خانواده، اجازه بدهید که وقتی پاسبان ها می آیند من در راهروی جامعه، دکه و وسایل خودم را قرار دهم» که موافقت کردند. در آن زمان که می خواستند جامعه را آتش بزنند، همین سیگار‌فروش اولین کسی بود که کوکتل مولوتف را به سمت جامعه پرتاب کرد و می گفت: “مطربی هم شد کار؟”
استاد گفت حرف این مرد در مقابل اینکه تمام تئاتر را به همراه سازها و نمایش نامه ها و لباس ها سوزاندند، مرا خیلی ناراحت کرد چون او ۲۰ سال در حریم ما ارتزاق می کرد و من تا آن زمان فکر می کردم که خادم ملت هستیم در حالیکه فهمیدم که خائن به ملت بودیم!

روزنه ای به اخلاق حرفه ای در وبلاگ نویسی

یکی از مهمترین حامیان فعالیت مجازی اهل موسیقی در این چند ساله، روزنامه نگار، عضو هیات مدیره انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران و دبیر و سخنگوی کانون نویسندگان و پژوهشگران خانه موسیقی آقای سید ابوالحسن مختاباد بوده است. ایشان بخاطر مسافرتی که برایشان پیش آمد نتوانستند در همایش شیراز شرکت داشته باشند، به همین خاطر مقاله شان بدون حضور خودشان در همایش خوانده شد، امروز متن این پیام را می خوانید.

آنچه بر خود نمی پسندی بر دیگران هم مپسند. شاید شما با این جمله یاد نصیحتهای عهد بوق بیفتید . اما این جمله را من از زبان یکی از روزنامه نگاران شاخص روزنامه گاردین در آغاز دوره کوتاه مدت روزنامه نگاری شنیدم که این روزنامه سال گذشته در استامبول برگزار کرد.بر این دو جمله اگر جمله” در کار خود صادق و جدی باشید” را هم اضافه کنید می توانید جوهر روزنامه نگاری حرفه ای و اصول یک زندگی مبتنی بر اخلاق حرفه ای را در آن بیابید.بر روزنامه نگاری از این جهت تاکید دارم که وبلاک نویسی را نوعی روزنامه نگاری ، منتهی با رسانه ای متفاوت تر می دانم.

وقتی نوشته ای را در هرجایی که به قول هابرماس عرصه و حوزه ای عمومی است ، از جمله وبلاگ،‌می نویسید باید این چهار نکته را مد نظر قرار دهید . اگر این چهار نکته د رنوشته هایتان رعایت شد ، می توانید با خیال راحت نوشته تان را انتشار دهید. در غیر این صورت در اننتشار آن تردید روا دارید. چرا که خوانندگان این تیزهوشی را دارند که دریابند در پس و پشت کدام نوشته چه نوع غرضی نهفته است.رعایت این نکات هم برای کسانی است که وبلاگ یا سایت یا روزنامه یا رسانه ای مستقل دارند و هم برای کسانی که زیر پوشش نهادی دولتی فعالیت روزنامه نگاری می کنند. به خصوص برای کسانی که بدون نام د روبلاگها کامنت می نهند و گمان می کنند که طرف مقابل را سه سوت کرده اند. آنها درواقع دیگران را فریب داده اند یا ترجیح داده اند که آنچه را برای خود نمی پسندند برای دیگران بپسندند.

د رعلم روزنامه نگاری برای رسیدن به آرمانهای یک روزنامه نگار با اخلاق حرفه ای و به تعبیر دقیق تر برای دستیابی به همان جمله ای که استاد روزنامه گاردین برزبان راند . ارزشهایی ملاک و معیار قرار گرفته است که بی طرفی، دقت و صحت و انصاف از مهمترین آنهاست.

یک روزنامه نگار یا وبلاگ نویس هنگامی که مطلب یا خبری را انتشار می دهد باید نزد خود به این جمع بندی رسیده باشد که خبر یا نوشته اش ، درست و دقیق است، بی طرفانه نوشته شده است و نیز از بی انصافی در آن خبری نیست. حتی در نگارش مقاله یا یاداشت که امری شخصی است و می توان گفت که فرد د رآن بی طرف نیست ، با ید دو ارزش انصاف و دقت و صحت در آن رعایت شود.

شاید رمز توجبه و اعتنا به برخی از رسانه های مهم دنیا و اعتماد مردم به این نوع رسانه ها را باید در رعایت همین اصول جست وجو کرد چرا که دست اندرکاران رسانه می دانند که اعتماد خواننده یا بیننده مهمترین چیزی است که یک رسانه باید در حفظش بکوشد . یک رسانه اگر دروغ بگوید ، طبیعی است که در کوتاه ترین زمان ممکن اعتماد خوانندگان و بینندگانش را از کف خواهد داد. اگر اطلاعات غلط بدهد، منابع دقیق اطلاعاتی خود را ذکر نکند به همان سرنوشتی دچار خواهدشدکه مرد سبیل چرب کن درداستان مثنوی دچار شد که هر روز با کشیدن دنبه ای به سبیل خود و چرب کردن آن، نزد دوستانش می آمدو می گفت که من شب قبل غذایی چرب و شیرین خورده ام و آنها را در حسرت نگه می داشت تا روزی که همین لاف وگزافهارا می زدکه فرزندش در آمد و گفت :” بابا دمبه ای که با آن سبیلت را چرب میکردی ، گربه خورده است.”

من بارها و بارها خبرهایی را در خبرگزاری های نام و نشان دار داخلی خواندم که به راحتی آب خوردن این اصول( دقت ، بی طرفی وانصاف ) را زیر پا گذاشتند.این بی توجهی در وبلاگها که فراوان تر از رسانه های مکتوب و تصویری نام و نشان دار است و البته د رکامنتهای وبلاگها که کار به فحش و فضیحت و هرزه درایی هم می رسد.

برخلاف برخی از افراد که وبلاگ و وبلاگ نویسی را امری خصوصی و شخصی می دانند، من معتقد به این امر نیستم. وبلاگ رسانه ای عمومی است، چون هر فردی می تواند درهر لحظه که اراده کند نوشته های آن را بخواندو برای آن کامنت بگذارد و به آن لینک بدهد. در حالی که شما درامر خصوصی بدون اجازه فرد نمی توانید ورود پیدا کنید. حال که وبلاگ رسانه ای عمومی شده است باید التزامات یک رسانه عمومی راهم رعایت کند.

شما در منزل خود آزادانه می گردید و با لباس زیر هم به این اتاق و آن اتاق سرک می کشید،چرا چون چهار دیواری شما است و هر گونه که دلتان بخواهد، در آن زییست می کنید. اما هنگامی که بخواهید خود را در معرض دیگران قرار دهید پوششی بر خود می نهید تا عرف اجتماعی را رعایت کرده باشید. در وبلاگ هم باید این گونه باشید، وبلاگ رسانه شخصی است ،ا ما در معرض . این رسانه وقتی به قهم عمومی و ارتقا‌ء آن از یک موضوع کمک می کند که مباحث در فضایی اخلاقی پی گرفته شود و افراد از هتک حرمت یکدیگر خود داری ورزند. این گونه است که مباحث می تواند ارتقاء یابد و افراد به فهم های تازه تری از موضوع برسند.

بارها شده که کامتت گذاران به جای دقت در اصل و مطاوی سخن نویسنده به گوشه ای از آن بند می کنند و بر همان اساس هم قضاوت خود بر نوشته را می نگارند.
این گونه برخورد ها مصداق این شعر معروف است که :

چون غرض آمد هنر پوشیده شد.

صد حجاب از دل درون دیده شد.

مولوی در داستانی شگفت این نتیجه را می گیرد. آن جا که استاد به شاگرد دوبین( احول) خود می گوید که شیشه ای را از طاقچه اتاق دیگر بیاورد و شاگرد وقتی به طاقچه می رسد به دلیل بیماری چشمی، یک شیشه را دوتا می بیند و از استاد می پرسد که کدام شیشه را بیاورد؟ استاد می گوید یک شیشه بیشتر نیست؟ شاگرد اصرار که دوشیشه است. درنهایت استاد می گوید اگر دوشیشه است ، یکی را بشکن و دیگری را بیاور که شاگرد با چوب بر شیشه می زند و ندا می دهد که دیگر شیشه ای نیست و سپس آن بیت معروف چون غرض آمد هنر پوشیده شد. این دوبینی در عرصه روزنامه نگاری و وبلاگ نویسی موسیقی بروز و ظهوری تام و تمام دارد.

نکته نهایی آنکه روزنامه نگاری حوزه موسیقی خود امری نوپا است و طبیعی است که وبلاگ نویسان موسیقی به رغم امکانات و ظرفیتهای فراوانی که وبلاگ دراختیار فرد قرار می دهد( از صوت و تصویر و لینک و کامنت و …) اما این ها ابزاری است که ما با آن دیدگاههای خود را بیان کنیم . مشکل وبلاگ نویسی و روزنامه نگاری موسیقی این است که هنوز دوران صباوت خود را می گذراند. بنابراین این که اخبار ناقص یک خبرگزاری،که خود درآن اغلاط فراوان مطبعی و محتوایی چشم و دل را می آزارد، در آن واحد و بدون ذکر منبع در دهها وبلاگ موسیقی می‌آید؛ آن هم بدون ذکر منبع، امری طبیعی است. وبلاگ نویسان موسیقی عمدتا دوران تقلید را می گذرانند و جز چند تن که سعی کرده اند در حیطه های تخصصی تر گام زده و اظهار نظر کنند مابقی همانند سیاهی لشکری اند که بود و نبود آنهارا کسی حس نمیکند، جز انبوهی که دارند. امید که این رسانه و نحوه استفاده از آن در خدمت به پالایش و ویراستاری فرهنگ موسیقایی ما قرار گیرد.

با سپاس از تمامی دوستان و پوزش از عدم حضور خود.

گزارشی از نشست پایگاه های اطلاع رسانی
موسیقی کلاسیک ایران در شیراز

افتتاحیه ی نشست رسمی پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی کلاسیک ایران روز چهارشنبه ۲۶ اردیبهشت ۸۶ با حضور تعدادی از وبلاگ نویسان و صاحبان پایگاه های مجازی و حضور عده ای از علاقه مندان به موسیقی و همچنین دکتر مسیح افقه، استاد دانشگاه و مدیر گروه موسیقی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز، مجیدروزی طلب، مدیر آموزشگاه آزاد موسیقی تماشاگه راز و شهرام ممتحن، مدیر آموزشگاه آزاد موسیقی آبنوس و رییس انجمن موسیقی فارس برگزار شد.

در ابتدای نشست، عبدالرضا زارعی، مدیر اجرای نشست، در مورد روند کلی کارهای اجرایی مربوط به نشست و همچنین اهداف آن صحبت کرد. در ادامه روزی طلب و ممتحن هر یک درباره نقش سایت و وبلاگ ها در رشد واعتلای موسیقی کلاسیک ایراد سخنرانی کردند. سپس ایشان در سخنان خود به جایگاه پایگاه های اطلاع رسانی به طور مفصل توضیحاتی داد و در ادامه به نقش تحقیق و پژوهش در توسعه فرهنگ موسیقی اشاره و تاکید کرد که باید جامعه فرهنگی و هنری و علمی ایران، موسیقی را به عنوان یک علم بپذیرد و به طور صرف، نسبت به آن به شکل تفننی و تفریحی نگاه نشود.

وی همچنین از صاحبان وبلاگ و سایت ها خواست به تحقیقات مفیدی که دانشجویان رشته ی موسیقی انجام می دهند، توجه عمیق داشته باشند و از آن به عنوان مطالب برگزیده در مجموعه های مجازی خود استفاده کنند.

در پایان دکتر افقه به تأثیر عمیق روابط بین این دوستان و مراکز پژوهشی علمی نیز که در راستای موسیقی ایران فعالیت می کنند، تأکید نمود.
در ادامه مراسم افتتاحیه، هنرمندان جوان دانشکده موسیقی شیراز به اجرای برنامه بصورت دو نوازی تار و کمانچه پرداختند. پس از اجرای موسیقی سجاد پورقناد سردبیر مجله “گفتگوی هارمونیک” پشت تریبون قرار گرفت و تاریخچه ای از ورود موسیقی ایران و موسیقیدانانش به روی فضای مجازی مطالبی را ارائه کرد.

در پایان مسعود مصلی نژاد، نوازنده و سازنده تار به اجرای قطعاتی از موسیقی محلی فارس پرداخت و به این صورت، نخستین نشست رسمی صاحبان پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی پایان یافت.

در این نشست ها بخاطر خلف وعده مسئولین موسیقی شهر شیراز در تحویل تالار حافط شیراز برای برگزاری این نشست، برنامه در تالار کوچک آموزشگاه آبنوس برگزار شد که از نظر صدا برداری و طراحی به هیچ وجه جوابگوی چنین برنامه ای نبود، ضمن اینکه این برنامه به خاطر همین مشکل یک ماه هم به تاخیر افتاده بود و خلف وعده دوباره مسئولین در شیراز، برای علاقمندان موسیقی اینترنتی دلگیر کننده بود.

روز پنجشنبه، نشست های تخصصی صبح با حضور اعضای جامعه مجازی حوزه موسیقی در تالار سبز کوچک آموزشگاه آبنوس برگزار شد که طی آن تعدادی از وبلاگ نویسان به بیان عقاید و طرح مقاله های خود پرداختند. در ابتدای نشست فرید دهدزی، نویسنده نشریه تخصصی موسیقی مقام موسیقایی، روزنامه اعتماد ملی و … با موضوع قابلیت ها، نقصان ها، راهکارها در بحث وبلاگ های موسیقی و راهی به سوی تشکیل NGO ها، بحث را آغاز کرد.

وی فقدان استراتژی و هدفمندی را در این راستا بسیار خطرناک توصیف نمود و آن را آفتی برای سایت ها و وبلاگ های موسیقی دانستند و در ادامه به پرهیز از موازی کاری و طرح گفتارهای شخصی و احساسی تاکید کرد.

در ادامه عطا نویدی یکی دیگر از شرکت کنندگان با طرح مقاله ای با عنوان نقد رسانه های مجازی و غیر مجازی در ترویج موسیقی ایرانی، راهکارهایی را به رسانه های جمعی و رسمی و حتی غیررسمی پیشنهاد نمود.

نشست بعد از ظهر پنج شنبه نیز در همان مکان قبلی برگزار شد که در این برنامه آروین صداقت کیش، از اعضای نویسندگاه پایگاه موسیقی “گفتگوی هارمونیک” و از مدرسین موسیقی در شیراز و تهران، با مقدمه ای از تاریخچه ساخت وبلاگ و سایتهای موسیقی و تفکیک اهداف بوجود آمدن آنها، به جنبه های علمی اطلاع رسانی و استفاده از پایگاه های مجازی در دنیای امروزه پرداخت.

در ادامه لازم به ذکر است در میان این برنامه ها، گفتگوهای بسیاری ما بین اعضای پایگاههای اطلاع رسانی صورت گرفت که نتایج پرباری را به عنوان اولین نشست دربرداشت. اعضای شرکت کننده در این هم اندیشی بعد از بازدید از مجموعه تاریخی تخت جمشید در آموزشگاه موسیقی تماشاگه راز گرد هم آمدند و نتایج نشست را به تحلیل پرداختند.

مراسم اختتامیه هم با جمع بندی نهایی اهداف نشست و اجرای دو نوازی ویولن رجا محمدی و محمد بناکار نوازنده تنبک همراه بود. پس از آن آواز خوانی مجید روزی طلب با تار مصلی نژاد و ایراد سخن و بیان خاطره از سوی استاد رحیم فتح علی زاده، پیر موسیقی محلی فارس، بر طراوت مراسم اختتامیه افزود.
پایان بخش برنامه اجرای دونوازی نی و سه تار، توسط علی نجفی و سجاد پورقناد از نویسندگان “گفتگوی هارمونیک” بود. پس از پایان برنامه، نخستین نشست پایگاه های مجازی موسیقی سراسر کشور با “شام مهربانی” پایان یافت. در مقالات آینده به مقالاتی که در این نشست مطرح شد بیشتر میپردازیم.

۲۶اردیبهشت ماه، افتتاح نخستین نشست رسمی پایگاه های مجازی موسیقی کلاسیک ایران

نخستین نشست رسمی پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی با حضور اعضای جامعه ی مجازی آن، در تاریخ چهارشنبه ۲۶ اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ در شهر شیراز و در سالن “سبز کوچک” آّبنوس این شهر افتتاح خواهد شد. این نشست که به مدت سه روز برگزار خواهد شد، در یک حرکت خودجوش با هدف بررسی و تببین نقش فضای مجازی در معرفی، رشد، توسعه، اعتلای موسیقی و فرهنگ نقد و پژوهش در این زمینه انجام خواهد شد.

نام نویسی برای شرکت در این برنامه که از دی ماه سال گذشته آغاز شده بود، به مدت یک ماه ادامه یافت و طی این مدت حدود ۴۰ نفر از نویسندگان و صاحبان پایگاه های مجازی اطلاع رسانی و وبلاگ های موسیقی از سراسر کشور آمادگی خود را برای حضور در این نشست اعلام نمودند.

در برگزاری این برنامه، علاوه بر شرکت فناوری داده های داتیس پارس که حامی پایگاه اطلاع رسانی و تحقیقاتی موسیقی گفتگوی هارمونیک (Harmony Talk) می باشد، آموزشگاه های آزاد موسیقی تماشاگه راز و آبنوس در شیراز نیز همکاری و یاری نمودند.

گفتنی است در این برنامه، ۴ نشست تخصصی با سخنرانی چند تن از پژوهشگران، صاحبان پایگاه های مجازی و وبلاگ های موسیقی در طول یک روز برگزار خواهد شد. همچنین یک نشست با عنوان ” جلسه ی هم اندیشی پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی” برای تدوین و تبیین اهداف این همایش در کنار مجموعه ی تاریخی تخت جمشید انجام خواهد شد.

در این برنامه، برای شناساندن هر چه بیشتر موسیقی محلی فارس به مهمانان نشست، در مراسم افتتاحیه و اختتامیه ی آن، این نوع موسیقی اجرا خواهد شد.

همچنین دکتر مسیح افقه، ازشاگردان استاد فرامرز پایور و محقق موسیقی و همچنین علی رضا میر علی نقی، از دیگر محققان و پژوهشگران به نام این عرصه، از مهمانان ویژه ی این نشست سه روزه می باشند که در طول مراسم افتتاحیه و اختتامیه برای حاضران سخنرانی خواهند کرد.

این نشست همچنان پذیرای علاقه مندانی که متمایل به شرکت در آن باشند، خواهد بود. برای حضور در برنامه از همه ی علاقه مندان به هنر والای موسیقی و نویسندگان و صاحبان سایت ها و وبلاگ های موسیقی برای حضور در این نشست دعوت به عمل می آورد.

آدرس محل برگزاری:

شیراز – میدان آزادی (گاز) – آموزشگاه آزاد موسیقی آبنوس – سالن سبز کوچک

زمان برگزاری مراسم افتتاحیه:

چهارشنبه، ۲۶ اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ – ساعت ۱۷:۳۰

زمان پذیرش:

از صبح روز چهارشنبه

مکان ثبت نام حضوری و پذیرش:

شیراز – بلوار گلستان – جنب داروخانه ی دکتر یوسفی – ساختمان ذخیره – طبقه ی دوم – آموزشگاه آزاد موسیقی تماشاگه راز – تلفن: ۷۳۲۷۲۴۵

تلفن اطلاع رسانی:

۲۲۲۴۲۰۱ – ۰۷۱۱ ( از ساعت ۱۰ تا ۱۴ و ۱۷ تا ۲۰)

ریز برنامه سه روزه ی نشست:

چهارشنبه ۲۶/۲/۱۳۸۶:

از صبح تا ساعت ۲، آغاز پذیرش مهمانان

از ساعت ۱۳ تا ۱۴ صرف نهار

از ۱۴

تا ساعت ۱۷:۳۰ وقت آزاد

از ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۹

مراسم افتتاحیه:

– سخنران ویژه: دکتر مسیح افقه
– صحبت های مدیر اجرایی برنامه از روند کلی کارهای اجرایی مربوط به نشست و اهداف برگزاری آن
– صحبت های یکی از صاحبان یا نویسندگان پایگاه های اطلاع رسانی به نمایندگی از حاضران
– موسیقی: محلّی فارس
ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۰ – صرف شام

ساعت ۲۰:۳۰ – دیدار از آرامگاه های سعدی و حافظ

پنج شنبه ۲۷/۲/۱۳۸۶:

ساعت ۷:۳۰ تا ۸:۳۰ صبحانه

نشست های تخصصی صبح:

ساعت ۹ تا ۱۰:۳۰- بخش نخست
ساعت ۱۰:۳۰تا ۱۱ – استراحت
ساعت ۱۱ تا ۱۲:۳۰ – بخش دوم + اجرای موسیقی

صرف نهار و استراحت به مدت ۲ ساعت

نشست های تخصصی عصر:

ساعت ۱۵ تا ۱۶:۱۵- بخش نخست
ساعت ۱۶:۱۵ تا ۱۶:۳۰ – استراحت کوتاه
ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۷:۴۵ – بخش دوم + اجرای موسیقی

حرکت به سوی مجموعه ی باغ شهر دشت کوه در ۱۰ کیلومتری شیراز و صرف شام

ساعت ۲۱ – دیدار از مجموعه ی آرامگاه خواجوی کرمانی

جمعه ۲۸/۲/۱۳۸۶:

ساعت ۶ – مراسم کوهنوردی (اجرا در پارک کوهستانی کوهپایه) “برنامه ی اختیاری”

از ساعت ۹:۳۰ تا ۱۲،۳٫ بازدید از مکان های مهم تاریخی، فرهنگی، علمی و دیدنی شهر

از ساعت ۱۲:۳۰ تا ۱۵:۳۰،‌ حضور در یک مجتمع تفریحی و برگزاری نشست با عنوان “جلسه ی هم اندیشی پایگاه های اطلاع رسانی موسیقی”

ساعت ۱۵:۳۰ حرکت به سوی مجموعه ی تاریخی تخت جمشید

ساعت ۱۸ بازگشت به شیراز

از ساعت ۱۹ تا ۲۰:۳۰

مراسم اختتامیه:

سخنران ویژه: علی رضا میرعلی نقی

سخنرانی شهرام ممتحن،‌ رییس انجمن موسیقی فارس در مورد آموزش مجازی موسیقی

صحبت نماینده ی پایگاه ها در مورد جمع بندی نشست سه روزه

موسیقی: محلّی فارس

برنامه ی پایانی:
محفل دوستانه ی شعر و ادب و موسیقی با عنوان “شام مهربانی +” صرف شام

نشست تخصصی پایگاه های مجازی موسیقی کلاسیک ایران

امرزه دغدغه تمام کسانی که در عصر حاضر زندگی میکنند یعنی دوره ای که ما آن را با نام دنیای ارتباطات و فناوری اطلاعات میشناسیم کسب خبر از اتفاقات رخ داده در سراسر جهان و آشنا شدن با خواستگاها و اندیشه مردمان دیگر سرزمین میباشد.

میدانیم که با نادیده گرفتن این تکنولوژی (اینترنت)، نمیتوان از رویدادها و رخدادهای پیرامونمان اطلاع حاصل کرده و قطعا ما را با بحرانهای غیر قابل جبران روبرو خواهد کرد.

در نتیجه، یکی از نکاتی که همواره باید مد نظر داشت این است که چنانچه شما خواسته باشید از نقطه نظرات دیگران مطلع باشید و یا افکار و عقاید خود را برای سایر انسان های اقصی نقاط کشورهای دیگر بشناسانید باید از ابزاری به نام اینترنت استفاده کنید.

بنابراین بهره جویی از اینترنت در عصر حاضر جزو لاینفک زندگی رزمره ما شده است.

پس ما در تمام زمینه ها برای شناساندن توانمندیهای بالقوه خودمان به دیگران، ناگزیر از استفاده از این ابزار مدرن خواهیم بود، بالاخص هنرمندان گرامی که باری به مراتب بیشتر از دیگران
جهت شناساندن هنر و فرهنگ جامعه خود به دوش میکشند.

ما دوستداران موسیقی این مرز و بوم برای اولین بار نشستی را ترتیب دادیم تا بتوانیم به اندازه سهم خود، این پتانسیل های هنری موجود بالاخص هنر موسیقی را به منصه ظهور رسانده و شرایط را برای دوستداران این هنر گرانقدر و آشنا ساختن ایشان با این دنیای مهجور مانده از طریق دنیای مجازی (internet) ایجاد کنیم.

نشست ما با حضور تنی چند از دارندگان سایت و وبلاگ نویسان و هنرمندان نام آشنای کشور عزیزمان، در روزهای ۲۶،۲۷،۲۸ در شیراز برگزار خواهد شد که امید است بتوانیم باب جدیدی را برای علاقمندان و دوست داران مایل به فعالیت در این زمینه ها را فراهم کرده باشیم.

وعده ما ۲۶، ۲۷ و ۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۶ شیراز

گفتگوی هارمونیک سه ساله شد

با همیاری شما دوستان، “گفتگوی هارمونیک” به سومین سال از فعالیت خود رسید. در این سال قصد داریم به فعالیت های بیشتر و جدی تری در محیط غیر مجازی بپردازیم و با همیاری دیگر دوستان محیط وب، برنامه هایی را برای معرفی بهتر هنر موسیقی و بحث های پیرامون آن به مردم، اجرا کنیم.

دوستان زیادی در این سال خواستند که ” گفتگوی هارمونیک” تریبونی باشد برای همه خطهای فکری و انواع اندیشه ها در موسیقی؛ ولی این خواسته از عهده سایت خارج است و اصولا وظیفه ” گفتگوی هارمونیک” تبلیغ برای تمام اندیشه ها نیست.

فهرست “سل” که امسال دومین سال فعالیت خود را آغاز کرده است، میتواند مکانی ایده آل باشد برای رسیدن به نقطه تلاقی اندیشه ها.

اولین برنامه ای که بصورت غیر مجازی در این سال به اجرا در میآید، نشست نویسندگان موسیقی اینترنت است که امسال در شیراز برگزار خواهد شد.

مدیریت این نشست را رضا زارعی به عهده خواهد داشت و با همکاری سایت ” گفتگوی هارمونیک” از ۳۰ فرودین تا ۱ اردیبهشت، پنج برنامه (سخنرانی و کنسرت) به اجرا در خواهد آمد. این برنامه ها در تالار حافظ شیراز برگزار می شود. در حاشیه این نشست، برنامه های مختلفی مانند دیدار با هنرمندان شیراز و شرکت در مراسم شب سعدی و بازدید از دیدنیهای این شهر نیز وجود دارد. ضمنا” به علاقه مندان نوید این نشستهای غیر مجازی را در سالهای آتی میدهیم.

در سالی که گذشت، پست های ” گفتگوی هارمونیک” به ۱۱۷۵ عدد رسید و بیش از ۴۲۰ نفر به عضویت فروم ” گفتگوی هارمونیک” درآمدند که در زمینه های مختلفی از
اصول فراگیری سازها تا مسائل مربوط به فیزیک موسیقی، به بحث و گفتگو پرداختند.

در پایان تشکر میکنیم از همیاری ها و نامه های محبت آمیز شما عزیزان و امیدواریم بتوانیم در راه خدمتگزاری به موسیقی، موفق باشیم.

گفتگوی هارمونیک