Posts by آروین صداقت کیش
مرور کتاب «موتسارت؛ تصویر یک نابغه»
Published on ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷
موتسارت افسانهای، دردانهی دنیای موسیقی را با نبوغ خارقالعادهاش میشناسیم. حتا آنها که موسیقیاش را هم نشنیدهاند احتمالا چیزکی از استعداد شگرف او به گوششان خورده. تصور ما را از این استعداد شگرف (و نیز خودِ مفهومِ نابغهی درک نشده توسط مردم همعصرش) زندگینامههای رومانتیک قرن نوزدهمی و دنبالههای قرن بیستمیشان به وجود آوردند و شاخ و برگ دادند. کتاب «موتسارت؛ تصویر یک نابغه» نوشتهی «نوربرت الیاس»، جامعهشناس برجسته اما راهی دیگر در واکاوی زندگی موتسارت در پیش میگیرد؛ پرسش جامعهشناسانه از نبوغ.
مرور آلبوم «انجمن فلوت ایران ۱»
Published on ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۷
عطر همکاری دانشگاهی نخستین چیزی است که از آلبومی با نام یک انجمن تخصصی به مشام میرسد. استادی دلسوز، انجمن تخصصی ساز و یک کنکور استاندارد را پایهگذاری کرده، دانشجویی با استعداد و کوشا در آن برگزیده شده، بعضی استادان دانشگاه برای اجرا قطعاتی تصنیف و به برگزیده اهدا کردهاند و در نهایت جایزهاش را که ضبط یک آلبوم بوده دانشگاه -از طریق موسسهای که گویا خاص نشر آثار دانشجویی به راه انداخته- منتشر کرده است.
مرور آلبوم «مثنوی صبا»
Published on ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷
بازنویسی/تنظیم آثار برای سازهای دیگر در اولین سطح به کار گستراندن کارگان (رپرتوار) میآید، حال با هدف آموزش باشد یا دسترسیپذیری قطعات برای نوازندگان آموزش دیده. از این رو نفس حضور آلبوم «مثنوی صبا» (و بیش از آن کتاب نغمهنگاریاش) مغتنم است. آنچه در خود آلبوم شنیده میشود ۲۱ قطعه و نواخته از «ابوالحسن صبا» موسیقیدان افسانهای و پرجاذبهی تاریخ ماست که اگر از سطح نخست برگذریم ابعادی از مسالهی کارهای مشابه را بر ما هویدا میکند.
مرور آلبوم «یال و باد»
Published on ۱۳ فروردین ۱۳۹۷
«یال و باد» مسألهای را پیش روی میگذارد و آن مسألهی اصل (اوریجینال) بودن است. یا به بیان دقیقتر حد و مرز تأثیرپذیری و تقلید. این را آغاز قطعهی «تلخ» به شنونده میگوید که نشانِ همزمان دارد از «هفت گاه معلق» در رنگآمیزی افهها و کمی بعد «شهر خاموش» و «لایههای تاریکی» در تکرار پژواکگون میانِ بافت و پیش بردن قطعه از طریق نقشمایههای بس خُرد (که جمعشان حتا تم کوتاهی را هم تشکیل نمیدهد).
مروری بر آلبوم «حباب و سراب»
Published on ۲۷ اسفند ۱۳۹۶
چه میشود آن هنگام که دو یا چند موسیقیدان که کفهی ترازوی سابقهشان به سود آهنگسازی میچربد تصمیم میگیرند در مجموعهای همنشین شوند و بداهه بنوازند؟ حاصل در نهایت چه خواهد شد؟ پلهی اولِ پاسخ احتمالا بسیار ساده است. ایدههای آهنگسازانهشان یا حتا ایدههای از آهنگهای ساختهشدهشان در سرتاسر آن آفریدههای بداهه پخش میشود. در حباب و سراب چنین شده است.
لطفا علمی نقد کنید!
Published on ۲۵ اسفند ۱۳۹۶
حتما شما هم مثل من شنیده یا خواندهاید که کسی دربارهی یک نقد موسیقی چنین حرفی بزند. اما آیا تابهحال به معنیاش دقت کردهاید؟ وقتی کسی این عبارت امری محترمانه را میگوید منظورش دقیقا چیست؟ چه میخواهد؟ اگر به جاهایی که این جمله گفته میشود و بحثهایی که بعد از گفتنش پیش میآید خوب فکر کنیم متوجه میشویم که معنیهای مختلفی در نظر گویندگان یا نویسندگانش بوده است.
مروری بر آلبوم «زمان»
Published on ۲۲ اسفند ۱۳۹۶
نگرهی سکوت نقشدار بهراستی نقش ایده یا نگره در آفرینش یک اثر موسیقایی کجاست؟ کدام پایهی موفقیت آثار هنری را نگرهشان میسازد؟ یا به بیانی دقیقتر رابطهی نگره و ارزش یک اثر چیست؟ یک پاسخ بزرگ آن است که تعیُّن نگره، کیفیت محقق شدنش یا چگونگی برابر ایستادنش تعیینکننده است. بحث دامنهدار و پیچیدهای است […]
مروری بر آلبوم «بدرقهی ماه»
Published on ۲۲ بهمن ۱۳۹۶
«بدرقهی ماه» خیلی چیزها دارد شاید حتا بتوان گفت همه چیز. طرح و برنامهی نسبتا متوازن منسجم، گرمای عاطفی برآمده از اجرای پرانرژی نی، روانی ملودی (مثل «ضیافت صبح») و لحظههای غافلگیرکننده (مانند آشکار شدن دیرهنگام جهت اصلی مدال در خط عود در آغاز قطعهی «بدرقهی ماه»)، وهم و سودا و سوز (چون «دشت مهزده» و تکنوازیها) و جز آن، بخشی از ساختمانش است. اما افزون بر اینها پرسشی که در آن است و پاسخی که فراچنگش نمیآید بر فراز همهی این داشتهها میایستد. و آنچه آلبوم (و برخی دیگران نیز) از آن میپرسد و با پاسخ نیافتن بر جای هنوز خالیاش انگشت میگذارد چیست؟ همنوازی در سایه روشن میان قیدهای «ازپیشتعیینشدگی» و آزادیهای «تعییننشدگی».
مرور آلبوم «شب پیانوی ایرانی»
Published on ۱۹ بهمن ۱۳۹۶
«پیانوی ایرانی» چیست؟ اجرای محتوای دستگاهها و چهارمضراب و رنگ و … با پیانو، همان که مشهورترین نمایندگانش مرتضی محجوبی و جواد معروفیاند یا همان که اگر قدری بیشتر با تاریخ موسیقی آشنا باشیم نامهایی چون مشیرهمایون شهردار، حسین استوار، سیروس شهردار و حتا اردشیر روحانی را نیز دربر میگیرد. این شبه تعریف تا زمان افول این شکل از پیانونوازی در میانهی قرن حاضر کافی مینمود. هویت اصطلاح در برابر «پیانوی کلاسیک» قرار میگرفت و جز موارد مرزی بسیار خاص برای بیشتر شنوندگان معلوم بود که چه چیزی پیانوی ایرانی است و چه چیزی نه.
مروری بر آلبوم «موسیقی برای تار و پیانو»
Published on ۱۶ بهمن ۱۳۹۶
اگر پیانویی بخواهد امروز صدای تاری را همراهی کند، نه که به دامن نوستالژی روزی روزگاری پیانو و تار و برنامهی گلها بیافتد و نقشِ نقش بر آبِ دیروزی بودن را بازی کند، چه صدایی خواهد داشت؟ چگونه همراه و همنشین میشود؟ پاسخ این پرسش مهمترین چیزی است که در «موسیقی برای تار و پیانو»ی «میلاد محمدی» و «هوشیار خیام» به گوش میرسد. صدایی تازه برای همراهی دو ساز، یا از آن کلیتر، دو خط موسیقی که هر دو کموبیش هماناند که پیشتر جدا بودهاند، مقصد و مقصود آگهیشدهی آفرینندگان آلبوم بوده است.
