هنوز به آن ماهی‌هایی فکر می‌کنم که برای سفرۀ هفت‌سین در تنگ بلوری جای می‌گیرند و آن پیرمردانی که ناامید از فروش ماهی‌های سیاه به خانه باز می‌گردند. این نازک‌بینی و تخیل شگرف دستمایۀ اثر «ماهی برای سال نو» می‌شود. نغمه هایی با بیانی شفاف و روشن. انتشار آلبوم‌های «دریا» در اواخر دهۀ ۶۰ و پس از آن آلبوم «ماهی برای سال نو» حضور نوازنده‌ای با نگاهی متفاوت از شیوۀ گذشتگان را نوید می‌داد که با استفاده از تکنیک‌ها و نغمه‌های موسیقی ایرانی و موسیقی محلی کردی، تحولی اساسی در شیوۀ سنتورنوازی معاصر ایران پدید آورد.
