کیوان پهلوان

زبان و ادب پارسی در روزگار فردوسی لازار بر این باور است که دوریِ خراسان  و  فرارود از خلافت بغداد و وجود فرمانروایی‌های ایرانی، — که در عمل مستقل از خلافت بودند — دلیل پیدایش ادب پارسی در خاورِ ایران و محدود بودن بالندگی آن تا اواخر سدهٔ چهارم ه‍.ق به این سرزمین‌ها بود. این فرمانروایان ایرانی و به‌ویژه امیرانِ […]

اینکه استاد شجریان به صراحت می‌گوید در این کار موفق بودم، یعنی موسیقی ایران را نجات داده‌ام، به نوعی توهین و بی‌توجهی به تمام استادان، پبشکسوتان و موسیقی‌دانان برجسته‌ای است که تا به حال آمده‌اند و زیسته‌اند و رفته‌اند و بزرگان ناشناخته‌ای که در آینده خواهند آمد. این نکته را هم باید گفت که با نبودِ پایور، لطفی، مشکاتیان و… شجریان آن اوج به دست آورده را تا حدودی از دست داد چراکه آهنگساز و نوازنده خوب بر کیفیت صدای آوازخوانان می افزایند و همچنین برعکس.

هر فردی با تمام استعدادها و ظرفیت ها، هیچگاه نمی‌تواند خود جایگاه آینده خویش را تعیین کند. ظرفیت‌های هر فرد و آثار و کارهایش در سیالیت تاریخ مشخص می شود. محمدرضا شجریان در زمان زنده بودنش القاب «استاد آواز ایران» که طبیعی بود و دیگری «خسرو (پادشاه) آواز ایران» که موسیقی‌دانان می توانند مقایسه و بحث کنند که «پادشاه!» موسیقی چه کسی می‌توانست باشد و یا در آینده چه کسانی می‌آیند و می‌توانند باشند! دیگر چه نیازی است که خود استاد آواز خود را با فردوسی مقایسه کند و مثل فردوسی شود؛ محمدرضا شجریان می گوید: «همچنان که فردوسی زبان من را نجات داد، من هم باید موسیقی مملکتم را نجات بدهم…» و در جمله آخر گفت: «و تا الان هم موفق بوده‌ام»