Posts by کیوان پهلوان
نگاهی به مجادله دربارۀ تار آذربایجانی (۲)
فرهنگ و موسیقی کردها را در این استان نمیتوان نادیده گرفت. طبیعی است باید گفت، فرهنگ یا موسیقی ترکها و کردهای استان آذربایجان غربی.
نگاهی به مجادله دربارۀ تار آذربایجانی (۱)
پس از ثبت تار آذربایجانی توسط نمایندگان جمهوری آذربایجان در یونسکو مجادلهای در فضای مجازی پیرامون ایرانی بودن ساز تار شکل گرفت و هنرمندان و موسیقیدانان ایرانی به تکاپو افتادهاند تا ثابت کنند که ساز تار از آن ایران است؛ البته آنها نادرست هم سخن نمی گویند اما باید به ظرافت هایی هم توجه کنند البته آقای داریوش پیرنیاکان پا را فراتر گذاشته از موارد دیگری سخن گفتهاند به گمان نگارنده نادرست است. در ادامه به دلایل این ادعا میپردازم:
گرامیداشتی برای انوشیروان روحانی
انوشیروان روحانی از موسیقی دانان برجسته ای است که سه نسل از ایرانیان از ساخته های او خاطره دارند؛ ما که نوجوانان و جوانان سالهای قبل و بعد از انقلاب هستیم. آنانی که پدران و مادران ما بودهاند و فرزندان نسل سوم که همچنان از آهنگ های بی بدیل او لذت میبرند.
یادبود علی تجویدی؛ گلها را از من بگیری، میمیرم! (۲)
.شوکت خانم خاطرات زیبایی از آهنگ ساختن و پرورش گل آقای تجویدی تعریف میکرد؛ مثلا گفت: قبل از سالهای چهل وقتی به اینجا بیاییم، خانه مان در خیابان باستان بود و خانهها بیشتر نمای آجری داشت و حیاطی و هنگامی که به پشت بام می رفتی، اتاق زیر شیروانی داشت و تا هوا کمی گرم […]
یادبود علی تجویدی؛ گلها را از من بگیری، میمیرم! (۱)
علی تجویدی (زادهٔ ۱۵ آبان ۱۲۹۸ – درگذشتهٔ ۲۴ اسفند ۱۳۸۴) نوازندهٔ ویلن و سهتار و آهنگساز، در تهران متولد شد؛ اما اصالتاً اهل اصفهان بود. برادران وی محمد و علیاکبر تجویدی از نقاشان سرشناس بودند. تجویدی آموختن موسیقی را از کودکی نزد پدرش «هادیخان تجویدی» که در نقاشی از شاگردان کمالالملک و در موسیقی از شاگردان درویشخان بود، آغاز کرد. پس از مدتی، نزد «ظهیرالدینی» به فراگیری فلوت پرداخت.
نوروزخوانی در ایران (۷)
دکتر عبالکریم گلشنی در مقاله «نوروز و نوسال در گیلان» (گیلان نیوز – سایت خبری تحلیلی استان گیلان، چهارشنبه، ۲۳ بهمن، ۱۳۸۷) مینویسد: «نوروزی» یا «نوروزی خوانی» در گیلان نخستین بار در ۱۳۵ سال پیش توسط الکساندر خوتسکو (Alexander Choodzko) ایرانشناس روسی گردآوری شده است. خوتسکو که مدت یازده سال در ایران و از جمله در ایالات شمالی ایران اقامت داشت، مطالعات ارزندهای در زمینههای زبان شناسی ایران و بخصوص گویشهای گیلکی، طالشی و مازندرانی انجام داد. حاصل این تحقیقات کتابی است پر حجم تحت عنوان: “Specimens of the Popular Poetry of Persia” که به سال ۱۸۴۲م. در لندن به چاپ رسید.
نوروزخوانی در ایران (۶)
نوروز خوانان، پیامآوران شادی و بهار هستند، که در آستانه سال نو و روزهای پایانی سال، بساطشان در مناطق مختلف مازندران گسترده میشود و از گذشته دور با فروکش کردن سرمای زمستان و نزدیک شدن بهار و تجدید حیات,طبیعت، پیکهای نوروزی روستاها و شهرهای مازندران با اجرای مراسم، بازیهای نمایشی، خواندن اشعار و ترانههایی در وصف بهار و نوروز، به عاشقان طبیعت بشارت آمدن نوروز را میدادند.
نوروزخوانی در ایران (۵)
مراسم نوروز خوانی در برخی از مناطق استان مازندران از حدود یک ماه مانده به عید نوروز آغاز میشود، در این منطقه نوروز خوانی بیشتر توسط چوپانها و گاوچرانها انجام میگیرد. این افراد شب هنگام به درب خانهها میروند و مژده آمدن بهار را به اهل خانه میدهند. آنها با زنگولهای در دست و تکان دادن آن، با ایجاد سروصدا وارد روستا میشوند و جلوی هر خانه شعر میخوانند و از صاحب خانه طلب عیدی میکنند. نوروز خوانها در استان مازندران معمولا کیسهای در دست دارند که طنابی به آن متصل است، کیسه را از روی پشت بام به داخل خانهها میاندازند و اهالی خانه این کیسه را با شیرینی، تخممرغ، قند و چای، برنج و یا پول پر میکنند.
نوروزخوانی در ایران (۴)
نحوه اجرای مراسم نوروز خوانی در اغلب شهرها و مناطق کشورمان شبیه به هم است، نوروزخوانان معمولا تنها، دو نفره یا در گروههای چهار نفره به اجرای این مراسم میپردازند و هریک وظیفهای را بر عهده میگیرند. معمولا دو نفر از اعضای گروه که صدای بهتری دارند، شعر را با آواز میخوانند و یکی دیگر از اعضای گروه ساز میزند. نفر چهارم گروه هم «کولهکش» یا «بارکش» است که با کیسهای بر پشت یا در دست، هدایا را از مردم میگیرد و در کوله میگذارد.
نوروزخوانی در ایران (۳)
نوروزخوانها آمدن فصل بهار و عید نوروز را به مردم با شعر و آواز نوید میدهند و مردم را به امید و شادی دعوت میکنند. مردم هم برای قدردانی از نوروزخوانها همواره تحفهای به صورت پول، لباس و یا شیرینی به این افراد هدیه میدهند. نوروز خوانها در اغلب مناطق ایران لباسهای ساده و در برخی شهرهای کشورمان لباسهای محلی بر تن میکنند و یک چوب دستی و کوله پشتی همراه خود دارند، نوروز خوانها با زدن چوب دستی خود بر زمین مردم را از آمدن خود به کوچه و محله با خبر میکنند و هدیههای مردم را در کوله پشتی همراه خود میگذارند.

