Posts by سجاد پورقناد
رحمت الله بدیعی: تجویدی چیز دیگری بود
Published on ۲۳ شهریور ۱۳۹۸
آقای شهرام فسازاده که در امریکا هستند. ایشان ۵ سال پیش من ویولون کار کرده اند، البته بعدها پیش حبیب الله بدیعی رفتند اما در شرح حالی که خود فسازاده نوشته بود گفته اند که «من ۵ سال شاگرد رحمت اله بدیعی بوده ام»، اگر ایشان نمی گفتند، شاید من هم یادم نبود! در حقیقت گرفتن ویولون از آرشه، انگشت گذاری و کلاً تکنیک ویولون را پیش من بودند. آقای گرگین زاده شاگرد من بودند، پروین پیشه و…
رحمت الله بدیعی: تکنیک های ویولن ایرانی بسیار ساده تر از تکنیک های غربی است
Published on ۱۹ شهریور ۱۳۹۸
اتفاقاً من یک برنامه ای را جلوی ایشان ارائه کردم که [خیلی تخصصی و خاص بود.] آن موقع دکتر مهدی برکشلی از من خواستند که فواصل موسیقی ایرانی مانند یک چهارم پرده، سری و کرن را مقابل منوهین نشان دهم. به همین خاطر بنده هم قبول کردم و در همان جلسه ای که دایر شده بود…
رحمت الله بدیعی: می گویند ذوحیاتین هستی!
Published on ۱۴ شهریور ۱۳۹۸
در سال ۱۳۸۷ تصمیم داشتم با هنرمند با ارزش و یگانه موسیقی ایرانی، رحمت الله بدیعی مصاحبه ای داشته باشم. از طریق فرید دهدزی با همنواز و دوست قدیمی ایشان هوشنگ ظریف تلفن ایشان را به دست آوردیم و مصاحبه ای را ترتیب دادیم. به این سبب که هیچ نمونه ضبط شده ای از نوازندگی ایشان در سبک غربی وجود نداشت، در آن زمان قرار شده بود قطعاتی را بنوازند و ضبط کنند که به دلیل مشکلات جسمی شان این امکان فراهم نشد. حدود یکسال بعد بدون اجازه نگارنده، این مصاحبه با اشکالاتی موسیقایی و تایپی در یکی از مجلات منتشر شد. امروز نسخه اصلاح شده این مصاحبه در سایت به انتشار می رسد.
رهبری: از سرنوشت آثار ضبط شده آهنگسازان ایرانی در بنیاد رودکی خبری نیست!
Published on ۲۶ مرداد ۱۳۹۸
نوشته که پیش رو دارید گفتگویی است با علی رهبری، رهبر ارکستر و آهنگسازی نام آشنای موسیقی ایران، این گفتگو در برنامه رادیویی نیستان (شبکه فرهنگ) انجام شده است. به تازگی اثری از علی رهبری به نام «نوحه خوان» با همکاری انتشارات ناکسوس به انتشار رسیده است. علی رهبری با اینکه تا به حال رهبری بیش از ۲۵۰ اثر را با انتشارات ناکسوس به عهده داشته است، این اولین بار است که یک اثر آهنگسازی شده از او به انتشار می رسد. درباره این آلبوم با او گفتگویی داشته ایم:
نگاهی به کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی (۳)
Published on ۱۷ فروردین ۱۳۹۸
در صفحۀ ۸۷ کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی، جعفرزاده این مشکل را با مطرح کردن عنوان «مقامهای ترکیبی» تا اندازهای حل کرده است. او با مثال آوردن نمونههای متنوعی از ترکیب مدهای متفاوت در موسیقی محلی، موسیقی ایرانی و حتی موسیقی ترکی و عربی، امکان بهوجود آمدن مدهای جدید و روش بررسی آنها را بهاختصار معرفی کرده است.
تاملی در مفهوم فرهنگ کلاسیک به بهانه جشن صدسالگی هنرستان موسیقی
Published on ۱۴ فروردین ۱۳۹۸
هنرستانهای موسیقی ایران، در نبود مراکز آکادمیک جدی مانند کنسرواتوارهای موسیقی کلاسیک که در سراسر جهان دایر هستند، مهمترین نقش را در تربیت هنرجویان موسیقی کلاسیک بازی میکنند. در واقع این مراکز هستند که باید از کودکی تا جوانی هنرجویان موسیقی را با فرهنگ کلاسیک (چه ایرانی چه غیر ایرانی) آشنا کنند و شخصیتهایی را عرضه کنند که فرهنگ کلاسیک را درک کرده و در آن بالیده باشند.
سه خواننده در یک حنجره
Published on ۱۱ فروردین ۱۳۹۸
در میان خوانندگان برنامه گلها، سیما بینا چهره ای بیمانند است؛ او که از کودکی وارد رادیو شد، با تعالیم پدرش اولین مروج جدی موسیقی محلی در رادیو است. پدر سیما، شاعر و اهل موسیقی و مشوق اصلی و در واقع مهمترین پشتوانه فرهنگی او بوده است. توجه به سیما بینا به اندازهای بود که گویا داوود پیرنیا برنامه «گلهای صحرایی» را تحت تاثیر آوازهای او بنیان نهاد. سیما بینای جوان به این موفقیت اکتفا نکرد و در کنار روایت موسیقی محلی ایران، به طور جدی به موسیقی دستگاهی پرداخت.
نگاهی به کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی (۲)
Published on ۳ فروردین ۱۳۹۸
پیش از انتشار این کتاب، استادانی بودند که موسیقی ایرانی را اول با گوشههای مدال ردیف درس میدادند؛ کسی که مجدانه در این زمینه تا امروز فعال بوده، حسین عمومی نوازنده و مدرس موسیقی دستگاهی است. عمومی در کلاسهایش قبل از آموزش کل ردیف، درسی به نام «پیشردیف» را تدریس میکند که در زمانی حدود ۲۰ دقیقه، کل گوشههای مدال ردیف را پشت هم میخواند. (۵)
آمد بهار ِ جانها ای شاخ ِ تر به رقص آ
Published on ۱ فروردین ۱۳۹۸
دهه شصت را می توان سال های اوج تمرکز آهنگسازان ایرانی بر روی اشعار مولوی دانست؛ گویا فضای خاص کشور تحت تاثیر جنگ، موجبات گرایش جامعه به سمت مفاهیم عرفانی اشعار مولوی را دوچندان کرده بود و تصانیفی که برای ارکستر سازهای ایرانی و حتی ارکستر سمفونیک در آن برهه ساخته می شد، از اشعار مولانا بهره زیادی می بردند.
نگاهی به کتاب «موسیقی ایرانی»شناسی (۱)
Published on ۲۴ اسفند ۱۳۹۷
خسرو جعفرزاده را اهالی موسیقی ایران بیشتر با نقدهای تند و صریحش میشناسند، نقدهایی که بدون در نظر گرفتن دوستیها و رفاقتهایش با اهالی موسیقی، کاملاً بیطرفانه و علمی نوشته شده و در مجلههای مختلف کاغذی و اینترنتی منتشر شده است. فعالیت اصلی و تحصیلات آکادمیک جعفرزاده اما در رشتۀ معماری است و موسیقی همیشه علاقۀ دوم او بوده، گرچه امروز دیگر ارزش فعالیت او در زمینۀ موسیقی کمتر از فعالیتهای معماریاش نیست. سالهاست جعفرزاده در مقالاتش به موضوع عامیانگی (۱) در گفتمانِ (discourse) علمیِ موسیقی ایران پرداخته است و یکی از دلایل عدم توافق نظر تئوریپردازان این عرصه و نیز ناکارآمد بودن تئوریهای مرسوم را در نداشتن یک زبان علمی میداند.
