یویو ما از جاده ابریشم می گوید

از آلبوم های Appalachian Journey و Soul of the Tango گرفته تا Simply Baroque یویو ما همواره به عنوان یکی از مطرح ترین نوازندگان ویولن سل معاصر از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده و در تلاش بی وقفه اش جهت عبور از حد و مرزها یک لحظه نیز از پای ننشسته است. در حال حاضر او رهبری پروژه جاده ابریشم را عهده دار است، پروژه ای فرهنگی – تحقیقاتی که اهالی موسیقی کشورهایی را که این مسیر کهن تجاری از آنها عبور می کند، گرد هم آورده است.

این مسیر از چین و ژاپن آغاز می شود و سراسر آسیا را به یونان و ایتالیا پیوند می دهد. آلبوم انفرادی Solo که یویو ما در سال ۱۹۹۹ منتشر کرد، در حقیقت اولین محصول و نقطه آغازین این پروژه جسورانه محسوب می شد. موسیقی متن فیلم “Crouching Tiger, Hidden Dragon” به کارگردانی Ang Lee که توسط Tan Dun ساخته شده، دومین دستاورد پروژه مذکور است، در این زمینه Barnes & Noble.com’ مصاحبه ای با این هنرمند بزرگ انجام داده است :

B&N.com : تعریف شخصی شما از پروژه جاده ابریشم چیست ؟
یویو ما : جاده ابریشم در حقیقت یک طرح فرهنگی در حمایت از استعدادهای درخشان موسیقی است که به موسیقی ملی و اصیل فرهنگ کشورشان می پردازند، مهم نیست این افراد ایرانی یا عرب باشند. هدف از پروژه گرد همایی و همکاری این اشخاص و دستیابی به روشی است که بواسطه آن بتوان علاوه بر ترویج فرهنگی، موسیقی اصیل را بدور از هرگونه تحریف و تصرف زنده نگاه داشت. در این پروژه هدف نهایی تنها گوش فرا دادن به موسیقی های ناآشنا نبود، زیرا همانگونه که بسیاری از آهنگسازان صاحب نام کلاسیک جهان با شنیدن و الهام از این قبیل موسیقی ها به مسیر جدیدی در زندگی هنری خود پای نهاده اند، ما نیز در صدد تقویت خلاقیت ها و کمک به شکوفایی استعدادها طرح جاده ابریشم را آغاز نمودیم.

طی سالیان گذشته ما گروهی از موسیقیدانان کشورهایی چون مغولستان، چین، آذربایجان، تاجیکستان و ازبکستان را گرد هم آوردیم تا قطعاتی را تنظیم و اجرا نماییم. تا کنون نیز این همکاری نکات مثبت بسیاری برای تک تک شرکت کنندگان به ارمغان آورده است.

B&N.com : جاده ابریشم را می توان نوعی کنفرانس موسیقی ملل متحد تلقی کرد، اینطور نیست ؟
یویو ما : بله، اما به روشی مختص به خود، هدف ما ایجاد تغییر در جهان نیست، بلکه خلق ارتباطی فرهنگی، زاده اشتیاق و کنجکاوی افراد در ملیت های مختلف است. در حقیقت به دلیل موانع فرهنگی، سیاسی ، مذهبی و اختلاف زبان، چنین اقدامی همواره با مخاطراتی مواجه بوده است، اما کافی است در عمل بتوانید در یکی از موارد یاد شده ارتباط لازم را ایجاد نمایید، در چنین شرایطی خواهید دید که چگونه این حلقه اتصال منجر به تشکیل شبکه ای فرهنگی خواهد شد. ما نیز برای رسیدن به چنین هدفی در تلاشیم.

B&N.com : این پروژه با استقبال فراوانی روبرو شده و افراد بسیاری داوطلب شرکت در آن هستند، مصاحبه های مطبوعاتی حاکی از شور و اشتیاق عمومی خصوصا ژاپنی هاست. در این مورد نطرتان چیست ؟
یویو ما : کشور ژاپن به دلایل متعدد نقطه انتهایی جاده ابریشم تلقی می شود، سالیان سال است که این کشور در صلح و آرامش به سر می برد، مردمانش بسیاری از آداب و سنن دیرینه خود را به بهترین نحو ممکن حفظ کرده اند، طبیعتا عرصه موسیقی ژاپن نیز از این اصل مستثنی نیست و صد البته این امر سبب مباهات اهالی ژاپن است. در حقیقت کشور ژاپن یک مهد فرهنگی از ثروت هایی است که در جوامع و کشورهای دیگر به دلایل متعدد از جمله جنگ و ویرانی، رو به انحطاط است.

B&N.com : موسیقی متن فیلم “Crouching Tiger, Hidden Dragon” بخشی از پروژه جاده ابریشم بوده است، نظرتان در مورد تفاوت های ضبط یک آلبوم کلاسیک و موسیقی متن چیست؟
یویو ما : برای ساخت موسیقی متن فیلم شما با یک تیم بزرگتر همکاری می کنید، با وجود شباهت هایی که به هر حال در اجرای موسیقی وجود دارد، زمانی که بحث موسیقی فیلم مطرح است، همه فعالیت ها جهت تحقق یک هدف خاص انجام می پذیرد : موضوع اصلی فیلم. شاید بتوان این کار را به موسیقی مجلسی شبیه دانست، تنها تفاوت در این است که شما لزوما درگیر تک تک بخش های کار نخواهید شد، باید به کارگردان و آهنگساز اعتماد کامل داشته باشید زیرا آنها بهتر از هر کسی به هدف مورد نظر اشراف دارند.

B&N.com : نظرتان در مورد ساخت آلبوم های بعدی مرتبط با این پروژه چیست ؟
یویو ما : بدون شک ما به کوشش هایمان جهت رسیدن به هدف اصلی پروژه ادامه خواهیم داد، از استعدادها و مهارتهای نوازندگان و موسیقی دانان فرهنگ های مختلف استفاده خواهیم کرد. امید داریم نتیجه این همکاری و تلاش دست جمعی به نتایج مثبت و تاثیر گذاری در عرصه موسیقی منجر گردد.

11 دیدگاه

  • navid
    ارسال شده در دی ۱۱, ۱۳۸۵ در ۹:۳۹ ب.ظ

    واقعا” خانم افشانی زنده باد.

  • navid
    ارسال شده در دی ۱۱, ۱۳۸۵ در ۹:۴۴ ب.ظ

    با سلام و تشکر بسیار می خواستم خواهش کنم اگر ممکن شد مقاله ایی عالی(البته مقاله های شما همیشه عالی) در باره ی پابلو کازالس این اسطوره نوازندگی ویولن سل اهنگساز و رهبر ارکستر ارائه دهید.

  • navid
    ارسال شده در دی ۱۱, ۱۳۸۵ در ۱۰:۰۲ ب.ظ

    اولین بار که آن عکس مشهور را که در دیر قدیمی سنت میشل فرانسه از او گرفته شده بود، نگریستم مدتها خیره مانده و از عکسش موسیقی او و صدای سازش را گوش دادم.وای عجب عکسی(البته توصیه می کنم آن عکس را بزرگ و با پیکسل بالا بنگرید).
    karsh می گوید:وقتی او شروع به نواختن کرد دیر قدیمی به تپش درامد با انچه فقط او می توانست بنوازد.موسیقی اش زمینی نبود و در آن فضای غمگین، من به سختی جرات حرف زدن یا حرکت کردن داشتم.از ترس اینکه مبادا افسون و طلسم فضای ایجاد شده را بشکنم.در این حال به شکل بدن قوز کرده و نحیف او چشم دوختم که پشت به دوربین نشسته بود و در مقابل سنگهای ناهموار زبر و خشن دیوار و کف، پنجره ی کوچک در بلندای دیوار و فضای خالی و نیمه تاریک انجا که زندانی را می مانست، صحنه ایی شگفت خلق شده بود و موسیقی او نه از زندان که از جهان فرار می کرد.قدرت عظیم و هوش و معنویتی که از حضور این پیرمرد عجیب ایجاد شده بود شگفتی می افرید.
    آن عکس برنده ی جایزه مدال طلای هنر علاسی در سال هزارونهصدوشصت وشش شد.

  • حامی
    ارسال شده در دی ۱۲, ۱۳۸۵ در ۸:۱۳ ق.ظ

    اگه در مورد جاده ابریشم کیتارو هم صحبت کنید …

  • mani
    ارسال شده در دی ۱۲, ۱۳۸۵ در ۶:۱۱ ب.ظ

    very good.very good

  • maral
    ارسال شده در دی ۱۳, ۱۳۸۵ در ۲:۵۷ ب.ظ

    چه مقاله قشنگی بود مرسی من به ساز ایشون خیلی علاقه دارم… راستی یه سوال؛ ایشون احتمالا روانپریش نیستن ؟ یا احتمالا افسرده ؟ یا مثلا همجنسگرا ؟ آخه تو همین سایت گفته شده نوابغ موسیقی یکی از این سه دسته هستن !!!

  • سهراب محرابی
    ارسال شده در دی ۲۴, ۱۳۸۵ در ۷:۱۱ ق.ظ

    افتخار می کنم که به عنوان یک موزیسین برای اولین بار در ایران به طور جدی اثر “جاده ابریشم” کیتارو و دیگر آثاری از این آهنگساز و ونجلیز را با مرارت فراوان طی سالهای ۷۸ تا۸۱ در کنسرتهایی در شهر محل اقامتم رشت اجرا کردم و در بهار آینده نیز اجرایی از این دست را خواهم داشت.این آثار با سادگی ساختاری نوعی روحنوازی به خصوص را در خود دارد که باعث صیقل خوردن روح انسانی می شود.

  • maral
    ارسال شده در دی ۲۵, ۱۳۸۵ در ۳:۳۲ ب.ظ

    belitet chande agha sohrab khan?

  • ناشناس
    ارسال شده در آبان ۵, ۱۳۸۶ در ۱:۲۰ ب.ظ

    چرا از استاد کیهان کلهر صحبت نمی کنید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

  • ارسال شده در دی ۲۶, ۱۳۸۷ در ۷:۲۲ ب.ظ

    دوست گرامی جاده ابریشم واژه ایی استعماریست و به اندازه خلیج عربی کاذب و دروغ است .
    کشورهای شرق دور همانند چین با فریب کشورهایی دیگر سعی دارند مسیر ایران (به عنوان بستر و رویشگاه اولین تمدن های باستانی ) به شرق و غرب را به نام خود مصادره کنند و عنوان جعلی جاده ابریشم را بر آن نهاده اند .

    در صورت پذیرش این حربه آنها ، در قدم بعدی مدعی می شوند تمدن را هم به ما داده اند !

    بعید نیست چینی ها هم بزودی ما را ، بربرهای حاشیه ایی خویش بنامند این همان حرفیست که اروپایی ها به کشورهای شرقی خود یعنی حوزه تمدنی ایران می زنند .

    نظریه قاره کهن ارد بزرگ می گوید بیست کشور حوزه تمدنی ایران ( عبارتند از : کشورهای قزاقستان ، ازبکستان ، تاجیکستان ، قرقیزستان ، ازبکستان ، ترکمنستان ، افغانستان ، شمال باختری هندوستان ، پاکستان ، ایران ، عراق ، ترکیه ، سوریه ، لبنان ، قبرس ، جنوبی ترین بخش روسیه در میانه استراخان در شمال دریای خزر تا جنوب اکراین ، آذربایجان ، ارمنستان و گرجستان ) باید تبدیل به یک قاره شوند ، سرزمینی با عنوان ” قاره کهن ” .

    قاره ایی همانند اروپا با ساختار و انسجامی سازمان یافته ، تا بتواند مجموعه کشورهای حوزه خویش را در مقابل زیاده خواهی های شرق و غرب حفظ نمایند .

    شما می توانید در وب سایت اختصاصی که در این مورد ایجاد نموده ام ابعاد مختلف جریان جاده ابریشم را ببینید .
    در این آدرس :

    http://khalijfars-jadehfarhangha.blogsky.com

  • سینا
    ارسال شده در اردیبهشت ۱۰, ۱۳۸۹ در ۷:۵۱ ب.ظ

    نقشه ای ازجادهابریشم

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

جمال الدین منبری پس از سالها سکوت به روی صحنه می رود

ارکستر ملی ایران به رهبری فریدون شهبازیان و خوانندگی جمال الدین منبری و پوریا اخواص، ۱۶ اسفند ماه ۹۷ ساعت ۲۱:۳۰ دقیقه در تالار وحدت به روی صحنه می رود. این برنامه آخرین کنسرت سال ۹۷ ارکستر ملی با رهبری شهبازیان خواهد بود.

موسیقی‌ فیلم در خدمت سینما یا نظام ستاره‌سازی؟ (II)

از موسیقی فیلم‌های ماندگار علیقلی در این دسته باید به نمونه عالی مدرسه موشها به کارگردانی محمدعلی طالبی و مرضیه برومند در سال ۱۳۶۴ اشاره کرد. با اینکه این فیلم بطور کامل موزیکال نبود. اما، ترانه‌ها جلوه و جذابیت خاصی به آن می‌داد. البته این خود به عنوان آغاز یک راه برای جذب مخاطب بود. مردم علاقه‌مند به شنیدن ترانه‌های شاد و موسیقی ریتمیک و ساده بودند و علیقلی به خوبی از پس این کار برآمده بود. شایان توجه است که ترانه‌های فیلم هیچ کدام نتوانستند شهرت و محبوبیت ترانه تیتراژ سریال تلویزیونی را تکرار کنند، اما در یک ساختار کلی مناسب کلیت فیلم بود.

از روزهای گذشته…

پاسخی به نوشته علیرضا جواهری در مورد خواننده سالاری (II)

پاسخی به نوشته علیرضا جواهری در مورد خواننده سالاری (II)

حال من مسئله‏اى دیگر را مطرح مى‏کنم آن آثار نه به خاطر علیزاده و مشکاتیان و لطفى و… و نه به خاطر شجریان و یا ناظرى و… ماندگار شد. بلکه به خاطر همدلى این هنرمندان با مردم بود. یعنى آنها آن چیزى را ساختند و خواندند که مردم نیاز داشتند نه آن چه را که دلشان مى‏خواست. این مردم هستند که آثار را باید ماندگار بدانند یا بى‏اثر.
اقدامی نیکو از شجریان (I)

اقدامی نیکو از شجریان (I)

در هر جامعه ای عناصر فرهنگی آن به تبع دیگر جنبه های اجتماعی و اقتصادی به تناسب نیاز روز در حال دگرگونی است. موسیقی هر کشور نیز رفته رفته به حسب تغییر شرایط فرهنگی،تغییر میکند. برای مثال اگر موسیقی کشور خودمان را در صد سال گذشته نگاه کنیم متوجه خواهیم شد در هر دوره گذار فرهنگی و اجتماعی، موسیقی نیز متحول شده و ما اگر به یک آهنگ که در دهه ۴۰یا ۵۰ ساخته شده گوش کنیم شاید آن تأثیری که در زمان ساخت آهنگ بوده امروز نباشد.
توضیحی درباره آوانگاری ابجد در موسیقی قدیم ایران

توضیحی درباره آوانگاری ابجد در موسیقی قدیم ایران

نگارنده بنا به ضرورت و اهمیت رسالت احترام به شعور مخاطب فهیم واجب می داند به تصحیح اشتباهی در یکی از مقالات خود با نام «آوانگاری ابجد در موسیقی قدیم ایران» بپردازد که در فروردین ماه سال جاری در ژورنال محترم گفتگوی هارمونیک منتشر گردید.
سارا وائوگن (I)

سارا وائوگن (I)

سارا لوئیز وائوگن (Sarah Lois Vaughn) اگرچه به عنوان یک خواننده جاز شناخته شده، اما خود با آن موافق نبود، فعالیت او در زمینه جاز همانند عرصه فعالیتش در پاپ است، اما در موسیقی راک به ندرت اثری از این خواننده با استعداد شنیده می شود. او خود گفته است: “من نمی دانم چرا مرا خواننده جاز می شناسند شاید تنها برای آنکه با این موسیقی بزرگ شده ام، من جاز را هیچ گاه رها نخواهم کرد اما یک خواننده جاز هم نیستم. برای مثال بتی کارتر (Betty Carter) خواننده جاز است زیرا این تنها سبک موسیقی است که او می خواند و دنبال می کند. من در دوره ای به عنوان خواننده بلوز نامیده شدم، اما خودم را مختص به هیچ سبکی نمی دانم.”
از اثر تا عمل موسیقایی (II)

از اثر تا عمل موسیقایی (II)

نویسنده در فصل سوم، «اجرا؛ بداهه حفظ اثر» گام بعدی را برمی‌دارد؛ اگر اثر متمایز از نت‌نوشت/اجرایش و مصون از تاثیر آنها نیست، چه چیزی فاصله‌پیش‌پنداشته‌ میان آنها را باید پر کند؟ برای پاسخ، علاقه‌مندی و پیشینه فیلسوف به‌عنوان پیانیست جزء و بینشی که از آن کسب کرده، سکوی پرش می‌شود و «بداهه» -که در فصل‌های قبل به آن پرداخته بود- را در مقام پرکننده شکاف هستی‌شناختی یادشده می‌نشاند. همین فصل و بخش‌هایی از فصل اول اولین بزنگاه خوانش دور از مقصود کتاب و چشم اسفندیار آن است. زیرا کتاب به‌ویژه از لحاظ موسیقی‌شناختی در مقایسه با مطالعات پیشرو در این زمینه (چه در مبداء چه اینجا) چیزی ندارد که بر بینش ما بیفزاید و خواندن احتمالی آن از این زاویه مصداق بارز مصادره به مطلوب است.
موسیقى رنگ ها (III)

موسیقى رنگ ها (III)

حال با یک پرومناد دیگر به قصه قدیمى هدایت مى شویم – قصرى قدیمى در ایتالیا – این قسمت احساس قرون وسطایى دارد و با نت هاى باس اجرا مى شود و این نت ها کم کم بالا مى روند. به نظر مى رسد موسورگسکى هنگام دیدن این تابلو بیشترین درنگ را کرده است و آن را در تمپوى آندانته (کند معتدل، با ضرباهنگ گام زدن) نوشته.
گزارش جلسه یازدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

گزارش جلسه یازدهم «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» (I)

یازدهمین جلسه از «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» عصر چهارشنبه، ۲۸ فروردین ۱۳۹۲ در خانه‌ی موسیقی برگزار شد. جلسه‌ی یازدهم که به «نقد نشانه‌شناسانه‌ی موسیقی» اختصاص داشت آغاز مباحث میان‌رشته‌ای این کارگاه به شمار می‌آید. در این گونه مباحث نقد موسیقی ابزارهای یک رشته یا زیررشته‌ی دیگر را به‌کار می‌گیرد تا به دنیای درون اثر هنری پا بگذارد یا پیرامونش را بکاود.
ناظری نمودار یک فرهنگ ملی (I)

ناظری نمودار یک فرهنگ ملی (I)

قاعدتاً باید در اینجا آواهایی را ارائه کنیم و مردانی را معرفی سازیم که هیچ تصمیم خودسرانه و واکنشی دور از مشروعیت در آن حضور نیافته باشد. پس نخستین کلام این که آواز نباید در خدمت امیال خودی باشد و امیال نباید در خدمت روایت های کوتاه ذهنی آواز خوان. ما قرار است در اینجا بحثی مشترک درباره ی نشانه هایی داشته باشیم که آواز خوان هنگام تولید آواها، مهر خود را بر آن می گذارد و این سلسله غالباً بر اساس شواهد موجود یا با پایان هنرمند آواز خوان به پایان می رسد و یا بدون هیچ افزوده ای توسط دیگران تکرار می گردد.
نامجو از نگاه منتقدان (II)

نامجو از نگاه منتقدان (II)

مصطفی کمال پورتراب که در این جلسه شرکت داشت، در مورد محسن نامجو گفت: “… بچه های کوچک که گاهی شیطنت می کنند را حتما دیده اید، به آنها یک آب نبات میدهند و می خورند و ساکت میشوند…!؛ ولی در عین حال یک مطلبی را هم من در این مدتی که در وزارت ارشاد، صداوسیما و دانشگاه تدریس میکردم دیده ام، این بوده که چیزی در وجود ایرانی هست که کمتر در مردم دنیا دیده ام، البته به جز آلمان که بعدا فهمیدم اشتراکات نژادی داریم و آریایی هستیم؛ این نژاد گاهی به ابتکارت جالبی دست میزند … ولی چیزی که این ابتکار را کامل میکند، علم است.
نگاهی به غلبه موسیقی پاپ بر موسیقی کلاسیک در کنسرت «ارکستر سازهای ملیِ» جدید

نگاهی به غلبه موسیقی پاپ بر موسیقی کلاسیک در کنسرت «ارکستر سازهای ملیِ» جدید

به یاد می آورم پس از اولین کنسرت ارکستر سمفونیک تهران با عنوان جدید «ارکستر سمفونیک ملی ایران»، غوغایی در جامعه موسیقی به پا شده بود و طرفداران طرح علی رهبری (که تعطیلی ارکستر ملی و ادغام آن با ارکستر سمفونیک تهران و تغییر نام این ارکستر بود) و فرهاد فخرالدینی (که خواستار تشکیل ارکستری مجزا از ارکستر سمفونیک تهران به مانند سالهای گذشته با عنوان ارکستر ملی بود) در مقابل هم صف کشی کرده بودند؛ در نهایت برنده این بحث رهبر سابق ارکستر ملی فرهاد فخرالدینی بود و به سرعت طی برگزاری جلسه ای، ارکستر ملی تقریبا با همان ترتیب سابق شکل گرفت البته با این تفاوت که قرار شد با دعوت از رهبران میهمان، وضعیت تک بعدی ارکستر ملی که به شدت تحت تاثیر موسیقی سبک ارکسترال ایرانی بود تعدیل یابد. *