گفتگوی ما ده ساله شد!

سجاد پورقناد
سجاد پورقناد
جشن دهمین سالگرد فعالیت ژورنال موسیقی گفتگوی هارمونیک دیروز، دوم خرداد در فرهنگسرای نیاوران به اجرا رسید. چنانکه مستحضرید، قرار بود جشن در روز اول خرداد در فرهنگسرای نیاوران برگزار شود و افراد بسیاری برای همراهی ما در این برنامه، اعلام آمادگی کرده بودند ولی به دلیل یک سوء تفاهم در ساعت برگزاری این برنامه، مسئولان فرهنگسرای نیاوران پیش نهاد تعویق برگزاری جشن به روز دوم خرداد را دادند.

اولین تصمیم ما پس از شنیدن این خبر که یک روز پیش از اول خرداد روی داد، تغییر مکان برگزاری جشن به فضایی خارج از سالن اصلی فرهنگسرای نیاوران و یا حتی مکانی نزدیک به فرهنگسرای نیاوران بود؛ در این روز پر التهاب با همکاری شورای بین المللی موزه ها (ایکوم) از نزدیک ترین مراکزی که امکان برگزاری برنامه در آنها بود دیدار شد و به دلیل کوچک بودن این فضاها برای جشن ما گزینه دوم یعنی تغییر زمان جشن با وجود تمام مشکلاتی که داشت، اجرایی شد.

به خاطر تعطیلی بیشتر خبرگزاری ها در روز پنجشنبه، تنها با همکاری و یاری دوستان و همیاران سایت، به صورت فوری خبر رسانی هایی انجام شود تا میهمانان ما با مشکل مواجه نشوند. به سرعت خبر تغییر زمان برگزاری نشست، انتشار یافت و توانستیم تقریبا تمام میهمانان را مطلع کنیم. هرچند متاسفانه حدود شش نفر از میهمانان، به دلیل بی اطلاعی از تغییر زمان، در روز اول خرداد به فرهنگسرا مراجعه کردند که از همینجا از همه این عزیزان پوزش می طلبیم.

با تغییر زمان برگزاری برنامه، متاسفانه از همراهی سه گروه محروم شدیم، اول گروه کر شهر تهران به رهبری آقای مهدی قاسمی که با مهر و لطف فراوان، قبول همکاری کرده بودند و به دلیل نبودن بعضی از اعضای گروه در روز جمعه، در جمع ما حضور نداشتند که همینجا از همراهی و محبت ایشان تشکر می کنیم.

دوم، کوارتت شهرزاد به این دلیل که یکی از اعضای آن در روز جمعه باید بر روی صحنه می رفت، نتوانستند دوم خرداد را با ما باشند که از این عزیزان مخصوصا خانم تینا جامه گرمی تشکر می کنیم. سوم، دوئت سنتور و نی بود که به دلیل مشکلی که نوازنده سنتور در روز جمعه داشت، با وجود تمرین های بسیار فشرده ای که انجام داده بودند، این برنامه برگزار نشد که از همکاری این دو عزیز نیز سپاسگزاریم.

روز پنجشنبه، به سرعت تماس هایی با هنرمندان موسیقی گرفته شد که از میان آنها استاد گرامی دکتر محمد سریر، با وجود مشغله ای که در روز جمعه داشتند، دعوت ما را اجابت کرده و در برنامه حضور پیدا کردند، همینطور گروه آکاپلای دامور به سرپرستی آقای فراز خسروی دانش، با روی باز همکاری با جشن را پذیرفتند و در آخرین ساعات روز پنجشنبه، هنرمندان گرامی آقایان یونس محمودی و دکتر میثم خاتمی نیا نیز به جمع ما پیوستند.

در روز جمعه به دلیل مشکلی که در پخش کلیپ وجود داشت و همینطور مسئله ساند چک، برنامه با ۲۵ دقیقه تاخیر آغاز شد و این تاخیر باعث شد بخشهایی از سخنرانی های سردبیر و اعضای سایت حذف شود و البته در نهایت نیز نتوانستیم ورژن با کیفیتی از کلیپ را در سالن پخش کنیم که از همینجا از تمام دوستان عذر خواهی می کنیم.

در نهایت، بازخوردهای متفاوتی که از دوستان و شرکت کنندگان دریافت شد حاکی از آن بود که با وجود تمام کاستی هایی که در برگزاری این برنامه روی داد، توانستیم با همیاری هنرمندان ارجمند، رضایت علاقمندان سایت را جلب کنیم.

در جشن تولد «گفتگوی هارمونیک» بیشتر از ۲۴۰ نفر میهمان حضور داشتند و تقریبا تمام سالن مملو از علاقمندان بود. نیاز به توضیح نیست که این حضور تا چه حد توانست، برای نویسندگان این سایت علاقه و انگیزه برای ادامه این مسیر را بوجود آورد.

در پایان لازم می دانم از طرف تمامی همکاران این ژورنال، از عزیزانی که در این برنامه یاری رسان ما بودند سپاسگزاری کنم:
جناب آقای احمد محیط طباطبایی به خاطر قبول پیشنهاد ما برای همکاری با شورای بین المللی موزه ها (ایکوم) و نیز پیگیری مشکلاتی که برای برگزاری این برنامه بوجود آمد.

جناب آقای عباس سجادی برای همکاری با مجموعه ایکوم و ژورنال گفتگوی هارمونیک در تغییر زمان برگزاری برنامه و همیاری هایی که به پربار شدن این جشن منجر شد.

جناب آقای دکتر اردشیر صالح پور که با حضور صمیمی و صدای گرم خود، زیبایی و شکوه این جشن را افزون کردند.

جناب آقای پیمان سلطانی که باعث معرفی مجموعه «گفتگوی هارمونیک» به ایکوم از طریق کارگروه موسیقی ایکوم شدند.

جناب آقای علیرضا جعفری مرام که همراه و یاور ما بودند و با پیگیری و دلسوزی های ایشان توانستیم از امکانات فرهنگسرای نیاوران بهره ببریم.

سرکار خانم فرزانه بهمنی که با صرف وقت و تلاش بسیار، سعی در ارتباط ما با مخاطبین داشتند.

آقای شهرام صارمی که همیشه همراه و یار ما بودند و در برگزاری این مراسم متقبل زحمات زیادی شدند.

جناب آقای هومن خلعتبری که از ابتدای فعالیت این ژورنال مشوق ما بودند و با خبررسانی خود درباره تغییر زمان برگزاری باعث حضور علاقمندان زیادی در سالن شدند.

هنرمندان گرامی آقایان امیرآهنگ هاشمی، محمدرضا تفضلی که با پیگیری و تلاش خود سعی در ارتباط ما با گروه های موسیقی داشتند.

هنرمندان گرامی آقایان مهدی قاسمی و سرژیک میرزایان که دعوت ما را برای شرکت گروه دو گروه کر شهر تهران و فرهنگسرای ارسباران قبول کردند ولی به دلیل مشکل زمان نتوانستند در برنامه حضور داشته باشند.

هنرمندان گرامی خانم تینا جامه گرمی، آقایان سعید محمدعلی، حسین پورمعین، آیدین احمدی نژاد و فرمهر بیگلو که دعوت ما را برای اجرا با کوارتت های خود پذیرفتند ولی به دلیل مشکل زمان نتوانستند در برنامه حضور داشته باشند.

آقای ابراهیم مولایی سردبیر سایت «موسیقی ایرانیان» که موجب آشنایی ما با گروه آوازی دامور بودند.

آقایان گماری، ایزدی، مهیجی و زبردست، همکاران سایت در زمینه برنامه نویسی که باعث رونمایی از ورژن جدید سایت در روز اول خرداد شدند.

آقای امیر علی مددی و شاهین محمدی که طراحی پوسترها به عهده ایشان بود.

خانم محبوبه خلوتی که از همکاران سایت است و در این برنامه در تمام مراحل همکاری و کوشش فراوان داشتند.

آقای سعید یعقوبیان همکار جدید سایت که در برگزاری این برنامه همکاری زیادی داشتند و نیز متنی برای سخنرانی آماده کرده بودند که به دلیل کمبود وقت از برنامه حذف شد و امیدواریم به زودی متن این سخنرانی را روی سایت بگذاریم.

آقای شفیعا شفیعی عکاس و مستند ساز، آقایان عرفان خسروی و امیر علی مددی و خانم ها منیره خلوتی، فرزانه و لیلا پورقناد که در تهیه تصاویر این برنامه مارا یاری دادند.

آقایان حامد پورساعی، محمدرضا صادقی، غفار ذابح، سامان ضرابی، وحید تاج، سلمان سالک، فراز خسروی دانش، یونس محمودی، میثم خاتمی نیا و هنرمند ارجمند دکتر محمد سریر که با حضورشان شبی به یادماندنی را برای دوست داران هنر موسیقی رقم زدند.

موسیقیدان های عزیزی در جمع ما حضور داشتند، آقایان کورش پورمقدم، مهران مهرنیا، بهزاد عبدی، علی عزتی، نیکو یوسفی، میدیا فرج نژاد، امیر شریفی، مهدی امامی، اشکان کمانگری، هادی فیض آبادی، محمود صالحی و سینا اخباری که با حضورشان موجب گرمی این محفل شدند.

و… همه عزیزانی که همراه و همدل ما بودند.

به امید روزها و شب های شیرین دیگر…

یک دیدگاه

  • علی نجفی ملکی
    ارسال شده در خرداد ۴, ۱۳۹۳ در ۹:۰۲ ق.ظ

    به امید برگزاری جشن پنجاهمین سالگرد تولد گفتگوری هارمونیک

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

در جستجوی موسیقی سنتی (II)

تصویر سورآلیستی ای در نظرم آمد که قافله ای از چندین و چند شتر همه سی دی های سمفونی کوه البرز را بار کرده از دروازه های ارمنستان قدم در جاده ابریشم گذاشته و “سی دی ها را روانه بازار” می نمایند و به هر شهر و دیاری که می رسند جمیع مشتاقان، سی دی پلیر به دست، دم دروازه ها منتظر رسیدن قافله ایستاده اند و هلهله می کنند! (البته این استقبال بی سابقه مشتاقان موسیقی سمفونیک از این آثار را باید بیشتر مرهون نقد جانانه ای دانست که در فصلنامه ای وزین به قلم منتقد و و موسیقی شناسی برجسته نوشته شده و در آنجا خواندم که اثر به سبک آثار ریشارد واگنر ساخته شده و با آنها کوس برابری می زند و بسیار عالی و جهانی است.)

برنامه ریزی بخش های تمرین (I)

در بسیاری از موارد دلیل انجام کارهای خلاقانه نوع برنامه ریزی تمرین شما خواهد بود. یک برنامه ریزی موثر شما را برای دستیابی به اهداف موسیقایی تان یاری می کند و همچنین برنامه ریزی اشتباه موزسین را به سمت تمرین نامنظم و بی فایده و یا تجربه های آسیب زا می کشاند. بنابراین این بخش ۵ راهنمای تمرین را پیشنهاد می کند تا همچنین موضوعات مرتبط با مدیریت تمرین را نیز مطرح کند.

از روزهای گذشته…

کلاسهای محسن الهامیان در فرهنگسرای ارسباران

کلاسهای محسن الهامیان در فرهنگسرای ارسباران

دوره های جدید آهنگسازی محسن الهامیان در اواخر پاییز در فرهنگسرای ارسباران شروع خواهد شد و علاقمندان میتوانند با مراجعه به فرهنگسرای ارسباران ثبت نام را انجام داده و در صورت نیاز، بصورت حضوری و یا تماس با واحد موسیقی فرهنگسرا، سوالات خویش را در این زمینه مطرح سازند.
تکنیک نوازندگی بی مانند

تکنیک نوازندگی بی مانند

در ادامه مطلب قبل راجع به Wes Montgomery امروز به بررسی سبک کاری او در گیتار می پردازیم. از آنجایی که وس گیتار را بدون معلم و با استعداد خود شروع کرد نوازندگی او نحوه ای کاملا” خاص و یگانه داشت بگونه ای که همواره رقیبان خود در گیتار را شگفت زده میکرد.
سفری به کنسرواتوار ایالتی تفلیس در گرجستان

سفری به کنسرواتوار ایالتی تفلیس در گرجستان

شاید به نظر عجیب برسد که شهری‌ با داشتن جمعیتی معادل تنها یک میلیون و دویست هزار نفر دارای این همه موزیسین و علاقمند به موسیقی باشد. کشوری که میزبان تولد موسیقیدان بزرگی همچون آرام خاچاتوریان بوده است. کشوری که مردمان آن موسیقی را مهمترین عامل پرورش فکر می شمارند. در شهر تفلیس پایتخت کشور گرجستان، کمتر فرد جوانی دیده می شود که دستی به ساز نداشته باشد. در دنیایی که اکثر گرایشات موسیقی به سوی سبک‌های تازه می شتابند، مردمان گرجی را می توان از معدود کسانی به شمار برد که اصالت کهن موسیقی خود را حفظ کرده اند و در مناسبت‌های فرهنگی بخصوص همچون نوادگان خود می نوازند، می خوانند و می رقصند.
فراخوان سومین جشنواره سازدهنی ایران

فراخوان سومین جشنواره سازدهنی ایران

جشنواره سازدهنی ایران، که با سه سال سابقه ی فعالیت مستمر، معتبرترین رویداد موسیقایی کشور در زمینه ی سازدهنی به شمار می رود؛ ویترین تمام نمای سازدهنی ایران در تمامی جنبه ها و گونه های آن است. این جشنواره هر ساله در سه بخش اصلی رقابتی، کارگاهی و اجرایی برگزار می گردد. اساسنامه ی این جشنواره توسط شورای سیاستگذاری تیم سازدهنی ایران که اعضای آن متشکل از چند تن از مدرسان و نوازندگان مطرح کشور در سراسر ایران می باشد تبیین شده است و این شورا مسئولیت نظارت بر جشنواره و نحوه اجرای آن می باشد. از اهم اهداف و ارزش های برگزاری این جشنواره می توان به موارد زیر اشاره کرد:
پرکار در جزییات، سردرگم در کلیّت (III)

پرکار در جزییات، سردرگم در کلیّت (III)

ذکر این نکته ضروری است که تعریف کاراکترهای مختلف بر اساس تمهیدات صوتی متفاوت (مثلاً تمایز مد اجرایی، الگوی ریتمیک، سازبندی و غیره) طبیعتاً در این مورد مسئله ای ضروری و لازم بوده و نگارنده بر این امر آگاه است، اما مشکل اصلی آنجا پدیدار می گردد که در کنار این تلاش برای تعریف موقعیتها، حالت ها و کاراکترهای گوناگون، پیوند اندکی بین آنها وجود دارد؛ مانند مهره هایی از یک تسبیح که رشته ارتباطی آنها از هم گسسته باشد. در بخش پیش رو، تلاش خواهد شد که به بررسی بیشتر این عدم انسجام پرداخته شود.
تئودوراکیس، موسیقیدان سیاسی

تئودوراکیس، موسیقیدان سیاسی

تئودوراکیس را همه با موسیقی فیلم زوربایی یونایی میشناسند. آهنگسازی محبوب در میان مردم کشورش که جدا از حرفه اش در زمینه آهنگسازی فعالیت های سیاسی اش نیز مورد توجه بود و در برهه ای از زمان به دلیل این فعالیت های سیاسی، موسیقی و فعالیت وی در کشورش ممنوع بود! موسیقی و سیاست عناصری ناگسستنی در آثار تئودوراکیس میباشند.
لیر یا چنگ ارجان؟ (I)

لیر یا چنگ ارجان؟ (I)

این نوشتار نه یک مقاله تحقیقی بلکه مطلبی است درباره یک معظل فراگیر در سطح جامعه موسیقی به نام «بی اطلاعی». مدتی پیش در فضای مجازی ویدیویی از خبرگزاری ایسنا با کد خبر ۹۶۰۱۰۱۰۰۱۸۷ درباره اجرا با چنگ ارجان انتشار یافت. در این ویدیو خانم رابعه زند از نوازندگان ساز قانون عنوان کرد که یکی از آشنایان ایشان به نام آقای سیف الله شکری (از متخصصین بازسازی سازهای باستانی) پس از پژوهش هایی چند، اقدام به نمونه سازی «بربط جام ارجان» یا همان «چنگ ارجان» با قدمتی حدود ۱۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نموده است. خوشبختانه با وجود دانش موجود که در فضای مجازی و غیرمجازی درباره دانش سازشناسی در ایران چاپ شده است، منابع اطلاعاتی مناسب جهت تحقیق و پژوهش در دسترس می باشد. با یک جستجوی ساده در اینترنت یا و نگاه به کتب موجود در ایران، می توان متوجه شد که سازهای نقش شده در جام ارجان از دیدگاه سازشناسی “Organology” در چه رده ای قرار می گیرد. اینکه چنین سازی برچه اساس و مستنداتی بازسازی شده است، خود جای بحث فراوان دارد اما این که چرا ساز را به جای «لیر»، «چنگ» نامیده اند خود بسیار جای دارد. با توجه به مطالبی که در این ویدیو عنوان شده لازم است که مطالبی چند در این مورد با استناد به منابعی که در انتها ذکر شده است به صورت مستند ذکر گردد.
اریک دلفی، بدعت گزار موسیقی جز

اریک دلفی، بدعت گزار موسیقی جز

در تابستان ۱۹۶۱، انجمن بین المللی منتقدان جز داون بیت down beat، اریک دلفی Eric Dolphy را به عنوان بهترین نوازنده ساکسوفون آلتو نسل جدید انتخاب کردند. این نتایج در حالی به چاپ رسید که دلفی در حال اجرای یک کنسرت تاریخی در کافه Five Spot نیویورک بود (که در سه صفحه LP کمپانی Prestige به ثبت رسیده است). یک ماه بعد، او به سمت اروپا حرکت کرد و در اوایل ماه سپتامبر کنسرت کپنهاک Copenhagen Concert او ضبط شد.
لیدی بلانت و مسیح (III)

لیدی بلانت و مسیح (III)

اما از نظر ظاهری حالت تقاطع سه زه ها در گوشه ها و حتی حالت و فرم خود گوشه ها نیز با یکدیگر متفاوت است. درخشندگی و حالت تازگی در رنگ وجلا و همچنین عدم وجود پتینه، قابلیت بصری ساز را افزایش داده است تا حدی که ریزترین جزئیات و ویژگیهای ساز بارز و آشکار است.
مصاحبه ای منتشر نشده با SRV (قسمت اول)

مصاحبه ای منتشر نشده با SRV (قسمت اول)

مصاحبه ای که ملاحظه می نمایید در تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۹۸۵، یعنی پنج سال قبل از مرگ ناگهانی استیو ری انجام شده و اولین بار در تاریخ ۲۹ آگوست ۲۰۰۶ به چاپ رسیده است. طبق اظهارات نویسنده – استیون روزن (Steven Rosen)- پیش از این تنها بخش کوچکی از این مصاحبه در یک مجله ژاپنی به چاپ رسیده است.