پس چون اگر ۱۰۰ اثر زيبا هم بنويسد برای دولتيان ارزشی ندارد، بايد فشفشه دست بگيرد، پانتوميم اجرا کند، شنوندگان را رهبری کند و در جشن پيروزی انقلاب (جشنواره فجر) مردم عامی و دعوت شدگان دولتی را شاد کند و بخنداند که برای دولتيان ارزش داشته باشد؟! اصلاً مگر دوستداران موسيقی و آنهایی که برای شنيدن موسيقی به سالن آمده اند هم اهميتی دارند؟! و اين شد رسالت اصلی يک هنرمند طراز اول ما… “کسب درآمد” به هر روش و طريق ممکن…
بنده در مورد سوابق، تخصيلات و معلومات چکناوريان ترديدی ندارم اما روشی که ايشان در برخورد با مقامات دولتی در پيش گرفته اند متأسفانه شرف و شخصيت ايشان را برای بنده (حداقل) زير سوأل اساسی برده است.
اگر قصد نقد علمی بود بنده هم از اصول و مبانی نقد به اندازه ساير دوستان اطلاع دارم و بدون درنظر گرفتن همه جنبه ها و بدون مطالعه کافی دست به قلم نميبردم، اما به ياد داشته باشيد اين ستون جای بيان نظريات خوانندگان وبسايت است، نه جای نقد و بررسی علمی.

خب ، تاریخ پر است از این جور هنرمندان فرمایشی که چه بسا حتا دانش و موقعیت اجتماعی شان بسی بیش تر و بالاتر از هنرمندان راستین بوده است . کافیست به زندگی بزرگان تاریخ موسیقی نگاه کنید که دور و بر هر یک را انبوهی از این قبیل آهنگسازان فرمایشی فرا گرفته بودند که اتفاقا به بزرگ ترین و معتبر ترین محافل موسیقی زمان نیز وابسته می شدند ، در حالی که امروز از آنان حتا نامی هم در اذهان دوستداران موسیقی بر جای نمانده ، چون راز جاوادنگی هنر تنها در گرو شرف و صداقت انسان است و بس … من فقط دلم می خواهد گفته یی از لئوش یاناچک آهنگساز بزرگ چک را که در کتاب تاریخ جامع موسیقی جلد چهارم نوشته ی ویلیام آستین ترجمه ی بهزاد باشی انتشارات آگاه خوانده ام ، نقل کنم :

“از ژرف ترین اندرون خویشتن هاتان برآیید .
هرگز باورهاتان را دور نریزید .
برای شهرت ، به خود رنج ندهید ،
اما پیوسته و تا آن جا که از دستتان بر می آید ،
بکوشید تا مزرعه یی که به شما اختصاص داده شده ،
به رونق بروید .”

————————–

اینقدر بی غیر منصفانه حمله کردن به یه هنر مند بزرگ از دوستانی که خودشون رو اهل موسیقی می دونن عجیبه.
کاش دوستانی که نظر میدن مثل نویسنده متن متین و منصفانه نقدر می کردند یا شاهد مثال می آوردند تا مردو به نقد بشینن