به بهانه ی انتشار خسوف (I)

محمدسعید شریفیان
محمدسعید شریفیان
ریشه واژه اوراتوریو (oratorio) به دورانی در قرن شانزدهم باز می گردد که قدیس فلیپ نری (saint philippe neri) روحانی کاتولیک، مجالسی را برای شنیدن آثار موسیقایی در کلیسای مشهور اوراتوار (oratoir) واقع در شهر رم تشکیل می داد. واژه ی «اوراتوریو» نیز از نام همین کلیسا مشتق شده است.

این فرم موسیقی دراماتیک به طور کلی شبیه اپرا بوده ولیکن دارای شخصیت و خصوصیات مذهبی و بدون نمایش صحنه ای اپرا گونه می باشد.

اوراتوریو، کلیه ی اجزای سازنده ی اپرا را در بر داشته و آواز جمعی (choir) در آن بر هر چیزی اشراف دارد. متن اوراتوریو بر خلاف سایر فرم های موسیقی مذهبی به زبان لاتین نیست و غالباً از کتاب مقدس یا از سایر روایات مذهبی (گاه حتی غیر مذهبی) برداشت می شود.

این فرم موسیقی، چنان چه اشاره شد، در اواخر قرن شانزدهم و به وسیله آهنگسازانی چون شوتز (schutz) در آلمان و شارپنتیه (charpentier) در فرانسه بسط و گسترش یافت و سرانجام در قرن هجدهم توسط یوهان سباستین باخ به تعالی و تکامل دست یافت. حتی ساخته مشهور او، “پاسیون سن ماتیو” نیز برگرفته از فرم اوراتوریو می باشد.

هندل با ساخت قطعه ی «مِسی» (le messi)، هایدن با ساخت قطعه ی مشهور «خلقت» (creation) و نیز اسکارلاتی، این فرم را به کمال خود رساندند. در دوره ی معاصر نیز آرتور هونگر با تصنیف هایی چون «پادشاه داوود» (le roi david) و «ژاندارک بر پشته ی هیزم افروخته» (Jeanne au bucher)، به طرز استادانه ای این فرم موسیقی را احیا ساختند.

در کشور ما، موسیقی مذهبی با وجود ریشه های دیرینه در متن فرهنگ موسیقایی خود، به گونه ای که حتی جدای از مراسم تعزیه خوانی و نوحه خوانی، پژوهشگرانی چون «کیزوتر، ۱۷۷۵-۱۸۵۰» (kiesewetter) اهل چک اسلواکی در کتاب «منابع اصلی موسیقی اعراب» یا «روژمون» (rougemont) موسیقی پژوه فرانسوی در رساله ای با عنوان «اندیشه هایی درباره ی موسیقی اسلامی» در سال ۱۸۷۰، یا «فتیس» (fetis) بلژیکی در کتاب «تاریخ عمومی موسیقی» و یا مرحوم مهدیقلی هدایت (حاجی مخبر السلطنه) در مجمع الادوار (۱۳۱۷) پژوهش ها و نت نویسی های متفاوتی را در مورد تصانیف و آوازهای مذهبی موسیقی ایرانی صورت داده اند، در کل به سبب وجود پاره ای از محدودیت های مذهبی پیرامون مشروعیت و اعتبار شرعی و فقهی موسیقی از یک سو (در این رابطه بنگرید به آرای فقهی علامه مجلسی و شماری از رسائل اخباریون) و کم دانشی قاطبه موسیقی دانان و آهنگسازان دوران گذشته، هیچ گاه عملاً صورتی جدی در بافت فرهنگی خود نیافت.

شاید حتی تعداد آثار ارزشمندی که در زمینه ی موسیقی مذهبی (آثار کاملا هنری و نه تبلیغاتی و سفارشی و نه گونه های مختلف نوحه خوانی اعم از یک صدایی یا چندصدایی) تا کنون انتشار یافته است، از تعداد انگشتان یک دست تجاوز نکند. از این رو، اجرای «خسوف» که پنج سال پیش با تیم دست اندرکار بسیار گسترده ای و به همت عالی و کوشش همه جانبه ی هنرمندان و انسان های بسیاری تحقق پذیرفت را می توان فاخر ترین اثر موسیقی اجرا شده در طول تاریخ موسیقی ایرانی دانست.

دکتر «محمد سعید شریفیان»، آهنگساز این اثر که تا پیش از این انتشار آثاری چون «سمفونی اروند رود» ، «سمفونی سرداران» ، «چهار قطعه محلی برای ارکسترسمفونیک» و… را در کارنامه ی خود داشت، «خسوف» را با یک طراحی کاملا ویژه و استثنایی به روی صحنه برد.

شریفیان که با ورود خود به عرصه موسیقی کشور در اواخر دهه ی شصت، با نوشتن قطعه ای چون «چهار قطعه محلی برای ارکستر سمفونیک» آشکارا نشان داده بود که آهنگسازی است مؤلف و کاملا آشنا به فنون و اصول اساسی موسیقی هنری و علمی (وی دکترای خود را در رشته ی فیزیک صوت و موسیقی الکترو آکوستیک از دانشگاه پادوا اخذ نموده است)، در سال های بعد با انتشار آثاری -هر چند کم تعداد از سوی خود- بیش از پیش این باور بسیاری از موسیقی دوستان را قوت بخشید که شاید برای نخستین بار پس از انقلاب ، آهنگسازی به منصه ظهور رسید که سطح دانش موسیقایی و رویکرد هنری وی در ساخت و پرداخت آثار ارکسترال و چند صدایی، حتی از سطح هنری بسیاری از هنرمندان دوره های پیشین نیز فراتر می رود.

با این همه، پرونده ی اجرای «خسوف» از سال ۷۶ گشایش یافت و پس از اتمام ساخت آن، تیمی بالغ بر دویست نفر عزم اجرای آن را در سر می پروراندند. به منظور افزایش کیفیت اجرایی این اثر و پوشاندن کاستی های فنی ارکستر سمفونیک تهران، از ارکستر فیلارمونیک رومانی نیز در اجرای این پروژه دعوت به عمل آمد و نخست، «منوچهر صهبایی» به عنوان رهبر ارکستر از سوی مدیریت هنری این پروژه برگزیده شد.

پس از نشیب و فراز های فراوان در طول جلسات تمرین و آماده سازی قطعات، که از جمله مهمترین این اتفاقات می توان به برکناری صهبایی به دلایلی چند و ورود «لوریس چکناواریان» به مجموعه اجرایی نام برد، سرانجام اوراتوریو ی خسوف با همکاری ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر فیلارمونیک رومانی، گروه کر مرکز موسیقی، گروه کر ارکستر فیلارمونیک رومانی و با همراهی سولیست ها «فلورانس لیپت» (سولیست آلتو و همسر آهنگساز)، ؟ ، علیرضا قربانی به رهبری لوریس چکناواریان در اربعین سال ۸۱ به روی صحنه رفت.

5 دیدگاه

  • علیرضا زادمهر
    ارسال شده در بهمن ۱, ۱۳۸۶ در ۷:۱۱ ق.ظ

    سلام و درودی گرم خدمت هم میهنان هنر دوست گرامی

    این سطور را اینک از راهی دور و در پی مباحثه ای که با یکی از دوستان خود داشتم، برای هم میهنان عزیزم می نویسم. باشد تا به خواست خداوند متعال برای آخرین بار ابعاد مهجور و پنهان این ماجرا برای همیشه آشکار گردد. آن دوست گرامی من در تماس تلفنی ، به سبب سمت ویژه ای که سال ها پیش در بخش فعالیت های فرهنگی داشتم، صحت مسائلی که تا کنون پیرامون اجرای اوراتوریو «خسوف» (روایت موسیقایی عاشورا) اثر موزیکال دکتر محمد سعید شریفیان مطرح شده است را جویا شد.

    چنان چه هم میهنان گرامی اطلاع دارند، این اثر مذهبی برای نخستین بار در اردیبهشت سال ۱۳۸۲ بوسیله ارکستر و کر سمفونیک تهران و با همکاری تعدادی از نوازندگان و گروه کری که از کشور رومانی به تهران سفر کرده بودند و به رهبری لوریس چکناواریان به مدت پنج شب در تالار وحدت اجرا گردید. باوجود اینکه ویژگی های خاص این اثر اعم از ساخت و نحوه اجرا به دلایل متعددی از قبیل اولین اثر سمفونیک مذهبی ایرانی بودن، ادغام ملودی های سنتی مذهبی در بافت های سمفونیک ، تک خوانی های کلاسیک و سنتی، تک خوانی های خوانندگان زن،داشتن بالغ بر دویست نفر عوامل ارکسترال و کرال به روی صحنه ،اجرای آن در محرم و به خصوص در اربعین حسینی و… همگی دال بر آن بود که این اتفاق در تاریخ موسیقی ایران برای اولین بار انجام می گرفت، از مدت ها پیش ، بیش و کم از سوی بسیاری از دوستان، زمزمه هایی را مبنی بر انتشار سخنان پروفسور منوچهر صهبایی در مورد کیفیت و چگونگی این اثر و نیز نقش ایشان در این پروسه را می شنیدم ، لیکن در آخرین صحبتی که با دوست یاد شده داشتم، ایشان به صراحت بدین نکته اشاره داشت که آقای صهبایی در این اواخر به هر مناسبتی پس از گذشت نزدیک به چهار سال از این واقعه سخنی از این کار به میان آورده و مطالب مختلفی را در رسانه ها منتشر ساخته است.دوست من با تاکید بر این که آقای صهبایی ضمن این که موسیقی «خسوف » را اثری فاقد هرگونه ساختار و جلوه های زیبا شناسانه ی موسیقی می داند، به کرات دلیل خروج خود از این پروژه ی موسیقی را اعتراض نسبت به تضییع حقوق نوازندگان ایرانی ، عدم استفاده از نوازندگان داخلی و ضعف های تکنیکی این اثر عنوان می نماید.

    خب در بادی امر کمی جا خوردم. حقیقتاً عجیب بود. حتی چند بار از دوستم درخواست کردم که شوخی را کنار گذارده و به اصل مطلب بپردازد. با اصرار دوباره گفت: فلانی، مثل این که اصلاً کامل از همه ی قضایا اوت شدی… و سپس شروع به خواندن متن بریده ی یکی از جراید نمود که در آن دکتر صهبایی با این مضمون بشدت به عوامل اثر مذکور تاخته و فریاد دادخواهی نوازندگان داخلی را برآورده بود.

    شاید برای بسیاری از انسان ها تجربه ی این لحظه را در زندگی خود داشته باشند که گاه از فرط حیرت کلام بر زبان جاری نمی گردد.اندکی بعد، یک آن به یاد آن فاکس های ارسالی افتادم. ۸ فاکس هایی که آن ها را در دستان خویش گرفته و با همین دو چشم خودم متن آن ها را خوانده بودم.جناب صهبایی در این فکس خطاب به ریاست وقت مرکز موسیقی ، ضمن تمجید فراوان از این اثر، خسوف را کاملا از سایر فعالیت های موسیقی در سالیان گذشته جدا دانسته و بر زیبایی و جنبه های فرای عادی آن تاکید بسیار کرده بود.حاشا و کذا که اکنون چنین خبری را می شنیدم. هر چند که اخبار فرهنگی ایران را هنوز از روی سایت های خبری پی گیری می نمایم اما هیچ گاه به شایعاتی از این دست توجهی نمی کردم. حال ، این خبر را دیگر نمی توانستم یک به اصطلاح زمزمه بپندارم.گویا جناب صهبایی نیتی دیگر در سر دارند. به دوست خود چنین پاسخ دادم که روزهای اقامت دو هفته ای ایشان برای تمرین با ارکستر را خوب به یاددارم. روزهایی که آقای صهبایی در گفتگو با مدیر هنری این پروژه ، خیل شکایات و گله مندی های خود را از نوازندگان ایرانی!! به سمع ایشان می رساند و هر روز با ابراز دلیلی گاه مبتذل خواهان جایگزینی نوازندگان رومانیایی به جای یکی از بچه های ارکستر سمفونیک تهران می شد. دست کم یک بار از نزدیک شاهد تاکید ایشان برای برکناری نوازنده ی ایرانی ترومبون ارکستر آن هم به دلیل کج نشستن در حضور ایشان بودم!جناب صهبایی بسیار از احترام سخن می گفت.از این که به هنگام ورود رهبر همه ی نوازندگان باید به پا خیزند و به شخص رهبر (خود ایشان) ادای احترام نمایند.از این که مشاهده فرمودند که نوازنده ای به دلیل خستگی فراوان حاصل از گزافه گویی ها واتلاف وقت، به روی صندلی خود اندکی خود را رها ساخته است، بشدت برآشفتند و خواستار اشد مجازات برای نوازنده بودند؛ جایگزینی آن نوازنده با یک نوازنده ی خارجی.بله، اعتراض نسبت به عدم استفاده از نوازندگان داخلی آن هم از سوی ایشان… تو خود حدیث مفصل بخوان از این محمل. کسی نمی داند از روزهایی که مدیر هنری هنگامی که با شکایات متعدد نوازندگان ارکستر مبنی بر کم کاری ، فضل فروشی ، عدم زمان بندی ، سخن های بی مناسبت ، خاطره تعریف کردن و سخنرانی های زیاد رهبر ارکستر (صهبایی) مواجه می شد ، چگونه سعی در برقراری یک رابطه ی دوستانه بین نوازندگان و رهبری که از سوی وی تحقیر شده بودند، می نمود که البته شکایات مدیران متعدد مرکز موسیقی از دخالت های بیجای این رهبر ارکستر در کارشان نیز به بقیه ناملایمات و شکایات اضافه می شد به هر صورت تا جایی که این حقیر در یاد دارد، پس از مهاجرت آقای صهبایی به خارج ازکشور برای گذراندن دوران تعطیلات، زمانی که ب نتایج کار ایشان از نزدیک مشخص شد به طوری که در طول تمام این تمرینات ایشان فقط یک بار توانسته بود سرسری قطعه را از اول تا آخر با ارکستر تمرین نماید و این که حتی نیمی از آن جیزی هم که به عنوان حداقل پیشرفت در آن برهه در نظر گرفته شده بود بدست نیامد، با تصمیم نهایی آهنگساز/مدیر هنری پروژه ، ایشان را از کار برکنار کردند. مرحوم فریدون ناصری رهبر دائم وقت ارکستر نیز بر این نکته در مصاحبه ای با روزنامه ی جام جم صحه گذارده بود.حتی از آن بیشتر با صلاحدید مسئولان و برای رعایت حیثیت هنری ایشان، دلیل نه چندان قابل قبول و تا حدودی ساختگی مشغله ی زیاد ایشان در خارج کشور عنوان شد. اگر حقیقتا چنین بود، آیا این سوال پیش نمی آید که چرا جناب صهبایی که به قاعده از تقویم کاری خود کاملا مطلع هستند، چرا تا دو سه هفته پیش هیچ صحبتی در این زمینه نمی کردند؟اصلا اگر می دانستند، چرا این پیشنهاد را قبول کردند؟یعنی ایشان که یک حرفه ای تمام عیار و بسیار مقید به نظم شخصی (self discipline)محسوب می شوند، به این نکته ی بدیهی واقف نبودند که در صورت بروز چنین خطایی در محاسبه ی وقت کاری و برنامه ریزی زمانی ، چقدر به همین حرفه ای بودن ایشان لطمه وارد می گردد.حرفه ای که نمی داند کی و در چه تاریخی چه کاری دارد و با این همه ی کار ها را توامان قبول می کند!نکته ای که در بروشور سی دی های انتشار یافته ی وی ملاحظه می شود این بود که به گفته ی خود اشان یکی دیگر از آثار دکتر شریفیان را که از مدت ها پیش ضبط کرده را امیدوار است که در آینده منتشر نماید.حال آیا با استناد به ادعاهای قبلی ، این خود نکته ای تضاد برانگیز نیست؟البته جالب این جاست که به گفته ی دوستان در یکی دو سال اخیر و هم زمان با ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد و ریاست جدید دفتر موسیقی جناب آقای احمدی، ایشان هر یکی دو ماه یک بار به ایران می آید و هر دفعه تقاضای کار کردن با ارکستر سمفونیک تهران را دارد.این در حالی است که از سوییس با کوله باری از سازهای دست دوم وارد می شود که اغلب آن ها را با قیمت های گزاف به هنرجویان در تهران می فروشد.هم چنین کارتن هایی از چند سی دی های خود را با لیست سفارشی ، آن ها را به فروش می رسد.که این ها نشان از پرکاری ایشان در اروپا نیست و البته تعریف از اتفاق بسیار عجیب و خطرناکی که در اجرای آخرین شب کنسرت خسوف انجام گرفت را که شایع شد که زیر نظر عواملی خاص وابسته به ایشان طراحی شده است که در آن گربه ای زنده در لحظات حساس و عاشقانه ی موسیقی از بالکن آخر بر سر جمعیتی غریب بر ۱۷۰۰ نفر در سالن پرتاب شد که البته به لطف خداوند هیچ اتفاق و مصدومیتی به وجود نیاورد و هیچ لطمه ی موسیقایی نیز وارد نگردید را با شگفتی و بهت زدگی گوش دادم که این خود ماجرایی دیگر است.

    به هر روی، بنده نه دشمنی با جناب صهبایی دارم و نه سمپاتی به هیچ گروه و جریانی.آن چه که در بالا رفت، درد دل یک ایرانی بود با هم وطنان خود.تنها مستنداتی ارائه شد که مردم خود بهتر قضاوت می نمایند. اگر روشنگری وظیفه ی هر هنر دوست میهن پرستی است، پس بگذار تا همگان از کنه ماجرا اطلاع حاصل کنند.چرا هنرمندان یک دیار فرهنگ پرور، این چنین تیشه به ریشه ی همقطاران و مهمتر از آن حیثیت خود وارد می کنند؟

  • ماهدخت زرفروش
    ارسال شده در بهمن ۲, ۱۳۸۶ در ۸:۵۸ ب.ظ

    سلام، افسوس که برنامه هایی مثل خسوف به موزه تاریخ پیوستند.اونم موقع ، بی شک اوج دوران کاری ارکستر ما بود.حالا چی؟ ارکستر با موزیسین هایی چون انتظامی و صهبایی و … باید فقط هزینه های دولتی را با این برنامه های دست چندم و سطح پایین به باد فنا بدن.
    دکتر شریفیان الان کجاست؟ قطعات ایشون چرا الان با بی مهری مواجه می شه؟ مگه این آهنگسازان بی استعداد جه کاری کردن که آهنگساز قوی و خوش ذوقی مثل شریفیان باید به حاشیه بره.نه تبلیغی نه چیزی.لعنت بر این جامعه فرهنگی فرومایه که فقط آدامای دون به جایی می رسن.

  • امید
    ارسال شده در بهمن ۳, ۱۳۸۶ در ۴:۵۳ ب.ظ

    دوستان عزیزم به جای این حرف و حدیث ها که چیزی جز آبروریزی برای موسیقی و جامعه موسیقی و هنری ما نیست بهتر نبود خود اثر را کاملتر توصیف می کردید یا نقدی بر آن نوشته می شد؟؟ همیشه به دلایل ساختاریِ فرهنگی ، ما این مشکلات میان فردی و شخصی را داشته ایم. از بیگانه گرایی تا قبول نداشتن یکدیگر و توان و استعداد همدیگر تا بدگویی و کارشکنی در کار یکدیگر … نتیجه بضاعت اندک ما در رهبری و نوازندگی و آهنگسازی و خوانندگی است . امیدوارم موسیقی دانان ما انسانی تر و شرافتمندانه تر به همدیگر نگاه و قضاوت و با هم یاری همکاری کنند تا این بار زمین مانده موسیقی ایرانمان برداشته و راهی سفر اندیشه و خاطره های مردمان جهان شود نه آنکه موزه ای و آرشیوی بماند و تکرار مکررات ۱۵۰ ساله باشد .

  • ماهدخت زرفروش
    ارسال شده در بهمن ۴, ۱۳۸۶ در ۹:۳۱ ق.ظ

    امید جان، با نظر شما موافقم.من هم اعتراضم به وجود این حلقه ی بسته و دور باطل در موسیقی است.

  • اميد
    ارسال شده در بهمن ۲۷, ۱۳۸۶ در ۱۰:۲۸ ق.ظ

    ماهدخت عزیزم…همانطور که خودت دستی بر اتش داری این قضایای راندن و ماندن هنرمندان مان ریشه ها و حکایت های مفصلی دارد… البته من اثار عوام گرایانه انتظامی و امثالهم را رد نمی کنم…همینها هم برای قحط و خشکسالی دیار و روزگار موسیقیمان حکم لنگه کفش در بیایان را دارد…ای دی ای میل می دهم اگر دوست داشتی بیشتر صحبت می کنیم در مسنجر هم می تونای اضافه کنی برای چت omid_2087@yahoo.com

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

«نیاز به کمالگرایی داریم» (I)

اگر اهل مطالعه نوشته های مربوط به موسیقی باشید حتما نام سجاد پورقناد برای شما آشناست؛ او سردبیر قدیمی ترین مجله اینترنتی روزانه موسیقی به نام گفتگوی هارمونیک است. البته فعالیت در عرصه مطبوعاتی (اینترنتی و کاغذی) تنها بخشی از فعالیت های پورقناد را تشکیل می دهد. او غیر از فعالیت گسترده در زمینه نقد، گزارش و مقاله نویسی، تلاش های قابل توجهی در زمینه تولید و اجرای موسیقی داشته است که شامل آثار مختلفی از نوازندگی، خوانندگی و در این اواخر آهنگسازی می شود.

به‌استقبال «ماراتن پیانو» در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران (II)

تاجایی که اطلاع دارم در سال‌های اخیر اجراهای مختلف مرتبط با گروه موسیقی، از اجراهای پایان‌نامه‌ها گرفته تا جشنواره‌های مختلف موسیقایی گروه موسیقی در فضاهایی چون تالار شهید آوینی یا کلاس‌های دانشکده‌ی هنرهای نمایشی و موسیقی برگزار شده‌اند. حائلی که مابین فضای این سالن و کلاس‌ها با فضای بیرون –فضایی که متعلق به همه است- وجود دارد، گویی این دو فضای سرپوشیده را تبدیل به فضایی منفک و «تخصصی» کرده است که انگار اگر کسی بخواهد به آن فضا برود و آنچه می‌گذرد را درک کند، لاجرم باید اهلیتی تخصصی با موسیقی داشته باشد. (۳)

از روزهای گذشته…

سمفونی شماره یک بتهوون

سمفونی شماره یک بتهوون

اواخر سال ۱۷۹۹ بتهوون شروع به تهیه سنفونی شماره یک خود نمود و پس از حدود دو سال آنرا در دسامبر سال ۱۸۰۱ منتشر کرد. ریشه های تهیه این سنفونی به هنگامی باز می گردد که او تصمیم گرفت تا بعنوان شاگرد موسیقی، سر کلاسهای هایدن حاضر شود. او به همین دلیل در سال ۱۷۹۲ شهر بن را ترک کرد و به وین رفت. آگاهان و منتقدین موسیقی معتقد هستند که بتهوون با وجود توانایی های زیادی که در تصنیف موسیقی سمفونی داشت به علت احترامی که برای بزرگانی چون هایدن و موتسارت قائل بود و نیز آنکه تمایل داشت کاری در اندازه کارهای این اساتید موسیقی سنفونیک ارائه کند، تصمیم گرفت تا در تهیه اولین کار سنفونیک خود علجه نکند.
وکیلی: ردیف کاظمی ۴۰۰ گوشه دارد

وکیلی: ردیف کاظمی ۴۰۰ گوشه دارد

اینکه باب شده که می گویند مکتب اصفهان و مکتب تهران برای کسانی که در تهران بوده اند یا اصفهان، تعاریف دقیق و موسیقایی نیست. یادم است که سالها پیش با مرحوم دکتر حسین عمومی که ردیف دان و حقوق دان بود، مصاحبه ای انجام داده بودند و ایشان تعریف خوبی از مکتب ارائه داده بود. البته این مصاحبه بسیار طولانی است و در اینجا می شود به بخشی از آن اشاره کرد؛ مثلا نحوه بیان شعر، ریتم درونی آواز، نوع تحریر و حتی مخرج صوتی کلام که این تعاریف ما را به سوی یک مفهوم موسیقایی هدایت می کند نه تنها یک منطقه جغرافیایی.
زود یاد بگیرید (I)

زود یاد بگیرید (I)

مطلبی که پیش رو دارید، نوشته ای است از خانم سارا فریبرزی از مجله “strings” که ترجمه آن را می خوانید:سال گذشته قصد اجرای مجموعه ای از آثار موسیقی مجلسی را داشتیم و من تریوی هلن تافه سیویلیش (۱۹۸۰) را پیشنهاد کردم. به نظر ایده جالبی می آمد، اما زمانی که مشغول یادگیری آن شدیم، تازه فهمیدیم که کار بسیار سختی است. آثار دیگری برای جایگزینی داشتیم، اما فرصتمان بسیار کوتاه بود. درست یک هفته بعد از اولین تمرین کنسرت داشتیم و این قطعه برای همه ما جدید و سخت بود. باری سرعت بخشیدن به فرآیند یادگیری نمی توانستیم از آثار ضبط شده استفاده کنیم، چون سی دی این اثر هنوز منتشر نشده بود. هدف نهایی ما اجرای موسیقی تاثیرگذار در کنسرت بود، بنابراین ناچار بودیم بی وقفه کار کنیم.
واریاسیون های موتسارت

واریاسیون های موتسارت

از کارهای زیبای موتزارت می توان به واریاسیون های او روی قطعات و ملودی های معروف اشاره کرد.
نگاهی به قوانین تولید و نشر موسیقی در آمریکا

نگاهی به قوانین تولید و نشر موسیقی در آمریکا

موسیقی صنعتی است با قوانین مختص به خود و به نظر می رسد هر یک از ما به نوعی با جنبه های مختلف آن درگیرهستیم. از یک شخص حقیقی گرفته تا اتحادیه ها و شرکت های معروف، از ناشرین گرفته تا صادر کنندگان پروانه کار، از آژانس های مسئول گردآوری قطعات موسیقی گرفته تا دفاتر کپی رایت و ثبت علائم تجاری، همه و همه درگیر این صنعت هستند.
راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (IX)

راخمانینف؛ واپسین نماینده یک سلسله بزرگ (IX)

نخستین تم موومان اول که آوازی نمونه از آوازهای اسلاو است به سادگی هرچه تمام تر توسط پیانو سراییده می شود، در حالی که یک آکومپانیمان ریتمیک در کنار آن به گوش می رسد. در این بخش آکومپانیمان به یاری سازهای زهی مجهز به سوردین و پیتسیکاتوی کنترباس ها انجام می گیرد.
نباید نگران بود

نباید نگران بود

ابتدا قرار بود این نوشته یک گفتگوی مکتوب با «مهدی میرمحمدی» باشد و در ویژه نامه ی کنسرت سیمرغ به چاپ برسد. پس از آن که پرسش را فرستادند و من در قالب گفتگو پاسخ دادم بنا به صلاحدید همکاران، شکل نهایی یک یادداشت یافت. به دلیل مکتوب بودن مصاحبه و نیز انتشار نهایی آن به شکل یادداشتی از قلم من متن در گفتگوی هارمونیک به نام منتشر شده و نه چنان که رسم است، به نام گفتگو کننده.
زنان و موسیقی (III)

زنان و موسیقی (III)

سبکِ او تحت تأثیر گرایش جدید ایتالیایی قرار گرفته بود که در آن زمان در فرانسه در حال رشد بود. اِلیزابت توانسته بود برای خود حرفه مستقلی ایجاد کند. وی علاوه بر آموزشی که در خانواده خود دیده بود، با ازدواج با مَرَن دُ لَ گِر که خود نیز نوازنده و از خانواده ای اهل موسیقی بود، توانست بر هویت هنری خود بیافزاید و به این ترتیب با استفاده از شهرت دو خانواده اهل موسیقی پیوندهای خوبی را با جامعه موسیقایی آن زمان برقرار کند.
سالی بدون همایونپور (III)

سالی بدون همایونپور (III)

همایون­پور از جمله معدود خوانندگانی بود که نه مقلد و پیرو، بلکه مبدع و پیشرو بود. کسی بود که با طرح استفاده از ملودی­های فوکلور و بهره­گیری از آ­ن­ها در هیأتی فاخر، نام خود را در بین چند خواننده تأثیرگذار قرار داد. عمده کلام­گذاری­ها بر روی ملودی های بومی و حتی تنظیم­های آن­ها کار خود همایون­پور بود. نمونه بارز این طراحی را می­توان در نغمه بیستون (ای گل چه زیبایی) یافت. این آهنگ ملهم از آهنگ کردی با مطلع «آی برار چه هاتی» بود که همایون ­پور در کودکی آن را شنیده و حتی خواندن آن را از نخستین تجربه­های کودکی خود می­دانست.
پیترو ماسکانی (II)

پیترو ماسکانی (II)

کانتات “In Flinda” به “Pinotta” تغییر یافت و برای شرکت در مسابقه موسیقی کنسرواتوار پیشنهاد شد اما به دلیل ثبت نام دیر هنگام پذیرفته نشد. در سال ۱۸۸۴، ماسکاگنی “Ballata” برای تنور و پیانو، “M’ama non m’ama”، قطعه هزل نشاط انگیزی برای سپرانو و پیانو، “Messagio d’amore” و “Alla luna” را ساخت.